Anne.
Baba.
Bingo.
Bluey.
Aman. Ev işlerini çok sevmem.
Yapalım bitsin de dinleniriz.
- Kalk. - Ev işi.
- Buradan gidelim. - Kıpırdamayın.
Sırada burası var o yüzden battaniye kalesini kaldırmanızı istiyorum.
Ama oynuyoruz.
Toplamayı bitirdikten sonra oynarsınız.
Tamam, anne.
Bugünlük işin bitti, öyle mi?
- Şuna bir bak. - Ne oldu?
Bu çocuklar asla normal yürüyüşleriyle yürümüyor.
- Ne? - Bak. İzle.
- Gördün mü? - Ne demek istediğini anladım.
- Bak. Yine yapıyorlar. - Hadi. Yapacak çok iş var.
Olmaz, çocuklardan biri buradan tam bir sersem gibi yürümeden
geçene dek hiçbir şey yapmam.
- Bandit. - Şuna bak. Bu çocuklar kaçık.
Bunu kimden aldıklarını biliyorum.
Bluey'nin bu bölümünün adı "Ev İşleri"
- Bunu gerçekten yapıyorsun. - Bence yapmak zorundayım.
En azından kuralları belirle. Ev işine dönmen için ne olmalı?
Sadece birbirini takip eden normal adımlar.
- Çok şey istediğimi sanmıyorum. - Tamam.
Gördün mü? Bu iyi görünüyor. Hadi.
Kollarına bak. Bacaklarını takip ediyor.
Gerçekten mi?
Evet, diğer yönde hareket ederler. Bacaklarının tersine yani.
- Evet. Bu çılgınca. - İşte ben de bunu diyorum.
Çarşaflar.
Tamam, bu onun normal yürüyüşüne yakın bile değil.
Pekâlâ, bekle. İşte başlıyoruz.
- Ayaklar, kollar tamam. Bence oldu. - Geri geri.
- İşte budur. - Bu zor.
Şuradan şuraya aynı çılgın yürüyüşe bile razıyım.
Ama bak. Üç metre içinde bir, iki, üç farklı yürüyüş.
- Bunu neden yapıyorlar? - Çünkü çılgınlar.
Çek çek kürekleri Nehirden aşağı
Bu yürüyüş bile değil.
Ben çay yapacağım. Bir süre buradayız gibi görünüyor.
Fil mi?
- Kanguru mu? - Ne kaçırdım?
Tavuk. Hayvanlar âlemini geziyoruz.
- Bu bir emu. - Ya da devekuşu? Koca bir ördek?
Ve bu da bir çeşit...
- Eşek. - Bazılarını yapmak çok zor görünüyor.
Biliyorum. Hiç yorulmuyorlar mı?
- İşte kazanan. - Vay canına. Bu çok etkileyici.
Bu nasıl yapılır ki? Ayakların ördek gibi paytak olmalı.
- Ama sonra içe döndürüyorsun. - Fır diye dönerken.
Evet, dönerken. Aman! Kasığım!
- Komik, değil mi? - Biraz.
- O zaman sen dene. - Tamam, ayak ileri.
- Evet ama her adımda geriye. - Evet. Gördün mü?
Sonra da dön.
- Gördün mü? Kolay değil. - Yapabilirim!
Evet, başardın, bebek. Bu iyi.
- Ayaklarım nasıl? - Evet. İyiler, bebek.
Tamam, işte. Dön. Aman. Başım döndü.
Bekle. Sanırım anladım.
Bunu yaparken "biyup biyup" demen gerek.
- Fır dönmüyorsun. Dönmelisin. - Evet.
Bluey, bak.
Ne yapıyorlar?
Bilmiyorum. Ama ev işine benzemiyor.
- Neler oluyor? - Çocuklar.
- Battaniye toplamıyor muydunuz? - Bitirdik.
- Ev işi yapmıyor muydunuz? - Başlamadık.
- Neden? - Sizin gibi yürümeye çalışıyoruz.
- Neden? - Bilmiyoruz.
- Evet. - Tamam.
Bize şu "Biyup biyup" yürüyüşünü gösterir misiniz?
Evet.
Tamam, ayakların açık başlıyorsun. Sonra içe döndürüyorsun.
Dış. İç.
- Dış. İç. - Poponu biraz dışa çıkart.
- Dış. İç. - Anladın.
- Baba, ördek ayak yapman gerek. - Evet, unutmuşum.
Bir de "biyup biyup" demen lazım.
Evet, anne, yapıyorsun. Sen de, baba.
Yapıyorum.
- Başardınız. - Bravo, baba.
Ev hâlâ berbat hâlde. Süpürme işini hiç yapmadık.
Ama artık ikimiz de biyup yürüyüşü yapabiliyoruz.
- Bence sorun değil. - Bence de.
İşlerimizi bitirdik, şimdi oyun oynayacağız.
- Oynayın, kızlar. İyi iş çıkardınız. - Güle güle.
- Bandit, bak. - Ne?
Bu normal mi?
Kollar sallanıyor. Ayaklar birbirini takip ediyor.
- Şimdi tamam mı? - Evet, galiba tamam.
- Evet. - Evet. Yaşasın.
Yetişkinler çok çılgın.
- Bunun anlamını biliyorsun. - Evet, biliyorum. Ev işine dönüyoruz.
- Evet. - Hadi yapalım bitsin.
Sonra da dinleniriz.
Alt yazı çevirmeni: Eser Perkins