Mama!
Tata!
Bingo!
Dzieci, czas do łóżek. Wychodźcie z wanny.
Chcieliśmy się bawić w restaurację z burgerami.
Trudno. Proszę, zajmij się tym.
Nie, nie chcę już być wrednym rodzicem.
Mój poradnik dla rodziców uczy, aby nie rozkazywać dzieciom.
To mi się podoba.
Tu jest napisane, żeby dawać dzieciom wybór.
Cóż, życzę ci powodzenia.
Ok, restauracja gotowa.
Spójrz, nasz pierwszy klient.
Co chciałby pan zamówić?
Blue, pozwolę ci podjąć decyzję.
Możesz się bawić w restaurację do późna,
ale rano będziesz zmęczona i zrzędliwa.
Albo pójdziesz teraz spać i rano będziesz szczęśliwa i zadowolona.
Więc mamy zdecydować?
Tak.
Co chciałby pan zamówić?
Dzisiejszy odcinek Blue ma tytuł „Restauracja z Burgerami”.
- Dobrze, tak szybciutko. - Hura!
Poproszę jednego burgera.
Oczywiście. Proszę jednego burgera.
Zaraz podamy.
Jesteś pewna.
Podać frytki do burgera?
Poproszę.
- że nie chcesz. - I frytki!
- Ok! - wyjść z wanny?
Nie. 5 dolarów.
Ach tak, proszę.
Dziękuję. Zaraz będzie gotowe.
Bo robi się trochę późno.
Gotowe!
Proszę chwilę poczekać.
Gotowanie, gotowanie.
Proszę bardzo.
Dziękuję. Możesz znowu wybrać,
ale pomyśl jaka będziesz zmęczona jeśli.
Pyszny burger.
Kazałam wam przecież wychodzić!
Pracuję nad tym.
Właśnie widzę.
- Wyciągam korek. - Nie!
Jeszcze się bawimy.
- Z drogi, dzieci. - Hej, hej, czekaj!
Ustalmy coś.
- Co? - W mojej książce nie wyciąga się korków.
Czyż ona nie jest trochę wredna?
Tak, jest.
Chyba mogę ci zaufać,
że podejmiesz właściwy wybór, kiedy wyjść, prawda?
Tak, tato.
To jak myślisz? Czas już wyjść?
- Tak. - Wspaniale.
Jak zamówisz kolejnego burgera.
Właśnie zjadłem jednego.
Tak, ale był tak dobry, że chcesz następnego.
Cóż, był dobry.
Kolejny nie zaszkodzi.
Świetnie. Jeden burger i frytki proszę.
- Ok. - Bez frytek poproszę.
- Z frytkami. - Niech będzie.
- 5 dolarów. - Proszę.
Gotowe!
Proszę chwilę poczekać.
Gotowanie, gotowanie, przerzucanie.
Proszę bardzo!
Dziękuję. Pyszne!
Ale szybko zjadłeś.
Mam dużo pracy.
Czy już czas wyjść?
Jeszcze nie. Musisz spróbować naszego nowego burgera.
- No tak. - Jeden nowy burger, proszę.
Nowy burger, pomyślmy.
Już wiem. burger ogórkowy.
Gotowe!
Burger ogórkowy.
Wygląda bardzo smacznie.
5 dolarów proszę.
Nie mam już pieniędzy.
Trudno. To już chyba koniec gry.
Czekaj, nie, w porządku. Sprzedajemy je za darmo.
Wcale nie.
Dobrze, nie sprzedajemy ich za darmo,
ale zwrócimy ci pieniądze.
Ale to są nasze pieniądze.
Niestety nie możemy ci ich oddać.
Tato potrzebuje pieniędzy.
Skąd się bierze pieniądze?
Nie wiem. Tato, skąd się bierze pieniądze?
Można je pożyczyć z banku.
Ok.
Dzień dobry, witam w banku. Chciałby pan trochę pieniędzy?
- Chyba tak. - Doskonale. Proszę bardzo.
- Oto pieniądze. - Nie spytasz, na co je potrzebuję?
- Nie. - Jesteś pewna?
Bo chyba wszystkie wydam na burgery.
Doskonały pomysł.
- Proszę, weź więcej. - Dziękuję.
Do widzenia.
Dzień dobry. Oto pana burger ogórkowy.
Proszę bardzo, 5 dolarów.
Naprawdę ogórkowy.
Jeszcze jeden?
Nie, dziękuję.
Naprawdę myślę, że musicie.
Ale do tego dodajemy zabawkę.
Trzeba było mówić. Proszę, oto pieniądze.
Co chciałby pan zamówić?
Nic. Dziękuję.
Jestem najedzony i mam swojego delfinka.
Naprawdę muszę już iść.
Nie możesz.
Nie masz ośmiornicy i płaszczki.
Musisz zebrać je wszystkie.
- Blue. - Dwa burgery proszę.
Ok.
Twojemu kucharzowi jest zimno.
- Nic jej nie jest. - Trzęsie się zimna.
5 dolarów.
Ty też się trzęsiesz.
Nic mi nie jest.
Masz niebieskie usta.
Jestem niebieskim pieskiem.
Blue, próbuję wyjąć cię z wanny,
nie chcę ci kazać, ale musisz mi pomóc.
Nie skończyliśmy!
Musimy sprzedać wszystkie burgery.
Dobrze, wezmę je wszystkie.
Pyszne.
Już, sprzedałyście wszystkie burgery.
To co, wychodzimy?
- Tak. - Wspaniale.
Kiedy zapłacisz.
Policzmy. 100 burgerów.
Poproszę 100 dolarów.
Ale nie mam pieniędzy.
Więc jak zapłacisz
za te wszystkie burgery, które zjadłeś?
Siedzę w wannie i muszę zmywać naczynia.
Więcej brudnych naczyń dla ciebie.
Dziękuję, szefie.
Nadal jesteście w wannie!
Próbuję je nauczyć odpowiedzialności!
Ma już niebieskie usta.
Jest niebieskim pieskiem.
- Wyciągam korek. - Nie!
Mamo, to jest nasza restauracja.
Jest już 7 wieczorem.
Macie wyjść z wanny.
a ty co w niej robisz?
W książce radzili, żeby pozwolić im podejmować decyzje.
One chodzą do przedszkola.
One to potrafią, patrz.
Dzieci, nikt już nie chce burgerów
i czas iść do łóżek.
Naprawdę nie chcę być wrednym rodzicem,
więc musicie teraz podjąć właściwą decyzję.
- Dobrze, tato. - Dobrze, tato.
Więc, co teraz zrobicie?
Cóż. dobrze.
Zamykamy restaurację z burgerami.
Świetnie.
I otwieramy restaurację z tacosami!
Dość tego, wyciągam korek!
Nie! Jesteś wredny!
Gdzie jest korek!
Jest wam ciepło?
- Tak, tato. - Tak, tato.
Przepraszamy, że nie wyszłyśmy z wanny wcześniej.
Dobrze. Przepraszam, że was nie zmusiłem.
Chyba będę trochę wredny przez jakiś czas.
Tak.
Wyglądamy jak jeże.
Dzieci, prosto do łóżek.
- Tak, mamo. - Tak, mamo.
Tato, możemy się pobawić w jeże?
No więc.
Dobrze.
Tak szybciutko.
Napisy: Paweł Gromek