Mama!
Tata!
Bingo!
Bluey!
-Ale wielki. -Urocze.
Mamo, możecie się z tatą pocałować?
-Tak. -Nie tak szybko.
-Dlaczego mamy się pocałować? -Bo to lubimy.
To romantyczne.
Gdzie poznałaś to słowo?
-W telewizji. -Wiemy wszystko o romansach.
-To może nauczycie tatę? -Skandal.
-Nauczmy tatę! -Przygotujemy restaurację.
-Wytworną restaurację! -Tak!
Tytuł tego odcinka to ←Wytworna restauracja”.
-Już ja ci pokażę romantyczność. -Nie mogę się doczekać.
Dzień dobry. Witam w Wytwornej Restauracji.
-Jesteście mężem i żoną? -Tak.
-Nie. -Co?
To nasza pierwsza randka. Znamy się pięć minut.
-W porządku. Macie rezerwację? -Tak.
-Tak, na nazwisko Romeo Kwitnący. -Romeo.
-Pierwsze słyszę. -Możemy mimo to usiąść?
-Trzeba zrobić rezerwację. -Chciałbym zrobić rezerwację.
-Trzeba zadzwonić. -Dobrze. Dzyń, dzyń.
-Halo? -Cześć.
-Chciałbym zrobić rezerwację. -Nazwisko?
-Romeo... co dalej? -Kwitnący.
-Kwitnący. No jasne. -Świetnie. Do zobaczenia.
-Cześć. Macie rezerwację? -Tak. Kwitnący.
-Rzeczywiście. Zapraszam. -W końcu.
Nieźle, Romeo.
Zabrałem cię do najwytworniejszej restauracji w mieście.
-Fasolka w sosie. -O rety.
Jeszcze nie, szefowo Bingo.
-Pocałowali się już? -Jeszcze nie.
Przepraszam. Jest tu nowa.
Oto nasze menu.
Mamy też widelce i łyżki.
Mówiłem, że wytwornie.
-Co chcielibyście zamówić? -Jakie jest danie dnia?
Nie wiem. Zapytam szefowej kuchni.
-Szefowo. -Co?
-Jakie jest danie dnia? -Co?
-Danie dnia! -Co?
-Nie ma dania dnia. -Zjem fasolkę w sosie.
Bardzo dobrze. Zaraz wracam.
Miłej zabawy sztućcami.
Przepraszam. Zaraz wrócę.
Hej, naciągacze. Nie macie niczego poza fasolką?
-Co złego w fasolce? -Jest mało romantyczna.
Tak, w sumie możemy zrobić coś innego.
-Coś wyjątkowego? -Tak, coś wyjątkowego.
A ja zagram romantyczną muzykę.
Zostaw to nam. A ty idź się całować.
Już jestem.
Romans się już zaczął?
Już niedługo, kochana... Jak masz na imię?
Teraz to dowaliłeś.
A co to takiego? Romantyczna muzyka.
Urocza.
-Opowiedz więcej o sobie. -Puszczaj!
Wybacz.
Co? Zostawiasz mnie?
-Idę do łazienki. -Tak.
Jest w rogu, obok regału z książkami.
Wytwornie.
Dlaczego jej nie pocałowałeś?
Nie mogę w tym hałasie.
-Bądź bardziej romantyczny. -Staram się.
Chyba zapomniałem jak. Minęło już trochę czasu.
Ogarnij się, Romeo. Chcemy zobaczyć pocałunek.
To wygląda wyjątkowo.
-Wróciłam. -Bardzo dobrze.
Miło spędziłaś czas w toalecie?
Słucham?
-Bluey, chodź tu! -Chwileczkę.
Bądź romantyczny.
-Ale piękne. -Przygotowałam danie dnia.
-Użyłaś prawdziwego jedzenia. -Może być?
Tak!
-Nie zanosi się na romans, co? -Nie, przepraszam.
-Chyba zapomniałem, jak to szło. -Ja także.
To trudne, gdy jest się zmęczonym.
-I gdy ktoś przerywa co... -Kolacja!
Fasolka w sosie i danie dnia.
To dopiero wyjątkowe.
-Szefowa przygotowała dla ciebie. -Nie musiałaś.
-Proszę. -Dziękuję.
Ale dobre.
-Nie możesz jeść na niby. -Zjedz naprawdę.
-Ale rzecz w tym... -Nie smakuje ci?
Smakuje, ale...
Nie jest wyjątkowe.
Rzecz w tym...
Wiem, że to mało romantyczne, ale czy możemy się zamienić?
Twoje wygląda pysznie.
Chyba możemy.
Za romans.
-Świetne. -Musisz zjeść do końca.
Dobrze.
Ale pyszne. Nie mam dość.
Macie ochotę na deser?
Nie! To znaczy, to był wyjątkowy wieczór.
Udam się na spacer przy świetle księżyca z nowym ukochanym.
Trzymają się za ręce.
Tak, księżyc jest tam.
Tędy, wyjątkowy mężczyzno.
Nie pocałowali się, ale głaska go po plecach.
-Tak, to też romantyczne. -Tak.
Tekst polski: Michał Urbaniak