Anne.
Baba.
Bingo.
Bluey.
- Tamam, uyudu. - Bu akşam ne seyretmek istersin?
- Biz yatınca TV mi seyrediyorsunuz? - Bluey! Yine mi? Yat hadi.
- Yatmak istemiyorum. - Maalesef ufaklık.
Neden uyumamız gerekiyor? Neden bütün gece ayakta kalamıyoruz?
Çünkü dünya böyle.
Ben dünyanın böyle olmasını değiştireceğim.
O biraz zor olabilir. İnsanlar uyumayı sever.
Herkesin yatağını çöpe atacağım.
O zaman kanepede uyurlar.
O zaman kanepeleri de çöpe atarım.
Bu dediğin bayağı ağır bir iş. Önce bütün gece uyuman lazım.
- Uyuyacağım. İyi geceler. Bir dakika! - Gel hadi. Sana masal okuyayım.
- O da böyle işte. - Biliyorum.
- Bana yardım eder misin? - Aklıma bir şey geldi.
Kötü bir fikir mi?
- Anne bana kızdın mı? - Hayır canım kızmadım. Hadi bakalım.
Evvel zaman içinde bir köy varmış.
- Kızmadığından emin misin? - Hayır, sadece uyumanı istiyorum.
- O köyde... - Hey, hey!
- Tekat! - Tekat olmasın lütfen.
Bluey'nin bu bölümünün adı maalesef ki Tekat.
Kenara, kenara. Boynuzuma dikkat et. Ne okuyorsun?
Bu masalda...
Şunu oku. İçinde tek boynuzlar var.
- Bunu okumam. - İyi. Ben okurum.
-"Pir varimiz." Bir de okuyabilsem. - Tekat.
Bluey uyumakta birazcık zorlanıyor.
O yüzden biraz daha sakin olmaya çalışıyoruz.
Ben varken o biraz zor olacak.
- Bingo uyuyor. - Bana ne?
Yok öyle! Küçük arkadaşını da al başka yere git.
Ben hiçbir yere gitmiyorum.
- Benim adı Chilli. - Kusura bakma Çilli.
- Chilli. - Billy. Evet, ben de öyle dedim.
- Çık! - Anne, kalabilir mi lütfen?
Bluey, o dünyadaki en sinir bozucu tek boynuz.
Buyurun benim.
Ama onu uslu bir tek boynuz yapabilirim. Olursun değil mi?
- Hayır. - Onu dinleme. Kalabilir mi lütfen?
Tamam ama bu kitabı okuyoruz. Seninkini değil.
- Buna pişman olacaksın. - Evvel zaman içinde bir köy varmış.
Bu köydeki herkes hep çıplak ayakla yürürmüş.
Tekat, sayfayı göremiyorum.
- Bundan bana ne? - Ünlü lafını unutmuşum.
Kelimeleri kapatırsan annem okuyamaz.
- Bundan bana ne? - Çünkü masallar güzel olur.
Benimki de güzeldi. Hem içinde tek boynuzlar vardı. Bunda yok.
Sonu da sıkıcı. Alt tarafı...
Sonunu söyleme.
- Neden? - Çünkü Bluey bilmiyor.
Peki bundan bana ne?
Tekat, seni uslu yapmaya çalışıyorum.
Tamam, tamam. Lütfen devam et Milly. Sonunda ayakkabı yaptığını
söylemeyeceğim. - Tekat!
Kraliçe bir gün köyde gezintiye çıkmaya karar verir.
Fikrimi değiştirdim. Durun, yine değiştirdim. Yürüyeyim. Bugün değil.
- Yukarı, aşağı. Yukarı, aşağı. - Tekat, bu yaptığın yaramazlık.
Bu da.
- Devam edelim mi? - Olur.
Kraliçe birkaç adım yürüdükten sonra ayağına bir şey battı.
Tekat, çok kötüsün. Senin ayağına bir şey batsa nasıl olur?
İyi olur. O kadar iyi olur ki dans ederim.
Dans etmezsin. Kraliçe gibi ağlarsın.
- O da ayakkabı giyseydi o zaman. - Tekat!
Her neyse. Kraliçe, büyün krallığın dikenlerle dolu olduğunu fark etti.
- Ne yapabilirdi? - Ayakkabı!
- Bluey. - Buldum.
- Tekat, en sevdiğin yemek nedir? - Çocuklar.
Şaka yaptım. Tavuk kovası severim.
Güzel. Bak burada tavuk kovası var.
- Teşekkür ederim. Çok naziksin. - Tamam, okuyabiliriz.
Kraliçenin aklına bir şey gelmiş. Bütün krallığı deriyle kaplayacakmış.
Böylece bir daha hiç kimse dikenlere basmayacakmış.
Hemen işe koyulmuş.
Kraliçe, krallığını deriyle kaplamak için gece gündüz çalışmış.
Ağzın kapalı yemek yiyebilir misin?
Tabii ki ağzım kapalı yemek yiyebilirim.
- Teşekkür ederim. Kraliçe... - Ama kapatmayacağım.
- Yeter. Ben yokum. - Sonra görüşürüz Willy.
- Hayır. - Bitti Bluey.
- Ben hallederim anne. Tekat! - Belim. Boynum. Belim ve boynum.
- Sadece omzuna dokundum. - Vurdu. Vurdu. Avukatımı arayın.
Bak Bluey, denemeni takdir ediyorum ama onu değiştiremezsin.
Haklısın galiba.
Bence kimseyi değiştiremezsin.
Neyi değiştirebiliriz?
Tekat'ın bizi sinir etmesine izin vermeyebiliriz.
- Öyle mi? Nasıl? - Görmezden gelsek?
- Görmezden gelmesi zor olur. - Yine de deneyelim.
Kraliçe devam edememiş. Çok yorgunmuş.
Geliyor. Unutma sakın. Görmezden geleceğiz.
- Siz Willy Heeler mısınız? - Adım Chilli Heeler.
- Anne. - Doğru, pardon.
Sonra soytarı, kraliçeye demiş ki:
Majesteleri, bütün krallığı deriyle kaplamak yerine
sadece ayaklarınızı kaplasanız?
Okumayı bırak. Bu çok ciddi bir mesele.
- Biriniz müvekkilime karate yapmış. - Karate mi?
- Bluey. - Doğru, pardon.
Sonra kraliçe iki parça deri kesip onlardan ayakkabı yapmış.
Size diyorum. Evet, dinlesenize.
Böylece insanlar istedikleri yere gidebilmiş.
Dikenler de batmamış.
Okuma artık! Tekat, bana bırak.
Hareketlerine dikkat et yoksa canını yakarım.
- Pekala, avukatın olarak... - Geliyorum.
Ve sonsuza dek mutlu yaşamışlar.
- Onları kendi hallerine bırakalım mı? - Evet. Uykum geldi.
Görürsün sen şimdi.
Evet!
Tercüme: Kerem Özdural