Mama.
Tata.
Bingo.
Blue.
- Zasnęła. - Co chcesz obejrzeć?
- Oglądacie telewizję, kiedy śpimy? - Przestań, Blue. Wracaj do łóżka.
- Nie chcę iść do łóżka. - Trudno.
Czemu musimy spać? Nie możemy siedzieć całą noc?
Taki jest świat.
Zrobię tak, żeby taki nie był.
To może być trudne. Ludzie lubią spać.
Wyrzucę wszystkie łóżka.
Ludzie będą spali na kanapie.
Więc wyrzucę też kanapy.
To duże przedsięwzięcie. Będziesz musiała się wyspać.
- Tak zrobię, dobranoc. Chwileczkę. - Chodź, poczytam ci.
- Wiesz, że nic na to nie poradzi. - Wiem.
- Pomożesz mi? - Mam pomysł.
Czy to zły pomysł?
- Mamo? Gniewasz się na mnie? - Nie, skarbie. Chodź.
"Dawno, dawno temu, była sobie wioska".
- Na pewno się nie gniewasz? - Nie. Chcę, żebyś zasnęła.
- "A w wiosce..." - Hej, hej.
- Jednokoń! - Nie, nie Jednokoń.
Tytuł tego odcinka Blue to niestety Jednokoń.
Przesuńcie się. Uważajcie na róg. Co czytamy?
- To historia... - Nudy!
Poczytaj to. Jest o jednorożcach.
- Nie będę tego czytać. - Dobra, ja przeczytam.
- Szkoda, że nie umiem czytać. - Jednokoniu?
Blue nie może zasnąć.
Próbujemy ją uspokoić.
Ciężko będzie, kiedy ja tu jestem.
- Bingo śpi. - Nie obchodzi mnie to.
A mnie tak. Więc może pójdziecie sobie stąd?
Nigdzie się nie wybieram, laleczko.
- Nazywam się Chilli. - Wybacz, Silly.
- Chilli. - Billy. Tak właśnie powiedziałem.
- Wynocha! - Mamo, proszę. Może zostać?
To najbardziej irytujący jednorożec na świecie.
Winny.
Zmienię go w dobrego Jednokonia. Obiecuję. Prawda, Jednokoniu?
- Nie. - Nie słuchaj go. Może zostać?
Dobrze. Ale czytamy tę książkę, nie twoją.
- Będziesz tego żałować. - "Dawno temu była sobie wioska.
W tej wiosce wszyscy chodzili boso".
Jednokoniu. Nie widzę strony.
- Co mnie to obchodzi? - Zapomniałam o tym.
Jeśli zasłaniasz słowa, mama nie może czytać.
- Co mnie to obchodzi? - Książki są fajne.
Moja była fajna. Była o jednorożcu. W tej nie ma jednorożców.
A zakończenie jest nudne. Ona tylko...
Nie psuj zakończenia.
- Dlaczego nie? - Bo Blue go nie słyszała.
Co mnie to obchodzi?
Próbuję z ciebie zrobić dobrego jednokonia.
Dobra. Czytaj dalej, Milly. Nie zdradzę zakończenia.
- Robi buty. - Jednokoniu!
"Pewnego dnia, królowa postanowiła przejść się na spacer".
"Zmieniłam zdanie. Nie, znowu je zmieniłam. Pójdę, ale nie dziś".
- W górę, w dół, w górę, w dół. - Jesteś niegrzeczny.
To też było niegrzeczne.
- Czytamy dalej? - Tak.
"Królowa przeszła kilka kroków i nadepnęła na kolec".
To niegrzeczne. Jakbyś się czuł, gdybyś stanął na kolec?
Dobrze. Tak dobrze, że zacząłbym tańczyć.
Płakałbyś jak królowa.
- Może powinna założyć buty. - Jednokoniu.
"Królowa odkryła, że całe królestwo jest pełne kolców.
- Co powinna zrobić?". - Zrobić buty.
- Blue. - Wiem.
- Jakie jest twoje ulubione jedzenie? - Dzieci.
Żartuję. Lubię smażonego kurczaka.
Świetnie. Spójrz, mam tu trochę kurczaka.
- Dziękuję. - Możemy czytać dalej.
"Królowa miała pomysł. Postanowiła pokryć królestwo skórą.
W ten sposób, nikt nie stanąłby już na kolce.
Wzięła się do pracy.
Cały dzień i całą noc, królowa pokrywała królestwo skórą".
Możesz jeść z zamkniętą buzią?
Mogę. Oczywiście, że mogę.
- Dziękuję. Królowa... - Ale nie będę.
- Dość tego. Idę. - Do zobaczenia, Willy.
- Zaczekaj! - Mam dość.
- Załatwię to. Jednokoniu! - Moje plecy. Moja szyja.
- Tylko stuknęłam cię w ramię. - Biją mnie! Dzwońcie po prawnika!
Miło, że próbowałaś, ale nie zmienisz Jednokonia.
Chyba masz rację.
Nikogo nie możesz zmienić.
A co możemy zmienić?
Możemy sprawić, że Jednokoń nie będzie nas denerwował.
- Naprawdę? Jak? - Może będziemy go ignorować.
- Ciężko go ignorować. - Spróbujmy.
"Królowa miała już dość. Była zbyt zmęczona".
Wraca. Pamiętasz? Ignoruj go.
- Nazywasz się Willy Heeler? - Chilli Heeler!
- Mamo. - Racja, wybacz.
"Wtedy Jester powiedział królowej,
że zamiast pokrywania królestwa skórą,
powinna przykryć stopy".
Koniec tego czytania. To poważna sprawa.
- Ktoś skopał mojego klienta. - Skopał?
- Blue. - Racja, wybacz.
"Królowa ucięła dwa kawałki skóry i zrobiła z nich buty".
- Do ciebie mówię. - Posłuchaj go.
"Teraz ludzie mogli chodzić tam, gdzie chcieli,
a kolce nie mogły ich zranić".
- Dość tego czytania! - Ja się tym zajmę.
Uważaj, bo zaraz cię nadzieję.
- Jako twój prawnik... - Przygotuj się!
"I wszyscy żyli długo i szczęśliwie".
- Zostawimy ich? - Tak, jestem zmęczona.
Teraz oberwiesz.
Tak!
Tekst polski: Weronika Brzoska