Mama!
Tata!
Bingo!
Bluey!
Mamo, możemy zadzwonić do Muffin i Socks?
Prosimy?
W porządku.
Ale macie się dzielić urządzeniem, jasne?
- Do ciebie mówię, Bluey. - Dobrze.
Żadnych kłótni.
Bo wiecie, co się wtedy dzieje.
Tak, wiemy.
Wiemy?
- Cześć! - Cześć, Muffin!
- Cześć! - Nie pchaj się!
Mogę teraz ja porysować?
- Dobrze, ale mogę tylko dokończyć? - Pewnie.
- Muffin, już moja kolej? - Jeszcze nie.
Muffin!
- Cześć! - Cześć, ciociu Trixie!
Muffles, pozwól też Socks porysować.
- Ale jeszcze nie skończyłam. - Muffin!
- Odsun się! - Dziewczynki, nie mam na to czasu.
Muszę gdzieś iść.
- Nie! - Zajmę się nimi.
- Na pewno? - Tak, dam sobie radę.
Dzieci, dzielcie się albo to wyłączę.
- Co? - Może nie wyłączę, ale...
- Zajmę się tym. - Dam radę. Ty rób swoje.
Dobrze, skoro jesteś pewny.
Ustawiam stoper w telefonie.
Gdy zadzwoni, będzie kolej Socks.
Potraktuję to jako zgodę.
Narysuję chmury.
Ładne chmury.
Muffy, czas minął. Teraz kolej Socks.
- Tak! - Muszę skończyć kapelusz.
Nie musisz niczego kończyć.
- Teraz kolej Socks. - Ale chcę skończyć kapelusz.
Muffy!
Muffin Heeler, teraz kolej twojej siostry.
Ale chcę narysować kapelusz!
- Pozwól teraz jej. - Nie!
- Muffin Cupcake Heeler! - Kapelusz!
Jeśli jeszcze raz powiesz "kapelusz", dostaniesz szlaban.
Ka... pe...
- ...lusz! - Dość tego.
Masz szlaban.
- O rety. - Pa, Muffin.
Nie wierć się.
A teraz sobie to przemyśl.
Nie! Nie chcę!
Przykro mi, ale Muffin
nie może dłużej z wami rozmawiać.
Dobrze, wujku.
Musi nauczyć się, że inni...
- Co...? - Muffin!
Ma mój telefon.
Zostaw natychmiast mój telefon.
Idzie po ciebie.
Muffin! Uciekając, pogorszysz sprawę!
Moje kolana! Muffin, wracaj!
Nie możesz zabierać telefonu taty.
Mogę! Gdzie się schować?
- Pod łóżkiem. - Dobrze.
- Nie pomagaj jej. - Dlaczego?
Bo nie powinna uciekać.
Ma mieć szlaban.
- Hej, to moje ukulele! - Pożyczyłaś mi je.
- Dawno temu. - Nadal na nim gram.
Muffin, rozłącz się natychmiast!
- Nie! - To kończę tę rozmowę.
- Nie! - Dobrze.
To twoja ostatnia szansa. Rozłącz się i zejdź na dół.
- Człowiek-goryl! - Co?
Zabierz to ze mnie! Dość tego.
Gdzie jesteś? Pod łóżkiem. Ale nie wiem czyim.
Nie ma w tym domu wielu łóżek.
- Nadchodzę. - O nie! Znajdzie cię!
- Oddaj mu telefon. - Nie! Powiedzcie, czy tam jest.
Droga wolna, ale nie powinnam ci pomagać.
A teraz?
- Jest tam! - Mam cię!
- Rety! Co się dzieje? - Wujek Stripe gania Muffin.
Klasyczny Stripe.
- Wracaj tu, Muffin! - Uciekaj!
Tato!
Muffin!
No nieźle.
- Co się dzieje? - Radzę sobie.
Nie wygląda na to.
- Dostała szlaban. - Nie dajemy im już szlabanów.
- Od kiedy? - Czytałam na blogu.
- Nie mówiłaś. - Bo nigdy cię nie ma.
- Hej. - Pozwól mi się tym zająć.
Nie, ja się tym zajmę. Też jestem rodzicem.
Tak, ale musisz robić to dobrze.
- Tak to robię. - Słuchajcie.
- Dzieci, możecie to wyłączyć? - Ale rysujemy.
- Ale możecie wyciszyć? - Możemy.
Zagarniasz całe rodzicielstwo.
- To ten przycisk? - Nie chciałam.
- Nie, tym. - To nie ten.
Już wiem.
Włączycie dźwięk, gdy skończą rozmawiać.
Dobrze.
Muffin, obejrzyj się za siebie.
Dlaczego?
- Nie utrzymam jej! - Muffin!
- Nie uciekaj! - Przestań!
Muffin, radzę ci się zatrzymać!
- Posłuchaj ojca! - Rozdzielmy się.
- Współpracują! - Wracaj tu, Muffin!
Nie!
- Gdzie oni są? - Mama za kanapą.
- Jaką kanapą? - Kanapą.
Mamy dużo kanap.
- Ta kanapa! - Mam cię!
- Muffin! - Jestem wolna!
- Muffin! - Nie! Mój telefon!
O rety.
- Przepraszam. - Muffin?
- Tak? - Szlaban.
Dobrze.
- Skończyłam. - Świetnie, Socks.
- Dzięki. - Mogę teraz ja?
- Pewnie. - Dzięki.
Nie ma sprawy. Bo wiemy, co się dzieje, gdy się kłócimy.
Tekst polski: Michał Urbaniak