Oto ważne słowo, które warto znać w Reykjavíku: pylsa.
Co oznacza?
Czas na hot doga. Tak!
Islandczycy uwielbiają hot dogi.
Tak już jest.
- Podzielimy się? - Jasne.
Poprosimy hot doga,
szarpaną wieprzowinę i szarpaną jagnięcinę.
Cudowne.
Chcę go z powrotem.
Niesamowity.
Trochę ostry.
Cudowny!
- Ten jest najlepszy. - Tak. Nie spodziewałam się.
Dlatego podróżujemy z rodziną.
To jedyny powód.
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian Czy ktoś, czy ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
ISLANDIA
Moje pierwsze skojarzenie z Islandią?
Myśl:
„Będzie zimno.
To odosobnione i nieco wrogie miejsce”.
Język islandzki wprawia w osłupienie.
Każda nazwa jest bardzo długa
i trudna do wymówienia.
Żyłem w przekonaniu, że kulinarnie to cel podróży dla odważnych.
Ale przyleciałem tu i wiecie co?
Mówią, że to miejsce z innej planety,
ale to nieprawda.
Nie tak trudno tu dotrzeć.
To wyspa między Nowym Jorkiem a Europą.
I nie jedzą już tylko owczych głów i sfermentowanych rekinów.
I dobrze, bo mam inne gusta.
Przyleciałem.
Zabrałem Monicę i Lily.
One spędzą miłe wakacje,
a ja będę pracował w pocie czoła.
Przyjdzie czas na jedzenie,
ale jako że dusza Islandii jest zakorzeniona w pięknie natury,
zacznę od wycieczki.
Jest ze mną Gunnar Freyr Gunnarson.
To przyrodnik i fotograf, który napisał do mnie na Instagramie
i od lat zapraszał mnie do Islandii.
Za każdym zakrętem czeka coś nowego.
Nie da się nudzić.
Nie znam miejsca, które w zaledwie godzinę
pozwala zobaczyć góry, wulkany, bujne łąki,
strumienie, wodospady, owce, barany i kozy.
To odcinek przyrodniczy.
Tam biegną konie.
Zobacz! I tam.
To krajobraz wulkaniczny.
Widziałem takie tereny tylko na Hawajach.
Też utworzone przez wulkany, ale po drugiej stronie świata.
To kraina stworzona i położona wśród wulkanów.
Niektóre właśnie tryskają lawą.
LAWA
Mimo lata jest dość wietrznie i chłodno.
- Ale ubraliśmy się nieco inaczej. - Tak.
Wypowiem nazwę jeziora? Jak się nazywa?
Kleifarvatn.
Nie tak źle, Kleifarvatn.
Uwielbiam to uczucie,
kiedy jest się samemu wśród natury i żywiołów.
Natury, której nie spotkamy nigdzie indziej na świecie.
Tak.
- Pół godziny od miasta. - To cudowne.
Tak.
Przygotowałem coś fajnego w jaskini.
Znam te numery.
No proszę!
Tu mieszkasz?
Sprzęt do kawy.
- Tak. - Wygląda jak zestaw naukowca.
Piękny widok.
Proszę.
- W Islandii mówimy skál. - Skál!
Skál, przyjacielu.
Przygotowałem dla ciebie danie o nazwie flatkaka.
Flatkaka!
Czyli „płaskie ciasto”, ale to pieczywo.
Jak pita.
Zjemy je z masłem i wędzoną jagnięciną.
- Wygląda jak wędzona szynka. - Tak.
- Świetny wędzony smak. - Tak.
Jem w cholernej jaskini nad jeziorem Veivavatn!
Nie do końca.
Kleifarvatn.
Za pierwszym razem wyszło. Użyj tego, Richard.
Próbowałeś suszonej ryby?
- To nie ten rekin? - Nie, to nie rekin.
Ludzie konserwują jedzenie, wędząc, susząc i peklując je.
Bardzo sucha.
- Jak baccalà. - Rybne jerky.
Jest bardzo sucha, więc nie szczędzimy masła.
Pasowałoby do moich butów.
Próbuję.
Bardzo sucha.
To tradycyjne dania islandzkie
od wieków jedzone przez wikingów i Islandczyków.
Pamiętasz, co mówiłem o butach?
Nie próbujcie tego z protezą.
Ale nie wszystko jest tak suche.
Na szczęście niektóre tradycje są bardzo delikatne.
Np. jogurt skyr ze śmietanką, jagodami
oraz jadalnymi kwiatami, które Gunnar zebrał przy jaskini.
Cudowne!
Lubię naturę!
Czas na miasto.
Reykjavík to stolica położona najbliżej koła podbiegunowego.
Latem słońce zachodzi tu rzadko.
A to oznacza więcej światła i więcej czasu na desery.
Braud & Company?
Brauð og Co.
Dobra.
Boże.
Wybaczcie, Islandczycy. Brauð og co, czyli „Chleb i Spółka”.
To wyśmienita cukiernia w mieście znanym z cukierni.
Kto ją prowadzi?
- Víðar. - Boże.
Vidar!
- Cześć. - Jestem Phil.
- Witaj w Islandii. - Witam wszystkich.
- Amerykanie? - Tak.
Co tu robicie?
Zwiedziłyśmy Europę. Przyszedł czas na coś nowego.
No i macie.
Gruba kurtka w lipcu to zdecydowanie coś nowego.
- Podasz nam zestaw słodkości? - Jasne.
- Dzięki. - Żadem problem!
- Naszą gwiazdą są cynamonki. - Na ciepło!
Przyciągają klientów. Prosto z pieca.
Cynamonka idealna.
- Po to się tu przyjeżdża. - Tak.
Skąd się znacie?
Część z liceum, część ze studiów.
Rok temu spędziłyśmy pięć tygodni w Europie.
Teraz wróciłyśmy.
Podróżuję od 23 roku życia. Wcześniej nie byłem w Europie.
Podróże zmieniły moje życie. Pewnie macie tak samo.
- Mamy 23 lata. - Idealnie!
Świetnie! Co jeszcze zjemy?
To ciasto małżeńskie.
Dżem rabarbarowy i kruszonka.
- Typowo islandzkie. - Tak!
Robią je wszystkie babcie.
- Serio? - Każda ma swój przepis.
Moja go nie piekła.
Głupia babcia.
Islandzkie wypieki są dość tradycyjne, ale spróbowaliśmy czegoś nowego.
Wypieczone.
- Tak, po nordycku. - Świetne.
Są i geniuszki! Pychota.
Moja ulubiona piosenka.
- Kroją chleb. - Nawet mi się podoba.
Cukiernicza impreza.
- Dobrze? - Tak.
Jestem Islandczykiem!
Ciasto małżeńskie dla żony?
- Tak. - No jasne.
Małżeństwo musi trwać.
Wyspę otaczają wody Atlantyku,
więc rybołówstwo to jeden z filarów gospodarki.
Pyszne ryby są tu wszędzie. Na przykład tutaj.
Seabaron to idealna wakacyjna restauracja.
Luźny klimat, pyszne jedzenia.
Zupa z homara.
Smaczna.
Zupa jest przepyszna.
Nigdy w życiu nie widziałem takiej porcji delikatnego homara.
Czemu jest delikatny?
Bo w Islandii wygląda to inaczej
i za homary uznaje się też langusty.
A są one rzadsze i lepsze od homarów.
Te krewetki ze szczypcami są drogie
i trudno dostępne w USA.
Tutaj jest ich jednak pełno, więc niech nazywają je, jak chcą.
Ja nazywam je…
Na drugie danie dostałem cudne szaszłyki ze świeżą rybą.
Nie jadłem zębacza.
To takie proste. Woda jest blisko.
To wszystko, co najlepsze w wakacjach.
Ryba jest miękka i delikatna.
Spróbuję z sosem czosnkowym.
Widzieliście zębacza?
Aż chce się wyć.
Lepiej wygląda jako kebab.
Wybacz, rybko.
Reykjavík to mieszanka starej i nowej architektury.
Małe, zabytkowe budynki stoją obok współczesnych cudów,
np. tego pięknego kościoła, który wygląda, jakby startował.
Lub futurystycznej sali koncertowej,
której fasada inspirowana jest formacjami skalnymi.
Niektóre budynki łączą stare i nowe.
Np. ten z dachem z darni.
Spotkam się z jego architektką,
Shruthi Basappą.
To również krytyczka kulinarna. Zjemy lunch w lokalu Sumac.
To stara część miasta. Tu powstała pierwsza osada.
To serce Reykjavíku.
- To urocze miasto. - Tak.
Co się tu sprowadziło?
Mąż Islandczyk. Poznaliśmy się na studiach w Hiszpanii.
Skusiła nas pogoda.
Szef kuchni zakochał się w Bliskim Wschodzie
i sprowadził do Islandii tamtejszą kuchnię.
Smaki Lewantu i Bliskiego Wschodu
są zupełnie inne od tradycyjnych potraw islandzkich.
Widzę, że świat staje się otwarty na kuchnie reszty świata.
Jemy.
- Piękne. - Bardzo ostre.
I pojawiła się reszta świata.
Hummus, pita, grecki ser halloumi
i smażone boczniaki.
- Zrobię tak. - Śmiało.
- Tak to robimy. - Super.
Uwielbiam takie połączenia.
Scena kulinarna Islandii się rozwija.
Nigdy nie byliście celem dla łasuchów.
W przeszłości byliśmy nastawieni na przetrwanie.
Jako naród wyspiarski
nie myśleliśmy o luksusach, tylko o zaspokojeniu głodu.
Jedliśmy owcze głowy i sfermentowane rekiny.
Nie jem sfermentowanego rekina.
- Ja też nie. - A próbowałaś?
Powąchałam i mi wystarczyło.
Dzięki Bogu za przeszłych pionierów.
Teraz mamy też większy dostęp do składników.
Kuchnia islandzka się rozwija i zawdzięcza to kucharzom.
Świetnie.
- To islandzki sweter? - Kupiłem go wczoraj!
- W islandzkie lato. - Mamy lipiec.
Gdy widzę wodę, a ona widzi mnie, nagle zrywa się wiatr.
Tak.
I czuję się, jakbym stał na środku Oceanu Atlantyckiego.
W sumie to prawda.
- Islandzkie żeberka jagnięce. - Czekałem na to!
To moje ulubione danie. Glazura jest pyszna.
Są tu soczewica, grillowane winogrona i migdały.
- To świetne danie. - Pyszne.
Islandzka jagnięcina w śródziemnomorskim stylu.
Dania islandzkie są wędzone, słone lub słodkie.
To trzy główne smaki.
Ale poszerzamy naszą paletę.
Jagnięcina wypada tu świetnie.
Cudowna ryba i jagnięcina.
Jak się nazywa kucharz?
Thráinn.
Nie mają jakiegoś Boba?
Islandia to raj dla podróżników.
Można tu biwakować, spacerować, wspinać się po lodowcach,
podziwiać zwierzęta, a nawet eksplorować lodowe jaskinie.
To ja jestem na tej desce.
Tak!
Duchem.
Co przygotował dla mnie Richard?
Wejdę do najzimniejszej wody na Ziemi.
Czas założyć kombinezony.
Nie jestem już taka mała.
Bardzo wygodny.
Widać.
Silfra to jedno z najsłynniejszych miejsc do nurkowania na świecie.
Chodź, Phil.
Fani takich rzeczy uwielbiają je,
bo pozwala dotknąć dwóch płyt tektonicznych.
Północnoamerykańskiej i euroazjatyckiej.
Można dosłownie pływać między nimi i dotykać ich jednocześnie.
Do tego to woda lodowcowa, więc jest krystalicznie czysta.
Widoczność jest niesamowita.
I wszystko to, o czym powiedziałem, zupełnie mnie nie obchodzi.
To czemu to robisz?
Paluch.
Zraniłem się w palec i samo zakładanie stroju boli.
Podciągnij do góry.
Założyłem skafander suchy, dzięki któremu będę suchy.
Podnieś ręce.
Na niego zakładam skafander termalny, w którym czuję się jak parówka.
Raz, dwa, trzy.
Zacisnęła to naprawdę mocno.
Daj znać, jak się czujesz.
Cudownie.
W porządku.
Zacząłem się zastanawiać, po co mi taka ochrona.
- Masz fioletowe usta. - Oczy ci wyskoczą.
Czemu?
Bo ta woda ledwo pozostaje wodą.
Ma tylko jeden stopień Celsjusza.
Żyj długo i pomyślnie.
Oto najsmutniejszy odcinek Teletubisiów.
Zaraz będziemy w wodzie.
I jak?
Wiesz, co pokazuję?
- Dobrze. - Tak?
Tak.
Ledwo mogę oddychać, głowa zaraz wyskoczy mi z ciała.
Czas zanurkować.
Zejdźcie ostrożnie na piętach.
Podobno Tom Cruise to robił.
Jesteśmy jak dwie krople wody.
Świetnie.
Gdy zanurzyłem się w wodzie,
zalało mnie.
A byłem cały owinięty.
Woda w uchu i w nosie. Brakowało mi tchu, nie czułem rąk.
Usta jako jedyne nie były zakryte
i zamarzły od razu zanurzeniu się.
A komu się podobało?
Monice.
- Fajnie, nie? - Tak!
Po prostu wspaniale.
Czy było pięknie? Tak. Ale myślałem tylko o wodzie.
Miała się nigdzie nie wlewać, a jednak się wlewała.
Wlała się, Richard.
Jak się czujecie?
Jest cudownie!
Woda w nosie.
Płyniemy dalej, Phil?
Reżyser John i Richard ekscytowali się,
że dotknę płyt tektonicznych,
ale bądźmy szczerzy.
Wytrwałem dziesięć minut.
Wracam.
Byłem jak wielka, niezdarna żydowska wydra.
Pomogę ci.
Jak ci się podobała Silfra?
Cudowna.
- Richard. - Tak?
Tak naprawdę nie dotyka się dwóch płyt.
Teraz to mówisz?
Płynie się w dolinie między płytami, ale nie dotyka się ich.
Zimno ci?
Słyszycie, jak się śmieją? Przezabawne. Odchodzę!
Prawdziwy bohater.
Wolałem to miejsce. Wiecie czemu?
Bo woda ma 30 stopni.
Wiecie, kto tam był? Richard z ekipą.
Wszyscy tam byli!
Cała ekipa. Bawili się świetnie!
„Musisz tam pojechać!” „Kiedy?”
„W sumie to nie ma czasu, ale mam inny pomysł.
Odmrozisz sobie tyłek w Silfrze”.
Czas na kuchnię włoską.
Tak, włoską. W Reykjavíku.
Restauracja Primavera znajduje się w pięknym miejscu.
Można popłynąć tam statkiem.
Dzięki za podwózkę!
Założył ją w 1993 r. szef Leifur Kolbeinsson,
kiedy rewolucja kulinarna dopiero raczkowała.
Lokal cieszy się sporą sławą.
To prawda, że jako pierwszy wprowadził tu świeży makaron?
- Tak. - Chyba tak.
Niesamowite. Jesteś jak Beatlesi.
Robili makaron?
Zaprosił mnie tu szef Gunnar z nagrodzonego przez Michelin Dill,
lokalu, który rozsławił kuchnię islandzką.
Wszyscy gotowali kuchnię francuską.
Postanowiłem zrobić coś innego.
Zacząłem podróżować do Włoch. Wtedy to było dość rzadkie.
Właśnie.
- Zakochałeś się w makaronie. - I całym kraju.
Zacząłem uczyć się włoskiej kuchni.
Też jestem fanem. Za Włochy!
Zdrowie.
Zaczniemy od burraty, którą sprowadzamy z Puglii.
Co tydzień.
Ale 30 lat temu nie importowaliśmy win.
Nie mieliśmy oliwy, polenty czy ryżu.
Nie było tego?
Sery, prosciutto i salami były zakazane jako zagraniczne mięsa.
- Teraz już nie są. - Tak.
Pieczona burrata. Nie spodziewałem się tego tutaj.
Zrobiliśmy dżem pomidorowy z pangrattato na wierzchu.
Odrobina oliwy z Chianti.
Czasami kilka składników wystarczy, by zrobić coś pysznego.
Wystarczą dobre składniki.
- Tak. - Pyszne.
Jestem we Włoszech.
Spójrzcie.
- Jaki to makaron? - Bardzo delikatny.
Tagliarini.
Podamy go z sosem noisette, szałwią i orzechami włoskimi.
Bardzo prosto. I z parmezanem.
- Jakie jego danie lubisz najbardziej? - Chyba to.
Prosiłeś o nie?
- Nie. - Zna cię.
Jadłem je ostatnim razem.
Pyszny.
- To danie z północy Włoch. - Tak.
Jakbym tam był.
Jak zareagowali ludzie, gdy poznali świeży makaron?
- Przyjął się po latach. - Co?
Zwracali talerze z pretensjami, że makaron jest źle ugotowany.
Gotują go przez 25 minut.
Nie mogę w to uwierzyć.
Islandczycy do drugiego dania zawsze jedli ziemniaki.
- Tak. - Tu mieli makaron.
Dziękuję. Najadłem się.
W listopadzie mamy trufle.
Nie wrócę tu w listopadzie.
- Co? - Za zimno.
- Wtedy jest miło. - Jak to?
Bardzo lubię tutejszą zimę. Nie jest aż tak zimno.
- Affogato. Znam się! - Tak.
Jak miło.
- Idealnie. - Dzięki!
Włosi znają się na rzeczy.
Fantastycznie. A po islandzku?
Frábært.
Pod wyspą drzemią wielkie pokłady energii geotermalnej.
Wykorzystuje się je jako źródło energii,
do ogrzewania i do gotowania.
To takie przypadkowe. W jednym miejscu jest chłodno,
ale tuż obok strasznie gorąco.
Właśnie, widać wrzącą wodę.
Tak.
Za nami widzimy gorące źródło,
które ogrzewa wszystkie domy w wiosce.
Siggi pokaże nam niesamowity sposób, by upiec chleb.
To chleb z wczoraj.
- Z wczoraj? - Tak.
Był tu przez dobę?
Widać, że energia aż kipi.
Kipiąca energia. Mam się odsunąć?
- Aż wrze. - Tak!
Cofnijmy się trochę.
Siggi przygotował ciasto na chleb,
wstawił je do garnka, owinął go folią
i zakopał w gorącym piachu.
Widać, jaki jest gorący.
- I już. - Gołymi rękoma?
- Zobacz. - Rany!
- Z ziemi. - Kuchnia natury.
Tak.
Idealny.
Siggi.
Wygląda jak piękne ciasto.
Rany.
Pachnie jak chleb żytni.
- Mogę? - Śmiało.
Pyszny.
- Jak deser. - Dziękuję.
Ten chleb był po prostu pyszny.
Nie jako chleb gotowany w garnku pod piaskiem
wśród geotermalnych wód z bąbelkami.
Znam się na tym.
A to pstrągi z tego jeziora.
Rany!
Wędzone na farmie na drugim brzegu.
Świetnie.
- Kanapka z masłem i pstrągiem. - Tak.
To świetne połączenie, bo ryba jest nieco słona.
Jasne.
A chleb trochę słodki. Razem smakują świetnie.
- Proszę. Smacznego. - Smacznego, przyjacielu.
Kęs Islandii. Tyle ci powiem.
Tak, pyszne.
Chris Burkard to podróżnik i fotograf.
Robi piękne zdjęcia. Potrafi uchwycić piękno miejsca.
Mamy to. Oby trafili falę.
Pokaże mi swój ulubiony lokal
w pierwszym w Islandii food hallu przerobionym ze stacji autobusowej.
Skál!
- Pochodzisz z USA. - Z Kalifornii.
Czemu Islandia?
Po 75 wizycie tutaj zacząłem się zastanawiać,
czemu ciągle wracam do domu. I zostałem na dłużej.
To miejsce inspirowało mnie od młodości.
- Proszę. - Dzięki.
Mogę cieszyć się ludźmi i pięknym krajobrazem.
Zdarzają się trudniejsze chwile.
Na przykład srogie zimy.
Tak naprawdę nie jest tu zimniej niż w Nowym Jorku.
Chodzi o wiatr. Wystarczy mieć dobrą czapkę.
Islandia to jedno z tych miejsc,
które zwraca z nadwyżką energię, jaką się jej daje.
Gotowi na jedzenie?
Skál to klasyczne islandzkie menu z nowoczesnym akcentem.
Szef Mauney jest tu od początku.
Zaczniemy od przegrzebków po islandzku.
Z kremem chrzanowym, koprem i olejem orzechowym.
Piękne.
Duszone buraki z mascarpone po islandzku,
koprem, orzechami włoskimi i liśćmi gorczycy.
Pamiętajcie, by dobrze wymieszać.
Każdy detal jest ważny.
Boże.
- Ten chrzan jest świetny. - Pyszne danie.
Zebrane na łonie natury.
Świetnie operujesz nie tylko aparatem, ale i widelcem.
Marchewki, buraki i inne warzywa to ich podstawowe produkty.
Byli na nie skazani, więc wymyślili dobre potrawy.
- Runda druga. - Cudownie.
- Kanapka z boczkiem. - Co?
I pieczony pstrąg alpejski.
To nasze popisowe dania.
Jadłeś już pstrąga alpejskiego? To moja ulubiona ryba.
Z kaparami i szalotką. Wygląda pięknie.
Pyszna!
Jak delikatny łosoś.
Pyszna.
Teraz boczek. Jak nazywacie tę kanapkę?
Flæskesteg.
Że co?
Flæskesteg. To po duńsku.
- Serio? - Tak.
Flæskesteg.
Boczek, buraki, pikle i majonez.
Od razu wiedziałem, że będzie świetna.
To taka islandzka wersja kanapki z peklowaną wołowiną.
Rubena?
Chrupie!
Robisz niesamowite zdjęcia.
Myślisz czasami, że dzięki twoim zdjęciom nie trzeba już gdzieś jechać?
Magia nie tkwi w zdjęciach.
Jest w głowie i sercu.
Moje zdjęcia mogą inspirować ludzi,
by chcieli coś takiego przeżyć.
Taką mam nadzieję.
Jesteś inspiracją.
- Zdrowie. - Za przyjaźń.
Tak.
Zabieram swoje dziewczyny do lokalu Le Kock,
czyli „kogut”.
Nie myślcie sobie.
Szef kuchni to moja kulinarna bratnia dusza.
Podoba się wam Islandia?
Bardzo.
- Cześć. - Od razu lepiej!
- Mam dla was bajgle. - Markús!
Miło cię poznać. Jak się tu znalazłeś?
Mam podwójne obywatelstwo, islandzkie i USA.
Dorastałem w Stanach, studiowałem na Florydzie,
potem pracowałem w restauracjach w New Hampshire.
A potem sprowadziłeś amerykańskie jedzenie tutaj.
Klasyczny lokal z bajglami na Islandii.
Wyglądają cudownie. Co tu mamy?
Precel z łososiem i jajkiem.
Bajgiel Churchilla. Bajgiel parmezanowy z szynką, jajkiem i serem.
I mój ulubiony, Costanza.
Bajgiel z soloną wołowiną, piklami, musztardą i majonezem.
Nie będę promował innych seriali, ale wygląda świetnie.
Nie odchodź. Zaraz cię rozliczę.
Jak wypadają w porównaniu do tych z Nowego Jorku?
Skąd?
Cudowne.
Wędzony łosoś jest idealny.
Kolejne danie.
Dzięki.
Kilka burgerów.
Klasyczny burger z truflowym keczupem.
Klasyczny cheeseburger.
Używamy islandzkiej kapusty.
Dzień dobry.
- I na koniec… - Grillowany ser i zupa.
Tak!
Wkładasz w to miłość.
Zgrywasz twardziela, ale jesteś kociakiem.
To prawda.
- Wgryzam się. - Śmiało.
Rany.
Pyszne, średnio wypieczone mięso.
Idealny cheeseburger.
Idealna zupa.
Zrobię tak.
- Ja nie maczam. - Nie?
- Nie. - Nawet kanapki po francusku?
Nie lubię rozmoczonego chleba.
I woli hamburgery od cheeseburgerów.
Fakt. Dziwaczka.
To jedzenie daje frajdę.
Nie robię tego dla każdego, ale was lubię.
- Zaraz wrócę. - Tylko lubi?
Boże.
- Macie miejsce? - Dzięki. Tak.
- Coś się znajdzie. - Boże!
Idealny pączek.
Gdy dorastałem na Bronxie, niedaleko była pyszna piekarnia,
w której kupowaliśmy pączki z dżemem.
Ten pączek sprawił, że wróciłem do czasów młodości.
Był pyszny.
- Creme brulée. Gotowe? - Tak.
- Ostrożnie. - Dobrze.
- Rany. - Lily!
Dobry?
Obie musicie…
obejść się smakiem.
Cześć. Szukam Toma Papy!
Cześć!
Cześć, Tom.
- Jak się masz? - W domu czy w trasie?
W domu, ale jutro znowu ruszam.
Jadę do Winnipeg i Montrealu.
Uwielbiam Montreal. Dać ci listę miejsc?
Dałeś mi taką do Paryża.
Rany!
Jak miło. Czuję się przydatny.
- Tak. - Dobrze mieć cel.
Dużo podróżujesz. Pewnie też masz listy.
Jako komik podróżuję w pośpiechu.
Nie mam czasu na fajne kolacje.
Mogę podać ci listę stacji benzynowych z batonami proteinowymi.
Po drodze do teatru.
- Byłeś w Islandii? - Nie.
To naprawdę niesamowity kraj.
Wystarczy dziesięć minut jazdy, by zobaczyć coś przepięknego.
- A jak stoją z cukierniami? - Trzeba jeść.
Jak z cukierniami?
Zabawne, przywitaj się.
Rany!
Kupione w lokalu Brauð og Co.
To najlepsza cynamonka, jaką jadłem w życiu.
Boże. Puszysta.
Coś pięknego.
Powinieneś mówić mi to przed swoim wyjazdem,
bym mógł zabrać się z tobą.
Nie chcę słuchać, jak chwalisz się pysznym jedzeniem,
kiedy sam jem jakieś śmieci.
A ty jesteś w raju.
Następnym razem daj znać.
Pokażę ci lokalnego hot doga. Są tu popularne.
- Lubisz? - Jasne.
W mojej audycji mamy letni konkurs, kto zje najwięcej hot dogów.
To zabawne, bo moja ekipa
robi sobie konkurs w jedzeniu islandzkich hot dogów.
Tak wyglądają. Surowa i prażona cebula.
Parówka z wysokiej jakości jagnięciny i wieprzowiny.
Do tego musztarda i remulada.
Jared. Gdzie jest Jared?
Zjadłeś już 15 i trzy czwarte hot doga. Dobijesz do…
- Nie! - Nie dawaj mu!
Daj mi!
Jestem o krok od niego.
To ostra rywalizacja.
- Jedz! - Nie.
Kibicują sobie jakby to były mistrzostwa świata.
- Słyszysz? - Jak kłótnia moich rodziców.
To prawda.
Jesteś jednym z najzabawniejszych ludzi, jakich znam,
więc opowiedz żart dla Maxa.
W porządku. Nie znam za wielu tradycyjnych żartów.
Możesz coś przeczytać.
Dobra. Kobieta wchodzi do apteki i mówi do farmaceuty:
„Poproszę truciznę, która zabije mojego męża,
ale upozoruje śmierć z przyczyn naturalnych”.
Farmaceuta odpowiada: „Muszę zgłosić to na policję”.
Kobieta wyjmuje coś z kieszeni i podaje to farmaceucie.
Ten spogląda i okazuje się, że to zdjęcie,
na którym mąż kobiety uprawia seks z żoną farmaceuty.
Farmaceuta chowa zdjęcie, pochyla się do żony i mówi:
„Trzeba było mówić, że ma pani receptę”.
Tom Papa!
- Kocham cię. - Na razie.
Czas na wspólny posiłek z wszystkimi, których tu poznałem.
I dwójką, którą już znałem.
Dobrze was widzieć, islandzcy przyjaciele.
Miło cię widzieć.
Idziemy do…
Matur og Drykkur.
Mam coś dla ciebie. Islandzki sweter.
Najlepsza pamiątka z Islandii.
- Uszyła go moja mama. - Co?
Wcześniej był mój.
Monica! To sweter, który uszyła Gunnarowi mama.
Dał mi go.
Jest świetny. Dziękuję.
Za moich islandzkich przyjaciół. Wspaniale, prawda?
- Zdrowie. - Skál.
Dzięki za ugoszczenie nas. Spójrzcie, co się dzieje.
Nieźle!
To nasz talerz degustacyjny.
To szefowa Helga… Spróbuję sam.
…Sigurðardóttir. Chyba nieźle.
Pokazujemy to, co najważniejsze w Islandii.
Rolnictwo.
Mamy tu rybę, jagnięcinę. Do tego warzywa.
- Smacznego. - Jak na święta.
Tak!
Szefowa Helga się spisała.
Pieczona jagnięcina z cudownym sosem.
- Smacznego. - Dziękujemy.
- Zjemy zębatą rybę. - Musicie ugryźć ją pierwsi.
Policzki są pyszne.
To tradycyjne przepisy.
Islandczycy kojarzyli się z biedą.
Duma z lokalnej kuchni to coś bardzo nowego.
Ludzie dopiero dostrzegają, że mają naprawdę dobre dania.
Tak. I świetne swetry.
Cieszę się, że w końcu tu dotarłem.
Cały pobyt obfitował w nowe doświadczenia.
Poznałem tu pełnych życia i poczucia humoru mieszkańców,
którzy zamieszkują tę niezrozumianą i wietrzną wyspę
pełną aktywnych wulkanów.
- Phil! - Idealny.
Ich życie jest pełne ciepła i radości.
Chyba wiem czemu.
Odpowiedź znajduje się w ich skomplikowanym języku.
„Wszystko się ułoży”.
To dobra filozofia życia.
Jeśli to wypowiecie.
Cudownie było odwiedzić wasz piękny kraj
i poznać was wszystkich.
- Jak będzie „miłość” po islandzku? - Ást.
Czuć tu mnóstwo ást.
Może wydaje się, że to daleko,
ale niektóre podróże są warte zachodu.
Bo gdy już dotrzecie, będziecie na miejscu.
A na miejscu będziecie mogli poczuć się tak…
Może nawet wrócę tu zimą.
Napisy: Krzysztof Zając