Mama!
Tata!
Bingo!
Tytuł tego odcinka to "Prezentacja w klasie".
Blue, jedz kiełbaskę.
Dzień dobry. Dzwonię w sprawie deski surfingowej.
W dobrym stanie? Świetnie. Wezmę ją.
Blue, kiełbaska.
Tak, Pelton Drive 16. Dobrze, do zobaczenia.
Kupujesz deskę surfingową?
Tak. Pojedziecie po nią ze mną?
- Tak! - To zjedzcie kiełbaski.
Tato, dlaczego nam rozkazujesz?
- Wcale nie. - Rozkazujesz.
Ciągle mówisz "zróbcie to i tamto".
To prawda. Mówisz tak.
- Nie rozmawialiśmy już o tym? - Nie.
Rozmawialiśmy. Niewidzialna Tina mnie pobiła.
Zrozumiałyście, że gdy coś wam każę, chcę wam pomóc.
- Nie zrozumiałam tego. - Ja też nie.
Serio? To przykre.
- Dzień dobry. - Mamo.
Bingo. Gotowa poćwiczyć jutrzejszą prezentację?
Dobrze.
Cześć wszystkim.
Cześć, Bingo!
Mam szczypce kraba.
To ma być prezentacja, Bingo.
Nie jestem dobra w prezentowaniu.
Ma być prosto. Dzieciaki szybko się nudzą.
Możesz powiedzieć, że kraby mają szkielet zewnętrzny, nie wewnętrzny.
Bo widzisz... Bla, bla, bla, szkielet.
- Mitochondria. Rozumiesz? - Nie.
Widzisz?
- Dostanę sos pomidorowy? - Tak.
Dzięki. A co to za sos pomidorowy?
To mój sos pomidorowy.
- A czyj jest ten? - To twój sos.
Czym różni się mój sos od twojego sosu?
Twój jest zdrowy. Ma mniej cukru.
- Mogę spróbować twojego? - Dobrze. Tylko odrobinę.
Chcę ten sos pomidorowy.
Nie, ten jest twój.
Ale twój pięknie smakuje.
- Chcę spróbować. - Dzieci jedzą zdrowy. Kropka.
To piękne!
Dlaczego ty masz dobry, a my paskudny?
Tato chyba też jest kiepski w prezentowaniu.
- Proszę. - Proszę.
Nie.
Koniec. Podliczę wszystkie razy, kiedy nam rozkazywałeś.
Świetnie. Rób to, jedząc kiełbaskę.
"Jedz kiełbaskę". Numer jeden.
Numer jeden.
- Nie mów z pełną buzią. - Numer dwa.
O rety.
Ale to dobre.
Hej!
- Zbieramy się. -"Zbieramy się". Numer trzy.
To nie jest rozkazywanie.
- Jest. - Czepiasz się.
- Pasy. - Cztery.
Mówienie, byście zapięły pasy, to nie rozkazywanie.
Wcale nie.
Posłuchajcie.
To numer pięć.
Rzecz w tym... Zaczekajcie chwilę.
Numer sześć.
Nawigacjo, wskaż drogę do Pelton Drive 16.
Teraz rozkazuje nawigacji.
- Słuchajcie. - Siedem.
Wyjaśnię wam coś.
To, co nazywacie rozkazywaniem, ja nazywam bla, bla, bla.
Czyszczenie toalet. Bla, bla, bla.
Izolatka. Czy to ma sens?
- Nie. - Dlaczego nie?
Za dużo gadania. Dzieci szybko się nudzą.
- Musicie wyczyścić uszy. - To numer osiem.
Już prawie dojechaliśmy?
- Jeszcze nie. Cierpliwości. - Numer dziewięć.
Rety, mam dość tej gry.
Za 15 metrów skręć w lewo.
- Nie. - Co.
Skręć w lewo.
Nie. Nie chcę.
- Tato, co robisz? - Powiedziałeś "nie" do nawigacji?
"Skręć w lewo, w prawo". Mam tego dość.
Wracaj na trasę.
Sama wracaj. Ja robię, co chcę.
- Nie możesz ignorować nawigacji. - To patrz.
Ona próbuje pomóc ci znaleźć deskę.
Rozkazuje mi.
Jeśli będziesz ją ignorować, zgubimy się.
Zobaczymy.
Skręć w prawo.
Nie.
Kontynuuj prosto.
Nie sądzę, kochana.
Zawróć.
Nie trzeba.
Wróć na trasę.
Świat posągów. Tu jest twoja deska?
Nie, chyba się zgubiliśmy.
Mówiłyśmy ci!
Jak teraz znajdę deskę?
- Musisz słuchać nawigacji. - Tak?
- Tak. - Tak.
Mimo że mi rozkazuje?
Tak. Robi to z dobrego powodu.
- Dobra, spróbujmy. - Pa, świecie posągów.
Za 50 metrów skręć w prawo.
- Teraz w prawo, jak mówi. - Oby się udało.
- Skręć w lewo. - Teraz...
- Tato! - Dobrze.
Jedź prosto.
Skoro tak mówisz.
Dotarłeś na miejsce.
Spójrz, twoja deska.
- Udało się. - Mówiłam.
- Wybacz, nawigacjo. - Nie szkodzi.
- Co tu masz? - Szczypce kraba.
Tak. To kraba koralowego.
- Patrz na to. - Mogę teraz ja?
Blue, rzuć mi ten pas.
Dobrze, tato.
O ile to nie rozkazywanie.
Nie, w porządku.
Właśnie tak.
Cześć wszystkim.
Cześć, Bingo.
Na prezentację przyniosłam szczypce kraba koralowego.
I robią to. Szczyp.
Jeszcze raz!
Tekst polski: Michał Urbaniak