Mama!
Tata!
Bingo!
Bluey!
Zróbmy kartki na Dzień Ojca dla taty.
Zrobię kartkę z tęczą i sercem.
- Super. - Co się dzieje?
Tato, idź stąd!
A tyle zrobiłem dla tej rodziny.
A ty, Bluey?
Narysuję doskonały obrazek ze mną i tatą.
- Doskonały obrazek? - Tak.
- Co to znaczy? - Wiem.
To oznacza bardzo, bardzo, bardzo, bardzo,
bardzo, dobry.
Mniej więcej.
Tytuł tego odcinka to "Doskonały".
Będzie doskonały. Tato powiesi go na lodówce.
Doskonałość jest trudna. Tylko cię ostrzegam.
Będzie dobrze. Krzywo. Zacznę od nowa.
Musi być doskonale.
Co powinniśmy robić na obrazku?
Może stójcie z wyciągniętymi rękami.
Jak tutaj.
Nie, musi być lepiej.
To jest urocze.
Ale nie na lodówkę.
Chyba nie.
Co najbardziej lubisz, gdy tata robi?
Wiem. Uwielbiam, gdy mówi: "Tu tata!".
Tak.
Tu tata!
Słuchajcie. Gdy wchodzę do pokoju,
każdy ma klaskać i wiwatować.
"To tata! Ekstra! On jest super!"
- Jasne? - Jasne.
Spróbujmy ponownie.
Tu tata!
Postaraj się!
Wygląda świetnie.
Nie umiem doskonale rysować łaskotek.
Tak, wygląda, jakby cię podrzucał.
To umiem rysować.
Możesz narysować nowy bilet.
"Zbudowała dom ze słomy".
Niedobrze.
- Bilet. - Tak.
Proszę.
- Bilet. - Tak, oczywiście.
Co z nim zrobiłam? Gdzieś tu jest.
- Bilet. - Proszę.
Następnym razem szybciej. Bilet.
Nie mam.
Nie ma biletu.
Pięknie, Bluey. Tacie się spodoba.
Tato zawsze zbyt ostro się bawi.
Nie umiem rysować wielkich kanap.
- Wygląda świetnie. - Ale nie jak nasza kanapa.
Bardziej jak fotel.
- Narysuj zabawę w "Fotel". - Tak!
Rety, padam z nóg od wychowywania dzieci.
Odpocznę sobie na wygodnym fotelu.
Coś takiego, mogę wybrać dowolne miejsce.
Gdzie usiąść? Tutaj będzie dobrze.
Tato! Złaź!
Ten fotel był dobrym wyborem. Ale relaksujące.
- Złaź! - Fotel wygląda jak fotel.
- Gotowe. - Ale ciebie na nim nie ma.
Tak, to ma być obrazek ze mną i tatą.
Bluey, jest dobrze. Nie musi być doskonale.
Tacie spodoba się wszystko.
Jeśli dam mu to, będzie zachwycony?
- Tak. - To też mu się spodoba?
Tak.
- Naprawdę? - A to?
Bardziej podobałoby mu się, gdybyście się przyłożyły.
By było doskonale?
Nie doskonale. Najlepiej jak umiecie.
Co możesz narysować, by było widać ciebie i tatę?
Bez wielkich kanap i łaskotek.
Ale rzucanie może być.
Bumerang!
Bumerang?
Szybko poszło.
Mogłem je nawet zatrzymać.
Naprawdę?
Mam dość tego bumerangu. Chcesz bumerang, Fido?
Nie, mam ich całkiem sporo.
To co zrobię z tym?
Może wyrzuć go?
No jasne. Wyrzucę bumerang.
Dobry pomysł.
I więcej go nie zobaczymy.
Bo go wyrzuciłeś.
Powinienem to zrobić.
Ale uwielbiam swoje zęby.
A jeśli kiedyś zechcę kogoś ugryźć?
- Hej! - Ekstra!
Tak wygląda bumerang.
Co tym razem?
Nie wiem.
Nie jest dość doskonały.
Dość doskonały po co?
Chcesz mi coś powiedzieć?
Mamo, narysowałam ci obrazek.
Podoba ci się?
Tak, jest doskonały.
Trafi na lodówkę.
Niewiele zostało tu miejsca.
Przykryję tymczasowo obrazek Bluey.
Cześć, Bluey.
Przepraszam. Nie jestem doskonała.
To nic.
Bycie rodzicem jest trudne.
Rysowanie też.
Tak, rysowanie też.
Ale ile razy stłukłaś kolano
albo podrapałaś się podczas zabaw z tatą?
Nie ma biletu!
Wszystko w porządku?
Tak, stłukłam kolano.
- Mam dość bumerangów. - Często.
I co zawsze ci mówi?
Nie mów mamie.
Co?
Tu tata!
Wrócę później.
Co jeszcze zawsze mówi?
Bluey, dobrze, że jesteś twarda.
Dobrze, że jesteś twarda.
Tak, rysowanie jest trudne, ale...
Ja jestem twarda?
Tak.
Skończyłam!
Wszystkiego najlepszego!
Dzięki, dzieci.
Ale obrazki.
Genialne. Trafią na lodówkę.
Z drogi, rachunku.
Już. Doskonale.
Tekst polski: Michał Urbaniak