Mama!
Tata!
Bingo!
Blue!
Blue, jedz z zamkniętą buzią.
- Przepraszam, zapominam. - Nie szkodzi.
- Blue! - Przepraszam.
Skoro nie słuchasz mnie, może posłuchasz...
- Jednorożec! - Co porabiacie?
Blue ciągle żuje z otwartą buzią.
No i? Ja też ciągle żuję z otwartą buzią.
Patrzcie.
Zjadłeś kleszcza ze swojej grzywy?
Tak!
Wiecie co? Nie słuchajcie go.
Co? Dlaczego?
Bo jesteś flejtuchem!
Nie myjesz zębów, nie jesz warzyw
i nie kąpiesz się.
- Flejtuch. - Dlatego go lubimy.
Nie przejmuje się tym.
Jestem szczęśliwy. Dlaczego mam się zmieniać?
Cześć, misiaczki.
- Kto to? - To nasza mama.
- Poślubię waszą mamę. - Co?
- Stój. Ona już ma męża. - A co mnie to obchodzi?
Obchodziłoby, gdybyś znał jej męża.
Tak, to niezły gość.
Ja jestem lepszy. Patrzcie.
Hej, piękna. Kiedy się chajtniemy?
Nieźle.
- Powiedziałabym, że nigdy. - Najpierw mnie obejrzyj.
- To sos chili? - Słodkie chili.
- Chcesz trochę? - Kuszące, ale nie.
Chyba nigdy nie myjesz zębów, nie czeszesz się ani nie kąpiesz.
Próbowałeś. A teraz zbieraj się.
Nie przestawaj!
Nigdzie nie pójdę, póki nie będziemy razem!
- Hurra! - Rety.
Co ona mówiła? Zęby, czesanie i kompot?
- Kąpiel. - Nieważne. Jak to się robi?
- Chodź z nami. - Dobra.
Sam to sobie zrobiłem.
Nie wiem, co tu napisano. Nie umiem czytać.
To pasta do zębów.
- Mam ją zjeść? - Nie, ona czyści zęby.
Co robi ten przycisk? Zniszczcie to!
Zamarzam! Rety!
Dość tego. Nadzieję cię na róg!
Może samodoskonalenie nie jest dla ciebie.
Posłuchaj, nikt nie chce jeść brokułów.
- Poza mną. - Ale trzeba to robić.
Ale dlaczego?
Bo chcesz poślubić Mamę, a ona kocha smakoszy brokułów.
Dobra, zróbmy to.
- Gotowy? Zagadaj do mamy. - Szybki kleszcz na drogę.
Nie możesz jeść przy mamie kleszczy.
- Jasne? - Tak.
- Jasne, Tato? - Co ja mam do tego?
Właśnie. Co mu do tego?
Cześć! Przepraszam... kochana.
- Nie chciałem cię wystraszyć. - Nie szkodzi.
Wyszedłem spod prysznica i umyłem zęby.
Zastanawiam się, czy zjadłabyś ze mną brokony.
- Brokuły! - To znaczy brokuły.
Muszę przyznać, że wyglądasz dużo lepiej.
I podoba mi się ta muszka. Dobrze, chętnie... O rety!
Chwila. Nie! Wracaj!
Mogło pójść lepiej.
- Tato! - Co?
- Nie mogłem się powstrzymać. - To nie twoja wina.
- Tak, to jego wina. - Moja?
Jego? Nie rozumiem. To ja zjadłem kleszcza.
- Ty jesteś pacynką. - On cię kontroluje.
Dobre.
- Tak. - Tato.
Jesteś pacynką. Pokażę ci. Powiedz coś równo z nim.
- Dobra. "Oko robaka". Gotowy? - Gotowy.
Oko robaka.
- Tato powiedział po tobie! - Spóźnił się. Jeszcze raz.
Oko robaka!
Wygłupia się. Dlatego go uwielbiam.
- Tato, powiedz mu prawdę. - Dobrze.
Jesteś pacynką i ja cię kontroluję. Przepraszam.
Znów to samo.
To prawda. Widziałeś swoje nogi?
Co to za pytanie? Mam normalne nogi.
Moje życie to kłamstwo.
Tak. Jeszcze jedno.
- Cześć. - To będzie niezręczne.
- Co robisz? - Co tylko on chce.
Ktoś tu użala się nad sobą.
Ktoś? Ty jesteś ktoś. Ja jestem nikim!
Gotowe? Już.
- Co się dzieje? Ale dziwnie. - Niesamowite.
- Wiesz, co jest dobre w byciu nikim? - Co?
Jesteś każdym.
- Szalony dzień. - Tak.
Skąd pewność, że ty nie jesteś pacynką?
- Nie wygłupiaj się. Dobranoc. - Dobranoc.
To był dziwny sen.
Tekst polski: Michał Urbaniak