Mama!
Tata!
Bingo!
Bluey!
Marysia ma, ma, ma Zielony płaszcz
-Dzień pnia! -Tak! Dzień pnia!
Co się dzieje?
Dzień pnia!
Tytuł tego odcinka to ←Dzień pnia”.
Czym jest dzień pnia?
Pozbędziemy się najpierw tego pnia, a potem tamtego.
Rozstawimy krzesła, będzie zabawa.
A panie będą nas podziwiać. Prawda?
Dokładnie, tato Lucky'ego!
Zaczynajmy.
-W co się bawimy? -Wiem.
Urządźmy salon paznokci na tym pniu.
Tato, użyjemy tego pnia, by urządzić salon paznokci.
W porządku, ale zwolnicie go, gdy skończymy z tym.
Dobrze!
Bo wtedy zajmiemy się tamtym.
Pamiętaj, że przyjdziemy i zniszczymy ten pień.
Tak, rozumiem.
Bo mamy dzień pnia, a to pień.
Jasne. Dzień pnia.
-To urządźmy ten salon. -Hurra!
Fantastyczna robota.
Dziękuję.
-Mówiłam, że tu jest świetnie. -Zapraszamy ponownie.
Potrzebujemy klientów.
Tato, możesz być naszym klientem?
Nie. Pień.
-Już prawie. Już prawie. -Tak!
Założymy się?
-Tak! -A masz, pniu!
Zrobię ci paznokcie.
Dobrze.
-Co porabiasz? -Niewiele.
To ciekawe.
-Cześć. -Dzień dobry.
Przyszliście zrobić sobie paznokcie?
Nie, nie chcemy robić paznokci.
Przyszliśmy po pień.
Na pewno o tym wiecie.
Słucham? Pierwsze słyszę.
Przenieście salon piękności, żebyśmy mogli wyrwać ten pień.
To salon paznokci, nie piękności.
Nasz salon paznokci.
-Tak! -Bluey, mówiłem wyraźnie.
Mogłyście bawić się na tym pniu, dopóki nie wyrwiemy tamtego.
Nie pamiętam takiej umowy.
-A ja tak. No już. -Nie!
-Z drogi! -Chwyćcie się za ręce!
-Ocalmy pień. -Ocalmy pień.
-Z drogi. -Ocalmy pień!
-Chili! -Daj im spokój.
-Co? -Próbują prowadzić mały biznes.
Niszczcie planetę gdzieś indziej.
-Niszczyć planetę? -To pień.
Zostawcie biedny pień w spokoju.
To ty chciałaś się go pozbyć!
Racja, to prawda. Chciałam zrobić oczko wodne.
Ocalmy pień!
-Ocalmy pień! -Źle to wygląda.
-Pokonamy je. -Nie, cofnijcie się.
Dzieci, uspokójmy się. Możemy to jakoś rozwiązać?
Chwileczkę.
-Co myślicie? -Pasuje?
Oddamy wam pień, jeśli najpierw będziecie naszymi klientami.
-Chcecie zrobić nam paznokcie? -U rąk i nóg.
I makijaż.
Rety. Chłopakom się to nie spodoba.
Co? Nie ma szans!
-Nie chcę robić paznokci. -Lepszej oferty nie będzie.
Paznokcie u rąk i nóg, ale bez makijażu.
Jeden makijaż.
Zgoda.
Ale żadnych jednorożców.
Cudownie.
Nie ruszaj się.
To pomoże twojej skórze.
Nie zapomnij kredki do oczu!
Racja.
-Dobrze wyglądasz. -Przestań.
-Skończyłam. -Bierzmy się za pień.
-Tak! -Jeszcze nie!
-Bluey. -Zmieniłam zdanie.
-Chcę się dalej bawić w salon. -Mieliśmy umowę.
Bluey, obiecałaś.
Dalej.
Dlaczego przerwali nam zabawę?
Tato cię ostrzegał.
Ale bawiłyśmy się.
Nie powinno przerywać się innym zabawy.
Zgadzam się. Dlatego cię powstrzymałam.
-Co? Przecież oni się nie bawią. -Ależ bawią.
Nie. Tylko wyrywają pnie. To nie zabawa.
-Na pewno? -Tak. Dam sobie głowę uciąć.
No dobrze, to obserwuj ich.
Dalej.
Spróbuj. Chcę ci coś pokazać.
-Dobrze. -Nie w ten sposób.
-Tak uderzam. -W ten sposób.
-Co robisz? -Przepraszam, zwierzęcy instynkt.
Przestań.
Rzeczywiście się bawią.
Widzisz? Po prostu u dorosłych wygląda to inaczej.
Nie przeszkadzali nam w zabawie. To my przeszkadzałyśmy im.
-Tak! -Brać go!
Bluey, ratujmy salon.
W sumie to mam inną zabawę.
Wiem, co przeżywasz.
-Zechcecie pomóc? -Jasne.
Udało się!
Dzień pnia!
Podobało ci się?
Aż mi się zachciało pić.
Domowa lemoniada.
-Tak! -Dzięki!
-Proszę. 50 centów dla niej. -50 centów?
Dzięki. Tego mi było trzeba.
Wszyscy pracowaliście tak ciężko.
Za dzień pnia!
Tekst polski: Michał Urbaniak