Mama!
Tata!
Bingo!
Bluey!
Od dziesięciu minut żadne dziecko nie przybiegło tu z pytaniem.
-Tato? -Tak?
-Możemy się pobrać? -Nie.
-Dlaczego? -Jestem mężem twojej mamy.
Bo jest twoją prawdziwą miłością?
Dokładnie.
-Miło znaleźć prawdziwą miłość? -Bardzo miło.
Co w tym miłego?
Zawsze możesz liczyć na taką osobę.
-Pobawmy się w gili-kraby. -Tak!
Na razie!
Tytuł tego odcinka to ←Gili...”.
Wykluczone. Nie bawię się w gili-kraby.
-Dlaczego? -Bo nienawidzę gili-krabów.
-Dlaczego? -Bo wy jesteście gili-krabami.
Tak, i to jest fajne.
Może dla was, nie dla mnie.
Bingo, musimy zrobić maślane oczy.
Tak, dokładnie.
Te uszka wywińmy do tyłu. I chcę zobaczyć łzy.
Tak dobrze. I trzymaj to.
Do dzieła.
Czego?
Dlaczego nigdy się z nami nie bawisz?
-Co? -Wiecznie jesteś w pracy.
Nigdy nie pracuję.
Jakbyś nas w ogóle nie kochał.
Żartujecie?
Jak możesz nie kochać swoich dzieci?
-A niech mnie, no dobrze. -Hurra!
To było imponujące.
Tytuł tego odcinka to ←Gili-kraby”.
Co za cudowny dzień na plaży. Trochę samotny, ale cudowny.
Byłoby lepiej, gdyby była ze mną moja prawdziwa miłość!
Może kiedyś ją znajdę.
Teraz pora wrócić do pustego domu.
Tylko się odwrócę i podniosę ręcznik.
Wytrzepię piasek. I do domu.
Gdzie jesteś, moja miłości Przybądź do mnie
Nie ma to jak w pustym domu.
Pora na drzemkę.
Może przyśni mi się moja prawdziwa miłość.
Gili, gili, gili.
Gili!
Co to było?
Musiało mi się to przyśnić.
Dam odetchnąć temu wielkiemu, miękkiemu brzuszkowi.
Gili!
O nie! Gili-kraby!
Musiałem przynieść je z plaży.
Gili, gili, gili.
-Gili, gili, gili. -Tu mnie nie dorwiecie.
-Gili, gili, gili. -Hej!
Gili-kraby są cwane.
Gdyby tylko mogła ocalić mnie moja prawdziwa miłość.
Muszę spróbować. Wolność.
Chwileczkę. Użyję tego kleju.
-Gili, gili, gili. -Mam cię!
Klej, klej, klej. I lep.
-Gili, gili, gili. -To powinno załatwić sprawę.
Macie ochotę na te soczyste żeberka?
Aż się chce je łaskotać, co?
Odklej, odklej, odklej. Gili!
Prawdziwa miłości, jesteś tam?
Byłoby fajnie, gdybyś wpadła i dała się połaskotać
tym gili-krabom!
Dość tego. Wystarczy.
-A ty co tu robisz? -Chowam się. Nie dam się łaskotać.
Miło cię poznać. Jestem Telemach.
Szukam prawdziwej miłości, która powinna mnie wspierać
i pomagać z krabami.
Ale nie zjawiła się.
-To ciężka praca. -Jak to?
Twoja miłość pewnie ma własne problemy.
Nie myślałem o tym.
Pierwsze, co robię, to wołam o pomoc...
Powodzenia!
Gili!
To jest to. Ta pani miała rację.
Teraz sam będę rozwiązywać swoje problemy.
A wy wracacie tam, gdzie wasze miejsce.
Biorę sprawy w swoje ręce.
Gili, gili, gili.
A teraz wyrzucę je do morza.
I wielka fala je zabrała.
Udało się! Pozbyłem się gili-krabów!
Powietrze jest świeższe, ptaki piękniej śpiewają.
W końcu jestem wolny.
Ale fala wyrzuca je ponownie na brzeg.
Co? Nie! Spadajcie!
Gili, gili, gili.
Niech na tym się zakończy.
Ten piękny, samotny dzień,
ale już nie taki samotny.
Mewa.
Najpiękniejsza mewa, jaką widziałem.
Gili, gili, gili.
Piękna mewo, jesteś moją prawdziwą miłością?
Jestem taki... szczęśliwy.
Żegnaj. Obyśmy znów się spotkali.
Zawsze możesz na mnie liczyć, moja prawdziwa miłości.
Ale potrzebuję pół godziny na sofie. Na razie!
Tekst polski: Michał Urbaniak