Mama.
Papa.
Bingo.
Bluey.
Tjonge. Ik ben geen fan van het huishouden.
We maken het af en dan kunnen we ontspannen.
- Hop paardje, hop. - Het huishouden.
- Wegwezen. - Blijf staan.
We komen zo hier, dus ik wil dat jullie dat fort van dekens opruimen.
We zijn aan het spelen.
Jullie kunnen spelen na het opruimen.
Oké, mama.
Au!
Zeg, wat denk je ervan?
- Moet je kijken. - Wat is er?
Die kinderen lopen niet normaal.
- Wat? - Kijk maar.
- Zie je? - Ik zie wat je bedoelt.
- Nu doen ze het weer. - Kom op. We hebben werk te doen.
O, nee. Ik doe niks meer, totdat één van hen langsloopt
op een normale manier.
- Bandit. - Kijk dan. Die kinderen zijn gek.
Ik weet van wie ze dat hebben.
Deze aflevering van Bluey heet Het Huishouden.
- Je doet dit echt. - Ik moet wel.
Stel dan regels op. Wanneer ga je weer helpen met het huishouden?
Nou, als ze de ene voet voor de ander zetten.
- Dat is niet te veel gevraagd. - Oké.
Zie je wel? Dat ziet er goed uit.
Kijk haar armen. Die volgen haar benen.
Echt?
Ze moeten andersom gaan. Het tegenovergestelde van je benen.
- O, ja. Dat is gek. - Dat zeg ik.
Lakens. O, lakens.
Oké, dat komt niet in de buurt van hoe ze normaal loopt.
Wacht even. Kijk eens aan.
Voeten goed, armen goed. Prima.
Achteruit.
- Daar heb je het al. - Dit is lastig.
Ik neem genoegen met één gek loopje van hier naar daar.
Maar kijk. Eén, twee...
drie verschillende loopjes in drie meter.
- Waarom doen ze dat? - Omdat ze gek zijn.
Roei, roei, roei in je bootje In het kalme water
Dat is niet eens lopen.
Ik ga koffie maken. We zitten hier nog wel even.
- Olifant? - Hop, hop, hop.
- Kangoeroe? - Wat heb ik gemist?
Kip. Ze doen het hele dierenrijk na.
- Dat is een emoe. - Of een struisvogel? Of 'n grote eend?
En dat is een soort...
- Ezel! - Sommige lijken heel moeilijk.
Ja. Worden ze niet moe?
- We hebben een winnaar. - Hemeltje lief. Dat is indrukwekkend.
Hoe doe je dat? Je voeten moeten uitsteken als een eend.
- En dan naar binnen draaien... - Terwijl je draait.
O, ja. Terwijl je draait.
- Auw, mijn lies. Is dat grappig? - Een beetje.
- Kom op, probeer jij het eens. - Goed. Dus, voeten uitsteken...
Ja, en weer naar binnen bij elke tweede pas.
Ja, kijk. En dan draai je... Hooo...
- Zie je, het is niet eenvoudig. - Ik kan het.
- Juist, schatje. Je hebt het. - Hoe staan m'n voeten?
Die staan goed.
Daar gaan we. Draaien. Oh, man, duizelig...
Kijk, ik kan het.
Je moet 'hoep, hoep' doen, terwijl je het doet.
- Je draait niet. Je moet draaien. - Ja.
Bluey, kijk.
Wat doen ze?
Geen idee. Maar zo te zien niet het huishouden.
- Wat doen jullie? - Ha, kinderen!
- Jullie gingen toch opruimen? - We zijn klaar.
- Jullie gingen toch schoonmaken? - We zijn nog niet begonnen.
- Waarom niet? - We probeerden te lopen zoals jullie.
- Waarom? - Dat weten we niet.
- Ja. - Oké.
Kunnen jullie dat 'hoep, hoep' loopje laten zien?
Ja.
Je begint met je voeten naar buiten en dan gaan ze naar binnen.
Uit, in.
- Uit, in. Uit, in. Uit, in. - Billen iets meer naar achter.
- Uit, in. - Zo moet het.
- Papa, je moet eendenvoeten maken. - O, ja, vergeten.
En je moet 'hoep' zeggen.
Ja, mama, je kunt het. Jij ook, papa.
Ik kan het.
- Je kunt het. - Hup, papa!
Het huis is nog een rommeltje. Er is niet gestofzuigd.
Maar we kunnen nu allebei het 'hoep' loopje.
- Daar kan ik mee leven. - Ik ook.
Wij hebben onze taak gedaan, dus wij gaan spelen.
- Ga maar, meiden. Goed gedaan. - Doei.
- Bandit, kijk. - Wat?
Is dat goed?
De armen bewegen. De ene voet voor de ander.
- Is dat goed? - Ja, dat is heel goed.
- Ja! - Hoera!
Volwassenen zijn gek.
- Je weet wat dat betekent. - Ja, terug naar het huishouden.
- Ja. - We maken het af.
Daarna kunnen we ontspannen.
Vertaling: Marjolein Meeuwisse