NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nikogo nie łączyć.
Szef Bobas
Jestem szef, Szef Bobas, szef Szef, Szef Bobas, szef, szef
Patrz, jak bobas rośnie, jak się pnie
Jestem kimś Mów do mnie „wielki szef”
Raz na wózku, raz pod wózkiem Wiesz, jak jest
Jestem kimś Mów do mnie „wielki szef”
Na głowie mam kołyskę, dom
Weź zmień pieluchę Gdzie mój śliniak, ziom?
Jak nie zapłacisz To mnie nie przekonasz
- Kto rządzi tu? - No ja, Szef Bobas
Co robisz?
Długo podglądasz?
Wystarczająco długo. Wracasz?
Teraz? Niby po co?
Naprawdę nie pamiętasz?
Rocznica rodziców!
Miałeś mi pomóc z prezentem.
To dzisiaj?
Znaczy... to dzisiaj? No tak.
- Zapomniałeś. - Nie!
Już kończę i pędzę robić prezent na urodziny.
- Rocznicę. - Czyli urodziny związku.
Chodź!
Top pięć krawatów na zimę.
No już!
O, Szef. Ciastko?
Wychodzę.
Pilnujcie wszystkiego.
Zwłaszcza Żółtego 100 procent.
A wymyśliłeś, jak się pozbyć szczeniaków i żłobkowiczy?
Pracuję nad tym.
Naprawdę!
Mam ich dość jak wy wszyscy.
No tak, na pewno ci przeszkadzają w tej twojej wieży z kości słoniowej.
To drewno sandałowe i marmur.
Ale my tu na dole dzień w dzień przeżywamy klęskę żywiołową.
„Klęskę żywiołową”? Nie przesadzaj.
Oddawaj buta, potworze!
Kocham lody, są pyszne
Poprosiłem o przeniesienie do Wichita.
Czemu akurat tam?
Bo tam nie ma tych pchlarzy.
- Fakt. - Rozumiem cię.
Jest aż tak źle, że wolą Wichita?
Przecież to na końcu świata.
Musimy coś z tym zrobić.
Wyrzucisz szczeniaki?
Chciałbym.
Mają za dobrą umowę.
Nie ruszymy ich.
Nie, muszę podnieść morale.
Ale najpierw prezent, prawda?
Pa, Tim.
Nie mogę olać ani Templetona ani Korporacji.
Jak być w dwóch miejscach naraz?
Nie, to zły pomysł.
Musiałbym mieć sobowtóra, ale tylko takiego,
który idealnie naśladuje moje zachowanie i słowa.
- Gesundheit! - Zdrówko.
Wystarczy.
Tu masz wszystkie informacje o Timie.
Co jada, kiedy, zimne czy ciepłe,
a także imiona, z których się śmieje.
Pierwsze to Yolanda.
Śmieszne?
Dla niego też.
Ale po co mi ta cała rozpiska?
Mam mu tylko pomóc z prezentem.
Widać, że nie masz pojęcia o braterstwie.
To wcale nie takie łatwe.
Jest słodki, lubi pizzę i uwielbia, cytuję: „być z rodziną”.
Ale to też wulkan emocji, który wybuchnie w każdej chwili!
Sorki, to fajne.
- Się robi. Kiedy zaczynam? - Jakieś 20 minut temu.
W takim razie odmeldowuję się.
A teraz pora podnieść morale.
Jimbo, opka!
Jimbo, kredka!
Kochani!
Zapraszam na babeczki.
Za pięć minut w sali konferencyjnej B.
Czemu? Bo jestem świetnym szefem.
- Fajnie! - Lubię babeczki!
- Co tak długo? - Wybacz, to przez korki.
Gdzie mój brat?
Problemy w pracy. Poprosił, żebym go zastąpił.
Mój głupi brat wysłał kolegę,
bo jest za głupi, żeby zrobić to, co mi głupio obiecał.
Tam może i jest Naczelnym,
ale w domu jest naczelnym... frajerem!
To Mike Futbolista?
Nigdy nie miałem okazji się nim pobawić.
Co? Nie grałeś w Dryblowanie, Złe Podanie?
Mega dwunazwową grę?
Naprawimy to.
Jestem czarodziejem.
Świetna robota, Szefie!
Wszyscy są zadowoleni.
Zadowoleni?
To jest lepsze niż hossa na rynku!
Patrzcie. Po lewej mamy kawały.
Kto ma dziesięć kciuków i nie wie, które to kciuki?
Ten bobas!
Po prawej plany na weekend.
- A w sobotę? - Nie wiem.
- A ty? - Też nie.
No, to przybij.
Na wprost warczą pieski.
Co jest?
Jaka niby rezerwacja?
Szkoda.
Wszędzie zasmucone bobasy!
Nie!
Nie skończyłem podnosić morale!
Muszę wygłosić przemowę, którą przerwie jakiś kawał
i wszyscy będą się śmiać.
Ktoś tu ma chyba pełną pieluchę.
- Nie teraz, Peg! - Przykro mi.
Chyba tak już po prostu musi być.
Wcale nie musi.
Zaczekajcie!
Każdy, kto ma przeciwstawny kciuk, bierze babeczkę i zostaje.
Czyli również... ten bobas?
Nie wyjdziemy.
Musicie zaczekać, aż my skończymy.
Słyszałaś to?
To wcale nie impreza,
tylko spotkanie biznesowe.
A babeczki to... biznesowa metafora.
Prawda?
Tak.
Jak mówiłem, dobry biznes jest jak babeczka
posypana akcjonariuszami i dywidendą.
Zjedzmy babeczkę za wyniki w drugim kwartale.
Wolniej.
Zima, zamknięci w domu. Dużo czasu razem.
Potem wiosna. Deszcz! Dzieci skaczące w kałużach.
I mamy hossę! Szybciej!
Nadal próbują wejść.
- Dasz radę to przeciągać? - Muszę.
Ludzie na mnie liczą.
Nie, doktorze No-Sho-Bot!
Ziemianie potrzebują słońca, by wiedzieć, kiedy mają przyjść.
Dobra, skoro nie lubisz słońca, oberwiesz kremem z filtrem numer dwa.
Bo nas jest dwóch!
Lance, teraz!
Bawię się w kosmos!
Tak, to ja, Lance Windsorknot!
Więcej kosmosu!
Wiewiórka!
Walczymy z wiewiórką, a nie doktorem No-Sho-Bot?
Nie, serio wiewiórka!
- Było super! - Co nie?
Prawie tak super jak granie w Złap Bobaska!
Dziesięć razy. Liczyłem.
To niesamowite, że aż tak dobrze mnie znasz.
Fakt, niesamowite.
A może w następnej misji...
Złapiemy kosmicznego potwora?
Albo kosmicznego złodzieja?
- Albo... - Spakujemy kosmiczny prezent?
To misja, w której wszystko ustalone,
ale nagle mój brat ucieka na planetę ZO-233.
ZO czyli Złamana Obietnica.
Obchodzi go tylko misja „praca”.
Magia! Pokaż mi sztuczki!
Dobra!
Skoczę po Zestaw młodego iluzjonisty.
Czasem przejmuje się firmę.
A czasem może dojść do... fuzji.
A czasem... można...
Mieć dość.
O nie! Skończyły ci się babeczkowe metafory.
Morale.
Morale!
Ale masz za to jeszcze metafory kanapkowe.
Dasz radę!
No dalej, spróbuj.
Szkoda.
Oczywiście! Babeczkonapka!
Toż to istna metafora finansowa.
Prawda?
- Tak! - Metafory!
To niesamowite!
Poszli sobie.
To dobrze, bo nie miałem pomysłu.
I źle się czuję.
Impreza trwa!
Twoja karta to... królowa kier.
Nie.
No to dwójka trefl.
Walet trefl.
Pik?
Coś z siódemką. Król kier?
Król kier?
Tak! To król kier?
To król kier!
Super! Pokaż.
Chodziło ci o tę kartę?
Wybacz.
To nic. Przez sztuczki ludzie są głodni... innych sztuczek!
Zajmijmy się preze...
Panie i panowie, na zakończenie będę czytał w myślach Hendershota.
Policzę do sześciu i obaj powiemy, co damy mamie i tacie.
Ale jeśli nie powiemy tego samego, to wtedy nic im nie damy.
Skąd taki pomysł?
Raz.
- Prezenty... - Dwa, trzy...
- Za szybko liczysz! - Cztery.
„Kula śnieżna albo słodycze”.
Pięć... sześć!
- Kula! - Cu... kula.
Udało się!
Z drugim bratem nigdy nie wyszło!
Z prawdziwym.
Do roboty!
Co tam?
Uwielbiam was.
Tim nie odbiera.
- Masz. - Templeton, już jadę.
I nie mów „babeczka”.
- Nie musisz. - Mówię serio, wracam.
Ja też mówię serio.
Wcale nie chcesz przyjść.
- Kto tak powiedział? - Ty, gdy złamałeś obietnicę.
Ale Hendershot mi pomaga.
Dasz im odwrócony słoik?
Śnieżną kulę!
Wygląda jak słoik.
Bo to słoik, który stanie się kulą.
To wspólny pomysł. Hendershot mnie rozumie.
Aha! Czaję, o co chodzi.
Tyle że Hendershot cię rozumie, dlatego że ja cię dobrze znam.
Co takiego?
Pokaż mu.
Wszystko o tobie znajduje się w tej księdze,
którą napisałem, bo cię słucham.
Bo jestem wspaniałym bratem.
Ej, okładka była droga!
Serio myślisz, że to wystarczy, żeby być dobrym bratem?
„Wspaniałym”.
Siedź sobie w pracy!
Albo najlepiej się z nią ożeń!
Kocham cię! Zróbmy sobie firmę dzieci!
Dobra! Spędzę czas z ludźmi, którzy doceniają moją ciężką pracę.
- I dobrze. - Super!
Babeczka!
Tu są moi ulubieńcy, którzy mnie doceniają.
To my!
Dałeś czadu jak nigdy.
Morale osiągnęło szczyt.
Szczyt? Zaraz je podniosę.
Bo jesteście dla mnie ważni.
Zrobię to teraz.
Akurat mam czas.
- Naprawdę nie musisz. - Ale chcę i zrobię... to.
No więc...
Wszystko gra, Szefie?
Jasne, że tak. Patrzcie!
A ja na to: „Ląduj tą łyżką z budyniem, bo wezwę urząd lotnictwa”.
A co ona na to?
A ona...
Zatkało ją, że bobas mówi!
- Wspaniale obsługujesz te kredki. - Dzięki.
A ja na to: „Siedzenie samo się nie złoży”.
A co on na to?
A on...
Bo go zatkało!
Fajnie.
Za nieustraszoną obsługę kredek
mosiężny Orzeł Odwagi dla Simmons z Działu Badań i Rozwoju.
Ja też chcę.
- To nie fair. - Właśnie.
Też jestem dzielny!
- W porządku. Nie trzeba. - Czekaj.
Dobre wieści! Każdy dostanie Orła!
To ja nie chcę.
To żadne wyróżnienie.
A ja na to: „Tak, bobas mówi, a ciebie właśnie zatkało”.
Przepraszam, ale muszę wracać do pracy.
Szczeniaczki są w sali konferencyjnej B,
więc spotkamy się w sali A.
To nic takiego.
- A właśnie że tak! - Uważaj!
Słuchajcie. Peg mówi, że zajęto salę B,
w której tyle razem przeżyliśmy
i mamy jej pomóc ją odzyskać!
- Wcale nie! - A jednak.
I musimy jej pomóc!
Jesteśmy rodziną i możemy na siebie liczyć!
Potwierdźcie!
Dobrze.
Idziemy!
Pogadajmy.
O tej pięknej śnieżnej kuli? Jasne.
Dodałem coś od siebie, ale spodoba ci się.
Nie znasz mnie!
Wiem, że jesteś zły, ale co powiesz na pizzę z lodami?
Mój brzuch powie: „Bulg, bulg”, czyli „pychota”!
Znowu oszukujesz!
Odwracam uwagę, by wypełnić zadanie.
No wiesz, pomidor... sos... pizza... lody.
Przestań!
Idź sobie!
Słuchaj, zrobimy kulę i tu podpiszesz.
Skończymy i uciekam, zgoda.
Niezgoda.
Muszę ukończyć zadanie.
- Hendershot kończy to, co zaczyna! - Niczego nie podpiszę.
- Podpiszesz! - Nie!
Właśnie, że tak i przestaniesz być na mnie zły.
- Nie! - Narysuj Marisol z pamięci.
Bardzo chętnie!
Weź przestań!
Nie musimy tego robić.
Znam cię lepiej niż ty sam, Tim.
Tima może i znasz, ale nie znasz...
Mita.
Co robisz?
Tim? Jestem Mit.
Nie mówiłem „Tim”.
Mita nie trzeba wołać.
To ostry gość z ostatniej ławki.
Uważaj! Nie potłucz!
Bo to dzieło Tima?
Trudno.
Gdzie zeszyt?
Mit uwielbia robić lekcje.
Nie mam ochoty na te gierki.
Weź długopis.
Dobrze, nie wezmę go.
Bierz i to natychmiast!
Dobrze, nie wezmę.
Powiedziałem „weź”!
O, rybaczki!
Mit je uwielbia.
Niewygodne, ale Mit takie lubi.
Dobrze się bawisz?
Wcale nie!
Właśnie to powiedziałem.
Co akta mówią na temat Mita?
Nie ma o nim wzmianki.
Przeczytałem je od początku do koń...
„Mit” to „Tim”, tyle że od końca.
Zabawa w zaprzeczenie?
Nie.
- Dość! - Dalej?
Dokończymy kulę,
gdy już zadzwonimy do wszystkich o imieniu...
Yolanda!
To całkiem normalne imię.
Nieprawdaż?
Źle.
Zamknęli od środka.
Oddajcie salę!
Jak skończycie?
Ukradłeś moją taktykę!
Szefie, sala A wystarczy.
Wystarczy?
Ale tam się rusza klamka!
No i ktoś wyrzucił resztki sushi po wyjściu ekipy sprzątającej.
I gdy zawieje wiatr...
nadal nieźle czuć ten odór.
O nie, moi wspaniali pracownicy zasługują na salę B.
Jeśli szczeniaki nie wyjdą,
wymyślimy, jak ich wykurzyć i podnieść morale!
Mam pomysł!
I to ja muszę wpaść na ten pomysł!
Szefie, wszystko w porządku?
Tak. A co?
Wydaje mi się, że wszyscy mają już trochę... dosyć.
Mówisz za wszystkich, Staci?
Tak!
Kazałeś nam wejść do wentylacji i oglądać pupy kolegów.
Obiecuję wszystkim, że będzie fajnie.
Jesteśmy superdrużyną.
A po drugie totalnie ich zaskoczymy.
Odbijemy salę i zepsujemy ich morale.
Niespodzianka!
Świetnie, teraz mam na twarzy trzy pupy kolegów!
Staci, pomóż!
Tim robi wszystko na opak.
Napiłbym się warzyw.
Zaraz mi wysiądzie mózg.
Wybacz, ale też mamy problem z Templetonem.
To nie porażka!
To nowe wspomnienia.
Potwierdźcie!
Chyba oboje mamy Templetonowy koszmar.
Mój cenny mózg!
Ale wpadłem też na pomysł.
Mit, mógłbyś nie podać mi teczki?
Nie mógłbym.
Nie powiedzieć ci, jak się nie zemścić na bracie?
Nie słucham cię.
Wiesz, że w Korporacji wcale nie ma takiej teczki,
dzięki której nie mógłbyś zmanipulować brata tak jak on ciebie?
Nie ma? Nie pokazuj mi jej!
Dobrze. Nie pokażę!
Mam dosyć i chcę zdjąć te rybaczki.
Tim wrócił.
A teraz pokaż tę teczkę.
To na pewno tu?
O, tak!
Tajne wejście do sali konferencyjnej B jest na pewno w tym miejscu.
Tak, na pewno.
I dobrze. Nie będą się mnie spodziewali!
Ale powiem, że to ja, żeby wiedzieli.
Szefie, muszę coś wyznać.
- Jedziesz do Wichita? - Co? Nie!
Masz obsesję na złym punkcie.
Nie chodzi o szczeniaczki.
A jednak o nie.
Dzisiaj może i tak,
ale jutro będzie chodziło o coś innego.
Nie rozumiem?
Nie mogę ich zignorować.
- Morale spadnie. - I co z tego?
Każdy ma złe chwile, ale nie naprawisz ich,
zmuszając kogoś siłą do spędzenia razem kilku minut.
- Łapię. - Poza jednym wyjątkiem.
Jimbo!
Ej, co wy?
Co to jest?
Czuję zdechłą rybę!
Przecież to sala A!
Nasza firma cierpi przez waszą kłótnię.
Dogadajcie się!
Szkoda, lubiłem to krzesło.
Nie wiedziałam, że ucho się tak wygina.
Zapiszę to sobie.
I co on na to?
A on na to:
Zatkało go, że bobas mówi!
No tak, przeprosiny.
- Dzisiaj odkryłem coś ważnego. - Że nie zmieniłeś pieluchy. Znowu.
Macie rację. Przepraszam.
Obiecuję, to było ostatni raz.
Koniec pracy.
Lecimy z bratem na bar micwę.
Rocznicę!
Nie mamy prezentu!
Macie.
Ale musisz coś zrobić.
- Rzuciłeś oba? - Tak się nie robi!
I co teraz?
Na szczęście rodzice mają co do dzieci niskie wymagania.
Jakie śliczne!
Dziękujemy!
Szef Bobas
Napisy: Joanna Worwa-Nowocin