Μαμά!
Μπαμπάς!
Μπίνγκο!
Τι μπορούμε να παίξουμε στο σπίτι σου, Μπλούι;
Δεν είμαι σίγουρη.
Δείτε! Η Ντορίν κάνει παζάρι στο γκαράζ της.
Σκούτερ για γιαγιάδες!
Αυτό το επεισόδιο της Μπλούι λέγεται "Σκούτερ για γιαγιάδες".
- Κάνεις παζάρι, Ντορίν; - Ναι, αγάπη μου.
Προσπαθώ να συγκεντρώσω χρήματα να πάω στον Κοραλλιογενή ́Υφαλο.
Αν αγοράσει κανείς το σκούτερ σου, θα βοηθήσει.
Ναι.
- Πόσο κοστίζει αυτή; - ́Ο,τι προαιρείσαι.
Εντάξει. Ας αποφασίσουμε τι γιαγιάδες θα είμαστε εμείς.
Εγώ θα είμαι γιαγιά που δεν ακούει τίποτα.
Εγώ θα 'μαι καλοσυνάτη γιαγιά.
Τι τύπος γιαγιάς μπορώ να 'μαι;
Δεν ξέρω αν υπάρχουν άλλοι τύποι γιαγιάς.
Είναι άδικο! Το ήξερα ότι δεν θα γινόμουν γιαγιά.
Αυτό είναι. Μπορείς να είσαι γκρινιάρα γιαγιά.
Ναι.
Και κάνε ότι θες να μας πουλήσεις το σκούτερ για γιαγιάδες.
- Πάμε, Μπίνγκο. - Πώς είπες;
- Πόσο κοστίζει αυτό; - Εσύ πόσο λες;
- Δύο δολάρια. - Εντάξει. Καλά είναι. Ευχαριστώ.
Ντορίν, αυτό το βάζο έχει πολύ μεγαλύτερη αξία.
Δεν θέλω να κάνω φασαρία.
Ντορίν, μπορούμε να παίξουμε με το σκούτερ σου;
Εμπρός! ́Εχω βγάλει την μπαταρία και δεν κινείται.
Φυσικά και θα κινηθεί.
Θα το σπρώξει ο χαζούλης.
- Ναι! - Εγώ είμαι ο χαζούλης;
- Πιο γρήγορα. - Μάλιστα, γιαγιά.
- Πέφτεις μέσα σ' όλες τις λακκούβες. - ́Ετσι είναι το μονοπάτι.
- Μη μου αντιμιλάς, γιόκα μου. - Είσαι πολύ γκρινιάρα γιαγιά.
- Σταμάτα! Σταμάτα είπα! - Εντάξει, γιαγιά.
Γεια σου, Γκλάντις.
Πουλάω το σκούτερ μου. Θα το αγοράσεις;
- Βασικά... - Πάρε μια απόφαση!
Γιαγιά.
- Πόσο κάνει, αγαπητή μου; - Χαζούλη, τι νούμερο γράφει;
Τριακόσια δολάρια. Ντορίν, μπορείς να βγάλεις παραπάνω.
- Εννιακόσια ας πούμε. - Εννιακόσια δολάρια.
- Πόσα λεφτά έχεις, Ρίτα; - Πώς είπες;
- Κάντε γρήγορα! Πονάνε οι γοφοί μου! - Κάτσε να μετρήσω τα κέρματά μου.
́Ενα, δύο...
- Πολύ ωραίο αυτό. - Κάντε γρήγορα!
Τα κέρματά μου.
Αργείτε πολύ.
- Χαζούλη, πήγαινέ με σπίτι. - Ναι, γιαγιά.
Και πρόσεχε τις λακκούβες!
Συγγνώμη, γιαγιά.
Μπλούι, η γκρινιάρα γιαγιά παραείναι γκρινιάρα.
Σίγουρα δεν υπάρχει άλλος τύπος γιαγιάς;
Μπορεί και να υπάρχει, αλλά δεν ξέρω τι. Μήπως ξέρεις εσύ;
́Οχι. Θα συνεχίσω να είμαι η γκρινιάρα γιαγιά.
- Τι καλά! - Πρόσεχε, νεαρέ!
- Τι θα 'λεγες για πέντε δολάρια; - Τι θα 'λεγες για δύο;
Εντάξει. Δύο δολάρια.
Ντορίν, αν θες να πας στον ́Υφαλο, πρέπει να 'σαι πιο αυστηρή.
Το ξέρω.
Το πόδι του τραπεζιού κλείνει το μονοπάτι. Μπορεί να χτυπούσα.
- Ζητώ συγγνώμη. - Θα καλέσω τον δικηγόρο μου.
- Θα το κάνω εγώ, Ντορίν. - Πάψε να κάνεις φασαρία.
- Συγγνώμη; - Δεν θα πληρώσω για τη ζημιά.
Δεν πειράζει.
Νομίζω ότι πρέπει να μας αποζημιώσεις.
Εγώ νομίζω ότι πρέπει να κοιτάς τη δουλειά σου.
Πολύ γκρινιάρα γιαγιά.
- Φτάσαμε στο σπίτι, γιαγιά. - Καιρός ήταν.
Τώρα φτιάξε μου ένα φλυτζάνι τσάι, χαζούλη.
- Επ, εσύ! Κατέβα. - ́Οχι. Δικό μου είναι!
- Θα το αγοράσω. - Καλά. Δώσ' μου εννιακόσια δολάρια.
- Η ταμπέλα λέει τριακόσια δολάρια. - Εννιακόσια δολάρια!
- Δεν πληρώνω εννιακόσια δολάρια! - Ωραία. Τότε, θα το κρατήσω εγώ.
- ́Ωστε έτσι; - Κοίτα, αγαπητή μου.
- Καλύτερα να μιλήσεις με εκείνη... - Μη μ' αγγίζεις!
- Τι κάνεις; - Πού είναι το τσάι μου;
Ντορίν, νομίζω ότι η γλυκύτατη κυρία θέλει ν' αγοράσει το σκούτερ.
- Εκατό δολάρια. - Καλό μου ακούγεται.
Ντορίν, πρέπει να ζητήσεις κάτι παραπάνω.
- Κι εσύ πρέπει να πάψεις να τρως. - Τι; Είπες ότι ήμουν ωραίος!
- Είσαι, γλυκέ μου. Μη δίνεις σημασία. - Γύρισε η φωνακλού γειτόνισσα.
- ́Ακου να δεις... - Εκατό δολάρια κι αν σας αρέσει.
Ντορίν, όχι.
- Ωραία. Κατέβα εσύ. - ́Οχι!
- Τι; - Σου είπα, κάνει εννιακόσια δολάρια.
Αυτό είναι κατακράτηση.
- Μάφιν, γλυκιά μου... - Μη μ' αγγίζεις!
Μην επεμβαίνεις.
- Διακόσια. Τελευταία προσφορά. - Χίλια!
- Τι; Κάνε όνειρα! Πεντακόσια. - Χίλια εκατό!
- Αυτό είναι εξωφρενικό! - Αν δεν το θες, μην το πάρεις!
- Δεν θα σου δώσω 1.100 δολάρια. - Γιατί όχι;
Επειδή είναι άσχημο, όπως το καπέλο της.
Περίμενε, αγάπη μου.
Για να δούμε τι θα συμβεί.
Και επίσης, δεν μ' αρέσει το χρώμα του.
- Τότε βάψ' το! - Εσύ να το βάψεις.
Εσύ να το βάψεις.
- ́Οχι, εσύ να το βάψεις. - Είναι πλαδαρό.
- ́Οχι, εσύ να το βάψεις! - Καλά. Χίλια εκατό δολάρια.
- Χίλια διακόσια. - Τι;
- Και δεκαοκτώ γλειφιτζούρια. - Αναιδέστατη... Καλά.
- Χίλια διακόσια. - Δεν το πιστεύω!
- Και πόσο θες για τα γλειφιτζούρια; - Δύο δολάρια.
Αντίο!
Ζήτω!
Τώρα θα μπορέσεις να πας διακοπές, Ντορίν.
- Ναι. - Πάω να κάνω κάμψεις.
Αυτά τα γλειφιτζούρια είναι χάλια.
Γλυκιά μου, ψάξε στα πράγματα και διάλεξε ό,τι θέλεις.
- Αλήθεια; - Ναι. Είσαι μοναδική.
- Μπορώ να πάρω αυτό; - Είσαι σίγουρη; Μόνο μια πετσέτα;
Τα κέρματά μου.
- Κοίτα, Ρίτα. Η Σούπερ Γιαγιά! - Να σε βοηθήσω με τα κέρματα;
Πώς είπες;
Μπάντιτ, έχω μηχάνημα γυμναστικής, αν θες.
- Ναι. Πόσο κάνει; - Δεν ξέρω. Εσύ τι λες;
- Είκοσι δολάρια; - Πενήντα.
Ντορίν!
Μπράβο το κορίτσι μου!
Υποτιτλισμός: Ανθή Καρακώστα