Μαμά!
Μπαμπάς!
Μπίνγκο!
Γι' αυτό θα γράψω γράμμα
στη νεράιδα της τουαλέτας.
Έτσι μόνο θα αλλάξουν τα πράγματα.
Πορτοκαλί, μπαμπά.
Μπαμπά, δεν σταμάτησες στο πορτοκαλί!
Ναι, δεν σταμάτησα.
Δεν το είδες;
Ναι, το είδα.
Στο πορτοκαλί, επιβραδύνεις και σταματάς.
Γιατί δεν το έκανες αυτό;
Βασικά, ήταν ξεχωριστή περίπτωση.
Εντάξει, μπαμπά.
Εσύ είσαι ξεχωριστός;
Ναι, λίγο.
Εγώ είμαι ξεχωριστή;
Μάφι, είσαι το πιο ξεχωριστό παιδί στον κόσμο.
Ενδιαφέρον.
-Ανοίξτε την πόρτα! -Εντάξει, έρχομαι.
-Γεια! -Γεια σου, Μάφιν.
Σκούπισε τα πόδια σου.
Όχι, θεία Τσίλι.
Είμαι ξεχωριστή.
-Καλά. -Γεια, Τσίλι.
Στράιπ.
Έχει πολλή λάσπη έξω.
Γεια σας.
Γεια, Μάφιν.
Τι παίζετε;
Παίζουμε Βιβλιοθήκη. Δουλεύω εδώ.
Να το γραφείο μου. Έχω σφραγίδα και υπολογιστή.
Να και το βιβλιο-ντουτ για να πάρεις τα βιβλία.
Κι εδώ τα επιστρέφεις.
Εδώ λέει "Δεν μιλάμε δυνατά".
Αυτά είναι όλα.
Να και τα βιβλία.
Να παίξω κι εγώ;
-Αμέ. Θα σου δώσω μια κάρτα βιβλιοθήκης. -Εντάξει!
Θα σε φωτογραφήσω.
Κοίτα εδώ και χαμογέλα.
Τέλεια.
Περιμένουμε να εμφανιστεί.
Έτοιμη.
Θέλω ροζ κάρτα.
Οι κάρτες είναι πορτοκαλί.
Μα εγώ θέλω ροζ.
Καλά, θα σου δώσω μια ροζ.
Διάλεξε βιβλία, αν θες.
Απλώς να κάνεις ησυχία.
Εντάξει.
Βιβλία!
Η Γατίσια Ομάδα έφτασε!
Γατίσια Ομάδα!
-Μάφιν! -Μη φοβάστε!
Νιαουρίζουμε και προστατεύουμε!
Μάφιν!
Δεν μπορείς να οδηγείς στη βιβλιοθήκη.
-Ναι, μπορώ. -Σταμάτα. Κόφ' το.
Συγγνώμη, πελάτισσα της βιβλιοθήκης.
Πάρε την κάρτα σου.
-Ροζ! -Ναι, είναι ροζ.
Μπορείς να δανειστείς όποιο βιβλίο θες.
Θέλω αυτό!
Δεν μπορείς να το πάρεις αυτό.
-Αλλά, ξέρεις τώρα… -Μπαμπά!
-Ναι, Μάφι; -Δεν μ' αφήνουν να παίξω Βιβλιοθήκη.
-Μπλούι! -Ναι, μαμά;
Θα παίξετε όλες μαζί, σε παρακαλώ;
Παίζουμε μαζί, αλλά δεν παίζει σωστά.
Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο, Μπλούι.
Άσ' τη να παίξει όπως θέλει, εντάξει;
Εντάξει.
Ορίστε.
Ζήτω!
Μάφιν, για να δανειστείς βιβλία
-κάνεις ντουτ στη γωνία. -Καλά.
Οι κανόνες είναι
ότι κάνεις ντουτ σε τρία βιβλία.
Μάφιν, είναι πολλά βιβλία.
Παίζω όπως θέλω εγώ.
Ναι, το ξέχασα αυτό.
Καλώς ήρθατε στην Ώρα του Νηπίου.
-Ναι! -Δεν έμειναν άλλα βιβλία,
η Μάφιν τα δανείστηκε όλα.
Οι ζέβρες έχουν ρίγες!
Βρήκα αυτό στο γραφείο του μπαμπά,
αλλά δεν έχει εικόνες.
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν κάτι… λέξεις.
Γάτα!
Και μετά ήταν και κάτι άλλες λέξεις;
Ελέφαντας!
Λιοντάρι μαμ!
Κουτάβι.
Λυπάμαι, αλλά μπορεί να το κάνει αυτό.
Προσοχή, πελάτες, επιστρέψτε τώρα τα βιβλία σας.
Βάλ' το στο στόμιο για βιβλία.
Ευχαριστώ. Κι εσύ, Μάφιν.
Όχι, εγώ θα τα κρατήσω!
Δεν μπορείς να τα κρατήσεις, Μάφιν.
Δεν θα μπορούν να τα δανειστούν άλλοι.
Όλοι οι άλλοι τα επιστρέφουν, εγώ τα κρατάω.
Γιατί εσύ να τα κρατήσεις;
Γιατί είμαι το πιο ξεχωριστό παιδί στον κόσμο.
Βαρέθηκα πια.
Κάνε φασαρία, δανείσου όλα τα βιβλία,
φάε και όλα τα λούτρινα, αν θες,
αλλά τα βιβλία θα τα επιστρέψεις.
Αλλιώς δεν παίζεις Βιβλιοθήκη σωστά.
Δύο εβδομάδες μετά και είναι ακόμα εκεί.
Τι συμβαίνει;
Η Μάφιν δεν παίζει σωστά.
Μπλούι, τα είπαμε αυτά.
Ας παίξει όπως θέλει.
Παίζαμε Βιβλιοθήκη και δεν επέστρεφε τα βιβλία.
Είπε ότι δεν ακολουθεί τους κανόνες της βιβλιοθήκης.
Είπε γιατί;
Γιατί είναι το πιο ξεχωριστό παιδί στον κόσμο.
Μάλιστα. Επιστρέφω αμέσως.
Γεια, Μάφι.
Σου είπα ότι είσαι η πιο ξεχωριστή
-στον κόσμο. -Ναι.
Δεν είσαι.
Είσαι για εμένα και τη μαμά.
Σ' αγαπάμε πολύ.
Μα δεν είσαι ξεχωριστή για τους άλλους.
Εντάξει.
Πρέπει να ακολουθείς τους ίδιους κανόνες.
Εντάξει, μπαμπά.
Σ' ευχαριστώ.
-Μπλούι, μάντεψε. -Τι;
Δεν είμαι πια ξεχωριστή.
Ζήτω!
Να παίξουμε Βιβλιοθήκη;
Θα επιστρέψω τα βιβλία μου.
Ναι!
Τέλος.
Ναι!
Πέρασες καλά με τα κορίτσια;
-Ναι. -Ωραία.
Να παίξουμε Βιβλιοθήκη όταν γυρίσουμε;
Καλή ιδέα. Πορτοκαλί φανάρι.
Θα σταματήσω.
Μπράβο, μπαμπά.
Ευχαριστώ, μικρή μου.
Υποτιτλισμός: Λία Κυνηγαλάκη