Matkę Ziemię splądrowano, pozbawiając ją jej krwawicy.
Przewinienie to zbudziło Złowrogiego Ducha.
Tropi zagubionych, słabych oraz wyuzdanych.
Módl się, aby nie zapragnął także ciebie.
Słyszałem coś, tatusiu.
-Co takiego? -Hałas.
A... to my pracujemy.
Chcę zejść z wami.
Nie wolno. To nie miejsce dla dzieci.
Zaraz kończymy. Nie wysiadaj z wozu...
ani nie odjeżdżaj.
Słyszysz?
Wsadź to do schowka.
Zaraz wracam.
Kocham cię!
Zaraz jedziemy po twojego brata, Lucasa.
Dobra, spadajmy.
Mamy surowca na jeszcze jedną partię, jakby co.
Co to, kurwa, było?
Słuchaj.
Mieli otwierać dopiero za parę tygodni.
Co to niby jest?
Na bank jakiś zwierzak.
Ja jebię.
-A ty dokąd? -Chodź.
Kurwa.
Co się odpierdala?
Dokąd idziesz?
Spierdalajmy stąd, co?
Spierdalamy.
Tam się coś jara.
Frank!
Spierdalamy stąd, stary. Wypieprzamy.
Pojebane.
Dokąd to?
Wiejemy.
Frank!
Chodu, Frank!
Jezu!
Frank!
Kenny!
Tatusiu?
POROŻE
Zaraz wyjdę.
TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ
To oczywiście o wiele więcej.
Ktoś pomógłby koledze rozwinąć?
Opowieści pozwalają ludom przedstawić ich świat
i kulturę.
Przekazywać zwyczaje i wierzenia kolejnym pokoleniom.
W Ameryce, a zwłaszcza w Oregonie,
tradycję tę zapoczątkowały ludy autochtoniczne.
Rdzenni Amerykanie wpajali młodszym członkom swoich plemion
ich tożsamość kulturową.
Kto poda mi przykład baśni lub mitu?
Może być też bajka.
Brody, ty spróbuj.
Evie, może ty jakąś opowiesz?
Lucas.
Podaj mi przykład...
baśni lub mitu.
Proszę.
Nikt?
Dobrze, Jasmine, słucham.
"Złotowłosa" to bajka.
Bardzo dobrze.
O czym opowiada?
Lucas.
Pod nieobecność misiów,
Złotowłosa wchodzi im do domu i zjada im owsiankę.
Potem wracają i są na nią złe.
Dobrze, zgadza się.
Można z tego wyciągnąć jakiś morał?
Tak. Nie objadaj misiów bez pytania.
Właśnie: nie bierz tego, co nie twoje.
Po przerwie niech każdy będzie gotów
omówić i opisać jakąś bajkę lub mit.
Idziemy.
Proszę. Miło panią widzieć.
Proszę trzy dolary.
Coś jeszcze?
W sumie 4,50.
...zaczęto już łagodzić przepisy dotyczące ochrony środowiska.
Rzecznik Agencji Ochrony Środowiska nakreślił dziś plan
rewitalizacji przemysłu węglowego w drodze tak zwanego kopalnictwa odkrywkowego.
Ponownie otwarta zostanie
między innymi kopalnia Greymouth, leżąca w Cispus Falls w Oregonie.
Określono to "końcem wojny z sektorem energetycznym".
Hej, siostro.
Jak tam w szkole?
Jak zwykle.
Przekonają się do ciebie.
To nie kwestia przekonania.
Po prostu liczyłam... że będzie inaczej.
Mam wystawić fortepian?
No to idę się przespać. Dobranoc.
Dobranoc.
Mały.
Oregon boryka się z uzależnieniem od opioidów.
W koszyku przy telefonie.
Nie przestawiaj moich rzeczy, co?
Wiem, gdzie wszystko ma swoje miejsce.
Wybacz.
Chciałam, żeby było mniej ciasno.
Wyniosę się jak najszybciej.
Przecież cię nie wyganiam, Julie.
Przepraszam. Mam zaraz wyeksmitować...
całą rodzinę z dziećmi.
Dam im 10, 15 minut,
by wrzucili, co zdążą złapać do wozu - jeśli go mają, a potem...
Nie musiałeś kandydować na szeryfa, Paul.
Nie powiedziałbym, żeby masa ludzi zabijała się o ten stołek
po odejściu Warrena Stokesa.
Ledwie poznaję to miejsce.
Sporo się zmieniło przez tych 20 lat.
To nasz własny mały skrawek raju.
Kto następny?
Lucas.
Przeczytasz nam bajkę?
On nie umie czytać.
-Clint. -Umie.
Wiem, że jakąś pisałeś.
Przeczytałbyś co nieco?
Były sobie kiedyś trzy misie.
Mieszkały w ciemnej, wilgotnej grocie
nad małym miasteczkiem.
Duży Miś, Mały Miś i Niedźwiadek.
Duży Miś dbał kiedyś o mniejsze misie.
Ale się rozchorował.
Stracił pracę.
Jego wnętrze sczerniało.
Gdy raz Mały Miś wrócił do domu,
zastał innego Dużego Misia i Niedźwiadka.
Choroba Dużego Misia się pogłębiła.
Stał się... bardziej gniewny i niemiły...
bo nie było czego jeść.
Mięsa.
Bardzo ładnie, Lucasie.
Ale mieli siebie.
Tam jest jego miejsce.
Jezu, to psie gówno?
Stary, wali dupskiem. Szlag.
Kto mógł coś takiego zrobić?
Bawi cię to, skurwielu? Żryj!
Bitka!
-Żryj! -Dosyć, Clint!
Boli?
Dobrze.
Załóż koszulkę.
Zaraz przyjdę.
KARTA UCZNIA - LUCAS WEAVER
Matka: SANDRA - ZMARŁA Ojciec: FRANK
Hej. Właśnie tam wchodzę. Siądziesz ze mną?
Nie o to mi chodziło.
Zaprosiłam cię na lody,
bo chciałam spytać, czy są twoim ulubionym warzywem.
Bo moim tak.
Lody to nie warzywo.
Tak.
To deser.
Może dla reszty, ale dla mnie?
Warzywo, jak nic.
Skoro lody to warzywo, jaki owoc lubisz najbardziej?
Dawaj.
Pączki?
Ja też. Oczywiście z czekoladą.
Cheeseburgery też się nadają.
A twój brat? Też lubi lody?
Skąd pani wie, że go mam?
Nauczyciele wiedzą wszystko.
Gdzie jest?
W domu.
Z mamą?
Skoro wie pani wszystko, to też to, że mama nie żyje.
Przykro mi to słyszeć.
Czyli coś nas łączy. Moja też zmarła.
Serio?
Miałam 12 lat.
Ja tyle mam.
Wiem.
Jak twój brat ma na imię?
Aiden.
Ile ma lat?
Siedem.
Czyli uczy się u nas?
Już nie.
Ciągle jest z tatą.
Tata uczy go w domu?
Czym się zajmuje?
Muszę iść.
Niech mnie pani nie śledzi.
Idź.
Kto tam?
-Co? -Jezu!
Nie słyszałaś mnie?
Nie.
Co to, kurna?
Tego uczyłaś dzieciaków w Kalifornii?
Tutaj raczej nie przejdzie.
Paul.
Masz święte prawo mną gardzić.
Nie mam ci tego za złe.
Wiem, że wtedy tego nie rozumiałeś,
ale nie mogłam tu dłużej zostać.
Wiedz, że przez resztę życia...
winiłam się za to, że odeszłam.
I chciałam... się wyleczyć.
Nie było mi łatwo.
A ja cały czas modliłem się, żebyś wróciła.
Won!
Masz.
To dla ciebie.
Wrócę, jak się naje. Zmęczy się.
Tatusiu, nie.
Nie, tatusiu.
Proszę, to boli.
Julie... Co?
-Jezu. -Wybacz.
Wszystko gra?
-Jezu. -Przepraszam.
Ja tylko...
chciałem pogadać i to wyjaśnić.
-Na pewno już dobrze? -Tak.
Nie.
Tyle...
Znasz Franka Weavera?
No pewnie.
Nie zliczę, ile razy już go spisywałem i ratowałem zastrzykiem z Narcanem.
A co?
Uczy się u mnie jego syn.
To jego rysunek.
Wyjęłam go z kubła.
Zgadzałoby się. Zawsze, gdy go widzę,
myślę, że Frank leży martwy z igłą w żyle.
To dlaczego nie siedzi?
Nie wiem.
Nieraz chciałem go zamknąć, ale kto wtedy zająłby się chłopakami?
Po śmierci matki kuratorium jakimś cudem uznało, że nadaje się na opiekuna.
Nie miałem nic do gadania.
Coś się tam dzieje. Dom wygląda na opuszczony.
Gdy się zbliżyłam...
Byłaś w jego domu?
Chyba... usłyszałam coś nienormalnego.
Nie wolno ci jeździć pod jego dom bez pytania.
Słyszałam coś nienormalnego.
Nie wolno, jasne?
Wszyscy wiemy, że to nie naprawi się samo.
Lucas?
Jestem głodny.
ŁOWIENIE ZWIERZĄT
GROŹNE DUCHY
-Skąd to masz? -Z jego ławki.
Podręcznikowy przypadek.
-Emocjonalne, fizyczne... -Czekaj.
Nie uczono nas wykrywać oznak maltretowania, ale zgadzam się.
To... bardzo niepokojące.
Niestety Lucas nie jest jedynym zaniedbywanym dzieckiem.
Ale tu nic mu nie grozi.
Niby co to znaczy?
Dlaczego młodszy brat się nie uczy?
Mnóstwo dzieci oficjalnie uczy się w domach.
By pomagały rodzicom rozprowadzać towar
lub żebyśmy nie poczuli metamfetaminy na ich ciuchach.
Dobrze. Tak czy inaczej, on woła o pomoc.
Ja umiem rozpoznać maltretowanie.
Zwrócę się do jego ojca przy najbliższej okazji.
Proszę.
Co pani bierze?
Przepraszam.
Nie wiem, Paul. Po prostu...
Był całkiem pożarty od pasa w dół.
Najgorszy widok pod słońcem.
No cóż.
Pojedziemy rzucić okiem. Dzięki, Warren.
Dzięki, szeryfie.
Co się dzieje?
Znalazł dziś w lesie kawałek człowieka.
Kawałek?
Kto to?
Nie pamiętasz szeryfa Stokesa?
-Z dzieciństwa? -Pamiętam.
Mówił, że był w lesie koło Greymouth,
gdy nagle poczuł fetor...
na wpół zagrzebanego człowieka.
Drugą połowę znaleziono w kopalni, koło wytwórni prochów.
Pewnie jakiś... niedźwiedź, puma czy coś.
Jezu.
Z tego, co słyszę, Jezus raczej nie miał z tym nic wspólnego.
Musimy jechać, patolog już czeka.
Na razie.
Gotów?
Cześć.
Trzymasz się?
Bóg naprawdę nie żyje?
Co?
Tatuś tak mówi.
Pamiętaj, co mówiła mama.
Ty i ja... urodziliśmy się pod szczęśliwą gwiazdą.
Masz, to dla ciebie.
Nie sposób ustalić przyczyny zgonu.
To robota zwierzęcia, no nie?
Nie żadnego, które znam.
Bardziej niepokoją mnie ślady zębów...
na kości promieniowej.
Wyglądają na ludzkie.
Niezupełnie wiem, co ci powiedzieć.
Przykro mi.
Niewierna z Kassjem! Z Kassjem, powiadasz?
Tak, pani, kiełznaj ino język.
Nie będę kiełznać, kiedy muszę mówić.
Zabita pani na łożu tym leży.
Uchowaj Boże!
Nie dziwcie się, panowie, gdyż prawda to szczera.
Wij się i rycz wśród rozpaczy,
boś zamordował najsłodszą niewinność, co na ziemi tej żyła.
Była niewierną!
Jago wie dobrze, że z Kassjem tysiąc razy dokonała sprośnego czynu.
Na niebiosa!
Sam Kassjo to wyznał, a ona, w jego uczynków nagrodę, chustę mą mu dała.
-Chustę. -Żal!
-Nigdy, nigdy. -Milcz.
Ja, milczeć? Jak wiatr północny wolna mówić będę.
Niechaj powstaną przeciw mnie niebiosa, ziemia, piekło,
niech każdy...
Halo?
Panie Weaver, tu Ellen Booth ze szkoły.
Zapytaj teraz tego pół-szatana...
czemu me ciało i duszę uwikłał?
Daremno pytać.
Co wiecie już, wiecie.
Czyliż w niebiosach pocisków nie ma? Na co są pioruny?
Panie Weaver!
Halo?
O Boże.
Pewnie umierasz z głodu.
Co on ci zrobił?
Tu leżała druga połowa Kenny'ego Glassa.
Co to jest?
Zaklęte woreczki. Odpędzają zło.
Po co by tu wisiały?
A to co?
Poroże jelenia?
Nie.
W życiu takiego nie widziałem.
Jak długi jest szyb?
Długi. Ale nie szedłbym dalej.
Tu Paul.
Powtórz.
Znowu.
...zaginiona.
Szlag.
Dobra, chodźmy.
Wracasz do swojego ćpuńskiego domu?
Tutaj belferka ci nie pomoże, cioto.
Przeprosiłem.
Pizdom nie wybaczam.
Ej! Nie odwracaj się, mówię do ciebie.
Lucas!
Kiedy ostatnio gadałaś z Ellen?
Ellen Booth?
Wczoraj, a co?
Mąż zgłosił jej zaginięcie.
Mówi, że nie odbiera komórki
i nie było jej w domu.
Serio?
I co zrobiłeś?
Wypełniłem raport, rozesłałem zdjęcie, popytałem w szpitalach.
Ale szczerze trzymam kciuki, że to nieporozumienie.
Prosiłam, by pogadała z Frankiem Weaverem. O Lucasie.
Czujesz?
No.
Frank, tu szeryf Meadows.
Wali, jakby coś tu zdechło.
No, coś tu nie gra.
Frank!
Spadajmy. Jutro wrócimy z nakazem.
...w małym Cispus Falls w Oregonie.
Pogłoski o kolejnych atakach...
...prześlą dowody i zasięgną opinii ekspertów.
Miejscowi stróżowie prawa nie odpowiedzieli nam...
Rozmawiała pani z rodzicami Clinta?
Tak. Pytali, czy był wczoraj w szkole.
Był na wszystkich lekcjach, prawda?
Przyznaję, że...
wszystkim nam jest ciężko.
Ale na razie musimy przyjąć, że to wszystko wielki...
zbieg okoliczności. Znajdziemy go.
Znajdziemy.
Przepraszam.
-Co? -Zbieg okoliczności?
Zniknięcie mojego ucznia? Co ty pieprzysz?
A co mam według ciebie zrobić?
Ciągle czekamy na nakaz. To potrwa. Nie stanie się z dnia na dzień.
To powiązane. Nie wmówisz mi, że nie.
Boże przenajświętszy.
To ślady Franka Weavera?
Część.
Inne należą do dziecka.
Co to, kurwa, jest?
Jezu Chryste.
Osmalone.
Spalone.
Oskórowane.
To pewnie Frank Weaver.
Sprawdzimy po zębach.
Jakby coś z niego wylazło.
Lucas, posłuchaj mnie. Nie wchodź tam.
-Nie. Puszczaj mnie! -Wiem. Już dobrze.
Co się dzieje?
Rzecz jasna się niepokoję.
Jest mocno odwodniony i skrajnie niedożywiony.
Zatrzymałbym go do jutra, jeśli nie na dłużej.
Nie muszę wam mówić, że bardzo dużo wycierpiał.
Poniekąd ze względu na genetyczne predyspozycje,
jednak należałoby go skierować do psychiatry.
Będziemy podawać leki uspokajające i antypsychotyczne,
ale patrząc na to, co przeżył...
Kiedy będę mógł go przesłuchać?
Z pewnością nie dziś.
Co z nim zrobicie?
Właśnie się zastanawiamy.
Ale to skomplikowane.
Zapewne.
Przed chłopcem jeszcze długa droga.
Muszę także wspomnieć, że z pewnością był maltretowany.
I to od dawna.
Dzięki, Alan.
Nie, odpada.
Nikogo nie ma.
Jego brat zaginął.
Dokąd niby pójdzie?
Teraz ci nie powiem. Nie odpowiadasz za niego.
Nie ma żadnej rodziny.
I to mój uczeń, więc tak - odpowiadam.
Tu nie chodzi o ciebie, tylko o niego i zapewnienie mu...
Coś ty powiedział?
Co powiedziałeś?
Nie możesz żyć przeszłością.
Przepraszam.
Tobie ojciec złamał rękę?
Ty chowałeś się w kuchni pod podłogą,
modląc się, żeby nie wrócił?
Spełniałeś każdą jego zachciankę? Nie przypominam sobie!
Nie masz pojęcia, co mi robił.
Wpuść nas!
Tatusiu!
-Tato, proszę! -Otwórz!
Zaczekajcie chwilkę, chłopaki.
Tatuś jest chory.
Tatusiu, proszę!
Co ci jest, tatusiu?
-Otwórz! -Nie!
Tatusiu!
Spójrzcie na mnie. Tatuś jest ciężko chory.
Zamknijcie te jebane drzwi
i pod żadnym pozorem ich nie otwierajcie.
Jasne?
Zamknij!
Zamknij drzwi!
Tatusiu, Aiden choruje.
Powiedziałbyś mi, co o tym myślisz?
Skąd to wzięłaś?
Uczeń je narysował.
Jest rdzenny?
Nie.
Jak to możliwe?
Nie wiem, ale nie jest.
To leżało w kopalni.
A to... w niej mieszkało.
Wendigo.
W tłumaczeniu...
diabelska, podła siła, która pożera ludzi.
Według legendy, nad wyraz sroga zima
pchnęła myśliwego do kanibalizmu.
Gdy posmakował ludzkiego mięsa,
wpadł w obłęd...
i zmienił się w bezkształtnego ducha, mogącego przybrać wiele postaci.
Tropił w lesie kolejne ofiary,
nigdy nie mogąc zaspokoić swojego głodu.
Zaraz. Przecież to jakiś mit.
Dla was - tak.
Ale dla rdzennych mieszkańców, którzy w niego wierzą, to przestroga.
Są przebiegłe.
Wiecznie czują głód, a jedzenie tylko go pogłębia.
Osłabia je.
Pechowcy, którzy takiego napotkają...
mogą go zabić tylko, gdy jest osłabiony.
Należy zatrzymać jego wciąż bijące serce
i zmusić ducha, by opętał kolejną osobę.
Wszystko się zgadza.
Duchy tej ziemi nigdy nie odeszły. Były tu na długo przed nami
i zostaną tu na długo po nas.
Są zagniewane.
Paul.
Tu Paul.
Pumphouse Road, niedaleko torów.
Co się stało?
Znaleźliśmy trupa.
Jest kiepsko. Bardzo kiepsko.
Znamy go?
Tak, to Clint Owens.
Nie wiem, od czego zacząć.
Pokażcie go.
Powiedz, że wpadł pod pociąg.
Coś go przegryzło na pół.
-Co się, kurwa, dzieje? -Nie wiem, Dan.
Wracajmy na posterunek.
Coś wymyślimy. Wezwę burmistrza i zaraz to ogarniemy.
Przykro mi, ale nikomu nie uwierzę
w bujdę o jakiejś mitycznej bestii z lasu.
Takie stwory nie istnieją.
Nieważne, co mówi Stokes. To się da logicznie...
rozsądnie wytłumaczyć.
A Ellen Booth?
I ta... wylinka znaleziona u Weaverów?
I gdzie jest brat Lucasa?
Nie wiem.
Wieź mnie do szpitala.
Stoję pod domem.
Dobrze. Skończę gadać z burmistrzem i wracam.
Rozejrzyj się.
Chciałbyś coś jeszcze?
Nie, dziękuję.
Pamiętasz, gdy rozmawialiśmy o naszych mamach?
I o tym, jak umarły?
Nie dodałam wtedy, że...
mój tata też nie żyje.
Jak umarł?
W zasadzie... sam do tego doprowadził.
Kiedy to się stało?
Niedawno.
Była pani przy nim?
Nie.
Dlaczego?
Nie kochała go pani?
Wróciłam tu... by być przy bracie.
Dorastaliśmy w tym domu.
Tęskniłam za nim.
Powiedziano ci w szpitalu?
O czym?
Twój tata umarł.
Nieprawda.
Tak, prawda.
Mój brat...
znalazł go w waszym domu.
Nie. To był stary tata.
Tamten chory i niemiły.
Nowy jest z Aidenem, ale Aiden nie rozumie.
Potrzebuje mnie.
Pokocha mnie, jeśli będę go karmił.
Co?
Mówiłem pani.
Przyjdzie po mnie i zabierze mnie do kopalni, do Aidena.
Jest tu.
Paul?
Co tam, Dan?
Coś tu jest.
Chyba siedzi w szopie.
Chodźmy.
Dokąd idziemy?
Chcę do brata.
Dan?
Dan, słyszysz mnie?
Jest tu jakiś dzieciak.
Który? Lucas?
Lucas jest w domu.
Dan!
Dan, zgłoś się!
Kurwa.
Pozabezpieczane.
Niech to szlag.
Kurwa.
Paul.
Zostań tu. Nie wychodź.
Paul, nie.
Nie. Lucas!
Dan.
W porządku.
Paul?
Lucas?
Paul?
Boże!
Paul?
Muszę cię przesunąć.
-Przesunę cię. -Dokąd?
Chodź.
Lucas nie żyje?
Nie ruszaj się.
Poszedł do kopalni. Jadę za nim.
-Co? -Sądzi, że tam jest Aiden.
Przecież nie możesz...
Muszę go znaleźć.
Ale nie sama.
Wezwę lekarza.
Jadę z tobą.
Weź spluwę.
Nie zostawiaj mnie.
Mówi Julia Meadows.
Jestem z Paulem w kopalni Greymouth.
Przyślijcie karetkę.
Lucas?
On...
Co?
Wyjdź.
Proszę.
Nic mu nie będzie.
Jest chory.
Posłuchaj mnie.
Nigdy nie wyzdrowieje.
Tak.
Nie, Lucasie.
Już za późno.
Choruje, ale wyzdrowieje, słowo.
Posłuchaj mnie.
Wiesz, że nie wróci do siebie.
Powiedz mi, że to rozumiesz.
Nie patrz. Nie patrz!
Już dobrze.
Tak mi przykro.
Co z nim zrobimy?
Na razie go przygarnijmy.
Nie mamy wyjścia.
Jest jak mały tygrys.
Dobrze wiesz, co z niego wyrośnie.
Zabiłabyś kogoś, kogo kochasz?
Proszę.
Chodźmy.
-Wszystko gra? -Idźcie, dogonię was.
Pamięci kochanej Loretty M. Cooper
Tłumaczenie: Piotr Kacprzak