Mama!
Tata!
Bingo!
Blue!
Opowiem wam, jak próbowaliśmy pokonać Ryżyka.
To były urodziny jakiegoś dzieciaka.
Graliśmy w krykieta.
Odpadasz, Bingo. Brawo.
- Kto teraz odbija? - Ja.
Zbliżcie się, wszyscy.
Zabawne.
Daj piłkę, Blue.
- Sześć punktów i aut. - Rety.
- Kto jeszcze nie odbijał? - Ryżyk.
Ryżyk, twoja kolej.
- Tato, pogramy w ganianego? - Co? Krykiet jest fajniejszy.
Krykiet to tylko odbijanie piłki na trawie.
Krykiet to dużo więcej.
Jeśli Ryżyk odpadnie, pogramy w ganianego.
- Nie uda ci się. - Poradzę sobie.
- Brawo, Ryżyk! - Cztery punkty!
Widzisz?
Tytuł tego odcinka to "Krykiet".
- Co powiesz na mocniejszy rzut? - W porządku, panie Łączka.
Nie wiedzieliśmy, że Ryżyk uwielbia krykieta.
Całymi dniami grał z bratem i siostrą.
- Odbijesz do mnie? - Jeszcze nie. Mam prawie 50.
A gdy ich nie było, grał sam.
- Dobre uderzenie. - Za daleko.
- Koniec, Wafel. - Dzieciak jest dobry.
Uderza po skosie. Prążek, wystawimy się.
A ty nakieruj odpowiednio piłkę.
Plan był dobry, ale nie wiedzieliśmy o jego kuchni.
Uciekać!
Wracajcie tu!
To zmotywowało go do poprawy odbić.
Nie miałem szans.
Brawo!
Trzeba było zmienić atak.
Dawaj to. Mam tego dość.
- Może być podkręcona? - W porządku.
Prążek, rzuć na tę szczelinę.
Słusznie.
Prążek nie umiał podkręcać,
ale gdyby rzucił w szczelinę, Ryżyk nie miałby szans.
Ale nie wiedzieliśmy, że gdy nie było taty Ryżyka,
do domu podwoził go Jack. A to jego podwórko.
- Mam go! - To nie fair!
Ryżyk często grał u Jacka.
Podszkolił się w grze na trudnym terenie.
Tak!
Prążek nie stanowił dla niego wyzwania.
Co?
Jak on to odbił?
Każdy pałkarz ma słaby punkt.
Czas na szybki atak.
U Ryżyka było to tempo.
Jeszcze pięć, Ryżyk.
Czasami Ryżyk grał z kolegami starszego brata.
Jeden z nich, Mały,
- rzucał bardzo szybko. - Tak!
- Ryżyk nie miał odwagi odbijać. - Kto teraz?
Aż jednego dnia...
Ja?
...nabrał odwagi.
Ryżyk, możesz odbijać, ale nikt nie da ci forów.
I nie grali piłką tenisową.
To była porządna piłka do krykieta.
A te są twarde.
Poczekaj, aż będziesz starszy.
Ryżyk nie chciał się poddawać, ale bał się Małego.
Pewnego dnia przyszedł list.
Mamo, list od taty!
"Myślicie, że na północy jest gorąco? Powinniście przyjechać tu.
Straszny upał.
Do zobaczenia wkrótce. Tęsknię. Tata".
- Ryżyk, tato dodał PS. - Przeczytasz?
"Mały ma niezłe tempo".
Tak.
"Chciałbym pograć tam z tobą.
Ale teraz nie mogę.
Gdy dorośniesz, czekają cię trudniejsze rzeczy.
Będziesz miał dwa wyjścia: wycofać się i uciec..."
Kto teraz?
"...albo wyjść naprzód i zagrać.
Miej oko na piłkę i dbaj o swoją siostrę.
Kocham cię, tata".
Tato Lucky'ego nie miał szans.
A niech to!
- Lunch! - Tak!
- Chwila. Ryżyk, jeszcze raz? - Dobrze.
Ryżyk zagrałby 50 kolejnych piłek.
Uwielbia krykieta.
- Mówiłam, że go nie pokonasz. - Dalej. To za naszą godność.
Tato Lucky'ego dał z siebie wszystko.
A Rusty mógł go pokonać, gdyby chciał.
Ale zamiast tego...
Złapałam!
...odbił do swojej siostry.
Pokonaliście mnie.
Pora na lunch.
Dziękuję, panie Łączka. Dziękuję, tato Lucky'ego.
Nie ma za co.
- Pokonałam cię. - Wiem. Nie wierzę.
Co za chwyt.
Na tym polega krykiet.
Tekst polski: Michał Urbaniak