- Wujku Tico! - Wszystkiego najlepszego.
Tak się cieszę, że przyjechałeś na moje urodziny.
Tort niestety się nie udał. Widziałaś?
Nie. Specjalnie jest taki.
- A, to w porządku. - Ma tak wyglądać.
Przywiozłem ci prezent.
Dziękuję.
Autograf Koraliny.
Podpisywała dwa razy, bo za pierwszym napisała Dakota Fanning.
Ekstra. Dziękuję.
- Niesamowite przyjęcie. - Wiem.
- Kto je zrobił? - Mój brat z kumplami.
- Renaldo? - Tak.
Gdzie on jest?
Tam.
- Do zobaczenia. - Cześć.
- Wróć później. - Dobrze.
- Ty to zrobiłeś? - Tak.
Niewiarygodne.
Razem z Andresem i Úrsulą.
Widywałem różne przerażające rzeczy,
- ale nigdy czegoś podobnego. - Naprawdę?
Powinniście się tym zająć na poważnie.
Coś ty.
Od zawsze chciałem parkować samochody.
Dzisiaj to moja praca.
Twoją powinno być straszenie.
Spróbuj.
LOS ESPOOKYS
Halo?
Witam, księże Francisco.
Tak.
Andrés!
Przerwało nam, bo skończyły mi się środki na telefonie.
Stój.
Wybacz. Przedstawiałem się nowemu posągowi.
Dzwonił ksiądz Francisco.
Ma dla nas robotę.
- Jaką? - Coś w stylu imprezy mojej siostry.
Kolejne straszne przyjęcie!
Nieźle. Zjesz coś?
Umieram z głodu.
Moja rodzina wypuszcza nową linię czekoladek.
Czekoladki Charliego Wonki.
- Spróbujesz? - Nie masz czegoś innego?
Nie.
Nieważne. Byłoby super.
Ty robiłbyś protezy, a Úrsula zęby.
Muszę ci wcześniej coś powiedzieć.
- Dobra. - Jestem adoptowany.
Znaleźli mnie podczas burzy, blisko sierocińca.
Na mój widok zakonnice krzyknęły:
„To dziecko jest inne od wszystkich”.
Ksiądz Francisco przekazał mnie rodzinie i powiedział:
„Uważajcie na niego. Jest w nim jakaś tajemnica.
Coś mrocznego”.
Więc nie zdziw się, że mamy z księdzem dziwny przelot.
Możemy porozmawiać na osobności?
Cześć, Juan.
Znowu straszenie?
- Zjedz czekoladkę. - Obiecaj mi,
że przestaniesz robić straszne rzeczy.
Nie toleruję ich.
Kiedy oglądam „Piękną i Bestię” przewijam fragmenty z Bestią.
Nie znoszę brzydoty.
Posłuchaj mnie. Skup się.
Nie zajmuj się odrażającymi kumplami,
bo musimy zadbać o schedę.
Inaczej kuzyni to wykorzystają.
To pilne.
Ksiądz chce nas dzisiaj widzieć.
Juan Carlos i ja się kłóciliśmy.
Omówiliśmy rodzinny dramat czekoladowy, ale on cię głównie krytykował.
Nie dziwię się.
Zadzwońmy do Úrsuli.
Co to za gość?
Kumpluję się z Renaldem od czwartej klasy.
Nie pamiętam go.
Zadzwoń do Úrsuli. Nie mam środków na karcie.
Mnie nigdy się nie kończą.
Coś takiego zdarza się tylko ludziom, którzy nie robią pięknych rzeczy.
W moim planie mam nielimitowane minuty.
Ale nie na to —
nie na straszenie.
Co tu robicie?
- Mamy sprawę. - Ponurą.
Nie mogę tu rozmawiać ze znajomymi.
Zaczekajcie.
Chce, żebyśmy zrobili coś podobnego do urodzin mojej siostry.
Mamy przyjść do jego biura...
Úrsulo, chodź tu.
Co ty wyprawiasz?
Mamy dziś mnóstwo zębów do zrobienia.
Zalały nas zlecenia, a twoja głowa jest wszędzie, tylko nie tu.
Nigdy nie przy zębach.
Doskonale wiesz, że nie możesz...
Czego nie może, dentysto?
Pan Valdez. Przepraszam.
Zapomniał pan o umowie z moją rodziną?
My wyrabiamy czekoladę.
Czekolada wywołuje próchnicę, a dzięki próchnicy wy macie pracę.
I tak toczy się życie.
Chyba że... stworzymy czekoladę bez cukru.
- Nie, proszę... - Smak Valdezów bez próchnicy.
Brzmi dobrze.
- Proszę... - A ja cały czas myślę o zębach.
Lubię, gdy książę czekolady się wkurza.
Co oglądasz?
Filmik z ćwiczeniami Juana Carlosa.
Jezu.
Niech moje ciało stanie się waszą inspiracją!
Zainwestowałem dużo czasu w chłopaka i nie mogę się wycofać.
Nie śmieszy cię to?
Kochanie kogoś to znoszenie jego wad od dwóch do pięciu lat.
Juan Carlos jest doskonały i go kocham.
Tracę na to za dużo czasu.
Jedziemy do domu dziecka?
- Tak. - Tam pracuje moja siostra.
Tati?
Zanim wejdziemy, muszę ci coś powiedzieć.
- Znaleźli mnie w dzieciństwie... - Wiem.
Wejdźcie.
Siadajcie. Dziękuję, że przyszliście.
Potrzebuję waszej pomocy.
Interes słabo się kręci.
Do Santo de la Guardia przyjechał ksiądz Antonio Valenzuela.
Przystojny, młody i pobożny.
Odkąd się zjawił, wszyscy proszą go o różne przysługi.
Chcą, żeby poprowadził modlitwę,
żeby ochrzcił dzieci.
Przestałem coś znaczyć.
Nie potrzebują mnie.
W dodatku on ma błyszczące usta.
Bardzo błyszczące.
Francisco, widziałeś wiadomość od Papieża?
Nie znam Ojca Świętego. Wiele razy powtarzałem to księdzu.
Podczas Wielkiego Tygodnia... Nieważne.
Długa historia. Wybaczcie.
Gdzie moje maniery?
Jestem ksiądz Antonio, miło mi.
Chciałem uprzedzić, że wychodzę.
Zabieram dzieci na lody. Są superpodekscytowane.
Wypełnił ksiądz formularz BH-58?
Nie.
Przykro mi, ale nie zabierze ich ksiądz na lody,
bo nie wypełnił odpowiedniego dokumentu.
Rozumiem. Do widzenia.
Co on ma z tymi ustami?
Okaże się, czy lepszy jest ksiądz, który nie wypełnia formularzy,
czy ten, który je stworzył.
Jak możemy pomóc?
Gorąco tu. Tati!
Ostatnio egzorcyzmy odprawia się rzadko.
Stały się egzotyczne.
Pomyślałem, że jeśli je odprawię,
będę gwiazdą, a ksiądz Antonio zejdzie na drugi plan.
Niestety, diabeł nie opętał żadnej sieroty.
Sprawdzałem.
Dlatego chciałbym, żebyście mi pomogli upozorować egzorcyzmy.
Wybacz Tati, to nie działa.
Wciąż jest gorąco.
Muszę cię zwolnić.
Bywa.
Dziś jesteś wentylatorem, a jutro już nie. Dziękuję za szansę.
Będziemy potrzebować pokój,
koszulę i opętaną dziewczynkę.
- Suchy lód. - Dużo lodu.
Wchodzimy w to.
Dziękuję.
Do widzenia.
Wciąż czekam odpowiedzi, księże.
Jutro porozmawiamy z dzieckiem,
któremu pies pięciokrotnie ratował życie.
Dlaczego boi się, że stał się ciężarem dla swego pupila?
Po powrocie poznamy właściciela restauracji,
który uważa, że anioł składa dziwne zamówienia
i nigdy ich nie odbiera.
Przysięga, że ma dowody.
To wszystko i więcej w „Mira Esto”.
Trzy, dwa, jeden. Koniec.
Co teraz?
Dokąd idę po zgaszeniu świateł?
Doskonale, Gregorio.
Chodźmy na sjestę.
Racja, sjesta.
Mamy dużo pracy.
Najpierw trzeba znaleźć miejsce do przygotowań.
Tu nie możemy się spotykać.
Rodzice zorientują się, że nie skupiam się na czekoladowym imperium.
Nie mogę ich zawieść.
Znam jedno miejsce —
stary dom przy prywatnym cmentarzu.
Pełno na nim banerów: „Własność prywatna. Uwaga zły pies”.
Skąd masz ten akcent?
Przez dwa tygodnie uczyłam się angielskiego w Minnesocie.
Nie nauczyła się go.
Nieważne. Chodźmy do mnie.
Kto będzie udawał opętaną?
Ja.
Mam dużo czasu, bo znowu mnie zwolniono.
Nada się.
Wystąpiłam w filmie instruktażowym w samolocie.
Siedziałam nieruchomo, a mama nałożyła mi maskę tlenową.
Możecie mnie też podpalić.
- Co? - Jest niezniszczalna.
- Doskonale. - Spójrzcie.
Tati, nie!
Wasze kolejne zadanie to przyjęcie VIP dla gościa z Boingo.
Co to Boingo?
To gość od darmowego WiFi na lotnisku, które nie jest darmowe.
Charles Boingo.
Ma urodziny i zaprosił wymagających przyjaciół.
„Ron Burkle nie chce parkować równolegle.
Isaiah Thomas chce parkować równolegle.
David Chang chce zaparkować blisko hydrantu,
ale nie dostać mandatu.
A Gregorii Santos jest wszystko jedno.
Tico, to ważny wieczór.
Jesteś najlepszy. Wierzę, że nas nie zawiedziesz.
Gregoria Santos?
- Tak. - W porządku.
Bierzmy się do roboty. Bip bip.
- Dlaczego tak chodzisz? - Pracuję.
Rozciągam buty.
Przepraszam, że zabrałam tę robotę ze sobą,
ale muszę rozciągnąć pięć par, a mam tylko dwie stopy.
Tati, chodź tu.
Spróbuj mydła.
Dobre.
- Co jest? - Zdradziłam męża.
Tak, wujku.
Genialnie.
Doskonale. Dzięki, cześć!
Rozmawiałem z wujkiem.
W przyszłym tygodniu mają imprezę w Hollywood u jakiegoś Boingo.
Będzie tam Gregoria Santos z „Mira Esto”.
Dajmy jej coś.
Może pokażą nasze egzorcyzmy w telewizji?
Wyślijmy jej głowę.
Kiedy otworzy pudełko, głowa uniesie się w zielonej mgle.
Otworzą się usta i wylecą z nich nietoperze.
Zejdź na ziemię. Jak nam się to uda?
Mamy mało czasu.
- Nie mogę tak pracować. - Wyślijmy jej odciętą głowę.
- Albo komputer! - Przestańmy się kłócić.
Stanowimy grupę.
Jesteśmy specjalistami od horroru.
Uda nam się, jeśli będziemy się trzymać razem.
Wiem, że jesteście zajęci, ale musimy być razem.
Nikt nie mówił, że nie chce tego robić.
- Właśnie. - Świetnie.
Stwórzmy głowę.
Lubię twojego wujka.
Wszyscy go lubią. W pracy jest idolem.
To geniusz parkowania.
Odkrył w sobie ten dar bardzo wcześnie.
Nauczył się parkować, zanim zaczął mówić.
Zapraszał dziewczyny na randki, żeby chwalić się umiejętnościami.
Parkował w miejscach, w których nikt inny nie dałby rady.
Tylko on potrafi zaparkować dwa samochody jednocześnie.
Wujku, nic mi nie jest.
Mam nadzieję, że przeczytasz to, zanim zobaczysz głowę.
Posłuchaliśmy twojej rady. Wręcz to Gregorii Santos.
- Tico, dokąd idziesz? - Na przyjęcie.
Nie wolno nam.
Muszę dostarczyć to tajemnicze pudełko.
Nie wejdziesz w tym stroju.
Dzięki za pomoc. Jestem jak Kopciuszek, a wy jak myszy.
Co takiego?
Pogadamy o tym później. Leć, zanim cię złapią. Bip, bip!
Jesteś tym genialnym artystą, o którym wszyscy mówią?
Tak.
Przedstawię cię komuś.
To o nim wam mówiłam.
Wszyscy podziwiają twoje dzieła.
Uwielbiam twoje niebieskie światła.
Niesamowite.
Co się działo przed „Mira Esto”?
Ktoś tu musi odpocząć.
Pójdę po samochód.
Masz rację.
Pani Santos, mam dla pani przesyłkę.
- Kim jesteś? - Tico.
Cześć, Tico. Jestem Gregoria Santos.
To mój bratanek.
Dlaczego masz jego głowę?
Co mu się stało? Ludzie chcą wiedzieć.
To wina opętanej dziewczyny. Odprawią nad nią egzorcyzmy.
Moja widownia będzie zachwycona.
Kocham cię.
Umrę, jeśli odejdziesz, jeśli przeniosą cię do innej szkoły.
Cieszę się, że znaleźliśmy ci zajęcie.
- Piecze? - Bardzo, ale nie przeszkadza.
Może będzie jej wypływać czarny płyn z nosa?
Dobrze. Super pomysł.
Matko przenajświętsza!
Tu się wpisuje cel wyjścia.
Tu miejsce, a tu liczbę dzieci.
Księże Antoniu! Dziewczyna jest opętana!
Trzeba jej pomóc!
Na Boga!
Proszę ją ratować!
Zajmę się tym. Już dobrze.
Spokojnie. Ja się tym zajmę.
Święta Mario, Matko Boża...
Więcej dymu.
Podnieś ją.
Święta Matko Boska.
Święty Michale Archaniele. Święty Gabrielu. Święty Rafale.
Święty Janie Chrzcicielu. Święty Józefie. Święty Grzegorzu.
Opuść ją. Albo nie.
Podnieś! Wyżej!
Raz, dwa, trzy.
Przyjdźcie do tego ciała i wypędźcie z niego Diabła!
Musimy obserwować nasze dzieci. Nigdy jej nie widziałam.
Opuść to ciało!
Jeszcze trochę. Doskonale.
Wynoś się z niego!
Porzuć je!
Wyjdź!
Dasz radę, Tati.
Opuść ją!
Niech Bóg księdza błogosławi.
To nic takiego.
Szatan mnie opuścił.
Czuję się lepiej. Dzięki za wszystko.
Bardzo proszę.
Doskonała robota, ojcze.
Dni Szatana są policzone.
Niewinna mała sierotka została uwolniona ze szponów Diabła
dzięki bohaterskiemu kapłanowi.
Dziękujemy ojcu Franciscowi Lopezowi
za odesłanie demonów do piekła, tam gdzie ich miejsce.
Po przerwie najpopularniejsza kraksa na Facebooku.
- Halo? - Renaldo?
Dostałam twój numer od księdza Francisca.
Ty i twój zespół możecie mi pomóc w pewnej robótce.
Ścisz!
Co to za robótka?
Dwie godziny temu zmarł ekscentryczny milioner.
Jego ostatnią wolą było zaproszenie pięciu nieznajomych
i przekazanie fortuny temu, kto przeżyje noc w jego posiadłości.
Sprawa spadkowa w nawiedzonym domu?
Pomożecie mi?
Jasne.
Doskonale.
Jeszcze jedno. Jak się nazywa twój zespół?
- Los... - Juan Carlos.
Nie. Los Espookys.
Zatem ustalone.
Zaczekajcie na moje instrukcje. Do zobaczenia.
Do widzenia.
Ludziska, mamy kolejne zlecenie!
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Agnieszka Figlewicz