Mama!
Tata!
Bingo!
Bluey!
Jaś i Małgosia wrócili do domu i żyli długo i szczęśliwie.
- To była dzika przygoda. - Tak.
Baśnie są prawdziwe czy nie?
- Co rozumiesz przez prawdziwe? - Zdarzyły się naprawdę?
Nie. Ale mają prawdziwe przesłania.
- Jakie? - Niedobrze być chciwym.
A jeśli jesteś uczciwy, wszystko będzie dobrze.
Tak.
A chcecie posłuchać prawdziwej baśni?
Tak!
O złym bracie, który staje się dobry,
o klątwie i księżniczce!
- I to zdarzyło się naprawdę? - Tak.
- A skąd to wiem? - Skąd?
Bo to przytrafiło się mi.
Tytuł tego odcinka to "Baśń".
To było dawno, dawno temu,
w latach 80.
Miałem 10 lat
i byłem na wakacjach ze Stripe'em i Radem.
A gdzie kask?
To były lata 80. Nie było kasków.
To były dzikie czasy.
Trampoliny nie miały siatek.
Mama wszystko podpisywała. BMX-y miały wysokie siodełka.
Muzyka była na kasetach. A rowery robiły ślizgi.
Niezły ślizg.
- Nie umiesz robić ślizgów. - Umiem.
Nie umiesz. I mama cię woła.
Spojrzałeś, głąbie.
- Drażnisz się ze Stripe'em. - Niestety tak.
Ale to niemiłe.
Mówiłem, że to baśń o złym bracie, czyli o mnie.
Ale bez obaw, dostałem nauczkę.
Bandit, nie drażnij Stripe'a.
Zmuś mnie. Stripe, koła ci się kręcą!
- Spojrzałeś, głąbie! - Głąb!
Pech!
Co to takiego?
W latach 80., gdy dwie osoby powiedziały razem to samo słowo...
Głąb!
...jedna krzyczała "pech".
- Pech! - I trzeba było ją złapać
w 10 sekund.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć,
sześć, siedem, osiem...
Jeśli ktoś nie zdążył,
- mówiło się... - Przegrany!
I nie można było się więcej odezwać.
- Co? - Już na zawsze?
Nie. To była klątwa.
Klątwę można było przerwać, jeśli ktoś wypowiedział twoje imię.
Chcesz, bym powiedział twoje imię?
W porządku. Dzieciak!
- Sam nie mogłeś powiedzieć? - Nie mogłem się odzywać.
A gdybyś się odezwał?
Nie powinienem wam mówić, ale...
- Co? - To straszne.
Mówiłem, lata 80. były dzikie.
Klątwa na wakacjach to nic przyjemnego.
Dzieci, chcecie rybę w panierce?
- Bez. - Bez.
A ty? Mów głośniej.
- On chce w panierce. - Dobrze.
Kocha panierkę. Prawda, Ban-dażowany?
Nienawidziłem panierki.
- Kto zjadł płatki? - On!
Wracaj tu!
Babcia była niemiła.
To były lata 80. Mamy mogły być niemiłe.
Ojcowie też nie pomagali.
- Sprawdźmy, kto głośniej krzyczy. - Dobra.
Ciszej, dzieciaki.
Czego chcesz, Stripe... Rad... Gerald... Czy jak ci na imię.
O co ci chodzi? Co mu jest?
Nie może mówić, póki ktoś nie powie jego imienia.
Mam powiedzieć twoje imię, byś znów mógł mówić?
Chyba śnisz.
To dobry początek.
Jak sprawić, byście też milczeli?
- Tato. - W ten sposób?
Miałem milczeć na zawsze. Nikt nie mówił mojego imienia.
Nie wypowiem twojego imienia.
To wyjdzie ci na dobre.
Przez całe wakacje byłeś niemiły dla brata.
Nie potrafisz jeździć, Stripe.
- Teraz moja kolej. - Wcale nie.
Brawo!
Masz okazję przemyśleć swoje zachowanie.
Babcia miała rację. Odnośnie mnie, nie fryzury.
Byłem niedobrym bratem.
Zasłużyłem na klątwę.
- Kiedy klątwa została złamana? - Następnego ranka.
Szedłem do łazienki, by umyć zęby.
- Sam? - To były lata 80.
Mamo!
Stripe chciał pójść skrótem i wpadł w kolce.
Pomocy!
Powiedziałeś, że nie pomożesz mu, póki nie powie twojego imienia.
- Tak! - Racja, mogłem tak zrobić.
I zrobiłeś?
Nie. Pomogłem mu.
Dzięki, Ban-dino.
Co? Pomogłeś mu, a on nie powiedział twojego imienia?
Tacy są bracia.
Ale prawdę mówiąc, byłem z niego dumny.
To kto złamał klątwę?
Mówiłem, że w baśni jest księżniczka.
Bandit Heeler, to twoja czapka?
Czy to mama?
- To mama. - Co?
- Nie słuchajcie go. To nie ja. - Nie słuchajcie jej.
To mogłam być ja.
Jeździliśmy tam na wakacje.
- Sprawa zamknięta. - Ale nie pamiętam tego zajścia.
Jak sztylet w serce.
- Skąd znała twoje imię? - Było na czapce.
To dobra historia.
Ale czy prawdziwa? Muszę to wiedzieć.
Sama musisz zdecydować. Wierzysz w baśnie?
- Proszę. - Dzięki.
Do zobaczenia.
Tak. Do zobaczenia.
Tekst polski: Michał Urbaniak