Mama!
Tata!
Bingo!
Pewnego dnia klasa Inki robiła zwierzęta z wosku.
Teriery robiły piranie.
Blue robiła wieloryba. Fartuch robił...
Glut!
Fartuch był sobą.
A Inka, bohaterka tej historii, robiła konia.
Pracowała nad nim ciężko.
Najpierw zrobiła tułów. Potem nogi.
Potem ogon, a na końcu głowę.
Konik!
Była z niego zadowolona.
Blue, spójrz.
- Ale był pewien problem. - Świetna krowa.
- Krowa? - Koń Inki wyglądał jak krowa.
- Ładna krowa. - To koń, nie krowa.
Nie, to krowa.
- Fartuch? - Tak?
Fartuch.
- Dlaczego nie możesz być grzeczny? - Bo jestem niegrzeczny.
Inka była smutna.
Była tak smutna,
że gdy nauczycielka do niej podeszła, powiedziała...
Nie chcę już nigdy robić zwierząt z wosku.
O rety. Dlaczego?
Bo mój koń wygląda jak krowa.
- A dlaczego? - Bo...
Wtedy Inka powiedziała coś smutnego.
Jestem kiepska.
Plum.
Zamiast nad tym popracować,
Inka nie robiła więcej niczego z wosku.
Co? Dlaczego?
Bo wmówiła sobie, że jest kiepska.
Tak. To prawda. Jestem kiepska.
Koniec.
Nie podoba mi się ta historia.
Mnie też, ale to twoja historia.
Byłem w niej.
Dlaczego Inka się poddała?
To opowiedz inną historię.
Tak. I chcę być muskularny.
Dobrze.
Tytuł tego odcinka to „Historie”.
Dawno temu była sobie Inka,
która myślała, że nic nie potrafi.
Nic nie potrafię.
A wtedy przyszedł Fartuch.
Plum.
Fartuch bywał czasami uciążliwy, ale miał dobre serce.
Powiedział Ince...
Jesteś dobra w wielu rzeczach. Naprawdę.
Wcale nie. Mój koń wygląda jak krowa.
- Fartuch! - Przepraszam.
Nadal uważam, że jesteś dobra.
Czy Inka uwierzy Fartuchowi?
- Tak. - Hurra!
- Pomożesz mi? - Dobrze.
Mówiłam, że ma dobre serce.
Razem próbowali ustalić, co jest nie tak z krowo-koniem.
- Chodzi o kolor? - Nie sądzę.
Wiem. Porównajmy ze zdjęciem krowy.
Tak!
- Podoba mi się ta historia. - Mnie też.
- Kopciuszek? Nie. - Trzy małe świnki.
Pan MacDonald!
- On ma krowę, prawda? - Sprawdzę.
Pan MacDonald farmę miał
Na tej farmie...
Krowa! Tak!
Wyglądają identycznie.
- Chwila, już to wiedzieliśmy. - No tak.
Musimy wiedzieć, jak wygląda koń.
- MacDonald miał konia? - Kura, kaczka, świnka.
Nie ma konia.
To dziwne.
Fartuch.
Dlaczego MacDonald nie miał konia?
- Fartuch. - Może mu uciekł?
- Fartuch! - Tak?
Może powiem, że mój koń to krowa?
Ale to nie krowa. To koń.
Wiem, ale to kiepski koń, a całkiem dobra krowa.
Oprócz dobrego serca i muskulatury,
Fartuch był też szczery.
Nie. To koń.
Będzie nim. Musimy nad nim popracować.
Ale nie mamy zdjęcia konia.
Mam lepszy pomysł. Chodź.
Przy okazji, Fartuch potrafił zmieniać się w samochód.
Spytali Matyldę, czy mogą odwiedzić Majora Toma,
konia, który mieszkał po sąsiedzku.
- Podnieś krowo-konia. - Dobrze.
Nagle stało się jasne.
To przez szyję.
- Jest za krótka! - Konie mają długą szyję!
- No jasne. - Hurra!
- Dzięki! - Nie ma sprawy.
Fartuch, MacDonald ma konia,
ale był na wakacjach, gdy pisali książkę.
Byli gotowi naprawić krowo-konia.
Z takimi mięśniami wałkowanie wosku jest łatwe.
Dzięki. Pa, krowo. Witaj, koniu.
Hurra!
Niezła żyrafa.
O nie! Zmieniliśmy krowo-konia w żyrafo-konia!
Przepraszam, to moja wina. Jestem w tym kiepski.
Inka wróciła do punktu wyjścia.
Jaką historię miała opowiedzieć sobie tym razem?
Pan MacDonald farmę miał
Na tej farmie żyrafo-konia...
Hodował!
I...
Kwacze tu i kwacze tam
Dobrze, co było potem?
Pracowali nad nim dalej.
Szyja była za długa. Już.
Koń.
Tak!
Dzięki za pomoc.
Nie ma sprawy. Mówiłem, że jesteś dobra.
Ty też.
- To miłe. - Jak go nazwiemy?
Major Tom.
Cześć, Majorze!
Ta, Major Tom!
I żyli razem długo i szczęśliwie. Koniec.
Dużo lepiej.
Plum.
Tekst polski: Michał Urbaniak