Mama!
Tata!
Bingo!
Blue!
Szampon. Znowu szampon.
Odżywka. Spłukujemy. Znów spłukujemy.
Szczotkowanie. Jeszcze raz. Suszenie.
- Skończyłaś, mamo? - Prawie.
Umycie mojej sierści długo trwa.
Tak, ale to ważne. Jesteśmy chow-chow.
Słyniemy z długiej, pięknej sierści.
Czasem tego żałuję. I gotowe.
- Tak piękna jak twoja? - Piękniejsza.
Biegnij się bawić, kochanie.
- Już? - Już prawie.
- Jak to wygląda? - Nieźle.
Ziemia!
- Mogę pobawić się z Blue? - Jasne, kochanie.
Tylko się nie pobrudź.
Tytuł tego odcinka to "Ziemia".
Biorę prysznic z ziemi. Czas na odżywkę.
Pod prysznicem z ziemią. Ziemia na brzuszek.
- Judo, spójrz! Ziemia! - Mogę się pobawić?
Jasne! Patrz na to!
Ziemia!
- Co się stało? - Nie mogę się brudzić.
To nie powinnaś bawić się w ziemi.
- Tak, ta ziemia jest brudna. - Dlaczego nie możesz się brudzić?
Chyba dlatego, że jestem chow-chow. Słyniemy z długiej, pięknej sierści.
- To prawda, masz piękną sierść. - Tak. Chcę jej dotknąć.
- Przepraszam. - My też mamy piękną sierść.
Nie. Heelery nie mają ładnej sierści.
Mogę bawić się w ziemi, nie brudząc się?
Nie jestem pewna...
Już wiem!
Ostrożnie. Powoli.
- Gotowa? - Tak!
- Pobrudziłam się? - Nie!
Hurra!
- Jeszcze raz? - Ciężko cię tak wciągać.
No dobrze.
- Pokażmy Judo Zie-zie-ziemię! - Tak!
Zie-zie-ziemia!
Spróbujesz?
Nie mogę, bo się pobrudzę.
- No tak, racja. - Na pewno nie możesz się pobrudzić?
Zapytam mamę.
- No już, wchodź tam. - Mamo?
- Tak? - Dlaczego nie mogę się pobrudzić?
Bo mamy taką długą sierść, że czyszczenie trwa wieczność.
Łatwiej jest nie brudzić się.
Tak, to ma sens.
Wiemy, jak możesz się pobawić.
Serio?
Judo! Judo! Judo!
Judo! Judo! Judo! Judo!
Zie-zie-ziemia!
- Musisz biec nieco szybciej. - Ciężko się w tym biega.
- Ale nie pobrudziłaś się. - Tak, kombinezon działa.
- Komu błota? - Tak, błoto!
- Chodź do błota. - Nie wiem, czy to mnie ochroni.
- Tak, pewnie nie. - Chyba wrócę do domu.
- O rety. - Dzień dobry. Mam ziemię!
Tak, widzę.
- Czy Judo może pobawić się z nami? - Nie jestem przekonana.
- Proszę. - Przestańcie.
W porządku. Judo może się pobawić.
Co? Ale mówiłaś, że nie mogę się brudzić.
Tak, ale chcę, byś się dobrze bawiła.
- Judo może bawić się w błocie? - To od niej zależy.
Judo?
Zaraz wracam.
Dlaczego nie chcesz się bawić?
Bo nie.
No idź. Zabawa jest ważna.
A co z moją piękną sierścią? Czyszczenie trwa wieczność.
Tak, tak mówiłam.
A niech to. Zaraz wracam.
- Mamo, co robisz? - Skracam sierść.
Brudne. Czyste. Brudne. Czyste.
Patrzcie, Wendy oszalała.
I gotowe.
- Co sądzisz? - Super!
- Czuję się tak lekko. - Mnie też ostrzyżesz?
- Na pewno? - Tak.
Dobrze, do dzieła.
Zbieramy się, dzieci. Muszę posypać trawnik.
- Dobrze, tato. - Zie-zie-ziemia!
Łysa Judo!
Tak!
Zrobię to później.
Nadchodzę!
Dzień dobry ponownie.
Dzień dobry. Podoba mi się nowy wygląd.
- Dzięki. - Skąd ten pomysł?
- No wiesz... - Mamo, patrz na to!
Przyszedł czas na zmianę.
Tekst polski: Michał Urbaniak