Η μαμά!
Ο μπαμπάς!
Η Μπίνγκο!
Η Μπλούι!
Ο Χάνσελ κι η Γκρέτελ γύρισαν σπίτι. ́Εζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
- Τι περιπέτεια! - Ναι!
Είναι αληθινά τα παραμύθια;
- Τι εννοείς "αληθινά"; - ́Εγιναν στ' αλήθεια όλα αυτά;
́Οχι. Αλλά λένε αλήθειες τα παραμύθια.
- ́Οπως; - ́Οτι είναι κακό να είσαι άπληστος.
Κι αν είσαι γενναίος και τίμιος, όλα θα πάνε καλά.
Σωστά.
Να σας πω ένα αληθινό παραμύθι;
Ναι, παρακαλούμε!
Είναι για έναν κακό αδελφό που γίνεται καλός.
́Εχει κατάρα και πριγκίπισσα!
- Και συνέβη στ' αλήθεια; - Ναι.
- Ξέρετε πώς το ξέρω; - Πώς;
Γιατί συνέβη σ' εμένα.
Το σημερινό επεισόδιο το λένε "Παραμύθι".
Η ιστορία αυτή συνέβη πολύ παλιά.
Σ' ένα μέρος που το λένε "Δεκαετία του 1980".
Αυτός είμαι εγώ στα δέκα μου.
Σε διακοπές με τον θείο Ραντ και τον θείο Στράιπ.
Γιατί δεν φοράς κράνος;
Δεν υπήρχαν κράνη στα '80.
Θεοπάλαβο μέρος!
Τα τραμπολίνα δεν είχαν δίχτυα ασφαλείας.
Η μαμά σας έγραφε το όνομά σας παντού, τα ΒΜΧ είχαν ψηλή σέλα,
ακούγαμε μουσική σε κασέτες και κάναμε ροδιές.
Ωραία ροδιά, Ραντ!
- Εσύ δεν μπορείς, Στράιπ. - Μπορώ!
́Οχι! Και σε φωνάζει η μαμά.
Σ' έκανα να κοιτάξεις, χαζούλιακα!
- Πειράζεις τον Στράιπ! - Δυστυχώς, ναι.
Μα ήσουν κακός!
Είπαμε, είναι παραμύθι για έναν κακό αδελφό. Εμένα!
Μη φοβάστε, όμως. Σύντομα θα πάρω το μάθημά μου.
Μπάντιτ, μην πειράζεις τον Στράιπ.
Ανάγκασέ με! Στράιπ, γυρίζουν οι ρόδες σου!
- Χαζούλιακα! - Χαζούλιακα!
Γρουσουζιά!
Τι είναι η γρουσουζιά;
Στα '80, αν δύο άτομα λέγανε την ίδια λέξη ταυτόχρονα, π.χ...
Χαζούλιακα!
...ένας έπρεπε να πει "γρουσουζιά".
Και μέσα σε 10'' έπρεπε να τον έχεις ακουμπήσει.
́Ενα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε,
έξι, επτά, οκτώ, εννιά, δέκα!
- Αν δεν προλάβαινες, έλεγε... - Αργά!
Και τότε δεν μπορούσατε να ξαναμιλήσετε ποτέ.
- Τι; - Δεν μιλάγατε ποτέ των ποτών;
Ποτέ. ́Ησασταν καταραμένοι.
Η κατάρα έσπαγε μόνο αν κάποιος έλεγε το όνομά σου.
Θες να πω το όνομά σου;
Εντάξει... γκρινιάρη!
- Δεν μπορείς να το πεις ο ίδιος; - ́Οχι, απαγορεύεται να μιλήσεις.
Τι θα γίνει, αν μιλήσεις;
Δεν θα έπρεπε να σας το πω, αλλά...
- Τι; - Φρικτό!
Σας είπα, θεοπάλαβα τα '80.
Δεν έχει πλάκα να είσαι καταραμένος στις διακοπές.
Πώς θέλετε τα ψάρια; Σε κουρκούτι ή πανέ;
- Πανέ. - Πανέ.
Κι εσύ; ́Αντε, λέγε!
- Κουρκούτι θέλει. - Εντάξει.
Λατρεύει το κουρκούτι. ́Ετσι Μπαν... τιραμισού;
Το μισούσα το κουρκούτι.
- Ποιος έφαγε τα δημητριακά; - Αυτός.
Θα σου δείξω εγώ!
Τι σκληρή η γιαγιά!
Στα '80 επιτρεπόταν στις μαμάδες να είναι σκληρές.
- Οι μπαμπάδες να δείτε. - Ποιος φωνάζει πιο δυνατά;
Εντάξει.
Μη φωνάζετε, παιδιά.
Τι θες, Στράιπ; Ραντ; Τζέραλντ; Πώς σε λένε;
Τι θέλει αυτός;
Γρουσουζιά. Δεν μπορεί να μιλήσει, αν δεν πουν το όνομά του.
Θες να πω το όνομά σου για να μπορέσεις να μιλήσεις ξανά;
Κάνε όνειρα!
Ξέρετε πώς το λέω αυτό; Καλή αρχή!
Γίνεται να σας γρουσουζέψω όλους;
- Μπαμπά! - ́Ετσι;
Δεν θα μίλαγα ποτέ ξανά. Κανείς δεν θα έλεγε το όνομά μου.
Δεν θα πω το όνομά σου.
Θα σου κάνει καλό αυτό.
Φέρεσαι άσχημα στον αδελφούλη σου σε όλες τις διακοπές.
Δεν μπορείς να το κάνεις!
- Σειρά μου. - ́Οχι!
Ωραία τούμπα!
Ευκαιρία να αναλογιστείς τη συμπεριφορά σου.
Δίκιο είχε η γιαγιά, αν εξαιρέσουμε την περμανάντ.
Δεν ήμουν πολύ καλός με τον Στράιπ.
Μου άξιζε η κατάρα.
- Και πότε έσπασε η κατάρα; - Το αμέσως επόμενο πρωί.
Πήγαινα να βουρτσίσω τα δόντια μου.
- Μόνος σου; - Στα '80 ήμασταν.
Μαμά!
Ο Στράιπ είχε πάει να κόψει δρόμο και κόλλησε σε αγκαθωτά φύλλα.
Βοήθεια!
Και του είπες ότι θα τον βοηθούσες μόνο αν έλεγε το όνομά σου;
- Σωστά! - Θα μπορούσα.
Λοιπόν; Αυτό έκανες;
́Οχι. Απλά, τον βοήθησα.
Ευχαριστώ, Μπαν... τίνα.
Τι; Παρότι τον βοήθησες, αυτός δεν είπε το όνομά σου;
́Ετσι είναι τ' αδέλφια.
Δεν θα σας πω ψέματα, με έκανε υπερήφανο.
Και τότε ποιος έσπασε την κατάρα;
Θυμάστε που είχαμε ότι είχε και πριγκίπισσα στο παραμύθι;
Δικό σου είναι το καπέλο, Μπάντιτ Χίλερ;
Η μαμά είναι;
- Ναι. - Τι;
- Μην τον ακούτε. Δεν ήμουν εγώ. - Μην την ακούτε. Αυτή ήταν.
Μπορεί και να ήμουν.
Κάναμε κι εμείς διακοπές σ' εκείνο το πάρκο.
- ́Αρα έχω δίκιο. - Δεν το θυμάμαι αυτό, όμως.
Μου ματώνεις την καρδιά.
- Πώς ήξερε το όνομά σου; - Το έγραφε στο καπέλο μου.
ΜΠΑΝΤΙΤ ΧΙΛΕΡ
Ωραία ιστορία, όπως και να 'χει.
Είναι αληθινή, όμως; Πρέπει να ξέρω!
Αποφάσισε η ίδια. Πιστεύεις στα παραμύθια;
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Τα λέμε.
Ναι. Τα λέμε.
Υποτιτλισμός: Κώστας Κωνσταντίνου