Mama!
Tata!
Bingo!
Blue!
- W co możemy się u ciebie bawić? - Nie wiem.
Patrzcie, wyprzedaż garażowa u Doreen.
Babciowóz!
Tytuł tego odcinka to "Babciowóz".
- Urządzasz wyprzedaż? - Tak, kochana.
Chcę zebrać trochę pieniędzy, by pojechać na wakacje.
Pomogłoby, gdyby ktoś kupił skuter.
Tak.
- Ile za to? - Ile uważasz, kochany.
Zdecydujmy, jakimi babciami będziemy.
Ja będę babcią, co nic nie słyszy.
Ja miłą babcią.
A ja?
Nie wiem, czy są inne rodzaje.
To nie fair! Wiedziałam, że nie będę babcią!
Już wiem. Będziesz marudną babcią.
Tak.
Udajmy, że chcesz nam sprzedać swój babciowóz.
- Chodź, Bingo. - Słucham?
- Ile za to? - A ile uważasz?
- Dwa dolary? - Może być. Dziękuję.
Doreen, ta waza była warta dużo więcej.
Nie chcę robić afery.
Możemy pobawić się twoim babciowozem?
Śmiało. Wyjęłam baterię, więc nie pojedzie.
Pojedzie.
Zrzęda go popchnie.
- Tak! - Ja jestem zrzędą?
- Szybciej! - Dobrze, babciu.
- I omijaj szczeliny! - To chodnik.
- Nie pyskuj, synku. - Ale marudna z ciebie babcia.
- Zatrzymaj się! - Dobrze, babciu.
Cześć, Gladys.
Sprzedaję swój babciowóz. Chcecie go kupić?
- Cóż... - Zdecydujcie się!
Babciu.
- Ile kosztuje? - Zrzędo, jaka to cena?
Trzysta dolarów. Doreen, możesz wziąć więcej.
- Powiedzmy 900. - 900 dolarów.
- Ile masz, Rita? - Słucham?
- Szybko! Biodra mnie bolą! - Policzę monety.
Jedna, dwie...
- Ta jest ładna. - Szybciej!
Moje monety.
To trwa za długo.
- Zrzędo, wieź mnie do domu. - Dobrze.
I uważaj na szczeliny.
Przepraszam.
Blue, marudna babcia jest zbyt marudna.
Na pewno nie ma innego rodzaju babci?
Może jest, ale nie znam ich. A ty?
Nie. Zostanę marudną babcią.
- Świetnie. - Uważaj, młodzieńcze!
- Może pięć dolarów? - A może dwa?
Dobrze. Dwa dolary.
Jeśli chcesz jechać na wakacje, musisz być twardsza.
Wiem.
- O rety. - Stół blokuje chodnik.
Mogłam złamać nogę.
- Przepraszam. - Powinnam wezwać radnych.
- Przesunę to. - Nie tak głośno.
- Słucham? - Nie zapłacę za to.
- Nie szkodzi. - Sądzę, że powinnaś coś kupić.
Sądzę, że nie powinnaś się wtrącać.
To dopiero marudna babcia.
- Wróciliśmy do domu. - W końcu.
A teraz zrób mi herbatę.
- Hej, ty. Złaź z tego. - Nie, to moje.
- Kupuję to. - Dobrze. Daj mi 900 dolarów.
- Co? Na wywieszce jest 300. - 900 dolarów!
- Nie zapłacę 900 dolarów. - Dobrze. Więc go zatrzymam.
- A więc tak? - Słuchaj.
- Porozmawiaj z tamtą... - Zostaw mnie!
- Co robisz? - Gdzie moja herbata?
Doreen, ta urocza pani chce kupić twój skuter.
- Sto dolarów. - Chyba może być.
Doreen. Musisz wziąć więcej.
- A ty musisz mniej jeść. - Co? Mówiłaś, że dobrze wyglądam.
- Wyglądasz. Ignoruj ją. - Znowu wścibska sąsiadka.
- Posłuchaj... - Sto dolarów. Bierzesz czy nie?
Doreen, nie.
- Dobra. Złaź. - Nie!
- Co? - Mówiłam - 900 dolarów.
To głównie woda.
- Muffinko, może... - Zostaw mnie!
Nie mieszaj się.
- Dwieście. Ostateczna oferta. - 1000!
- Co? Chyba śnisz. 500. - 1100!
- Skandal. - Jeśli nie chcesz, nie kupuj!
- Nie zapłacę 1100! - Dlaczego?
Bo jest brzydki. Jak jej kapelusz.
- Hej! - Zaczekaj.
Zobaczmy, jak to się skończy.
I nie podoba mi się kolor.
- To pomaluj go. - Sama pomaluj.
Ty pomaluj.
- Nie, ty! - Tak, podskakuje.
- Sama pomaluj! - Dobrze. 1100.
- 1200! - Co?
- I 18 lizaków! - Ty cwana... Dobrze.
- 1200 dolarów. - O rety.
- Po ile są lizaki? - Dwa dolary.
Pa!
Hurra!
Pojedziesz na te wakacje.
- Tak. - Idę zrobić pompki.
Te lizaki są ohydne!
Muffinko, rozejrzyj się. Możesz wziąć, co chcesz.
- Naprawdę? - Tak. Jesteś wyjątkowa.
- Mogę wziąć to? - Na pewno? To tylko ręcznik.
Moje monety.
- Rito, spójrz. To Superbabcia! - Pomóc z tymi monetami?
Słucham?
Mam sprzęt do ćwiczeń, jeśli chcesz.
- Tak? Ile za niego chcesz? - Nie wiem. Jak sądzisz?
- 20 dolarów? - 50.
Doreen.
Zuch dziewczyna.
Tekst polski: Michał Urbaniak