NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nikogo nie łączyć.
Szef Bobas
Jestem szef, Szef Bobas, szef Szef, Szef Bobas, szef, szef
Patrz, jak bobas rośnie, jak się pnie
Jestem kimś Mów do mnie „wielki szef”
Raz na wózku, raz pod wózkiem Wiesz, jak jest
Jestem kimś Mów do mnie „wielki szef”
Na głowie mam kołyskę, dom
Weź zmień pieluchę Gdzie mój śliniak, ziom?
Jak nie zapłacisz To mnie nie przekonasz
- Kto rządzi tu? - No ja, Szef Bobas
Oj! Przepraszam. Sekundkę.
Witaj, szanowny Komitecie!
Cotygodniowy raport Naczelnego.
Wspaniale.
Zacznę od naszych strategii marketingowych.
Ale to dopiero początek.
Kto to? Wielka szansa?
Sam nie wiem. Wpuścimy ją?
Tak! Niech wejdzie!
Oto nasza amatorska drużyna piłkarska „Pszczoły”.
Ostatnio widziałem ich w akcji.
Publiczność dosłownie szalała.
Pszczoły, Pszczoły!
Bzz! Bzz! Bzzz!
Ale stało się coś strasznego...
Niech żyją Pszczoły!
...przez ich właścicielkę - Midge Marksberry.
Chować się!
Ted, co ty robisz?
Chronię moją rodzinę.
Au.
Pszczoły dopadły każdego.
A ja?
Doznałem oświecenia.
„Pszczoły” tak źle się kojarzą,
że Midge organizuje konkurs dla kibiców na nową nazwę.
To my go wygramy i nazwiemy drużynę „Bobasy”.
Wyobraźcie sobie stadion krzyczący jednym głosem:
„Bobasy! Bobasy! Łe, łe, łe”!.
Toż to plan z najwyższej półki!
Schlebia mi pani.
Przemowę wygłosi mój brat, więc...
Chwila. Mamy oddać ten wspaniały plan w ręce zwykłego dziecka?
Jasne, że nie.
Tim to jeden z najlepszych mówców na świecie.
Zwycięstwo murowane.
Skąd aż taka pewność?
Stąd, że każde słowo naszej przemowy zostało dokładnie zaplanowane
przez sztab geniuszy,
czyli moją ekipę od sytuacji kryzysowych!
W skrócie „Brygada kryzys”.
Mają przewidzieć wszelkie sytuacje, głównie te złe, i znaleźć wyjście.
Staci, przemowa.
„Ta drużyna ma podzielać nasze wartości”.
Czuję, że wygramy.
Wiadomo.
„Jest sercem, a my jego krwią”.
Będzie super. Czego się boicie?
Dobre pytanie.
Jeśli się przejęzyczysz,
po prostu się zaśmiej i powiedz poprawnie.
Dobrze, ale nigdy mi się nie zdarzyło.
- A jak ktoś ci przerwie? - Nie przerwie, prawda?
- Musisz być na to gotowy. - Powiedz coś miłego,
na przykład: „Jest pani piękna jak mors”.
„Dziękuję, młodzieńcze”.
Co?
Torebka?
Na wymioty.
Nie zwymiotuję. Mam nadzieję.
A co, jeśli zaatakuje cię sokół?
Tym zatamujesz krew.
Skąd niby miałby się tam wziąć sokół?
Wszystko może się zdarzyć, a stawka jest zbyt wysoka.
I dlatego proponuję nazwę „Kajdanki”.
Macie prawo nie zostać pokonani! Dziękuję.
Dziękuję, Doug, ale niestety ta przemowa nadaje się tylko do śmieci.
Następny!
- Zapomniałem torebki. - Spokojnie, pokonasz ich.
Bobasy! Bobasy! Łe, łe, łe!
Zatem aby uczcić pierwszy słownik,
drużyna powinna nosić nazwę „Tablice z pismem klinowym”!
Dziękuję.
Odpada.
To znaczy, że mi się nie podoba.
Kto teraz?
Timothy Templeton!
Chodź tu, chłopcze.
Timbo, twoja kolej. Co jest?
- Chce ci się dwójeczkę? - Nie.
Bałem się, że coś mi pójdzie źle,
więc znalazłem zastępstwo.
Wygląda na to, że Tima obleciał strach i zastąpi go Danny Petrosky.
- Sorki. - Spokojnie.
Żadna siła nie zepsuje naszej przemowy.
Nazywam się Petrosky.
Milionerka, a nie umie czytać.
Dobra, zaczynam.
Co my tu mamy?
Gdzie pierwsze słowo?
„Ta...
drużyna ma podzielać nasze twardości”.
Wartości. Nasze wartości.
Dlatego nie jestem dziany.
„Jest sercem, a my jego krwią”.
„Czy to my walczymy dla uciśnionych, czy oni walczą dla nas?”
Pani na pewno wie, pani Busko.
Na mur beton.
A nie mówiłem?
„To niepokonana siła,
ani w domu, ani w naszych sercach, ani na boisku.
Dlatego nazwiemy ją...”
Ej, serio?
Nie no, sorki, Tim.
Słaba ta nazwa.
Drużyna powinna nosić nazwę... Hot Dogi!
- Super! - Tak!
Ale nie do jedzenia, tylko gorące psy.
Najlepiej w swetrach.
Spocone, sapiące psy są najgroźniejsze.
Hot Dogi! Hot Dogi! Hau, hau, hau!
- Hot Dogi! Hot Dogi! Hau, hau, hau! - Naprawię to.
Przymocujemy im ogony na baterie!
Czekaj, czekaj.
Muszę to zapisać.
Pani Marksberry?
- A nie lepsze by były „Bobasy”? - Ciii.
Bo nie usłyszę, co mówi.
Powiem kilka losowych liter,
które krzykniemy w połowie meczu.
F-L-A-R-T-I-U-M-N-Y!
Flartiumny? Zgoda!
No więc jeśli chodzi o raport...
Wiesz, czemu cię wezwałem.
Obiecywałeś nam góry, a mamy hot dogi.
A to? To chwilowy problem.
Moja ekipa ma plan awaryjny na tuzin sytuacji.
Potrzebuję tuzin planów na wczoraj!
Mają już logo. I to okrutnie słodkie!
Żegnaj, Żółte 100%!
Szczeniaczki nas pobiją.
W zasadzie to ich w tym wyręczamy!
Ha, ha, „dziękuję”, ale śmieszne.
Jak wam niemiło odpowiedzieć?
- Żryj zad! - Dzięki.
Brygada kryzys, do roboty.
Do konferencyjnej, aż wymyślicie, jak zmienić nazwę na Bobasy!
Dobra, Szef chce plany!
Ale może najpierw coś zjemy?
Ja jestem głodna.
O, może zamówimy chińszczyznę?
Najemy się i będziemy mieć lepsze pomysły.
A co, jeśli będzie za ostre?
Może weźmy też lody, żeby schłodzić usta.
- A co, jeśli będą za zimne? - I zamrożą nam usta?
Może niech mój dział wymyśli żel ogrzewający usta?
A co, jeśli poszli na lunch i nigdy nie zjemy,
i schudnę, i spadnie mi pielucha?
- Długo myślą! - To dobrze.
Rozpatrują różne opcje i wybiorą naj...
Tak. Jasne.
Nie obchodzi mnie wasz lunch, ale dobrze, że usta całe.
Genialny pomysł.
- I co? - Potrzebny wóz i hollywoodzki uśmiech.
I wtedy ta dziewczynka mówi:
„Ma pani uśmiech jak kobieta przed trzydziestką”.
Nie rozumiem. Bo jesteś stara?
Jestem w kwiecie wieku.
A ja mam 59 lat i jestem z tego dumna.
A ty ile masz, 50?
Zapowiada się nam sympatyczny wywiad.
Tu Marcja Krinkle.
Są ze mną Midge Marksberry,
właścicielka miejscowej drużyny,
oraz Danny Petrosky, chłopiec, który wymyślił nową nazwę: Hot Dogi.
Ten chłopak to fabryka pomysłów.
Nie opuszczam go ani na krok.
Dawaj pomysł!
„Zabierz miejsce do domu”.
„Musztardoniedziałki”.
„Przyprowadź gracza”, „Zostań trenerem”.
On dosłownie sypie pomysłami!
Zwolnij!
Jak widać, z wiekiem nasze umysły się starzeją.
Danny, skąd taki kulinarny pomysł?
Nie chodzi o jedzenie, tylko o psy.
Mój kolega Tim chciał zaproponować inną nazwę.
Ale wtedy ja wymyśliłem Hot Dogi.
Tylko że hot dogi są pyszne, a nie straszne,
ale ponieważ sam cierpię na pso-w-ubraniofobię,
to taka maskotka od razu budzi we mnie lęk.
I tak wymyśliłem Hot Dogi.
Co za historia!
A właśnie, Tim jest tu dziś ze mną.
W takim razie zaprośmy go do nas!
Witajcie.
Danny wymyślił nową nazwę, więc przyniosłem niespodziankę!
Hot dogi!
Dla jasności, nazwa drużyny znaczy co innego.
Ale hot doga nigdy nie odmówię.
Wiem, wiem.
Weźmie?
Inaczej plan nie zadziała.
No dalej, powinna wziąć.
A nie masz czasem grejpfruta w bułce?
Dopiero 8.00 rano.
Czas nie ma znaczenia, laluniu.
Młodsze już nie będziemy.
Do roboty, Timbo.
Przy okazji pozwolę sobie wspomnieć,
że bobasy ostro walczą.
Zarówno o butelkę, jak i o zwycięstwo.
I co najważniejsze, każdy je kocha.
A skoro kochamy naszą drużynę, to nazwijmy ją Bobasy.
Bobasy! Bobasy! Łe, łe, łe!
Wspaniale!
„Bobasy” to świetny pomysł. Sama wiem, jakie bywają uparte.
Z doświadczenia.
Zgadzam się.
A to, że Midge Marksberry przetrwała w tym świecie,
i to aż równe 59 lat, jest wystarczającym dowodem.
Nie wiem, co lepsze.
Bobasy czy Hot Dogi? Jak myślisz, Danny?
Jestem za najlepszym pomysłem,
bo sam nigdy ich nie słucham.
Na przykład to: zjem kolejnego hot doga.
Nie mogę przestać!
Sami słyszeliście.
Czekamy na ostateczną nazwę.
- Tak! - Udało się!
Tylko że... nie mamy nazwy.
Ale przynajmniej nasza jest w grze!
Zamknęli drzwi, ale wleźliśmy oknem.
Pomyślmy, jak wygrać!
- Tak! - Właśnie!
- Udało się! - Tak. Super!
Myślcie.
Powinno pójść łatwo, skoro już usłyszeli nazwę, prawda?
Teraz to bułka z masłem.
- Hot Dogi! - Tak!
Hot Dogi brzmią lepiej!
Nie! Bobasy!
Hot Dogi!
Proszę się nie bić!
Ustalmy, że będą Bobasy, albo...
pójdziesz do kicia!
Tak!
Nie! Będą Hot Dogi!
Aresztuję cię za obrazę dobrego gustu funkcjonariusza.
A ja go ułaskawiam.
Drużyna powinna nazywać się Hot Dogi.
Wydam dekret!
A kto pana poprze?
Czyli pat.
Bobasy, pacanie!
Hot Dogi! Hot Dogi! Hau, hau, hau!
Chyba „ble, ble...”!
Nie, tak robią bobasy!
Wiem! Dlatego czekam do pediatry!
Jak już ustalą, że to będą Bobasy,
kupię dla nas wszystkich koszulki, czapki...
Janice... jesteś jedną z nich?
To my mamy rację i jesteśmy wszędzie.
Wybaczcie, chłopcy. Nie jestem głodny.
Winoghonko na cztehy.
Wyborne.
Phosto z winohośli.
No więc ta sytuacja jest dla nas zła.
Spada miłość do bobasów u tych, którzy je mają.
To też przewidzieliśmy!
Jesteś pewien?
Do zwycięstwa wiedzie wiele dróg.
Moja brygada ma multum rozwiązań.
Cierpliwość to...
Już!
Musimy to zakończyć! Mówcie!
A co, jeśli nasz świat to malutki atom w czymś o wiele większym?
A co, jeśli to coś to wielki pierd?
A co, jeśli jesteśmy jego częścią?
A co, jeśli się zatrzymamy?
Co tu się dzieje?
Zamawialiśmy lunch.
Ale za dużo myśleliśmy.
Boimy się.
A co, jeśli pomysły to mali ludzie?
A co, jeśli my jesteśmy pomysłem?
I to pomysłem pierda?
Ojej...
Sparaliżował ich własny geniusz!
Myśl, co zrobić, by Bobasy wygrały.
Może skok rowerem przez 20 bobasów?
To stary pomysł Danny'ego.
- To jest to! - Szalony skok?
Nie, jego ludzki ekwiwalent.
Skoro wielkie umysły zawiodły, zwrócimy się do szaleńca.
Fajnie, że jesteś.
Mimo tej całej afery nadal jesteśmy funflami.
Funfle? Fajna nazwa!
Midge też przyszła.
Spisuje moje genialne pomysły.
Pomoże nam rozwiązać problem z nazwą.
Super pomysł.
- To dobry kij? - Mamy inne zasady.
Trzeba wbić piłeczkę do następnego dołka.
Przy tobie wychodzę na totalnego laika.
- Wiecie już, jak wybierzemy nazwę? - Nie.
Ale już wymyślam. Zagramy mecz.
Psy konta Bobasy.
Ja zbiorę psy, a Tim załatwi bobasy.
Jakie zasady?
Gramy do pięciu goli.
Wygrywa ten, kto pierwszy strzeli pięć,
albo będzie miał więcej po pięciu kwartach.
Szalone, ale i logiczne,
i tak zamotane, że nie ma na to rozwiązania.
Czyli czysty Danny.
- Umiesz kopać? - Stanę na linii.
Wolę być w roli trenera.
Danny będzie miał problem z zebraniem drużyny.
Drodzy koledzy, jestem pewien, że pokonacie te psy.
Nasz drugi trener, Tim, rozmawia z rodzicami.
Bobasy! Bobasy! Łe, łe, łe!
Rodzice są za.
Omówmy strategię.
Joy, nie będziesz w ekipie,
która chce nadać drużynie obce imię.
O nie! Mamy jednego mniej!
Wcale nie.
Nie lubię sportu,
ale nie zrobiłem kariery, siedząc non stop na pupie.
Dawać te psy!
Plan na jutro: spróbować nauczyć się grać.
Pieski, które potrafią grać w piłkę!
Mam dla was mięsko!
Pieski, które potrafią grać w piłkę!
To... coś... oznacza.
Tylko co?
Tak!
Bobasy!
Czy to...
Mops Drops?
Damy radę.
Co jest? Miałeś ich trenować.
Wiem. Lepiej się nie dało.
Dobrze! Podawajcie główką.
Jestem świetnym trenerem!
Pamiętaj, damy radę.
No dobrze! Pora rozstrzygnąć nasz konkurs.
Nazwiemy drużynę Bobasy...
- Tak! - Tak!
Buu!
- Buu! - Tak!
...czy Hot Dogi?
- Buu! - Buu!
- Juhu! - Tak!
- Buu!
Niech żyją Hot Dogi!
Gol!
Dobra, już zrozumiałem. Trafili.
Proszę. No dobrze, krzycz.
Dobra, przestań. Dosyć! No już!
Gol!
Właśnie tak. Z życiem, kochani.
Ręka!
Przestań, twoi nie mają rąk.
A może mają cztery?
Trudno powiedzieć. Cofam.
Gramy!
Buu!
- Tak! - Tak, brawo!
Brawo, Scooter! Skop im pupy!
Jesteś genialny!
Scooter!
No co? Hot dogi pomagają mi się odstresować.
Są mięciutkie i mokre od potu, jak całus babuni.
Niniejszym nakazuję ci kopnąć tego bobasa w buzię!
Co to ma być? Ten bachor oszukiwał!
- Kochanie, to nasz... - Wiem, kto to, Ted!
Hot Dogi! Hot Dogi! Hau, hau hau!
Tak!
Nie!
Słuchajcie, jest cztery cztery.
Jeszcze jeden i wygramy.
Ćwiczyliśmy tę opcję, choć tylko raz.
Raz, dwa, trzy... Łe!
Plan na jutro: mieć realne oczekiwania co do uczenia się gry w piłkę.
O nie!
Dalej, dalej!
Ale cuchnie! Nie wytrzymam!
Weź chłopców.
Musimy uciekać, i to już!
Ohyd...
Czekajcie! Hot Dogi wygrały!
Wracajcie i... Ojej.
Każdego będzie mdliło na słowo „hot dog”.
Dlatego nasza drużyna będzie nosić nazwę „Bobasy”!
Bobasy! Bobasy! Łe, łe, łe!
Kochanie, chodź, bo nie zdążymy na mecz!
Wyglądasz...
przepięknie.
Dzięki temu, że poprawiliśmy wynik o 12 procent...
Chwileczkę.
To wasze niespodziewane zwycięstwo
i ten wymiotujący chłopiec...
To dzięki mojej brygadzie.
Byliśmy przygoto...
Po prostu miałeś farta.
Głównie tak.
Wspaniale.
Szef Bobas