Η μαμά!
Ο μπαμπάς!
Η Μπίνγκο!
Η Μπλούι!
Πω πω. Δεν μ' αρέσουν οι δουλειές του σπιτιού.
Ας τις τελειώνουμε και μετά, θα χαλαρώσουμε.
- Πάμε! - Δουλειές του σπιτιού.
- Ας φύγουμε από δω. - Ακίνητες.
Θα έρθουμε εδώ μετά. Τακτοποιήστε το φρούριο από κουβέρτες.
Μα παίζουμε!
Μπορείτε να παίξετε αφού συμμαζέψετε.
Εντάξει, μαμά.
Αυτό ήταν για σήμερα;
- Κοίτα. - Τι είναι;
Τα παιδιά μας δεν περπατάνε ποτέ φυσιολογικά.
- Τι; - Κοίτα. Παρακολούθησέ τα.
- Βλέπεις; - Κατάλαβα τι εννοείς.
- Κοίτα. Να τα πάλι. - Πάμε. Έχουμε πολλή δουλειά.
Δεν κάνω τίποτα ώσπου να περάσει ένα απ' τα παιδιά από δω
χωρίς να περπατά σαν σαλταρισμένο.
- Μπάντιτ! - Κοίτα. Τα παιδιά είναι παλαβά.
Ξέρω από πού το πήραν.
Το σημερινό επεισόδιο λέγεται "Δουλειές του σπιτιού".
- Στ' αλήθεια θα το κάνεις; - Νομίζω ότι πρέπει.
Εντάξει. Ας θέσουμε κανόνες. Πότε θα συνεχίσουμε τις δουλειές;
Όταν βάλουν το ένα πόδι μπροστά απ' το άλλο.
- Δεν ζητάω πολλά. - Εντάξει.
Βλέπεις; Καλό φαίνεται αυτό. Πάμε τώρα.
Κοίτα τα χέρια της. Ακολουθούν τα πόδια της.
Αλήθεια;
Ναι. Θα 'πρεπε να πηγαίνουν αντίθετα με τα πόδια.
- Ναι. Είναι τρελό! - Αυτό λέω κι εγώ.
Σεντόνια. Σεντόνια!
Εντάξει. Αυτό το περπάτημα δεν είναι καθόλου φυσιολογικό.
Περίμενε. Ορίστε.
Τα πόδια κουνιούνται σωστά. Και τα χέρια. Καλά είμαστε.
Και με την όπισθεν.
- Να το. - Είναι πολύ δύσκολο.
Συμβιβάζομαι και με το ίδιο περπάτημα από δω ως εκεί.
Αλλά κοίτα.
Ένας, δύο, τρεις διαφορετικοί βηματισμοί σε τρία μέτρα.
- Γιατί το κάνουν αυτό; - Επειδή είναι παλαβές.
Βγαίνει η βαρκούλα Βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά
Αυτό δεν είναι καν περπάτημα.
Πάω να φτιάξω τσάι. Θα είμαστε για ώρα εδώ.
- Ελέφαντας. - Χοπ, χοπ, χοπ.
- Καγκουρό; - Τι έχασα;
Κοτόπουλο. Ασχολούνται με το ζωικό βασίλειο.
Τώρα κάνει το εμού.
́Η μήπως τη στρουθοκάμηλο; ́Η μια μεγάλη πάπια;
Κι αυτός μοιάζει με...
- Γάιδαρο! - Κάποια φαίνονται πολύ δύσκολα.
Το ξέρω. Δεν κουράστηκαν;
- Βρήκαμε το καλύτερο! - Είναι πολύ εντυπωσιακό.
Πώς το κάνει αυτό; Πρέπει να κάνεις τα πόδια σαν της πάπιας.
- Αλλά να τα στρέψεις προς τα μέσα. - Ενώ κάνεις σβούρες.
Ναι. Ενώ κάνεις σβούρες.
Ο καβάλος μου!
Σου φαίνεται αστείο;
- Λιγάκι! - Δοκίμασε εσύ, τότε!
Εντάξει. Λοιπόν, πόδια έξω.
Ναι, αλλά μέσα πάλι σε κάθε δεύτερο βήμα.
Είδες; Και μετά στριφογυρνάς.
- Είδες; Δεν είναι εύκολο. - Μπορώ!
Ναι, το 'χεις, μωρό μου. Ωραία.
- Πώς είναι τα πόδια μου; - Μια χαρά, μωρό μου.
Εντάξει. Πάμε. Κάνω σβούρα. Πω πω, ζαλίστηκα.
Στάσου. Νομίζω πως το βρήκα.
Πρέπει να λες "μπιούπ" ενώ περπατάς.
- Δεν κάνεις σβούρα. Κάνε σβούρα. - Ναι.
Μπλούι, κοίτα.
Τι κάνουν;
Δεν ξέρω. Αλλά σίγουρα δεν κάνουν δουλειές του σπιτιού.
- Τι συμβαίνει; - Γεια σας, παιδιά.
- Γιατί δεν μαζεύετε τις κουβέρτες; - Τελειώσαμε.
- Δεν θα 'πρεπε να κάνετε δουλειές; - Δεν αρχίσαμε ακόμη.
- Γιατί; - Περπατούσαμε σαν κι εσάς, παιδιά.
Γιατί;
Δεν ξέρουμε.
- Ναι. - Εντάξει.
Θα μας δείξετε πώς κάνετε το περπάτημά σας;
Ναι.
Εντάξει. Ξεκινάμε με τα πόδια προς τα έξω.
Και μετά προς τα μέσα. Μέσα, έξω, μέσα, έξω, μέσα.
- Έξω, μέσα. Έξω, μέσα, έξω, μέσα. - Τουρλώστε τον πισινό σας.
- Έξω. Μέσα. - Το 'χεις!
- Μπαμπά, κάνε τα πόδια της πάπιας. - Ναι. Το ξέχασα.
Και πρέπει να λέτε "μπιούπ".
Ναι, μαμά. Το κάνεις! Κι εσύ, μπαμπά.
Το κάνω!
- Το 'χετε. - Πάμε, μπαμπά!
Το σπίτι είναι ακατάστατο. Δεν βάλαμε ακόμη σκούπα.
Αλλά τώρα μάθαμε να κάνουμε το περπάτημά σας.
- Συμφωνώ. - Κι εγώ.
Εμείς τελειώσαμε τις δουλειές μας. Άρα, θα παίξουμε.
- Πάτε, κορίτσια. Μπράβο. - Γεια σας.
- Μπάντιτ, Μπάντιτ! Κοίτα. - Τι;
Είναι εντάξει αυτό;
Κουνούν τα χέρια. Το ένα πόδι μπροστά απ' το άλλο.
- Είναι εντάξει; - Νομίζω πως είναι εντάξει.
- Ναι. Ναι! - Ναι. Ζήτω!
Οι ενήλικοι είναι παλαβοί.
- Ξέρεις τι σημαίνει αυτό. - Ναι. Πίσω στις δουλειές του σπιτιού!
- Ναι. - Ας τελειώνουμε.
Και μετά, θα χαλαρώσουμε.
Υποτιτλισμός: Ανθή Καρακώστα