Mama!
Tata!
Bingo!
Blue!
Czego się dziś nauczyłaś, Catty?
Że moje zachowanie nie wpływa tylko na mnie.
- Co ja miałem tu zrobić? - Tato, zasłaniasz!
- Co zasłaniam? - Telewizor!
- Serio? Nie widzę telewizora. - Za tobą!
A, tu jest.
Coś takiego, koty na motocyklach.
- Nie widzę! - Kto dał im prawo jazdy?
Rusz się!
- Miałem się ruszyć? - Tak.
Trzeba było powiedzieć. "Ruchy, ruchy, ruchy."
Nie, rusz się sprzed telewizora!
No tak, wybacz.
- Tak lepiej? - Tak. Dziękuję.
Nie ma za co.
Już pamiętam, co miałem zrobić.
Idziemy do parku.
Tytuł tego odcinka to "Żółwik".
Możemy pobawić się w kolejkę górską?
- To Żółwik. - Dziecko musiało go zostawić.
- Na kolejce górskiej? - Nie, gdzieś indziej.
Ktoś go tu położył, by był widoczny.
- Mogę się nim pobawić? - Jasne.
Pobawisz się ze mną w kolejkę górską?
Uwaga.
Trzymaj się, Żółwiku!
I już!
Chodź, Bingo.
- Mama i Blue niedługo wrócą. - Dobrze.
Bingo, lepiej zostaw tu Żółwika.
- Dlaczego nie mogę go zabrać? - Bo nie jest twój.
- Właściciel może go szukać. - Dobrze.
Pa, Żółwiku. Jutro wrócę.
Rety, ktoś musiał go zostawić.
Tak, możesz się nim pobawić.
Idziemy, kochanie.
Zostaw go tu. Właściciel może po niego wrócić.
- Tato, mogę popatrzyć w telewizor? - Jasne.
Popatrzę z tobą.
Dobrze. Patrzymy w telewizor.
- Tato? - Co?
Chcę włączyć telewizor i popatrzyć.
Racja.
Wykluczone. Idziemy do parku.
Żółwik.
Start!
Uwaga na krokodyle.
I ruchome piaski.
Przeskocz węża.
Stój. 23 sekundy? To rekord.
Brawo, Żółwiku.
- Chyba będzie padać. - Nie możemy zostawić Żółwika.
- Zmoknie. - Nie szkodzi. To żółw.
Już wiem.
Pod tym nie zmokniesz.
Nie, skarbie. Nie możesz go zabrać.
Bo ktoś może po niego wrócić.
Żółwiku, ciągle tu jesteś. I suchy.
Żółwiku, kupiłeś curry, teraz pora wracać do żony.
- Gotowy? - Gotowy!
Udało mu się!
Rety, mam dość.
Tato, będę mogła zabrać Żółwika? Właściciel o nim zapomniał.
Jeśli jutro nadal tu będzie, zastanowię się.
- Hurra! - Ale to nic pewnego.
Jeszcze jedna noc, Żółwiku. Potem wrócisz z nami do domu.
Tu może być bardziej sucho.
Może chcesz poczytać gazetę?
Do jutra.
Gotowa? Start!
Może właściciel wrócił po niego.
To dobrze, kochanie.
Pięć, sześć,
siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Uwaga, szukam!
Znalazłam cię!
Idziemy, kochanie.
Nie, odłóż go tam, gdzie go znalazłaś.
Żółwiku.
Żółwiku?
- Nie mogę znaleźć Żółwika. - Przykro mi.
Właściciel musiał po niego wrócić.
- Wcale nie. - Co to znaczy?
Schowałam go pod gazetą, żeby właściciel go nie znalazł.
No tak.
Tak się nie robi.
- Wiem. Przepraszam. - Nie szkodzi.
Zaczekaj.
Spójrz.
Żółwik!
Przepraszam, że cię schowałam. To się nie powtórzy.
- Idziemy. - Mogę zabrać Żółwika?
Powiedziałem, że tak, ale nadal tego chcesz?
Oby właściciel wrócił po niego.
- Dlaczego? - Nie chcę, by był samotny.
Tekst polski: Michał Urbaniak