Mama.
Tata.
Bingo.
Blue.
O rany. Nie lubię sprzątania.
Skończmy to szybko i będziemy mogli odpocząć.
- Wio, koniku! - Sprzątanie!
- Chodźmy stąd. - Stać!
Później przyjdziemy tutaj, więc musicie posprzątać fort.
Ale teraz się bawimy.
Możecie się bawić, gdy posprzątacie.
Dobrze, mamo.
Auć.
Skończyłeś już?
- Spójrz na to. - Na co?
Te dzieci nigdy nie chodzą normalnie.
- Co? - Spójrz.
- Widzisz? - Wiem, co masz na myśli.
- Spójrz. Znowu to robią. - Chodź. Mamy dużo pracy.
Nie będę nic robił, dopóki któraś nie przejdzie tędy,
nie wyglądając jak szaleniec.
- Bandit. - Spójrz na to. One są pokręcone.
Wiem, skąd to mają.
Tytuł tego odcinka Blue to Sprzątanie.
- Naprawdę to robisz. - Muszę.
Przynajmniej ustalmy zasady. Co trzeba, żebyś wrócił do pracy?
Wystarczy jedna stopa za drugą.
- Chyba o niewiele proszę. - Dobrze.
Widzisz? Wygląda dobrze. Chodź.
Spójrz na jej ręce. Podążają za jej nogami.
Naprawdę?
Powinny iść w przeciwnym kierunku do nóg.
- Racja, to dziwne. - O tym właśnie mówiłem.
Prześcieradła. Prześcieradła!
To nie wygląda na jej normalny krok.
Zaczekaj. Spójrz na to.
Stopy w porządku. Ręce też.
Do tyłu!
- A jednak nie. - To trudne.
Wystarczy, żeby szły tak samo w jedną i w drugą stronę.
Ale spójrz. Trzy rodzaje kroków na odległości trzech metrów.
- Czemu to robią? - Bo są szalone.
Wiosłuj, wiosłuj, wiosłuj Lekko w dół strumienia
To nawet nie jest krok.
Zrobię coś do picia. Trochę tu posiedzimy.
- Słoń? - Hop, hop, hop.
- Kangur? - Co przegapiłam?
Kurczaki. Poznajemy królestwo zwierząt.
- To emu. - A może struś? Albo duża kaczka?
To jakiś rodzaj...
- Osioł! - Niektóre są trudne.
Wiem. Nie męczą się?
- Mamy zwycięzcę. - O rety. Imponujące.
Jak zrobić coś takiego? Trzeba rozstawić stopy jak kaczka.
- A potem je złączyć. - Obracając się.
Racja, obracając się.
Moja pachwina!
- Zabawne, co? - Trochę.
- To ty spróbuj. - Dobra. Stopy na zewnątrz.
- I do środka co drugi krok. - Widzisz?
A teraz obrót.
- Widzisz? Nie takie proste. - Dam radę.
Dobrze ci idzie, skarbie.
- Jak moje stopy? - Dobrze.
Zaczynamy. Obrót. O rany, kręci mi się w głowie.
Zaraz. Chyba mi się udało.
Musisz jeszcze mówić „iha, iha”.
Nie obracasz się. Musisz się obracać.
Spójrz, Blue.
Co oni robią?
Nie wiem. Ale to nie wygląda na sprzątanie.
- Co się dzieje? - Hej, dzieciaki.
- Nie powinnyście sprzątać? - Skończyłyśmy.
- Nie powinniście sprzątać? - Jeszcze nie zaczęliśmy.
- Dlaczego? - Próbujemy chodzić jak wy.
Dlaczego?
Nie wiemy.
Dobra.
Nauczycie nas „iha, iha”?
Tak!
Najpierw stopy na zewnątrz.
I do środka. Na zewnątrz, do środka.
- Na zewnątrz, do środka. - Wypnij pośladki.
Nauczyliście się.
- Stopy jak kaczka, tato. - Zapomniałem.
I musicie mówić „iha, iha”.
Udało ci się, mamo. Tobie też, tato.
Udało mi się!
- Nauczyliście się! - Dalej, tato!
W domu nadal bałagan. Nie odkurzyliśmy.
Ale nauczyliśmy się nowego kroku.
- To mi wystarczy. - Mi też.
Skończyłyśmy sprzątanie, więc idziemy się pobawić.
- Idźcie. Dobra robota. - Pa.
- Spójrz, Bandit. - Co?
Może być?
Ręce się kołyszą. Jedna stopa za drugą.
- Może być? - Tak, może być!
- Tak! - Hurra!
Dorośli są dziwni.
- Wiesz, co to znaczy. - Wiem. Wracamy do sprzątania.
- Tak. - Zróbmy to szybko.
Potem odpoczniemy.
Tekst polski: Weronika Brzoska