Μαμά!
Μπαμπάς!
Μπίνγκο!
Μπλούι!
Οπότε είναι λαχανικό.
Αρέσει σε όλους μας
κι αρχίζει με το γράμμα Μ;
-Ναι. -Μπρόκολο;
-Όχι. -Μελιτζάνα;
-Όχι. -Μαρούλι;
Μυξομάρουλο;
Μπλούι!
Αυτό δεν είναι λαχανικό.
Είναι πολύ δύσκολο.
Τα παρατάμε. Τι είναι;
Μπατάτα.
Μπίνγκο.
-Τι; -Η πατάτα ξεκινάει με Π.
Έλα εδώ. Κοίτα ένα χαριτωμένο ποπουδάκι.
Θέλω τουαλέτα.
-Εντάξει. -Εγώ πρώτος!
Θες πολύ να πας;
Όχι και τόσο.
Παίζουμε Τρεις στο Κρεβάτι κι η Μικρή Λέει Κάτι
όσο είναι στη λεκάνη;
-Ναι. -Μπλούι,
να λες τουαλέτα αντί για λεκάνη.
Γιατί να μην το λέμε;
Είναι κακιά λέξη;
Όχι, δεν είναι.
Μα να λέτε τουαλέτα.
Η βασίλισσα θα το έλεγε;
Όχι, δεν θα το έλεγε αυτό η βασίλισσα.
Τότε ούτε εγώ θα το λέω.
Τη Χλόη την αφήνουν να το πει.
Τότε μπράβο στη Χλόη.
Μπορεί να το λέει.
Τότε εμείς γιατί δεν μπορούμε να το λέμε;
Η κάθε οικογένεια έχει τους κανόνες της
κι η δική μας οικογένεια δεν λέει λεκάνη.
Ελεύθερη η λεκάνη.
Ο μπαμπάς το είπε.
-Τι είπα; -Τώρα έλεγα στην Μπλούι
να λέει τουαλέτα κι όχι λεκάνη.
Τι κακό έχει η λεκάνη;
Δεν θα έλεγε αυτήν τη λέξη η βασίλισσα.
Κι αφού δεν τη λέμε εμείς,
ούτε κι εσύ θα τη λες, μπαμπάκο.
Άρα δεν λέμε λεκάνη.
Όχι.
Και λέμε μυξομάρουλο.
-Μπάντιτ! -Καλά, ελεύθερη η τουαλέτα.
Το επεισόδιο
λέγεται "Λεκάνη".
Πάω στην τουαλέτα.
Δεν έχεις μάθει να περπατάς;
Έχω μάθει!
Δεν της το μάθαμε;
Άσ' τη να πάει τουαλέτα.
Κάνει τα πρώτα της βήματα.
Είμαι περήφανος.
Μαμά, μπορώ να λέω λεκανίπ;
Όχι, Μπλούι.
Μα δεν λέω λεκάνη, αλλά λεκανίπ.
-Εγώ το σκέφτηκα. -Τότε να το λες.
Αλλά έτσι,
κανείς δεν θα σε καταλαβαίνει.
Ο μπαμπάς καταλαβαίνει. Κοίτα.
Γιαμπογκοφροτουκατουκα.
Σοβαρά μιλάς;
Μπορόνα φραγκούπιο φραμπούνιο!
Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι.
Μπόμποτζι καταϊμπούντιμπα.
Αυτό τα αλλάζει όλα.
-Βλέπεις; -Είστε τρελοί.
Θα τιμωρηθώ αν πω λεκάνη;
Ναι, θα πάθεις ζούληγμα.
Δηλαδή τι θα γίνει;
Πες λεκάνη και θα δεις.
Λεκάνη.
Ζούληγμα
Το κατάλαβες;
Ναι, αλλά αν το πεις εσύ;
Δεν θα το πω ποτέ.
Η Μπίνγκο αργεί πολύ στη λεκάνη!
Μαμά, είπες λεκάνη.
Δεν το είπα εγώ.
Ίσως έπεσε μέσα στη λεκάνη!
-Το είπες ξανά! -Το είπες! Ναι.
Έλα εδώ, μαϊμουδάκι.
Αν το πεις, θα φάμε σοκολάτα.
Εντάξει, σύμφωνες.
Να την κάνουμε να το πει!
Ναι, αλλά πώς;
Θα παίξουμε Χαλασμένο Τηλέφωνο.
Έλα, μπαμπάκο. Αλλάζουμε θέση.
Έτοιμοι;
Έτοιμοι.
Τρώω ροζ μπισκότα με το τσάι μου
πάνω σε άλογο και πάω στο φεγγάρι,
μ' αρέσει το φεγγάρι το πρωί.
Έλα, μαμά, πες τι είπα.
"Καλημέρα,
θέλω φεγγαρομπισκότα,
είναι πιο καλά από το φεγγάρι
κι είναι τσάι";
Όχι.
Δεν είπα αυτό, μαμά.
Τι είπες τότε;
Τρώω...
-Το ξέχασα. -Πιο απλά!
Σειρά μου.
Αλλάξτε θέσεις. Μαμά, μείνε εκεί.
Εντάξει.
Μπίνγκο, ξέρεις τι να κάνεις.
Πρέπει να πάω στη λεκάνη.
Τι είπα;
Ναι, τι είπε;
Πρέπει να το πεις δυνατά.
"Πρέπει να φάω το ταβάνι";
Όχι.
"Πρέπει να κάνω νάνι";
Όχι.
Δεν ήταν αυτό.
Είπε "Πρέπει να πάω στη λεκάνη".
Ζούληγμα
Εντάξει, αρκετά με το ζούληγμα.
Μακάρι να λέγαμε λεκάνη.
-Και γιατί έτσι; -Γιατί μ' αρέσει.
Πάει με το φουστάνι.
Θέλω να χρησιμοποιούμε ωραίες λέξεις
για να φαινόμαστε καλή οικογένεια.
Πειράζει που το θέλω;
Όχι, δεν πειράζει.
Ευχαριστώ.
Παίζουμε Τέσσερις στο Κρεβάτι;
-Εντάξει. -Ζήτω!
-Έτοιμοι; -Ναι.
Τέσσερις στο κρεβάτι κι η μικρή λέει κάτι
Κυλίστε
Έτσι κύλισαν όλοι κι ένας έπεσε κάτω
Τρεις στο κρεβάτι κι η μικρή λέει κάτι
Κυλίστε
Έτσι κύλισαν όλοι κι ένας έπεσε κάτω
Δύο στο κρεβάτι κι η μικρή λέει κάτι
Κύλισε
Αλλά ο μεγάλος είπε "Μπα!"
Κύλισε!
Οι κανόνες είναι να μη λέμε λεκάνη, σωστά;
-Σωστά. -Τουαλέτα είναι καλύτερη λέξη.
Έτσι νομίζω.
Οι κανόνες της Χλόης είναι
να λέει λεκάνη.
Ναι.
Άρα οι δικοί μας κανόνες
είναι καλύτεροι από της Χλόης;
Βασικά, όχι.
Είναι απλώς άλλοι.
Είπες την τουαλέτα πιο καλή.
Ναι, το είπα.
Φύγε.
Μπάντιτ!
Ήταν μία στο κρεβάτι
Και η μικρή είπε καληνύχτα
Άλλη μία ερώτηση,
είμαστε καλύτεροι από τη Χλόη;
Όχι!
Μαμά, μπορώ να λέω λεκάνη από μέσα μου;
Μα τα μυξομάρουλα.
Λοιπόν. Νέος κανόνας.
Μπορούμε να λέμε λεκάνη.
Ζήτω!
Όχι στη βασίλισσα.
Λεκάνη.
-Ευχαριστώ, μαμά. -Τίποτα.
Δεν είναι πονηρή λέξη.
Η Χλόη δεν πρέπει να λέει πονηρός,
αλλά άτακτος.
Τα βλέπεις;
Υποτιτλισμός: Λία Κυνηγαλάκη