Mama!
Tata!
Bingo!
Bluey!
Dzieci, musimy iść. Szybko!
-Dlaczego? -Spotykamy się z Judo w parku.
Szybko, bo się spóźnimy.
Możemy jeszcze nie iść?
-Dlaczego? -Bo tak.
-To nie powód. Gdzie kapelusz? -Nie wiem.
Znajdź ją. Wychodzimy za minutę.
To tak długo?
Bardziej tak.
-Umyłaś zęby? -Tak.
Pokaż.
-Kiedy je myłaś? -Wczoraj wieczorem.
Idź je umyć.
Będę mierzyć ci czas. Gotowa? Start.
Bingo, przesyłka!
Bluey - kapelusz, Bingo - zęby.
-Muszę to dostarczyć. -Co?
-Lepki gekon. -O nie.
Hurra!
Tytuł tego odcinka to ←Lepki gekon”.
Chodź do mamy, Geksiu.
Nadal mierzę ci czas.
Muszę złapać Geksia.
-Umyj zęby, ja go złapię. -Dobrze.
Nie, znajdź kapelusz, ja go złapię.
Mierz czas!
Nie mogę go znaleźć.
-Szukałaś? -Wszędzie.
-Tam jest. -Rzeczywiście.
Chodź, Geksiu.
Co mówił dziadek, gdy był żołnierzem?
-Spiesz się powoli. -Spiesz się powoli.
Bingo, zęby!
Racja.
Przepraszam.
-Nic ci nie jest? -Nie.
Pomóż mi to sprzątnąć.
Dlaczego ja?
No dobra.
Kto łapie Geksia?
Ja.
-Mój banan! -Podam ci.
Uwaga, leci.
Dzięki.
Smakuje jak pasta.
Szybko. Wychodzimy za minutę.
Mogę mieć kapelusz jak dziadek, z jedną stroną podniesioną?
-Bluey... -Proszę?
Dobrze, leć po odznakę, ale szybko!
Przepraszam.
Pora na wrotki.
-Mamo, Geksio. -Przepraszam!
Dalej, Geksiu.
I stop. Minuta minęła. Brawo, a teraz idziemy.
Tylko założę wrotki.
Bingo, nie ma czasu!
Dobrze, założę ci je.
-Nie, mierz mi czas. -Dobrze.
Gotowa? Start.
Nie wyjdziemy, póki Geksio nie odpadnie.
Posłuchaj, pomogę mu, dobrze?
Mam odznakę!
Super. Podasz mi kij hokejowy? Muszę ściągnąć Geksia.
Dobrze.
Króliczek biegnie wokół ogródka.
Nie, jeszcze raz.
-Patrz, co znalazłam! -Skrzekoptak!
-Bluey, kij! -Nie znalazłam.
Szukałaś? Nieważne.
Daj mi Skrzekoptaka.
No już! Mocno się przykleiło.
Geksio nie lubi się spieszyć.
-Skończyłam. -Założyłaś je na odwrót.
Tak? Zacznę od nowa.
Bingo, nie ma...
Mamo, gdzie mój kapelusz?
Dobra, dość tego.
Nie idziemy do parku. Zostajemy tutaj.
Czyli nigdzie nie idziemy?
Nie, zostaniemy tu na zawsze.
-Dość tego! Na zewnątrz! -Nie rozumiem.
Wychodzimy.
Dobrze. Muszę tylko znaleźć kapelusz.
Drzwi. Są tutaj.
Musimy tylko przez nie przejść. To proste.
Dlaczego musimy iść teraz?
-Nie chcę się spóźnić. -Dlaczego?
Bo niemiło jest kazać innym czekać.
Specjalnie mamie Judo.
Jest zła, gdy ktoś się spóźnia.
Dlaczego?
Uważa, że to niegrzeczne.
-Ale wyjście z domu trwa wieki. -Dlaczego?
-Bo nie obchodzi was punktualność. -Dlaczego?
Bo jesteście zajęci zabawą.
I dlatego idziemy do parku.
-Judo chce się z wami pobawić. -Dlaczego?
-Bo jesteś urocza. -Dlaczego?
Bo włożyłam mnóstwo pracy, by tego dopilnować.
Dlaczego?
Bo urocze dzieci wyrastają na uroczych dorosłych.
Jak mama Judo. Jest naprawdę urocza.
Dlaczego?
Gdy się urodziłaś, zrobiła nam pięć lazanii.
To był miły gest.
-Chcę, byś była taką osobą. -Dlaczego?
-Byś była szczęśliwa. -Dlaczego?
-Bo cię kocham. -Dlaczego?
Bo tak.
To nie powód!
Dobra, wygrałyście.
Co się dzieje, Bluey? Dlaczego nie chcesz wyjść?
Denerwuje się przed spotkaniem z Judo.
Rozumiem.
Dawno jej nie widziałaś.
Bądź dzielna. Jak dziadek.
Uwaga!
Naprzód marsz!
Stop!
Klik.
To była minuta?
Mniej więcej.
Nie wiesz, ile trwa minuta, co?
Nie.
To musi być miłe.
To mama Judo. Spóźni się.
Nie spieszcie się, dzieci.
Jestem głodna.
Banan!
Mam cię.
Tekst polski: Michał Urbaniak