Anne!
Baba!
Bingo!
Bluey!
-Bayan Meri Mek, Mek... -Giyer siyah etek...
-Kütük Festivali! -Evet, Kütük Festivali!
Neler oluyor?
Kütük Festivali!
Bluey'nin bu bölümünün adı Kütük Festivali.
Kütük Festivali de ne?
Şey, önce bu kütüğü sonra da şu kütüğü kıracağız.
Ooo!
Oyun için birer sandalye kapın çocuklar.
Hanımlar da bizi izlesin. Olur mu hanımlar?
Aynen öyle, Laki'nin babası.
Hadi, kıralım şunu.
-Biz ne oynayalım? -Ben biliyorum.
-Bu kütüğe manikür salonu kuralım. -Yaşasın!
Baba, biz bu kütüğü manikür salonu için kullanacağız.
Tamamdır, Bluey.
Bu kütüğü kırana kadar vaktiniz var, tamam mı?
Tamam.
-Çünkü sonra gelip onu kıracağız. -Tamam.
Daha sonra gelip o kütüğü kıracağımızı anladın yani.
Evet, anladım.
Çünkü bu Kütük Festivali, o da bir kütük.
Anladım. Kütük Festivali
-Manikür standımızı kuralım o zaman. -Oley!
Harika oldu.
Teşekkürler, hanımlar.
-Size burası harika demiştim. -Yine bekleriz.
Daha çok müşteri lazım.
Baba, müşterimiz olur musun?
Olmaz, kütükle uğraşıyorum.
-Başarmak üzeresin! -Evet!
İşte bu!
Al sana kütük!
Ayak tırnaklarını boyayalım.
Olur.
-Çok şey yaptın mı bu ara? -Yok.
Ne kadar da ilginç.
-Selam. -Merhaba.
Manikür için mi geldiniz?
Hayır, manikür için gelmedik.
O kütük için geldik.
Sizin de bildiğiniz üzere.
Anlayamadım. Bunu ilk kez duyuyorum.
Güzellik salonunu kaldırın ki o kütüğü parçalayabilelim.
Güzellik salonu değil. Manikür salonu.
Hem de bizim manikür salonumuz.
-Evet! -Bluey, bunu konuşmuştuk.
Bu kütüğü, biz diğerini kırana kadar manikür salonu yapabilecektiniz.
Bunu kabul ettiğimi hatırlamıyorum.
-Ben hatırlıyorum. Kalkın hadi. -Hayır!
-Çekilin şuradan. -Arkadaşlar, kilitleyin kolları.
-Kütüğünü koru. -Kütüğünü koru.
-Çekilin yoldan çocuklar. -Kütüğünü koru.
-Çili! -Rahat bırak çocukları.
-Ne? -Sadece iş kurmaya çalışıyorlar.
Dünyayı başka bir yerde mahvedin.
-Dünyayı mahvetmek mi? -O sadece bir kütük.
Zavallı kütüğü rahat bırakın.
Kırılmasını isteyen sendin.
Evet, hatırladım. Oraya balık havuzu yapacaktım.
Ayıp be!
Kütüğünü koru!
Durumumuz pek iç açıcı görünmüyor.
-Onları haklayabiliriz. -Hayır. Geri çekilin beyler.
Çocuklar, sakinleşelim. Bunu halletmemizin bir yolu var mı?
Bekle bir saniye.
-Ne öneriyorsunuz? -Tamam mıyız?
Eğer müşterimiz olursanız kütüğü almanıza izin veririz.
- Tırnaklarımızı mı boyayacaksınız? -Hem el, hem ayak.
Makyaj da yapacağız!
Bizimkiler bundan hoşlanmayacak.
-Ne? Asla! -Hayatta olmaz.
-Manikür filan istemiyorum! -Daha iyi bir seçeneğimiz yok.
Manikür ve pediküre tamam ama makyaj olmaz.
Birinize makyaj.
Tamam, anlaştık.
Tek boynuzlu at olmaz ama.
Harika oldu.
Sabit dur baba.
Bu, cildine çok yakışacak.
Göz kalemini unutmayın!
Doğru.
-İyi görünüyorsun, Bendit. -Sus lütfen.
-Bitti. -Güzel, şu kütüğü halledelim.
-Evet! -Hayır, henüz değil.
-Bluey. -Fikrimi değiştirdim.
-Oyuna devam etmek istiyorum. -Anlaşmamız vardı.
Yapma, Bluey. Söz vermiştin.
Hadi bakalım!
Neden oyunumuzu bozdular ki?
Baban seni uyarmıştı.
Ama biz oynuyorduk.
Oynarken insanlar rahatsız edilmemeli.
Bu yüzden onları rahatsız etme diye seni durdurdum.
-Nasıl yani? Onlar oynamıyor ki. -Evet, oynuyor.
Oynamıyorlar. Kütük kırıyorlar. Bu oynamak değil.
-Emin misin? -Eminim. Hem de adım kadar.
Peki. Hadi biraz onları izle.
Hadi bakalım.
Bana vurmayı dene. Sana bir şey göstereyim.
-Olur. -Hayır, öyle değil.
-Ben böyle vuruyorum. -Bak, böyle.
-Ne yapıyorsun? -Pardon, içgüdülerime yenildim!
Dur, dur.
Oynuyorlarmış gerçekten!
Gördün mü, yetişkinler için biraz farklı sadece.
Kütük oyunumuzu bozmuyorlarmış. Biz onlarınkini bozuyormuşuz.
-Evet! -Yakalayın onu!
Hadi, manikür salonumuzu kurtaralım.
Aslında, başka bir oyun biliyorum.
Neler yaşadığını anlıyorum.
-Yardım etmek isterseniz... -Evet, evet. Tabi ki.
-Yaşasın! -Yaşasın!
Bunu biz başardık!
Kütük Festivali!
Hoşuna gitti mi, Tiriksi?
Çok susattı bu iş.
Eve teslim limonata!
-Süper! -Aferin size!
-Buyrun. 50 kuruş. Ödemeler ona. -50 kuruş mu?
Sağ ol, Bluey. Tam da ihtiyacım olan şey.
Evet, hepiniz çok çalıştınız.
Kütük Festivali şerefine!
Tercüme: İrem Aydın