Mama!
Tata!
Bingo!
Bluey!
Ostatni raz tam poszedłem.
Ja mogłabym tam mieszkać.
-Możemy pobawić się pudłami? -Tak.
Hurra!
No dobrze, do dzieła.
Tytuł tego odcinka to ←Złóż to sam”.
-Ostrożnie. -Jestem ostrożny.
-Możemy się tym pobawić? -Proszę.
Udawajmy, że to woda.
A my jesteśmy rybami.
Ja jestem mamą rybą, a ty dzieckiem rybą.
Dobrze.
Rysunkowy pies mówi, by podłożyć pod spód karton.
Nie słucham rysunkowego psa.
A to będzie ląd!
A my jesteśmy żabami.
Żabo-psy!
Żabo-psy.
Ale ty nadal jesteś moim dzieckiem.
Teraz już trochę podrosłam.
Dobrze.
Ta błyszcząca część ma być na górze?
To nie ma znaczenia.
Chyba ma.
Udawajmy, że to nasze ogony!
Możemy być jaszczurkami.
Jaszczurki robią tak.
Udawajmy, że są tu muchy.
Uczę cię, jak je łapać, bo jestem mamą jaszczurką.
Trzymasz?
Tak. Przepraszam.
Myślałem, że trzymasz.
Przeprosiłam.
Zniszczyłaś to.
Dlatego rysunkowy pies kazał podłożyć karton.
W porządku.
Oczywiście, to moja wina.
Szybko! Jaszczurki nie umieją pływać!
Udajemy znów ryby?
Już to robiłyśmy.
Wsuń to.
Z drogi.
Udawajmy, że to wulkan.
-Możemy być dinozaurami? -Tak! Tyranozaurami!
Ja jestem twoją mamą.
Teraz tylko uderzę.
Uważaj na moje...
-Nic mi nie jest. -Bingo, odlatujemy!
Jesteśmy ptakami.
I nie jestem już mała.
Dobrze.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Spróbujmy od nowa.
Spójrz.
Możemy być futrzakami, które mieszkają w śniegu.
-Trafiłaś. -Tak!
Brawo.
Dobrze, postawię to tutaj.
Kochanie, możesz to na razie wynieść?
Tak, szefowo.
Udawajmy, że jesteśmy małpami.
Potrzebujemy to już teraz.
Złaźcie, no już.
Ręce mnie bolą.
Mnie też. Udawajmy, że umiemy chodzić.
Bądźmy jaskiniowcami. Ja będę nastolatką.
Tyle pudeł!
-To nasza jaskinia! -Tak!
Gdzie śrubka?
-O nie. -Co?
Błyszcząca część miała być na górze.
Kurka.
Co jest?
Spójrz na nie.
Nasze małe bąble.
Stworzyliśmy je.
Zróbmy to bez kłótni.
Dobry pomysł. Ty zacznij siedzisko, a ja skończę ramę.
Tak. Udawajmy, że się na tym znamy.
Bingo, spójrz! To do wkręcania!
-Udawajmy budowniczych. -Tak!
Budu, budu.
Nastolatko, biblioteka gotowa.
Cudownie, mamo.
Ale jestem już dorosła.
Rozumiem.
Zbudowałam rakietę, by zbadać kosmos.
Zawsze byłaś taka mądra.
Pa, mamo.
Dziękuję za opiekę.
Nie ma za co.
Uważaj na siebie.
Co mam teraz robić?
Hej.
Tutaj.
Jak w niebie.
Tekst polski: Michał Urbaniak