Mama!
Tata!
Bingo!
Blue!
Mam na imię Lilka, a to jest moja historia.
To ja pierwszego dnia przedszkola.
Byłam bardzo nieśmiała.
Mama mówi, że to nie szkodzi, ale trudno było znaleźć przyjaciół.
Nie wiedziałam, jak mam ich poznać.
Ale wszystko się zmieniło.
Zaczęło się od stopo-zwierzątek.
Dzień dobry, śliczny stopo-zwierzaczku.
Dzień dobry, mój śliczny stopo-zwierzaczku.
- Nie za ładnie dzisiaj pachniesz. - No, fuj!
Czas na trening? Gotowa? Wstań!
Grzeczna stopa! W górę!
Przywitaj się z Lewą.
Twój zwierzak atakuje mojego.
Siad, Prawa!
Nie wolno!
Dzieciaki już harcują.
Skąd ty masz siły na te zabawy?
Przynajmniej mogę poleżeć w łóżku.
Pamiętasz, że dzisiaj ty podwozisz dzieci?
Dobra, brzdące! Tatuś podwozi! Tym razem się nie spóźnimy.
Hej!
Spacerek!
Tytuł tego odcinka Blue to: TATUSIO-PODWÓZKA
Dobra, bez glutenu oraz z glutenem.
Wychodzę do pracy. Miłej tatusio-podwózki!
Ale ja chcę mamusio-podwózkę.
Bez obaw, tatuś postara się, żeby było fajnie, prawda?
- Tak. - Pa, pa, mamo!
Dokończcie jedzenie, zegar tyka!
Bingo, słyszałaś coś?
- Nie. - Zjadać, no już!
- Na pewno nic nie słyszałaś? - Na pewno.
To pewnie wiatr.
To ja, wasz tata. Nie słyszycie mnie?
- Uroczy poranek, prawda? - Rzeczywiście.
- Dzieci! - Szkoda, że taty tu nie ma.
Przecież tu jestem!
Do auta, dzieci, szybko! Zapomniałem kluczyków!
Blue, znalazłam różdżkę.
- Użyj jej na tacie. - Okej.
Szybko, dzieci. Czas goni...
Dobra, to nas spowolniło, ale może jeszcze zdążymy.
Bingo, zabrałaś sweter?
Jestem w domu, jakieś sto kilometrów od ciebie.
Ale sweter masz?
Nie rozumiesz. Jest za daleko i cię nie słyszy.
Zadzwoń do niej.
W porządku. Zadzwoń do Bingo.
Dryń, dryń.
Bip! Halo?
Zastałem może Bingo?
Ma pan zły numer. Tu Marcelina.
Przepraszam, pani Marcelino.
Proszę więcej nie dzwonić.
Zadzwoń do Bingo. Dryń, dryń!
Halo?
Cześć, Marcelina.
- To znowu pan? - Tak, proszę...
Proszę nie dzwonić!
Chcę wiedzieć, czy Bingo ma sweter.
A ja chcę wziąć prysznic.
Jeśli nie, to musimy zawrócić.
Jestem pod prysznicem.
Jesteś może sąsiadką Bingo?
Nie znam żadnego Bingo. Proszę do mnie nie dzwonić!
Och, te dzieciaki.
Zadzwoń do Bingo Łączki,
małego, rudego psa, który nie nazywa się Marcelina.
Dryń, dryń! Bingo, odbierz telefon!
Mój telefon dzwoni. Bip! Halo?
Całe szczęście. Bingo, zabrałaś sweter?
- Nie. - A niech to!
Dobra, dzieci, komu w drogę, temu czas...
Okej, biegniemy!
Tato, pobawimy się w Idź Prosto?
Bingo, to bardzo ważne, żeby chodzić prosto. Patrz.
To łatwe. Teraz twoja kolej.
Bingo, idź prosto! To nie takie trudne.
O rany, spóźniliśmy się.
Pa, pa, Bingo!
Krem z filtrem.
- Miłego dnia, Bingo. - Tato?
- Tak? - Zapomniałeś nakręcić Bingo.
Muszę jeszcze zawieźć Blue do szkoły.
Ale zawsze nakręcasz Bingo.
Wiem, ale jesteśmy spóźnieni.
To jak wejdę do środka?
- Okej. - Hurra!
Nakręcamy. I jeszcze raz na szczęście.
I gotowe!
- Pa, pa, Bingo! - Pa!
Jesteśmy bardzo spóźnieni.
- Tato? - Tak?
Gdybyśmy nie nakręcili Bingo, czy i tak byśmy się spóźnili?
Pewnie nie aż tak bardzo.
- Więc czemu to zrobiłeś? - Nie wiem, tak po prostu.
Ale gdybyś tego nie zrobił? Co by się stało?
Pewnie nic. Bingo poszłaby normalnie.
To prawda.
- Ale nie byłoby tak fajnie. - Tak.
- Cieszę się, że to zrobiłeś. - Ja też.
I ja też!
Bo właśnie wtedy poznałam Bingo.
Pa!
Możesz mnie nakręcić, proszę?
Nakręcam.
Bingo to teraz moja przyjaciółka.
I mam nadzieję, że będzie nią na zawsze.
Tekst polski: Adrian Wajer