Wie pani, że człowiek to w blisko 50% mikroorganizmy?
Że połowa komórek w pani ciele tak naprawdę nie należy do pani,
ale do mikroskopijnych żyjątek, które roją się wewnątrz pani?
Jak się nad tym zastanowić, pani nie istnieje.
Nie ma pani.
Jest pani fikcją.
Przeogromną kolonią bakteryjną.
Wiem.
Już mi o tym mówiłaś.
Kiedy ostatnio czułaś przymus, by rozdrapać palec?
PŁYN DO DEZYNFEKCJI
- Dziś rano. - Zrobiłaś to?
Tak.
Może warto powrócić do terapii ekspozycyjnej.
To nie dla mnie.
Bierzesz leki?
Czasami.
Musisz je zażywać codziennie, przecież wiesz.
O czym myślisz?
O tym, że to niesprawiedliwe...
że normalnych ludzi, jak pani, nie rusza to, że są kulturą bakterii.
- Nie lubię słowa "normalny". - A ja nie lubię,
jak pani coś notuje na mój temat...
ale tak musi być.
Opisuję twoje trudności, ale notuję też wszystko,
co nie dotyczy twoich zaburzeń lękowych.
Jesteś inteligentna, twórcza i myśląca...
Dziękuję, proszę przestać.
Chciałabyś być jak normalni ludzie?
Nie...
Zabiłabym, żeby być normalną.
ŻÓŁWIE AŻ DO KOŃCA
MUZYKA
ZDJĘCIA
MARK HOLMES 1974-2016
OBÓZ DLA DZIECI W ŻAŁOBIE
WEDŁUG POWIEŚCI JOHNA GREENA
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Co sądzisz?
O czym?
Holmesik, ufarbowałam się na zawstydzonego flaminga.
Słabizna!
Dziwię się, że to zrobiłaś.
Odważnie!
Daisy Ramirez łamie serca, nie obietnice.
Może wydziaram sobie
- to motto na kostce? - Lepiej nie.
- Pokażę wam coś. - Nowe dzieło!
- Ciacho! Kto to jest? - Mychal 101.
Zestawiłem w Photoshopie twarze stu jeden Mychalów,
pisanych przez Y jak ja,
i wyszedł mi uśredniony Mychal 101.
Miło poznać.
Teraz stworzę...
Twój żołądek trawi kanapkę.
...zbiorczy portret naszej budy.
Bakterie przeżuwają glut z orzeszków i miodu.
Żyją, mnożą się i zdychają w tobie.
Twoje ciało to ogromne siedlisko pasożytniczych organizmów
wywołujących zakażenia... zakażenia...
Holmesik, słyszysz?
Słyszę kakofonię układu trawiennego.
Aza!
Tak?
Kiedy widziałaś Davisa?
Nie wiem.
- Znasz Davisa Picketta? - I to od dziecka.
- Tak? - Z obozu...
Dlaczego trawi tak głośno?
Nadmierne burczenie w brzuchu
jest znanym objawem zakażenia beztlenowcami Clostridium difficile.
Może ono skutkować nagłym pogorszeniem stanu pacjenta.
Uszkodzony nabłonek jelit
masowo przepuszcza wtedy bakterie do jamy brzusznej,
co prowadzi do zagrożenia życia.
Musisz zmienić plasterek. Jesteś zakażona.
Oczyść i opatrz ranę natychmiast, zanim twój stan się pogorszy.
Idę wziąć coś z szafki.
Do zakażenia dochodzi zwykle w szpitalach.
Nie byłaś w szpitalu, ale pocisz się i jest ci gorąco.
To pewnie gorączka.
Objaw zakażenia bakteriami Clostridium difficile.
Przecież nie masz gorączki!
Jeszcze nie.
Jak mogłaś zapomnieć zmienić plasterek?
Nie zapomniałam.
Właśnie, że tak, i już jest za późno! Jesteś zainfekowana...
Wkręcasz coś sobie?
Tak.
Spędzimy jutro razem moją przerwę na lancz?
- Przyjedziesz po mnie? - Pewnie.
Dzięki Bogu! Do jutra, kochana.
Pa!
C. DIFF. OBJAWY
Nie korzystamy z komórek na przerwie, Aza!
Nie szpiegujemy córki w czasie pracy, mamo.
Wyglądasz na zmęczoną.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
- Zażyłaś...? - Tak.
Może pójdziemy jutro razem do kina?
Ledwo cię widuję.
Umówiłam się z Daisy.
- Może w niedzielę? - Może...
Dzień dobry!
Schopenhauer rzekł, "Człowiek może robić, co chce,
ale nie może decydować, czego chce".
Nasze motywy są predeterminowane, ale ich realizacja zależy od nas.
Dla przykładu, jeśli zmienić mikrobiom myszy,
czyli jej bakterie trawienne,
zacznie ona szukać innego pożywienia.
Okropne wieści.
Wylosowałam krótką słomkę
i będę dziś nosić cholerny kostium Szynszyli Kenny'ego.
Bea O'Brien męczyła się w nim od rana.
Niech to będzie cudna przerwa na lancz.
- Serio? - Żadnych mętnych płynów w Haroldzie.
Mleko waniliowe jest półprzezroczyste.
Dobra.
Puste! Zadowolona?
- Harold też? - Na pewno.
Twój tata uśmiecha się z dumą w zaświatach,
widząc analny stosunek córki do jego starego auta.
- Radio czy cedek? - Cedek, zawsze!
Gdyby nasze wszystkie płyty tu utknęły,
powstałby najlepszy album wszech czasów.
Przepraszam panią
Mówię, jak jest
Nie chciałem pani córki doprowadzić do łez...
I po hiszpańsku!
Huśtawka na drzewie
Jesteśmy w siódmym niebie!
Cześć, Holly.
Dla tej pani wegeburger na łysej bułce.
A dla mnie wysmażony teksański.
Ultrawysmażony, jeśli można.
Mam dziś zły dzień.
- Zgaduję, że macie kupon. - Zgadza się.
- Coś do picia? - My co, dziedziczki?
Dwie wody.
Tylko bez napiwku w drobniakach!
Davis jest w telewizji!
Jego ojciec zaginął, mówiłam ci.
Nie słyszałaś?
A teraz słyszysz?
Firma Pickett Engineering budowała oczyszczalnię ścieków
spuszczanych do White River.
Projekt obejmował i rozbudowę kanałów
i zmianę biegu i ujścia strumienia Pogue's Run.
Russell Pickett został zapewne ostrzeżony przed aresztowaniem
pod zarzutem oszustwa i przekupstwa.
Rety!
Jest wdowcem i ma dwóch synów, Davisa i Noaha.
Szczegóły poszukiwań przybliży nam detektyw Dwight Allen.
FBI oferuje 100 tysięcy dolarów nagrody
za informację, która doprowadzi do odnalezienia pana Picketta.
O cholera!
W mordę!
Pod czyją opieką są Davis i Noah?
Przecież mają bzylion służących.
Są bogaci. Takim zawsze dobrze.
Chyba do ciebie nie dotarło, że chodzi o sto tysięcy dolarów.
- Co z tego? - Przyjaźniłaś się z Davisem.
Byliśmy razem na obozie.
- Pewnie mnie już nie pamięta. - "Żałobóz" łączy na całe życie.
A ciebie łatwo zapamiętać.
Nawet jeśli tak, nie wiem, jak odnaleźć jego ojca.
Ale to i tak daje nam przewagę nad innymi.
Nie stać nas na to, by kręcić nosem na sto tysiaków, Holmesik.
Za mycie piłek z basenu z piłeczkami dla dzieci zarabiam 8,40 na godzinę.
A wiesz, z czego je myję?
Z moczu.
Ze szczyny, Aza.
- Z sików. - Jasne.
Chciałabym zarobić kupę forsy na swoich fanfikach do "Star Wars",
ale trudno mi na to liczyć.
Ergo, jesteśmy to winne sobie,
naszym rodzinom i naszej przyszłości i powinnyśmy zawalczyć o ten hajs.
W końcu mogłybyśmy zamówić coś oprócz wody.
Jak Russell Pickett mógł tak po prostu zniknąć?
Przecież bogacze mają wszędzie kamery w swoich rezydencjach,
żeby im nikt nie ukradł ich klejnotów.
- U nich jest tylko jedna kamera. - Skąd wiesz?
Po wspólnym obozie Davis zaprosił mnie na 13. urodziny.
Dostał wtedy kamerę z czujnikiem ruchu do podglądania zwierząt.
- Ale ojciec zabronił mu jej używać. - Dlaczego?
Bo...
"Prywatność jest najważniejsza!
Bez niej nie masz nic".
Dowalił dzieciakowi,
który usiłował cieszyć się urodzinami i zapomnieć o stracie matki.
Nieźle.
Davisowi zrobiło się przykro. Ojciec uległ i pozwolił ją zatrzymać.
- Nie opieraj się! - Przepraszam!
Musimy się dobrać do tej kamery.
- Wiesz, gdzie wisi? - Mniej więcej.
Pomagaliśmy mu ją zamontować na drzewie nad rzeką.
Holmesik?
Mamy trop.
- Co robisz? - Dzwonię.
Eric? Mówi Daisy.
Właśnie dlatego dzwonię. Muszę wziąć wolne po południu.
Myślę, że mam...
Jak się nazywa ten zaraźliwy żołądkowy bakcyl?
- Norowirus? - Mam norowirusa, na stówę.
Czuję, że to norowirus.
Dziękuję.
Cześć.
Masz jeszcze ten kajak?
Ta woda to w 50% mocz.
To ta lepsza połowa.
- Żart! - Kipi w niej od bakterii.
Co za dzień!
Słonko świeci,
kajak płynie,
spełnia się nasz amerykański sen:
Wypłyniemy na czyimś nieszczęściu!
Postaraj się na mnie nie chlapać.
Sorry.
Padnie na ciebie kropla i już po tobie...
A wiesz, że Indianapolis istnieje tylko dzięki tej rzece?
- Próbujesz odwrócić moją uwagę. - Tak.
- Więc wiesz? - Mogę tu dostać giardiozy.
Kiedy powstał stan Indiana,
gorąco dyskutowano lokalizację przyszłej stolicy.
W końcu padło na rzekę płynącą przez środek stanu.
No i hejże, hej! Uznano, że to świetne miejsce.
Kiedy już ogłoszono wybór, okazało się, że nasza White River
ma 15 cm głębokości i żaden parowiec nią nie popłynie.
Przed lata Indianapolis
było największym miastem świata, leżącym nad niespławną rzeką.
To ciekawe.
Tak myślę.
Patrz, dopłynęłyśmy!
Prawie...
TEREN PRYWATNY ZAKAZ WSTĘPU
Być może to jest znak, że powinnyśmy zawrócić.
Jakby co, to nie my.
Gdzie ta kamera, Holmesik?
Nie mam pojęcia.
Czemu przez tę swoją nerwicę nie jesteś superspostrzegawcza
jak detektywi z seriali kryminalnych mojego ojca?
Coś ci się przypomina?
Las jak las...
Co to ma być?
Miecz świetlny.
Spróbuj.
Śmiało!
Wingardium leviosa!
Nie.
Nie ta seria. Na pewno to wiesz.
Możemy już wracać?
Idiotyczna strata czasu...
To to drzewo!
Jest kamera!
Jak ci idzie? Nie mam zbyt silnego tułowia.
Nie łączy się.
- Masz włączony bluetooth? - Tak.
No co?
- Nie był włączony. - Aza!
Działa! Zdjęcia się kopiują.
Nie chcę cię straszyć, ale zbliża się do nas wózek golfowy.
- Jedzie tu?! - Pewnie ktoś objeżdża teren. Spoko.
Niedobrze! Zobaczył nas!
Pospiesz się! Zgrałaś? Dobra.
Co robimy?
Udajemy zagubione.
Ja nie mogę!
Dasz radę.
Co tu robicie?
To teren prywatny.
Dzięki Bogu!
Urządziłyśmy sobie spływ...
ale uderzyłyśmy o kamień, było ich sporo...
Kajak zaczął brać wodę.
Prawie zatonął.
Tak się składa...
że Aza jest koleżanką Davisa Picketta.
Zabierze pan nas do niego?
Z przyjemnością.
Dziękujemy.
Ale jeśli to nieprawda,
wezwę policję.
Fajnie!
"Żałobóz" łączy na całe życie, nie?
Ale rzuca!
Davis, masz gości.
Aza?
Co tu robisz?
Cześć, Davis.
Mówiłam, że się znają.
Wpłynęłyśmy na kamień
i wyrzuciło nas na brzeg twojej... posiadłości.
Przepraszamy za najście.
To ja może... gdzieś zadzwonię.
Sprawdzę, czy kajak jest ubezpieczony.
Mówiłam ci, mam polisę w State Farm.
Przepraszam za Daisy.
Ona...
jest Lwem.
Dziwne.
- Właśnie o tobie myślałem. - Serio?
W wiadomościach cały czas mowa o moim ojcu.
Russell Davis Pickett.
Noszę to samo nazwisko.
I dlatego pomyślałeś o mnie?
Pamiętam, że twój ojciec chciał, żebyś miała wyjątkowe imię.
"Od A do Z i z powrotem".
Ojciec mówi na mnie junior,
odkąd stałem się nastolatkiem.
Imię to nie wszystko.
Przykro mi, że cię to spotkało.
On na pewno się znajdzie.
Oby. Noah go potrzebuje.
Ojciec to gnojek.
Zresztą nie, jest tchórzem i przestępcą.
Pewnie właśnie jest na masażu gdzieś w szwajcarskich Alpach.
- Zagrasz ze mną? - Pewnie, ale przywitaj się.
- Pamiętasz Azę? - Siema.
Cześć, miło cię widzieć.
Powinnam już iść.
Trzeba was podwieźć? Lyle was zabierze.
Pewnie, dzięki.
Mam nadzieję, że niedługo cię zobaczę.
- Szop. - Szop.
- Kojot. - Kojot.
- Będziesz ciągle po mnie powtarzać? - Mogę przestać, jeśli to nie pomaga.
- Szop. - Szop.
- Nic. - Nic.
Już milczę.
Nic!
Nic...
Nudzi mi się!
Kojot.
Kojot zjada szopa!
Patrz! To on! Boże!
Ucieka w kurtce Burberry, jasne!
To jest coś! Mamy go!
Wiemy, że uciekł w środku nocy. Jest data i godzina.
Miał worek żeglarski.
Tylko co nam to daje?
Też nie wiem. Ale to zawsze coś.
Na szczęście, Davis na ciebie leci,
więc wrócimy tam i wnikniemy do leża bestii.
Ta posiadłość jest leżem czy bestią?
Nigdy nie rozumiałam tego powiedzenia.
Daisy...
Myślisz, że mu się podobam?
Tak!
- Ty też się zabujałaś! - Nieprawda.
Jasne, że tak!
On jest super. Żartujesz?
Widać, jak promieniejesz!
- Wcale się nie zabujałam. - A jak!
Zresztą nieważne.
Nie mogę się z nikim spotykać, dobrze wiesz.
Nic o tym nie wiem. Niby dlaczego?
Dlatego, że to wbrew mechanice mojego ciała.
- Czemu? - Wymiana płynów ustrojowych
to moja wizja piekła.
Kiedy z kimś chodzisz, on w końcu cię spyta, o czym myślisz.
Wtedy powinnaś powiedzieć: Myślę o tobie, kochany.
A naprawdę dumasz o tym,
że krowy nie przeżyłyby bez mikrobiomu w bebechach,
a zatem nie stanowią samodzielnej formy życia,
ale głupio ci się przyznać,
więc musisz kłamać, by nie wyjść na dziwaczkę.
Myślę, że to byłby świetny wstęp
na twoją pierwszą randkę z Davisem.
Dobra, to rzeczywiście brzmi dziwnie,
ale w pozytywnym znaczeniu.
Coś w twoim stylu, Holmesik.
Gdybyście się naprawdę pocałowali,
- nie myślałabyś o... - 80 milionach mikrobów.
A jeśli jego mikroby są lepsze?
Pomyśl.
Może gdybyście uderzyli w ślinę, stałabyś się zdrowsza?
Może.
A jak jego mikroby dadzą ci supermoc?
O mój Boże!
Była normalną dziewczyną, aż pocałowała miliardera.
I tak narodziła się Mikrobianka...
Królowa Mikrobów!
DAVIS PICKETT JUNIOR
RUSSELL PICKETT FORTUNA NA BADANIA NAUKOWE
PRZELOTNE PRZEMYŚLENIA
"Największą bronią przeciwko stresowi jest zdolność wyboru między myślami".
William James.
James miał chyba jakąś supermoc.
Ja nie mogę wybrać sobie myśli ani imienia.
DAVIS JEST SAMOTNY
Wszyscy węszą wokół rodzinnej firmy. Czas zlikwidować tę stronkę.
Żegnajcie, przyjaciele.
A jednak...
w każdym pożegnaniu jest nadzieja na ponowne spotkanie.
Jak leci, Aza?
Dobrze. Co tam?
Nie chciałbym psuć nastroju w naszej paczce
ani robić niczego dziwnego...
ale gdybym tak...
Możesz odmówić. Na pewno się nie obrażę.
Nie chcę się teraz z nikim spotykać.
Głupio wyszło.
Chciałem spytać, czy myślisz, że Daisy by się ze mną umówiła
czy to idiotyzm,
- ale ciebie też lubię... - To dobry pomysł.
Ale powinieneś pogadać z nią, nie ze mną.
Zrób to koniecznie.
Niezręcznie wyszło. Wstyd mi.
- Ty też jesteś ładna, ale wiesz... - Pewnie, w porządku.
Wszystko jasne.
- Durzy się we mnie od miesięcy. - Serio?
Skąd wiesz?
Mam oczy.
I co mu powiesz?
Jestem za.
Jedna randka nie zaszkodzi.
Będziemy chodzić na podwójne, z tobą i Davisem!
Trafimy do jego pałacu i będę węszyć po kątach,
kiedy wy dwoje...
- Co to? - Muzyczka z pornola.
Nawet, gdybym miała się zgodzić,
- Davis się ze mną nie umówił. - Aza!
Nie musisz być bierna, jak jakaś pensjonarka.
Napisz mu, że idziemy na burgery w weekend.
Na pewno będzie chętny.
Pisz od razu!
- Napisać, że o siódmej? - Pewnie.
- Nie o dziewiętnastej? - To nie śniadanie!
Dobrze, pełen luz.
PEWNIE. DO ZOBACZENIA.
- Szybko odpowiedział. - No.
- Co włożymy? - Suknie wieczorowe.
Dostałaś kiedyś dickpika?
Nie, ale widziałam jednego.
To oczywiste.
Pytam, czy ktoś przysłał ci dickpika bez żadnej zachęty,
w ramach prezentacji.
"Cześć, to właśnie ja.
- Jestem... członem"? - Aha.
Nie, nie dostałam.
A ja tak, od jednego z fanów.
Co on sobie mógł pomyśleć?
"Podobała mi się twoja historyjka o tym,
jak Rey i Chewbacca plądrują statek kosmiczny.
Jako podziękowanie przesyłam zdjęcie swojego sflaczałego penisa".
Cześć.
Co oglądacie?
- Konta w social mediach. - Właśnie, sociale.
- Wystroiłyście się do Applebee's? - Zabawne.
- Idziemy na podwójną randkę. - Daisy!
Co? To tajemnica?
O kurde!
Z kim?
- Z Mychalem i Davisem. - Pickettem?
Tak. Pa, mamo.
Wyglądacie ślicznie. Cudna szminka.
Denna szminka!
Nie tak szybko!
- Często tu bywacie? - Jesteśmy stałymi klientami.
Gdzie indziej dostaniesz wontony, kurczaka
i quesadillę za jednym zamachem?
Dr Pepper dla każdego.
- Kupony nie obejmują napojów. - Możemy zaszaleć.
- To twoja ulubiona kola. - Pamiętałeś?
Mychal zgłosił jeden ze swoich portretów
na wystawę undergroundu w starym kanale.
- Super. - Pewnie go nie wybiorą.
Na pewno tak! Masz talent...
Pocisz się.
To widać. Wszyscy mają cię za wielką potówę.
Kumplujesz się z ikoną literatury.
80 tysięcy czytelników nie czyni ze mnie jeszcze ikony.
Zresztą Aza nie czyta moich fanfików.
"Star Wars" to nie jej broszka.
Zmieniłaś dziś plasterek?
Tak.
Na pewno?
Co nie, Holmesik?
Powiedz coś. Cokolwiek.
Tak.
To nie powód, by nie zmienić go teraz.
Załatw to i miej z głowy.
Zaraz wrócę.
No i tak...
Zaraziłaś się. Masz infekcję.
Bakterie już mnożą się w tobie.
Zrób coś!
Sprawdzam cię.
Myślisz, że to infekcja?
Wygląda tak samo, jak za każdym poprzednim razem.
Pewnie myśli, że jestem stuknięta.
Na pewno nie.
Jest tak w ciebie zapatrzony,
że nie przeszkadzałby mu nawet mocz płynący z twoich uszu.
Zaprosił nas już do siebie,
- ale jeśli to dla ciebie za wiele... - Nie, chodźmy.
Dobra.
Przekopię mu tę rezydencję jak Nancy Drew.
Że co?!
O mój Boże!
Czy to Keith Haring?
Macie też Picassa i Basquiata?!
Słychać echo!
Odjazd!
Basquiat!
Prawdziwy!
Mychal, oddychaj.
- Możemy obejrzeć dom? - Daisy!
No wiecie...
Przecież wszyscy pragniemy odrobiny prywatności.
Jasne.
- Możemy? - Powiedział wyraźnie.
No to już!
A to czyje?
Raymonda Pettibona.
Jest znany z obrazów surferów, ale lubię jego spirale.
Był muzykiem, zanim zaczął malować.
Grał w Black Flag, zanim się tak nazwali.
Śliczne.
Niewiele mówisz.
Czasem gubię się w swoich myślach.
A o czym myślisz?
Zwykle tego nie rozpowiadam.
- Chcesz wiedzieć? - Tak.
Myślę o tym...
że tak naprawdę...
jestem tylko organizmem pośrodku wielkiej pustki.
Czuję przerażenie,
bo wydaje mi się, że to,
o czym myślę, że to "ja",
znajduje się poza moją kontrolą.
Jak to?
Jest taki pasożyt...
Rozwija się w oczach ryb.
Ale rozmnażać może się jedynie w żołądkach ptaków.
Kiedy osiąga dojrzałość,
zarażona przez niego ryba wypływa na powierzchnię wody.
Dosłownie wystawia się ptakom na pożarcie.
Pasożyt stawia na swoim.
Od początku miał nad nią władzę.
Czasami czuję się jak ryba.
Nie panuję nad swoim ciałem...
ani swoimi myślami.
Słyszę, jak pracuje twój mózg.
Aż szumi!
Skąd wiesz to wszystko?
Od profesor filozofii Lucii Abbott.
Obejrzałam jej TED-talk z dziesięć razy.
Wykłada na Northwestern.
Mam takie głupie marzenie, że kiedyś będę jej studentką.
Co w tym głupiego?
Wiesz, studia są obłędnie drogie.
Poza tym musiałabym zamieszkać w Chicago.
To byłoby dla mnie coś nowego,
a ja nie jestem dobra w oswajaniu nowości.
Ja jestem dla ciebie nowy.
Świetnie ci idzie.
Ty jesteś stary nowy.
To co innego.
Stary nowy?
Fajnie.
Jeśli go pocałujesz, przejdą na ciebie jego bakterie!
Pochorujesz się!
A o czym ty myślisz?
Chcesz wiedzieć?
Tak.
Pomyślałem sobie...
Oby nie była tu dla nagrody.
To nie tak.
- Przysięgam. - Czyżby?
Czego szukałyście w lesie?
Kamery, prawda?
Też ją sprawdziłem.
Widziałem, jak odchodzi z workiem na ramieniu.
Tak naprawdę nigdy nie zależało mi na nagrodzie.
- Chciałyśmy tylko... - Już wiem.
Ten problem łatwo rozwiązać.
Co robisz?
Chwila...
Lubisz jaszczurki?
Ojciec się nimi pasjonuje.
Zresztą to nie jaszczurka,
- ale tuatara. - Co takiego?
Taki niedobitek sprzed 200 milionów lat.
Ojciec wierzy, że skrywa sekret długowieczności.
Znajdź w necie stronę "Pickett: Projekt Tuatara".
Przeznaczył na badania większość swojego majątku.
- Wariactwo! - Wiesz, co jest najgorsze?
Że za tę forsę nikt nie dba o zwierzęta.
Wszystko idzie na badania komórkowe i okrutne eksperymenty.
To...
dla ciebie.
- Dziękuję. - Ale otwórz dopiero w domu.
Jeśli będziesz jeszcze chciała się spotkać, zadzwoń...
albo napisz, żeby wypadło niezobowiązująco.
Powinnam poszukać Daisy.
Już późno.
Daisy?
Daisy!
Mychal!
Bo my...
- Właśnie was szukaliśmy. - No.
- Ale was tu nie było. - Już jesteśmy!
- Idziemy? - Tak.
Aza?
Miałaś wrócić wcześniej.
Wiem. Przepraszam.
Korki.
- Opowiedz mi o randce. - Przebieram się.
Dobranoc! Porozmawiamy rano. Buzi!
NIE ROZUMIEM
OJCIEC WSZĘDZIE CHOWA GOTÓWKĘ
JAK ALKOHOLIK BUTELKI
POTRAKTUJ TO JAKO NAGRODĘ
MOŻESZ PODZIELIĆ SIĘ Z DAISY
NIE MOGĘ TEGO PRZYJĄĆ
DLACZEGO?
INACZEJ PÓJDZIE NA DRĘCZENIE TUATARY
SKORO NAGRODĘ MAMY Z GŁOWY...
PRZEKONAJMY SIĘ, CZY TO COŚ
PRAWDZIWEGO.
Dobrze, że jesteś!
- Mam ci tyle do opowiedzenia! - Słuchaj...
- Wybacz, że cię wczoraj zostawiłam. - W porządku...
Wiem, namawiałam cię, żebyśmy poszły powęszyć,
a potem zajęłam się czymś innym,
- ale Mychal jest boski! - Opowiesz mi później...
W pierwszym pokoju był kominek, i to sterowany pilotem!
Po chwili już leżeliśmy na kanapie, która wyglądała jak dzieło sztuki.
Nie wiem, jak to się stało, ale pozwoliłam mu...
Daisy!
- Zajrzyj do środka. - Wolę pop tarty o innym smaku.
Zrób to!
Co to, kurde, jest?
Davis mi dał.
Nie widzę w tym sensu i nie wiem, co na to etyka...
Ten jeden raz w życiu, Aza...
nie myśl za dużo!
Nie powinnam ci mówić, że jesteś bogata?
- Zatrzymam twoją połowę. - Czekaj!
Połowa jest moja?
50 tysiaków na głowę.
Myślisz, że możemy to zatrzymać?
Tak, do cholery!
Holmesik, kończymy z przekonaniem,
że nieprzyjmowanie pieniędzy świadczy o szlachetności.
To zmieni nasze życie!
Będę studiować, i to nie wieczorowo!
To za mało na całe studia.
Wiem, nie smęć!
To i tak cholerna zaliczka na moje studia.
Aza, możesz za to pójść na Northwestern.
- Nie powiem mamie o tej forsie. - Moi starzy daliby połowę siostrze!
Nie i nie!
Musisz zaakceptować to,
że wszechświat
potraktował nas wspaniale.
Wyluzuj się!
Spróbuję.
Chodźmy na najlepsze żarcie w całym Indianapolis.
Cześć, Holly!
Dwa razy czerwone wino. Świętujemy.
Niezły kit.
Dobra. Jakie macie najlepsze steki?
Polędwica wołowa z krewetkami i parmezanem to nasz hit.
Dla mnie jak zwykle wysmażony burger teksański,
a do tego krążki cebulowe. Wiem, że dodatkowo płatne.
A dla ciebie?
Wegeburger.
- Bez pomidorów, sera, cebuli... - Pamiętam.
A kupon?
Nie dzisiaj!
O, nie!
CO MIŁEGO NAPISAĆ CHŁOPAKOWI
A to co?
Fajny, nie?
Nazwałam go Leo.
Miałyśmy oszczędzać forsę na studia.
I oszczędzamy, z grubsza.
Stargowałam cenę z 10 000 do 8400 dolarów.
- W pewnym sensie zarobiłam. - Przecież to zupełnie bez sensu!
- Ty już miałaś samochód. - Zastanów się!
Pracę Mychala przyjęto na tę wystawę. To dopiero za parę tygodni.
Kanały to dla ciebie spore wyzwanie,
ale może mogłabyś się ze mną wybrać.
"ZNANE MIASTO" SZTUKA UNDERGROUNDU
Może.
Mychal chce się spotkać przed lekcjami.
Ależ on na mnie leci!
CZEŚĆ
Jak mam uchwycić twój profil?
- Nie ruszaj się! - Sam się nie ruszaj!
Bez sensu! Przecież rysuję...
CHCĘ CIĘ ZNÓW ZOBACZYĆ
MUSISZ WIEDZIEĆ,
ŻE RANDKI TO DLA MNIE NOWOŚĆ
W PORZĄDKU
NIE INTERESUJĄ MNIE RANDKI
A CO CIĘ INTERESUJE?
TY.
SPOTKAMY SIĘ WIECZOREM?
Aza, możesz chociaż udawać zaangażowanie?
- Przepraszam, panie Adler. - Uwaga, gramy!
Mamo!
Mamo?
Jesteś okropny!
Cześć, kochanie.
To Evan, brat mojej koleżanki Debbie.
Ty jesteś Aza?
Słyszałem o tobie wiele dobrego.
Evan jest remontowcem.
Przymierzam się do przebudowy garażu na pokój.
Po co nam dodatkowy?
Nie mamy nigdy gości.
Pomyślałam, że tobie się przyda.
W przyszłości.
Kiedy zacznę studiować?
Nie będę przeszkadzał.
Miło wreszcie cię poznać.
- Do zobaczenia. - Dzięki.
Pa!
- Mam się przenieść do garażu? - Nie.
To znaczy tak, ale dopiero, gdy przerobimy go na mieszkanie.
Jestem zbyt stuknięta, by mieszkać sama?
To tylko pomysł.
Próbuję oszacować koszty.
- Stanowy uniwerek to dobra szkoła... - Jasne.
Spędzam wieczór z Davisem. Przyjedzie po mnie.
Czuję się jak wtedy na obozie, gdy siedzieliśmy nad jeziorem.
Widzisz tę jasną gwiazdę,
taką samotną?
Chyba tak.
To Tau Ceti.
Odległa o 12 lat świetlnych. Ma dwie zamieszkiwalne planety.
Przynajmniej teoretycznie.
To moja ulubiona gwiazda.
Dlaczego?
Lubię patrzeć na nią i myśleć o tym,
jak wygląda stamtąd nasz Układ Słoneczny.
W tej chwili widać tam Ziemię sprzed 12 lat.
W świetle, które tam dociera, moja mama ma jeszcze pięć lat życia...
a my dwoje jesteśmy jeszcze mali.
W świetle, które tam dociera...
widać, jak mój tata kupuje mi trójkołowy rowerek.
Idziemy do parku, patrzy, jak jadę...
i mówi, że pędzę tak szybko, że ledwie mnie widać.
W świetle, które tam dociera...
mamy przed sobą wszystko, co najlepsze i najgorsze.
Dlaczego tak łatwo mi się z tobą rozmawia?
Nie wiem.
Może dlatego, że nasze serca złamały się w tym samym miejscu.
Chcesz popływać?
Odwróć się.
Już możesz patrzeć.
Masz jakieś ważne klasówki w środę?
Nie, a co?
Chciałbym cię namówić na wagary.
I gdzieś zabrać.
Dokąd?
Niespodzianka.
CHCĘ POWIEDZIEĆ...
ŻE PODOBA MI SIĘ TWOJE CIAŁO
CO KONKRETNIE?
MASZ ŁADNE NOGI
DŁONIE TEŻ
TY MASZ ŁADNE RAMIONA
SĄ ZA CHUDE
WYDAJĄ SIĘ CAŁKIEM MOCNE
TYŁEK TEŻ MASZ ŁADNY
NIE POWINIENEM TEGO MÓWIĆ?
OD RAZU POŻAŁOWAŁEM
WYSZŁO GŁADKO I NATURALNIE
DOBRANOC, DO ZOBACZENIA
DOBRANOC
Jest uroczy i inteligentny.
I nie chodzi o to, że uczy się w prywatnej szkole.
Przy nim czuję się tak, jakby można było mnie pokochać.
Wcześniej nie czułaś się tego warta?
Nadal jestem wariatką, jeśli o to chodzi.
Na tym froncie bez zmian.
Spróbuj myśleć o swoim zdrowiu psychicznym
w innych kategoriach niż szaleństwo.
Zamień szaloną na dzielną.
Sprytnie i psychiatrycznie!
Wielu ludzi z zaburzeniami lękowymi odnajduje spełnienie w związkach.
Jak mogę mieć chłopaka, skoro brzydzę się go pocałować?
Przeżywanie bliskości z drugą osobą może powodować strach,
zwłaszcza u kogoś, kto stracił ukochanego bliskiego.
No co?
Po co w to mieszać śmierć mojego ojca?
Nie zawsze chodzi o niego.
To, że obawiasz się zbliżyć do tego chłopca,
może być z tym związane.
Dogaduję się z nim lepiej niż z matką.
On nie traktuje mnie jak niedorobionej.
Mówi tylko...
"Masz prawo do zmartwień.
Życie jest ich pełne".
Możemy wrócić do rozmowy o miłym chłopaku?
Będę z tobą szczera.
Sądzę, że twoje postępy są spowolnione przez to,
że nie zażywasz regularnie leków.
Twoje szanse na udany związek z tym miłym, inteligentnym chłopcem
mogą na tym ucierpieć.
Co za beznadzieja!
Muszę łykać pigułki, żeby naprawdę być sobą.
Mówiłaś, że mogłabyś zabić, by mieć spokojną głowę.
A pani mówiła, że to mój umysł czyni mnie mną.
Ale przecież leki go zmieniają.
Istny paragraf 22.
Ktoś dzwoni do drzwi.
- Ja do twojego brata. - Wiem.
Od rana przymierza różne ubrania.
Davis, to twoja dziewczyna!
- Nie jestem jego dziewczyną. - Jasne.
Mogę ci coś pokazać?
Davis mówi, że szukałaś z koleżanką mojego taty.
Nie, niezupełnie.
Popatrz na to.
Zgoda od rodzica?
Odwróć kartkę.
To pismo ojca.
"Malediwy, Kosowo, Kambodża".
"Usta wodne".
Davis mówi, że w tych trzech krajach ukrywają się ludzie zbiegli z USA.
Ale nie wiem, co to "usta wodne".
A tobie to coś mówi?
Nie.
Przykro mi, Noah.
Przepraszam, że czekałaś.
Zastanawiałem się, czy ten sweter pasuje.
- Fajny. - Dno.
Gotowa?
To twój samolot?
Ojca,
ale chwilowo go nie ma.
Pilota też masz?
Stoi przed tobą.
Zdobyłem licencję jako 16-latek.
Voila!
Żartuję. Richard to zawodowy pilot.
- Cześć. - Cześć.
MAMO, PO SZKOLE JADĘ DO DAISY
WRÓCĘ PÓŹNO
Chodź!
Szanowni pasażerowie, za chwilę lądujemy w Chicago.
Chicago?
Richard, to miała być niespodzianka!
Co będziemy tam robić?
Niespodzianka.
Chciałabyś studiować na Northwestern,
ale podobno obawiasz się nowości.
Jeśli obejrzysz uczelnię, nie będzie już nowa,
ale stara nowa.
Zrobimy obchód kampusu?
Niezupełnie.
Nie wierzę! Profesor Abbott!
Mamy 90 minut.
Rozprawimy się dziś z wolną wolą.
Widzę, że jesz doritos!
Dlaczego?
Co dlaczego?
Sięgnęłaś po nie z głodu?
Zadziałała na ciebie reklama?
A może tak po prostu musiało być,
bo wszystko zostało zapisane, wraz z twoją obecnością na wykładzie?
Kant twierdzi, że istnienie wolnej woli przyjmujemy apriorycznie.
Mogłam wybrać coś innego, ale wzięłam doritos.
Przeczytałaś zadany tekst. Pięknie!
Gdyby przyjąć, że Kant miał rację, uwinęlibyśmy się bardzo szybko,
ale pisał on na ten temat w XVIII wieku,
kiedy nie było dzisiejszych aparatów do badania mózgu.
W 2008 roku grupę ochotników poproszono, by wciskali guzik
prawą albo lewą dłonią.
Badacze stwierdzili,
że mogą ze stuprocentową pewnością przewidzieć,
jakiego wyboru dokona ochotnik
na siedem sekund, zanim nacisnął on guzik.
Spytam więc ponownie:
Kiedy postanowiłaś wybrać doritos?
I kto podjął decyzję?
Nie mam pojęcia.
To trudno doprecyzować...
Muszę się u niej uczyć.
Czym jest wolna wola w świecie pełnym uwarunkowań kulturowych?
Ma wspaniałą umiejętność
przybliżania oklepanych kwestii filozoficznych
tak, by wydawały się świeże.
O Boże!
Czemu się chowamy?
Siedzi tam!
Pogadaj z nią.
- I co jej powiem? - Aza...
Dasz radę.
Dzień dobry, pani profesor.
Chciałabym się przedstawić.
Nazywam się Aza Holmes i jestem...
- pani fanką. - Czy także moją studentką?
Uczę się jeszcze w liceum. Byłam gościnnie na wykładzie.
Z pani powodu chcę tu studiować.
Pani jest najmądrzejsza na świecie.
Dziękuję bardzo.
Ale to nieprawda.
Miło cię poznać.
Pani profesor?
Tak?
Martwię się, że nie istnieję.
A to dlaczego?
Mówiła pani kiedyś o tym.
Wiele moich myśli i zachowań wychodzi jakby nie ode mnie,
jakby to nie było to, co chcę myśleć albo robić.
A kiedy szukam autora swoich myśli, czyli prawdziwej siebie,
nie znajduję go.
Wie pani, co to matrioszki?
Te laleczki, które kryją w sobie swoje mniejsze kopie,
aż wreszcie najmniejsza z nich okazuje się już lita
i nie daje się otworzyć?
We mnie jakby nie ma tej litej części.
Ciągle wyłaniają się coraz mniejsze i mniejsze lalki.
Przypomina mi się stara historia.
Pewien sławny naukowiec daje wykład z astronomii bardzo licznej publice.
Opisuje ruch Ziemi wokół Słońca oraz Słońca w galaktyce itd., itp.
Gdy wreszcie kończy,
wstaje starsza pani z tyłu i mówi:
"Z całym szacunkiem, profesorze, ale to wszystko gówno prawda.
Tak naprawdę Ziemia spoczywa na skorupie wielkiego żółwia".
Naukowiec uśmiecha się z przekąsem i pyta:
"A na czym stoi ten żółw?".
Kobieta na to:
"Na skorupie drugiego ogromnego żółwia, oczywiście".
Badacz pyta: "Co jest pod nim?".
A ona wtedy: "Pan nie rozumie?
Same żółwie, aż do końca!".
Wyobrażasz sobie prawdziwą siebie,
tę, która istnieje niezależnie od okoliczności,
jako tego żółwia u samego spodu piramidy, ale...
Być może są tam kolejne żółwie, i tak dalej.
Może jesteś nieskończona.
Ale twoje wątpliwości sprawiają, że istniejesz tym bardziej...
nie mniej.
Poradzisz tu sobie, Aza.
Jak poszło?
Wasze bakterie się wymieszały.
To nieważne. Wszyscy się całują.
Do twojego ciała przedostały się miliony jego mikroorganizmów.
Wszystko w porządku?
Tak, tylko...
trochę mnie mdli.
Zaraz wrócę.
Coś ty myślała?
Wszystko szło tak dobrze, aż wepchnął ci język do ust!
Nie ma płynu?!
Jesteś zakażona.
Musisz zabić bakterie! Teraz!
Nie, zamknij się!
Zabij je! Zniszcz wszystkie zarazki!
Zabij jego ślinę!
Wiesz, że to konieczne. Zrób to!
Co się dzieje?
Kiedy gubię się w swoich myślach...
nie jest tak ciekawie, jak z tamtymi rybami.
Strasznie boję się bakterii.
Stale obawiam się zakażenia,
a jak już zacznę, nie mogę przestać.
Dlatego podobał mi się ten twój obraz.
Moje myśli wyglądają właśnie tak...
jak spirala.
Teraz też martwisz się zakażeniem?
Tak jakby.
Bo się całowaliśmy.
Nie musimy się całować. Nigdzie nam się nie spieszy.
Nie rozumiesz.
W tym nie ma logiki.
Jestem jak opętana.
Teraz ci to nie przeszkadza, ale nie zawsze tak będzie.
Wiem tylko, co jest teraz.
Dzięki Bogu!
Gdzie byłaś?
Dlaczego nie odbierałaś?
Byłam z Davisem.
Codziennie widuję cię w szkole.
Naprawdę myślałaś, że nie zauważę?
Nie wiem. Nie zastanawiałam się.
- Gdzie się podziewaliście? - Byliśmy w Chicago.
W Chicago? Co tam robiliście?!
- Nie porwał mnie. Chciałam tego. - Nie obchodzi mnie to!
A gdyby coś ci się stało, kiedy zniknęłaś mi z oczu?
A gdyby coś ci strzeliło do głowy i musiałabym cię uspokoić?
Myślisz, że byś potrafiła? Niby jak?
Wiesz, dlaczego Davis zabrał mnie do Chicago?
Żebym zobaczyła uniwersytet.
Bo uważa, że mogę wyjechać na studia do innego stanu!
Że mogę się uczyć, gdzie chcę, i mieszkać w akademiku!
Może się myli
i nic z tego nie wyjdzie.
Ale dobrze mieć wreszcie w życiu kogoś, kto we mnie wierzy!
Aza!
MÓJ FANFIK MA 100K CZYTELNIKÓW!
JUTRO ŚWIĘTUJEMY, ZAPROŚ DAVISA
JESTEM SOBĄ, NIE SWOJĄ WOLĄ
"WOOKIE TO LUDZIE" FANFIK DAISY R.
"Polecieliśmy z Chewym na Tatooine, odebrać jakiś ładunek.
Oczywiście była ze mną Ayala,
moja najlepsza przyjaciółka i moja wielka kula u nogi".
"Ayala wsunęła rękę we włosy i wyrwała niebieski kosmyk.
Miała taki nerwowy nawyk. Wszystkie jej nawyki takie były".
BOHATEROWIE
"Nigdy nic jej się nie udawało.
Im bardziej się martwiła, tym było gorzej".
"Ayala wyśmiała mój nowy speedera.
>Miałaś oszczędzać!
Sama dostała landspeedera od rodziców.
Co ona wie?
Nie była złą osobą, ale bezużyteczną".
ZOBACZYMY SIĘ WKRÓTCE?
AZA?
HALO?
PROSZĘ, ODZEWIJ SIĘ
PRZEPRASZAM, SPRÓBUJĘ
Holmesik! Gdzie byłaś?
Zawieziesz mnie do Mychala? Pożyczam matce auto.
Mów, jak randka!
Nie kapuję.
Zabrał cię do Chicago,
przeżyłaś najromantyczniejszy dzień w życiu,
a teraz nie chcesz go widzieć?
Coś musiało się wydarzyć.
- Zrobiliście to? - Nie.
- Mówię, że nic się nie stało. - To bez sensu.
- Musiałaś coś... - Spaprać?
Tego nie mówię.
Ledwo zmieniłaś moje imię.
- Przeczytałaś moje fanfiki? - Tak, przeczytałam.
Jesteśmy przyjaciółkami. Nie spodziewałaś się?
Jakoś nie.
Piszę od jedenastego roku życia. Nigdy nie czytałaś.
Że co? Bo nie prosiłaś!
Miałabym cię prosić?
Prawdziwa przyjaciółka umiałaby...
oderwać się od ciągłej kontemplacji głębin swojego umysłu
i pomyśleć o innych!
Wymyśliłam Ayalę w siódmej klasie.
To był chamski chwyt...
ale musiałam sobie jakoś radzić z kumpelą, która...
Mychal mówi, że jesteś jak musztarda.
Świetna w małych ilościach...
ale co za dużo, to niezdrowo.
Jasne.
Pomyślałaś kiedyś przez chwilę o mnie?
Stale cię wspieram, ty mnie nigdy.
Racja. Dzięki mnie zyskałaś tylko 50 tysiaków i chłopaka!
Gdybyś była moją przyjaciółką, poszłabyś ze mną na jego wystawę...
Może i masz problemy psychiczne,
- ale jesteś straszną egocentryczką! - Nieprawda!
Jak mają na imię moi rodzice?
Gdzie pracują?
Jak mam na drugie?
Mam jakieś zwierzęta?
Jesteś tak...
chorobliwie niezainteresowana, że nawet nie wiesz, czego nie wiesz!
Masz kota.
Gratuluję, kotkę, od piątego roku życia.
Jak jej na imię?
- Nie wiem. - Jasne, że nie!
Nie wiesz, jak ja to widzę, bo nigdy nie pytasz.
Wydaje ci się, że jesteś biedna,
ale masz aparat na zęby, auto, iPada i całą resztę.
Myślisz, że każdy ma dom, a w nim własny pokój?
I że każdemu matka pomaga z pracą domową? Dla ciebie to oczywiste jak powietrze!
Ale oceniasz mnie, gdy kupuję auto, zamiast odkładać na studia.
- I choć się staram cię zrozumieć... - Przestań gadać!
Jezu, od dziesięciu lat bez przerwy gadasz!
Trudno ci ze mną wytrzymać?
Pomyśl, jak mnie jest trudno!
Że jesteś zamknięta w swojej głowie i skazana na siebie!
- Przepraszam... - I to wasze wspaniałe porównanie!
Pomyśl, że jesz tylko musztardę!
- Ciągle i bez przerwy! - Mogłam tego nie mówić...
- Jak mnie nie znosisz, idź sobie! - Uwaga!
Nic ci nie jest?
Chyba nie.
A tobie?
Jesteś ranna.
Aza...
stój!
Nie ruszaj się!
Aza!
Nie...
Co ci jest?
Samochód taty zniszczony...
Widziałem już wiele wypadków.
Wierz mi, tata nie będzie się gniewał.
Mam ranną!
Cześć, mała.
Jesteś w szpitalu.
Wszystko będzie dobrze.
Bardzo cię kocham.
Co z Daisy?
Ma szwy na czole.
Nic jej nie będzie.
Rozbiłam Harolda.
Wiem.
Tata kochał to auto.
Kochał ciebie.
Co mi się stało?
Masz uszkodzoną wątrobę
i nieznaczny krwotok wewnętrzny.
- Krwawię w środku? - Trochę.
Na szczęście, nie trzeba operować.
- Zostaniesz kilka dni na obserwacji. - Jak to?
Nie!
- Nie mogę tu zostać! - Aza...
Zrób coś, proszę!
Nie mogę tu zostać!
Muszę do domu!
Złapię tu bakterie C. diff.!
- Nieprawda. - Pewnie już się zaraziłam!
- Nic podobnego. - Szpital to ich wylęgarnia!
- Nie mogę tu zostać, mamo! - Aza...
Masz krwotok z wątroby. Nie możesz stąd wyjść.
Ale cały czas będę przy tobie, słowo.
Chcę do domu!
Clostridium difficile opanowują twój organizm.
Są wszędzie wokół.
Jesteś zakażona.
Stajesz się kolonią bakterii.
Zmieniasz się w kulturę bakteryjną i nie możesz nic zrobić!
Nie możesz mieć chłopaka ani iść na studia.
Nie możesz dostać pracy ani panować nad myślami.
Nic nie możesz!
Wiesz, co masz robić. To jedyny sposób. Jedyny!
PŁYN DO DEZYNFEKCJI
Zabij bakterie! Musisz to zrobić koniecznie!
Proszę, wymyśl coś innego.
Nie chcę dłużej tkwić w tobie!
Wiesz, jak poczuć się lepiej.
Pochoruję się od tego.
Chcesz umrzeć od C. diff.?
To całkiem nieracjonalne. Teraz nie znaczy zawsze.
Zwalcz infekcję! Zabij bakterie!
Wypuść mnie, proszę. Zrobię wszystko. Weź sobie to ciało. Nie chcę go już.
Jestem sobą, a nie swoją wolą! Sobą!
Nigdy się nie uwolnisz. Opętał cię demon!
Chcesz umrzeć od beztlenowców? Nie!
Bo zdechniesz! Wiem.
Tak będzie! Wiem.
Aza, co robisz?! Przestań!
Jesteś obrzydliwa.
Niedobrze mi się robi.
Nie jesteś opętana.
Jesteś demonem.
Zjesz śniadanie?
Brzuch mnie boli.
Płukali ci żołądek.
Pewnie się domyślasz, od kogo.
ZDROWIA!
Zadzwoniłam do doktor Singh.
Nie gniewaj się.
Nie wiedziałam, co robić.
Nie gniewam się.
Dziękuję, mamo.
Jak się czujesz?
Nie najlepiej.
Dobrze by było dla ciebie, gdybyśmy spotykały się regularnie.
Żebyś nie zostawała sam na sam ze swoimi myślami.
Dobrze.
Uważam, że powinnyśmy dać drugą szansę terapii ekspozycyjnej,
ale bez pośpiechu.
Aza...
Musisz brać leki.
Może znajdziemy inny preparat, który będzie ci bardziej odpowiadał.
- Żaden nie działał. - Tak, dotąd żaden.
Jesteśmy tu Bo jesteśmy tu
Jesteśmy tu Bo tak
Jesteśmy tu Bo jesteśmy tu
Jesteśmy tu Bo tak
PROF. ABBOTT NORTHWESTERN UNIVERSITY
DZIĘKUJĘ ZA KWIATY
APPLEBEE'S?
Przepraszam, że tak długo się nie odzywałam.
W porządku.
Potrzebowałam czasu.
Tęskniłem.
Ja też.
Rozmawiałem kilka razy z twoją mamą o tym, jak się czujesz...
Mogłabyś go pocałować.
Będzie inaczej...
Nie, nie całuj go!
Pochorujesz się i wrócisz do szpitala zakażona C. diff.!
Jak się czujesz?
Słyszysz mnie?
Tak.
- Wybacz. - Więc jak?
Dobrze.
Z grubsza.
Chwilowo nieco gorzej.
Czy mógłbyś...
usiąść naprzeciw?
Myślałam, że mi się poprawi.
Przyjmuję leki.
Pracuję z doktor Singh.
Myślałam...
że mogłabym cię nawet pocałować.
Czuję, że jest lepiej,
ale chyba jeszcze...
nie dość dobrze.
Możemy do siebie pisać.
Chcę być lubiany z bliska.
Jak tam Davis?
Dobrze.
Przyjdź tu.
Kiedy zaczęłaś się wkręcać w te swoje spirale myślowe, czułam się bezradna.
Byłaś radosną dziewczynką i nagle zaczęłaś się wszystkiego bać.
Nie potrafiłam ci pomóc.
Tata pomógł mi przez to przejść.
Dziwnie to zabrzmi,
ale sadzał mnie przed lustrem
i kazał mówić na głos wszystko, co mi się udało danego dnia.
Pomogło.
Przez te kilka minut przed snem...
czułam się naprawdę dobrze.
Tylko on umiał sprawić...
że czułam się dobrą matką.
Ale już go nie ma,
a ja nie mogę się uspokoić.
Żyję ze stałą obawą, że stanie się coś okropnego.
Boję się, że cię zawodzę.
Nieprawda.
Jeśli chcesz, mogę spróbować...
tej sztuczki z lustrem.
Możemy spróbować razem.
- Nie trzeba. - Dzięki Bogu.
To by było naprawdę dziwne.
Kiedy wyremontujemy garaż...
wynajmiemy go, żebyś miała na studia.
Naprawdę?
Będziesz studiować, gdzie zechcesz.
Wiesz dlaczego?
Bo nigdy się nie poddajesz.
Za to cię kocham!
Nawet jeśli strasznie się boisz, nigdy nie rezygnujesz.
Muszę pożyczyć twój samochód, mamo.
Davis mówi, że potrzebuje bliskości. Tego na razie nie zniosę.
Ale spotkam się z przyjaciółką, choćbym miało mnie to zabić.
Skoro mamy dzień szczerości,
wiedz, że Davis dał mi 50 tysięcy dolarów.
Zamiast na dręczenie tuatar kasa pójdzie na moje studia.
Pa! Te quiero mucho.
SZTUKA UNDERGROUNDU PIĄTEK, 19.00
ZMIANA BIEGU STRUMIENIA WYK. PICKETT ENGINEERING
Musisz tam wejść - dla Daisy!
Musisz, i już!
NIEWAŻNE, JAK UMRZESZ, ALE JAKO KTO
- Cześć, Aza! - Cześć.
Uznałem, że nie przyjdziesz.
Bardzo mi przykro z powodu wypadku i twojej wątroby.
Już jest dobrze.
Świetna rzecz!
Nie znam się na sztuce, ale czuję, że to coś wspaniałego.
No nie wiem...
ale dziękuję...
że przyszłaś.
Chcę być wspierającą przyjaciółką.
Dopiero się tego uczę.
Jak wątroba?
Zagojona.
A jak twoje zdrowie?
Wykpiłam się.
Chociaż do Mychala to chyba nie dotarło.
Nadał imiona wszystkim moim sześciu szwom
i napisał pean na cześć każdego z nich.
Przepraszam, Daisy.
Zasługujesz na najlepszą i najbardziej troskliwą przyjaciółkę.
A nie na taką, która o mało cię nie zabiła.
Rany, Holmesik!
Zbyt długo masz do siebie pretensje.
Może nie zauważyłaś,
ale już się nie gniewam.
Przepraszam cię za Ayalę.
Nie musisz.
Muszę.
Potrafisz być męcząca,
ale nie masz w sobie nic z musztardy.
Jesteś najbardziej fascynującą osobą, jaką znam.
Kocham cię!
Chcę być pochowana obok ciebie.
Będziemy miały wspólny nagrobek z napisem:
"Holmesik i Daisy, które wszystko robiły razem.
Oprócz świństw".
Nie jestem jak musztarda.
Prędzej jak Indianapolis.
Nad taką gównianą rzeką,
ale jednak wybudowali...
całkiem porządne miasto.
Wspaniałe nie jest,
ale złe też nie.
Na pięć z minusem.
Ja bym dała co najmniej pięć plus.
I tobie, i miastu.
Za panoramę...
za te kanały i za most.
Za ten ściek!
Za tę oponę...
za ten pustak i za...
- Co to właściwie jest? - Daisy, poświeć tam!
Czy to...?
Ujście Pogue's Run.
Z czym kojarzy ci się słowo "ujście"?
Z ustami.
To są "usta wodne"!
Co?
Pickett napisał coś takiego, zanim uciekł.
Co to?
List...
do Davisa i Noaha.
Najgorszy rodzaj listu.
Myślisz, że skoczył?
Wzywamy gliny?
Nie chcę, żeby dowiedział się od byle śledczego.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Jak wyglądam?
- Jakbyś szła na podryw. - Przesadziłam?
- Mam się przebrać? - Wyglądasz doskonale.
Czyli bardzo ponętnie.
- To on! - Jak wrócisz po jedenastej,
będą kłopoty!
Szlaban!
Za młody jesteś jak dla mnie.
Dobry wieczór.
Zastałem Azę?
Davis...
Ukradłem go jaszczurce, dla ciebie.
Dziękuję.
Wyprowadzam się z bratem.
Dokąd?
Do Kolorado.
Noah idzie tam do specjalnej szkoły.
Musimy...
zacząć od nowa
po tym wszystkim.
Kiedy wyjeżdżasz?
Jutro.
Dobry z ciebie brat.
Dziwne słowo...
"Zakochać się".
Inne od wszystkich.
Nie można się "zalubić" lub "zazłościć".
Można się tylko zakochać.
Jeśli teraz nie wyjdę, nie wyjdę nigdy.
Żegnaj.
Może wróci.
Może.
W każdym pożegnaniu jest nadzieja na ponowne spotkanie.
Daisy?
Myślisz, że kiedyś uda mi się z kimś być?
Tak.
Uda się.
Myślę,
że ty, Aza Holmes,
będziesz żyła pełnią życia.
Pójdziesz na studia,
na taki kierunek, jak zechcesz,
i zrobisz karierę...
DYPLOM MAGISTERSKI
...i będziesz z siebie dumna.
I będziesz kogoś miała...
kogoś wspaniałego.
Myślę, Holmesik,
że przeżyjesz wielką miłość.
I że założysz kiedyś rodzinę.
Będziesz miała cholernie dobre życie,
czuję to.
Ale nie chcę cię okłamywać:
będą też trudne chwile.
Czasem twoje życie będzie się walić.
ANKIETA MEDYCZNA
Ale zdołasz je odbudować.
I nigdy nie będziesz samotna.
Obiecuję.
Bo zawsze będziesz kochana i będziesz kochać sama.
A miłość czyni nas ludźmi i nadaje życiu sens.
To dzięki niej...
istniejemy.
ŻÓŁWIE AŻ DO KOŃCA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Tomasz Tworkowski