Mama!
Tata!
Bingo!
Blue!
Tato, wróciliśmy.
Chodź, Blue. Muszę zabrać się za kolację.
- Tato. - Hej, Bingo.
Pobawimy się w szaloną poduszkę?
Chciałbym, ale cały dzień siedziałem.
Muszę się przebiec.
Pobawimy się po kolacji.
Nie, po kolacji jest kąpiel.
Musimy zaczekać na weekend.
Czy będą kiedyś czasy, kiedy weekend trwa wiecznie?
- Kolacja. Co na kolację? - Płatki.
Nie można jeść płatków na kolację.
- Wiem. Klopsiki. - Hurra!
- Nie chcę klopsików. - Blue, uwielbiasz je.
To co chcesz?
Nie wiem, co chcę, ale wiem, że coś chcę.
- Przyda mi się pomoc. - Kochanie, muszę się poruszać.
To byłby wieczny weekend.
- Spaghetti? - Nie.
- Na razie. - Dość tego. Nie ruszać się.
- Ty też. - Co?
Gramy w Muzyczne Posągi.
Hurra, Muzyczne Posągi.
Tytuł tego odcinka to "Muzyczne Posągi".
- Nie chcę się w to bawić. - Ja też nie.
Trudno. Ktoś musi zatrzymywać muzykę.
Widzę, po kim ma to Blue.
Gotowi? Już. Stać.
Mrugnęłaś. Ty też. Ty też. Odpadacie. Pa.
- Zrób to jak należy. - Albo wcale.
Dobra.
Nie, dawaj to. Włączmy prawdziwą muzykę.
Właśnie, o to chodzi. Rozruszajmy się.
Wyszalej się, Blue.
Stać.
Nikt. Dobra, jeszcze raz.
Tak, potrząsaj, Chili.
Blue, naśladuj mnie.
Właśnie tak. Ręce w górę!
- Ręce w górę! - Stać.
Bingo!
Nie przestałaś.
- Pomóż mi z muzyką. - Dobrze. Już.
Gdyby to była bitwa taneczna, kto by wygrał?
- Mama. Zdecydowanie. - Zgadzam się. Dalej, Blue.
- Tato, puść "Kocham płatki". - Zaczekajcie, fani muzyki.
Mamy życzenie od Ringo Łączki.
Bingo Łączki.
Komu dedykujesz piosenkę?
Dla mojej siostry, Blue. To jej ulubiona.
W porządku. To dla siostry Ringo, Louie.
Blue!
- Uwaga. - To pomogło.
- Dalej, Blue! - Tak!
Stać.
To trudne.
Wybaczcie zwłokę.
Musimy sprawdzić posągi.
- Czekajcie. - Nie rusza się.
Nie ruszają się.
- Nikt nie odpada. - I wracamy.
- Bingo, uciekaj stamtąd! - Nie mogę!
O nie, Bingo utknęła!
To pułapka!
- Jak się wydostać? - Nie wiem.
- Wciśnij stop! - Dobry pomysł.
Wybaczcie, fani. Małe dziecko utknęło w pułapce.
Dobra. Robi się poważnie.
Ale wyczerpująca ta piosenka.
- Mamo, postaraj się bardziej. - Łatwo mówić z kanapy.
- Tak. - Słyszysz to, Bingo?
To brzmiało jak wyzwanie. Przejmij ster.
- Stawką jest mój honor. - No proszę.
Pora pokazać, co umiem.
Właśnie tak. I trochę tego.
Stać.
- Hej. - Mamo.
- Bez przesady. - Schodź z parkietu.
Pokaż to. Teraz ja wybiorę piosenkę.
Muszę pokonać tę małą niebieską.
O proszę, trochę klasyki.
Patrz i ucz się. Pora iść na całość.
- Co robisz? - O rety.
Przydałaby się mata. Czas zrobić robala.
- Bingo, już. - Stać!
- Co? - Tata!
To nie fair. Robiłem robala.
- Blue wygrywa! - Hurra!
- Możemy bawić się dalej? - Nie, niech tata idzie pobiegać.
Nie trzeba. To lepsze niż bieganie.
- To do dzieła. - Hurra.
Kto steruje muzyką?
Nie ja!
- Wszyscy chcemy tańczyć. - To co teraz?
Można bawić się bez zatrzymywania muzyki?
Sprawdzę w zasadach.
Tak. Gdy masz taki dzień, że nie wiesz, czego chcesz,
ale wiesz, że coś chcesz,
możesz grać w Muzyczne Posągi bez zatrzymywania muzyki.
- Taki dzień właśnie mamy. - Super. To gramy.
A skąd mamy wiedzieć, kto wygrał?
Właśnie. Spójrzcie. Tu są zapisane inne zasady.
- Przeczytać? - Tak.
W tej wersji Muzycznych Posągów nie ma wygranych i przegranych.
Nie chodzi o dotarcie do końca albo do weekendu,
albo do wiecznego weekendu.
Chodzi o muzykę.
Trzeba tańczyć, póki gra muzyka.
- Rety, potrzebuję poduszki. - To było wesołe.
- Myślisz, że tego chciałaś? - Tak sądzę.
O nie, to szalona poduszka.
Mamo, a co na kolację?
- Płatki. - Tak!
Tekst polski: Michał Urbaniak