Mama!
Tata!
Bingo!
Bluey!
Nad brzegiem rzeczki Fiku-Miku Gdzie ropucha...
Pieniądze!
Skacze z brzegu na brzeg Raz i dwa, i trzy...
-Bingo! Pieniądze! -Pieniądze?
-Pieniądze! -Pieniądze!
Tato, pojedziemy do sklepu po lody?
-Znalazłyśmy pieniądze. -Poprawka. Moje pieniądze.
To nasze!
-Nie, moje. Musiałem upuścić. -A my znalazłyśmy.
-Czyli są nasze. -Na pieniądze trzeba zapracować.
Wcale nie. Wychodzą z maszyny w ścianie. Widziałam.
-Trzeba wcisnąć przyciski. -To za mało.
-To skandal. -Chcemy lody.
Smakują lepiej, gdy się na nie zapracuje.
Nieprawda.
Przekonajmy się. Chodźcie do samochodu.
-Co? Jedziemy na lody? -Tak. Zawiozę was do sklepu.
Tylko jedna sprawa.
Szmaciana lalka!
Tylko nie szmaciana lalka.
Chodź, tato. Nie chcemy się bawić. Chcemy lody.
Może być. Ale ktoś musi pomóc mi dojść do auta.
-Mamo! -Mama jest w pracy, zarabia.
Do auta jest niedaleko. Musimy go pociągnąć.
A ja będę popychać. Gotowa? Już.
Ruszył się!
Pociągnij za nogę, a ja popcham zadek.
Jakie lody sobie kupię?
-To działa! -Ale powoli.
-Potoczmy go. -Dobrze.
Może czekoladowe. Albo miętowe.
Gotowa? Już.
Guma do żucia? Słony karmel?
Nie, pistacjowe. Zdecydowanie tak.
Szybko, dzieci. Chcę lody.
Szybciej się nie da!
-Nie zmieszczę się. -Już wiem.
Tato, to za trudne!
Przeszkody nie blokują ścieżki. One są ścieżką.
Nie rozumiem, co mówisz.
-Bluey, podnieś go. -Dobrze.
-To ciężka praca. -Praca nikomu nie zaszkodziła.
-To mi zaszkodziło. -Dalej, Bingo.
Wystarczy. Gdy upadasz siedem razy...
Wstajesz po raz ósmy. Jesteśmy drużyną.
Przestań gadać!
Bluey, spójrz.
-Tak, to będzie łatwe. -Co?
Przeszkody...
są...
na drodze...
by sprawdzić, czy to, co chcemy...
jest warte...
walki.
Dalej, tato!
Pomóż mi go przekręcić.
Utknął.
Nawet jeśli go wyniesiemy,
trzeba jeszcze zaciągnąć go do auta.
To niemożliwe!
Wielkich czynów dokonuje się nie dzięki sile, a wytrwałości.
Chwila. Czy ty chcesz nas czegoś nauczyć?
-Trzeba być wytrwałym... -Tak!
-Co? -Dobra.
Chcę nauczyć was wartości ciężkiej pracy.
Dlaczego uczysz nas rzeczy, których nie chcemy poznać?
Bo nie chcę, byście wyrosły na leniów.
-Dość tego. Nie idziemy dalej. -Co? Nie chcecie lodów?
-Nie, zatrzymaj pieniądze. -Dobrze.
-Bluey? -Tak?
-Ja chcę lody. -Ja też.
Dobra. Zaciągniemy tego niebieskiego gościa do auta.
-Ale niczego się nie uczymy. Jasne? -Jasne.
Wyświadczcie sobie przysługę i pracujcie mądrze, nie ciężko.
-Gotowa, Bingo? -Gotowa.
Tak!
To proste.
Tam jest auto!
Zwieźmy go po schodach.
Co? Nie. Nie zwoźcie mnie po schodach.
Dobra.
Ropucha skacze...
O rety!
Dzień dobry, Wendy!
-Co się dzieje? Jesteś cały? -Ukradł nasze pieniądze.
-Co? -Trochę przekręcają.
Odda je nam, jeśli zaniesiemy go do auta.
To prawda?
Idź dalej, Wendy. Nie twoja sprawa.
-Już moja. Dalej. -Wendy, uważaj!
Rozkazujesz dzieciom.
-Poważnie. -Uwaga na kolce!
Nie wsadzimy go do auta. Jest za ciężki.
Co poradzić?
Otwórzcie drzwi. Pokażę wam, co robi 10 lat pilates.
Wendy, co ty robisz?
Uważajcie, dziewczyny.
Przysuńcie się. Proste plecy.
Gotowa, Wendy? I do góry!
Ale nogi.
Obiecajcie, że będziecie ciężko pracować.
Nie leńcie się.
Nie będziemy.
Tak!
Teraz możemy jechać na lody!
Nie wiem, czy powinienem prowadzić.
Co?
-Nie będzie lodów? -Chyba że umiecie prowadzić...
Zapnijcie pasy. Zawiozę was do sklepu.
Nad brzegiem rzeczki Fiku-Miku
Gdzie ropucha skacze Z brzegu na brzeg
Proszę.
-Dzięki, Wendy! -Wendy? Ja za nie zapłaciłem.
-Tak, tu masz resztę. -Hej!
Bluey, poliż.
To najlepszy lód, jakiego jadłam.
-Mówiłem! -Pieniądze!
Tekst polski: Michał Urbaniak