Mama!
Tata!
Bingo!
Bluey!
Mamo, możemy zadzwonić do Muffin i Socks?
Prosimy?
W porządku.
Ale macie się dzielić urządzeniem, jasne?
-Do ciebie mówię, Bluey. -Dobrze.
Żadnych kłótni.
Bo wiecie, co się wtedy dzieje.
Tak, wiemy.
Wiemy?
-Cześć! -Cześć, Muffin!
-Cześć! -Nie pchaj się!
Mogę teraz ja porysować?
-Dobrze, ale mogę tylko dokończyć? -Pewnie.
-Muffin, już moja kolej? -Jeszcze nie.
Muffin!
-Cześć! -Cześć, ciociu Trixie!
Muffles, pozwól też Socks porysować.
-Ale jeszcze nie skończyłam. -Muffin!
-Odsun się! -Dziewczynki, nie mam na to czasu.
Muszę gdzieś iść.
-Nie! -Zajmę się nimi.
-Na pewno? -Tak, dam sobie radę.
Dzieci, dzielcie się albo to wyłączę.
-Co? -Może nie wyłączę, ale...
-Zajmę się tym. -Dam radę. Ty rób swoje.
Dobrze, skoro jesteś pewny.
Ustawiam stoper w telefonie.
Gdy zadzwoni, będzie kolej Socks.
Potraktuję to jako zgodę.
Narysuję chmury.
Ładne chmury.
Muffy, czas minął. Teraz kolej Socks.
-Tak! -Muszę skończyć kapelusz.
Nie musisz niczego kończyć.
-Teraz kolej Socks. -Ale chcę skończyć kapelusz.
Muffy!
Muffin Heeler, teraz kolej twojej siostry.
Ale chcę narysować kapelusz!
-Pozwól teraz jej. -Nie!
-Muffin Cupcake Heeler! -Kapelusz!
Jeśli jeszcze raz powiesz "kapelusz", dostaniesz szlaban.
Ka... pe...
-...lusz! -Dość tego.
Masz szlaban.
-O rety. -Pa, Muffin.
Nie wierć się.
A teraz sobie to przemyśl.
Nie! Nie chcę!
Przykro mi, ale Muffin
nie może dłużej z wami rozmawiać.
Dobrze, wujku.
Musi nauczyć się, że inni...
-Co...? -Muffin!
Ma mój telefon.
Zostaw natychmiast mój telefon.
Idzie po ciebie.
Muffin! Uciekając, pogorszysz sprawę!
Moje kolana! Muffin, wracaj!
Nie możesz zabierać telefonu taty.
Mogę! Gdzie się schować?
-Pod łóżkiem. -Dobrze.
-Nie pomagaj jej. -Dlaczego?
Bo nie powinna uciekać.
Ma mieć szlaban.
-Hej, to moje ukulele! -Pożyczyłaś mi je.
-Dawno temu. -Nadal na nim gram.
Muffin, rozłącz się natychmiast!
-Nie! -To kończę tę rozmowę.
-Nie! -Dobrze.
To twoja ostatnia szansa. Rozłącz się i zejdź na dół.
-Człowiek-goryl! -Co?
Zabierz to ze mnie! Dość tego.
Gdzie jesteś? Pod łóżkiem. Ale nie wiem czyim.
Nie ma w tym domu wielu łóżek.
-Nadchodzę. -O nie! Znajdzie cię!
-Oddaj mu telefon. -Nie! Powiedzcie, czy tam jest.
Droga wolna, ale nie powinnam ci pomagać.
A teraz?
-Jest tam! -Mam cię!
-Rety! Co się dzieje? -Wujek Stripe gania Muffin.
Klasyczny Stripe.
-Wracaj tu, Muffin! -Uciekaj!
Tato!
Muffin!
No nieźle.
-Co się dzieje? -Radzę sobie.
Nie wygląda na to.
-Dostała szlaban. -Nie dajemy im już szlabanów.
-Od kiedy? -Czytałam na blogu.
-Nie mówiłaś. -Bo nigdy cię nie ma.
-Hej. -Pozwól mi się tym zająć.
Nie, ja się tym zajmę. Też jestem rodzicem.
Tak, ale musisz robić to dobrze.
-Tak to robię. -Słuchajcie.
-Dzieci, możecie to wyłączyć? -Ale rysujemy.
-Ale możecie wyciszyć? -Możemy.
Zagarniasz całe rodzicielstwo.
-To ten przycisk? -Nie chciałam.
-Nie, tym. -To nie ten.
Już wiem.
Włączycie dźwięk, gdy skończą rozmawiać.
Dobrze.
Muffin, obejrzyj się za siebie.
Dlaczego?
-Nie utrzymam jej! -Muffin!
-Nie uciekaj! -Przestań!
Muffin, radzę ci się zatrzymać!
-Posłuchaj ojca! -Rozdzielmy się.
-Współpracują! -Wracaj tu, Muffin!
Nie!
-Gdzie oni są? -Mama za kanapą.
-Jaką kanapą? -Kanapą.
Mamy dużo kanap.
-Ta kanapa! -Mam cię!
-Muffin! -Jestem wolna!
-Muffin! -Nie! Mój telefon!
O rety.
-Przepraszam. -Muffin?
-Tak? -Szlaban.
Dobrze.
-Skończyłam. -Świetnie, Socks.
-Dzięki. -Mogę teraz ja?
-Pewnie. -Dzięki.
Nie ma sprawy. Bo wiemy, co się dzieje, gdy się kłócimy.
Tekst polski: Michał Urbaniak