Anne!
Baba!
Bingo!
Bluey!
Hadi çocuklar, artık gitmeliyiz! Hadi hızlı.
-Neden? -Parkta Judo ile buluşacağız.
Çıkmazsak geç kalacağız.
Henüz gitmesek olmaz mı?
-Neden? -Öyle işte.
-Bu bir sebep değil. Şapkan nerede? -Bilmiyorum.
Bul hadi. Bir dakikaya çıkıyoruz.
Bir dakika şu kadar mı?
Daha çok şu kadar.
-Dişlerini fırçaladın mı? -Evet.
Göster bakalım.
Ne zaman fırçaladın peki? -Dün akşam.
Tamam, git ve dişlerini fırçala.
Hadi. Süre tutacağım. Hazır, başla!
Bingo, teslimat!
Bluey şapkanı bul, Bingo dişlerini fırçala.
-Şunu teslim etmeliyim. -Neyi?
-Yapışkan Geko! -Olamaz.
-Yaşasın! -Yaşasın!
Bluey'nin bu bölümünün adı Yapışkan Geko.
Anneye gel küçük Geki.
Hâlâ süre tutuyorum Bingo!
Ama Geki'yi yakalamalıyım.
-Dişlerini fırçala. Ben yakalarım. -Tamam.
Hayır, sen şapkanı bul. Geki'yi ben yakalarım.
Süreyi tut!
Bulamıyorum.
-Aradın mı? -Evet, her yere baktım.
-İşte orada. -Evet!
Hadi Geki.
Büyükbabamın askerken söylediği şey neydi?
-Acele et ve bekle. -Acele et ve bekle.
Bingo, dişlerin!
Doğru ya!
-Eyvah! -Affedersin!
-İyi misin? -Evet, iyiyim.
Güzel. Toplamama yardım et.
Neden yardım etmem gerekiyor?
Tamam.
Geki'yi kim yakalayacak?
Ben!
-Muzum! -Ben alırım.
İşte geliyor!
Sağ ol Bluey!
Diş macunlu!
Hadi gidelim. Bir dakikaya kapıda olun.
Şapkamın kenarı büyükbabamınki gibi biraz yukarıda olabilir mi?
-Bak Bluey... -Lütfen?
Tamam. Git bir rozet bul, hızlı ol!
Üzgünüm!
Paten zamanı!
-Anne, Geki! -Affedersin!
Hadi Geki!
Durdur! Bir dakika tuttu. Aferin. Hadi şimdi gidelim.
Patenleri giyeceğim.
Bingo, zaman yok.
Tamam, ben giydireyim.
-Hayır, süre tutmalısın. -Tamam.
Hazır, başla!
Geki düşmeden de çıkamayız.
Ona yardım edeceğim, olur mu?
Bir rozet buldum!
Harika. Bluey, hokey sopamı getirir misin? Geki'yi indireceğim.
Tamam.
Tavşan bahçenin etrafını dolaşıyor.
Hayır, tekrar dene.
-Bak ne buldum! -Gevezeks!
-Bluey, hokey sopası! -Bulamadım!
Aradın mı? Neyse boş ver.
Ver onu! Gevezeks'le hallederim.
Hadi! Bu şey fena yapışmış!
Geki aceleden hiç hoşlanmaz.
-Bitti! -Ters giymişsin tatlım.
Öyle mi? Bir daha yapayım.
Bingo, bunun için hiç zaman...
Anne, şapkamı gördün mü?
Tamam, bu kadarı yeter!
Parka gitmiyoruz. Olduğumuz yerde kalalım!
Bir yere gitmeyecek miyiz?
Hayır! Sonsuza dek burada kalacağız.
-Yeter! Hadi dışarı! -Anlamıyorum!
Şimdi gidiyoruz!
Tamam. Şapkamı bulmalıyım.
Kapı. Hemen burada.
Tek yapmamız gereken yürüyüp çıkmak. Bu kadar kolay.
Neden şimdi gitmemiz gerekiyor?
-Çünkü geç kalmak istemiyorum. -Ama neden?
Çünkü insanları bekletmek hiç hoş değil.
Özellikle Judo'nun annesini.
Geç kalınca biraz garip olabiliyor.
Neden?
Sanırım kaba olduğunu düşünüyor.
-Ama evden çıkmak çok vakit alıyor. -Neden?
-Çünkü yetişmek sizin için önemsiz. -Neden?
Çünkü eğlenmekle meşgulsünüz.
Hatta parka da bu yüzden gidiyoruz.
-Judo epeydir oyun arkadaşı arıyor. -Neden?
-Çünkü sen çok iyi bir çocuksun. -Neden?
Çünkü iyi bir çocuk olman için çok zaman harcıyorum.
Neden?
Çünkü iyi çocuklardan iyi yetişkinler çıkar.
Judo'nun annesi gibi. O gerçekten çok iyi biri.
Neden?
Sen doğduğunda bize beş tane lazanya yapmıştı.
Bu benim için çok önemliydi.
-Senin de öyle biri olmanı istiyorum. -Neden?
-Mutlu bir hayatın olsun istiyorum. -Neden?
-Çünkü seni seviyorum! -Ama neden?
Öyle işte.
Bu bir sebep değil!
Tamam, sen kazandın!
Anlat bakalım neler oluyor Bluey. Neden kapıdan çıkamıyorsun?
Judo'yu göreceğim için gerginim.
Seni anlıyorum.
Onu uzun zamandır görmüyorsun.
Cesur ol, tamam mı? Büyükbaban gibi.
Dikkat!
İleri marş! Hadi!
Dur!
Klik!
Bir dakika mı?
Aşağı yukarı.
Bir dakikanın ne kadar olduğunu bilmiyorsun, değil mi tatlım?
Hayır.
Bu çok güzel olmalı.
Judo'nun annesi arıyor. Gecikecekmiş.
Acele etmeyin çocuklar.
Acıktım.
Muz.
Yakaladım.
Tercüme: Kaan Kasım