Mama.
Tata.
Bingo.
Blue.
Gdzie mój tost?
Blue. Możesz być tak cicho jak Bingo?
Nie mogę.
Nie mogę znaleźć twoich książek. Powinnaś je już oddać.
Widziałaś Brudnego żółwia?
Nie, nie widziałam Brudnego żółwia.
Musisz lepiej pilnować swoich rzeczy.
A co z Bingo?
Bingo układa książki na stosie, kiedy skończy czytać.
- Skończyłam. - Gotowe.
- Z serem i dżemem. - Nie lubię tostów z serem i dżemem.
Co? Myślałem, że lubisz.
Nie, Blue je lubi. Ja lubię z bananem i masłem orzechowym.
Jak możecie mieć tych samych rodziców, wychowywać się razem,
ale być kompletnie inne?
- Nie wiem. - Powiem wam coś.
Moje życie byłoby prostsze, gdybyście były takie same.
Co ty nie powiesz?
- Mam pomysł, Bingo. - Dobra.
- Co? Zaczekajcie. - Czemu je zachęcasz?
- Czego szukasz? - Kredy.
Wyciągnij rękę.
To będzie super.
Skończyłem. Proszę, Bingo. Z masłem orzechowym i bananem.
Tytuł tego odcinka Blue to Mini Blue.
Jakie urocze.
Przedstawię nas. Ja jestem Blue, a to jest Mini Blue.
- Cześć. - Jest taka sama jak ja. Spójrzcie.
Zjedz trochę tostów z serem i dżemem. Uwielbiamy je.
- Pyszne. - Widzicie?
- To będzie długi dzień. - Nauczę cię być mną, Mini Blue.
Mówię "powaga" zamiast "poważnie".
Pokażę ci, jak tańczę.
Lubię robić tak. Albo tak.
Dobrze. Lubię cały czas coś mówić.
To nie musi mieć sensu. Każde dźwięki mogą być.
Lubię śpiewać.
Śpiewam rzeczy
Trochę głośniej.
Śpiewam rzeczy
Świetnie.
Lubię zostawiać zabawki na podłodze.
- Nie lepiej je posprzątać? - To nie ma znaczenia.
Gdzie to jest?
Lubię zadawać pytania. Mamo, co robisz?
Wiesz, co robię...
Ale nie słucham całych odpowiedzi.
Jeśli ktoś wypina tyłek, daję mu klapsa.
- Hej! Idźcie sobie. - Blue!
Pozbieraj trawę i wrzuć ją na taczkę.
Dobrze, tato.
- Gdzie idziesz? - Pomóc tacie. Lubię taczki.
Bingo lubi taczki. Bingo pomaga tacie.
- Teraz jesteś Mini Blue. - Racja.
Blue nie lubi ściętej trawy.
- Ale tata kazał nam to zrobić. - Zobaczmy, czy mówił poważnie.
- Przepraszam, olbrzymie. - Zaczyna się.
Chodzi o tą ściętą trawę.
Czemu mamy ją wrzucać na taczkę? Nie należy do nas.
A co z jedzeniem w lodówce? Też nie należy do ciebie.
Ale wciąż je jesz, więc lepiej bierz się do pracy.
Mówił poważnie.
- Taczka! - Mini Blue, trochę za głośno.
Właśnie. Nie śpiewam, kiedy sprzątam.
Zazwyczaj marudzę i robię wszystko wolniej niż ty. Spójrz.
- Czemu musimy to robić? - Jest gorąco.
Wiecie co? Mogę zamówić dwie Bingo?
- Nie, od teraz są dwie Blue. - Ręce mnie bolą.
- Dwie Bingo. - Proszę. Zacznij od ogona.
Cześć, tato. To Duża Bingo.
Cześć. Możemy ci pomóc zebrać ściętą trawę?
- Tak? - Chodź, Mini Bingo.
To działa.
Lubię udawać, że przytulam wombata.
Przytulanie.
- Teraz kładziemy go spać. - Dobranoc.
- Gdzie jesteś? - Tu jest.
- Dzięki... - Duża Bingo.
Duża Bingo.
Dwie Bingo. Mógłbym się do tego przyzwyczaić.
- Co? - Bandit.
- Nie miałem na myśli... Czekaj. - Duża Bingo!
- Poważnie, dwie Bingo są świetne. - Wiem.
- Cześć, Duża Bingo. - Nie wiedziałam, gdzie usiąść.
Wszystko w porządku?
Mama i tata chcą dwie takie jak ty. Nie takie jak ja.
To było niegrzeczne.
To dlatego, że jestem denerwująca. A ty nie jesteś denerwująca.
- Jestem bardzo denerwująca. - Naprawdę?
Tak, ale inaczej. Pokażę ci. Gdzie jest taśma klejąca?
- Proszę. - Dzięki.
- Znajdziesz mi sztuczne zęby? - Proszę.
Nareszcie spokój.
Bingo! Co?
Przestań. Boję się ciebie. Idź sobie. Nie zbliżaj się do mnie.
Co tu się dzieje? Bingo.
- Przestańcie! - Tutaj.
Dość tego. Chcemy jedną Blue i jedną Bingo. Zrozumiałyście?
Dobrze.
- Myślisz, że jest bezpiecznie? - Chyba tak. Minęło 20 minut.
- Cześć. - Może być.
Tekst polski: Weronika Brzoska