Αυτό είναι το Atmosphere, το μπαρ κι εστιατόριο
στον 122ο όροφο του Μπουρτζ Χαλίφα, του ψηλότερου κτιρίου στον κόσμο.
Κι αυτό, ένα από τα ακριβότερα μπέργκερ.
Δείτε εδώ.
-Αυτό είναι όλο από χρυσάφι; -Ναι, 24 καρατίων.
Μόνο τέτοια τσίζμπεργκερ τρώω.
Καλή όρεξη.
Πρέπει να το δείτε αυτό.
-Θεέ μου! -Όχι.
Θεέ μου!
Ένας άντρας γελαστός και πεινασμένος
Τον κόσμο να γυρίσει έχει βαλθεί
Να καταλάβει προσπαθεί
Τι τέχνη έχει το μακαρόνι Το χοιρινό και το αρνί
Θα σας έρθει οδικώς
Ή και αεροπορικώς
Θα τα πει τραγουδιστά
Ή λίγο χορευτικά
Μαζί σας θα γελάσει
Μαζί σας θα κλάψει
Μόνο μια χάρη σάς ζητά
Κάποιος να ταΐσει
Αν μπορεί κάποιος, παιδιά
Να ταΐσει τον Φιλ τελικά
Τώρα, ας τον ταΐσει κάποιος πια
ΤΑΪΣΤΕ ΤΟΝ ΦΙΛ ΝΤΟΥΜΠΑΪ
Μαρχάμπα από το Ντουμπάι.
Μια αστραφτερή μητρόπολη στην ακτή του Περσικού Κόλπου,
το Ντουμπάι είναι η μεγαλύτερη πόλη στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Ήρθαμε εδώ πηγαίνοντας στο Κέιπ Τάουν με τον γιο μου, τον Μπεν.
Δούλευε στην εκπομπή τότε. Κάναμε στάση εδώ στο Ντουμπάι.
Είχε πάνω από 38 βαθμούς, οπότε τι να κάναμε;
Πήγαμε στο εμπορικό.
Είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο.
Νόμιζα ότι αυτό ήταν το Ντουμπάι.
Έκανα λάθος.
Πίσω από την αίγλη, υπάρχει η παλιά πόλη,
και θέλω να περάσω πολύ χρόνο εξερευνώντας τη.
Αλλά είτε είστε εδώ είτε στο τμήμα του Ντουμπάι που είναι έτσι,
είστε σε πόλη με πληθυσμό μεταναστών που ακμάζει.
Περίπου το 85% των κατοίκων του Ντουμπάι μετακόμισαν εδώ από άλλες χώρες,
κάτι που συνεπάγεται φανταστικό έθνικ φαγητό.
Όπως σ' αυτό το ξεχωριστό μέρος που έχουν τρία αδέρφια.
Γιατί να θέλουν αδέρφια να συνεργαστούν;
Ο Μοχάμεντ, ο Γουασίμ κι ο Ομάρ Ορφάλι είναι από τη Συρία
και άνοιξαν το νούμερο ένα εστιατόριο σε όλη τη Μέση Ανατολή και την Αφρική.
Αυτό είναι το Orfali Bros.
-Γεια. Επιτέλους. -Μοχάμεντ.
-Γεια. -Τι κάνεις;
-Χάρηκα. -Χάρηκα.
Γεια σου, ομάδα.
Γεια.
Σήμερα έχω την τύχη ο Μοχάμεντ να μαγειρεύει μόνο για μένα
όσο κάθομαι στο μπαρ.
Τα αδέρφια σου είναι εδώ. Έχεις άλλους συγγενείς στη Συρία;
-Κάποιοι είναι στη Συρία. -Πηγαίνεις εκεί;
-Δυστυχώς όχι. -Είναι δύσκολη περίοδος.
Ναι. Έφυγα από τη Συρία το 2005.
Έχω να πάω από το 2009. Δυστυχώς.
-Πολύς καιρός. -Θα ξαναπάμε.
Είμαστε από το Χαλέπι, μια πόλη που κατοικήθηκε πολύ παλιά.
Ναι.
Η πολυπλοκότητα της κουζίνας του
προέρχεται από πολλά στρώματα, χρόνων, αιώνων, ανθρώπων,
υλικών και μαγείρων.
-Γεια μας. -Στη Συρία και σ' εσένα.
-Ναι. -Ευχαριστώ.
Θυμίζει λίγο κρασί.
Κομπούτσα κεράσι-τριαντάφυλλο.
Έτοιμος;
-Αν είμαι; Ναι. -Τέλεια.
Η αρχή θα είναι καλαμποκίσια.
Τα τοστάδα είναι καλαμποκίσια.
Τα φτιάχνουμε από το μηδέν.
Η πρώτη στρώση καλαμποκιού. Τραγανή.
Κι η κρεμώδης είναι από χυμό καλαμποκιού.
Βράζει, γαλακτοματοποιείται, γίνεται κρέμα.
Αυτό, υποθέτω, ότι είναι εμπνευσμένο από το Μεξικό.
Απόλυτα.
Και πώς βρήκες μεξικάνικη κουζίνα από τη Συρία;
Δεν έχω πάει ποτέ στο Μεξικό, μα έχω διαβάσει πολλά.
Πρέπει να πας.
Θέλω, αλλά το Μεξικό είναι πολύ μακριά.
Θέλει καλό σχεδιασμό.
Κι εσύ ήσουν μακριά μου, αλλά εγώ ήρθα.
Τηγανίζουμε και το μετάξι του καλαμποκιού.
-Ορίστε. -Δεν έχω ξαναφάει ποτέ τέτοιο.
-Υπέροχο ντόπιο καλαμπόκι. -Καλαμπόκι παντού.
Μία ή δύο μπουκιές;
Λες να μπορώ με μία; Δεν νομίζω.
Ναι. Αυτά θέλω να ακούω. Το τραγανό,
το κρεμώδες, την έκρηξη καλαμποκιού.
Δεν γεύεσαι μόνο όλες τις υφές, αλλά και όλες τις γεύσεις.
Και καταλαβαίνεις ότι το καλαμπόκι έχει πολλές διαφορετικές γεύσεις.
Επόμενο…
Ψωμάκι με χαβιάρι γεμάτο με σμετάνα.
Η σμετάνα είναι ξινή κρέμα από τη Ρωσία.
Είναι από τα πιο δημοφιλή μας πιάτα.
Αναρωτιέμαι γιατί. Πολύ γενναιόδωρη στοίβα.
Ναι.
Για δύο μπουκιές.
Η πρώτη μπουκιά, το χαβιάρι, έτσι.
Εμπρός. Όλο το χαβιάρι.
Και βούτα το στη σμετάνα.
Έλα τώρα. Δεν έχω φάει τόσο χαβιάρι σε μία μπουκιά.
Μία μπουκιά. Άντε.
Έχω ένα για τον αδερφό.
Όχι! Σου αρέσει να δουλεύεις με τα αδέρφια σου;
-Να είμαι ειλικρινής; -Ναι.
-Ναι και όχι. -Ναι και όχι;
-Ρίτσαρντ; -Ρίτσαρντ.
Καλά που σε συμπάθησε. Δεν θα σ' το έδινα.
-Δύο μπουκιές. -Το χαβιάρι.
Και μετά το ψωμάκι.
-Μην περιμένεις τόσο. Άντε. -Μην περιμένεις τόσο. Φάε.
-Ναι. -Ευχαριστώ που του το έδωσες.
Περίμενα την κατάλληλη στιγμή να πω "Απολύεσαι".
Θέλω να φύγει με κάτι θετικό.
Μπορούμε να συνεχίσουμε μέχρι να με σταματήσεις.
Μπορεί να μείνουμε ώρες.
Το γεύμα συνεχίζεται.
Καπνιστή μελιτζάνα με ψητή κόκκινη πιπεριά, ταχίνι,
βρώσιμα λουλούδια και δύο τσίλι.
Μετά έχουμε ντάμπλινγκ με μοσχάρι Ουαγκιού.
Και ένα αλμυρό εκλέρ με κρέμα μανιταριών, κυδώνι
και προσούτο από, εφόσον μιλάμε για μουσουλμανική χώρα,
μοσχάρι αντί για χοιρινό.
-Μία μπουκιά; -Μία μπουκιά.
Έτσι μ' αρέσει, εσένα όχι;
Εντάξει.
Σ' αυτό το σημείο, μετά από τόσο υπέροχο φαγητό,
είχα σκάσει.
Και μετά είπε "Έχω κι ένα μπέργκερ".
Το προηγούμενο μου έπεσε. Αυτό δεν θα μου πέσει.
Ορίστε.
Ψιλοκομμένο μοσχάρι Ουαγκιού, η μυστική μου σος, καραμελωμένο κρεμμύδι.
Δεν ξέρω. Το καλύτερο μπέργκερ;
Ναι. Ναι, ίσως.
-Ρίτσαρντ, μη γίνεσαι χαζός. -Ναι.
Τώρα θα πρέπει να έρχομαι εδώ για μπέργκερ.
Δεν θα μ' αρέσουν αλλού.
Έφαγα ό,τι μου έφτιαξε ο Μοχάμεντ.
Και μετά μου σύστησε τα αδέρφια του.
Είναι οι ζαχαροπλάστες.
-Τα περίφημα αδέρφια; -Ο Γουασίμ, η ιδιοφυΐα.
-Γουασίμ, είσαι ιδιοφυΐα; -Ναι.
Όχι.
-Κι ο Ομάρ. -Ο Ομάρ; Τι κάνει;
Κι οι δύο ζαχαροπλάστες.
Είπε "Ο αδερφός μου, η ιδιοφυΐα.
Κι ο άλλος μου αδερφός".
Μόνο αυτόν λες ιδιοφυΐα;
-Είναι… -Είναι ο Φρέντο;
Όχι, είναι η ραχοκοκαλιά.
Τι ωραία που συνεργάζονται.
Είδες, Ρίτσαρντ;
Δες εδώ υπέροχα γαλλικά γλυκά. Αλλά δεν έχουν πάει στη Γαλλία.
Ένα παστάκι με καραμελωμένο γάλα.
Ευχαριστώ, σεφ. Όλους σας.
Κάτι από τη Συρία. Σοκολατένιο βύσσινο.
-Για δες. -Δοκίμασε.
Ρυζόγαλο που κάναμε να μοιάζει με μανταρίνι.
Σαν αυγό πορτοκαλιού.
Από πού ήρθε το φιστίκι;
Από το Χαλέπι.
-Μαύρο κέικ γιούζου με σουσάμι. -Το πιστεύεις;
Πραλίνα φουντουκιού στο στιλ του Γάλλου ζαχαροπλάστη Πιερ Ερμέ.
Μάνγκο.
Δεν νομίζω να έχουμε φάει ξανά τόσα γλυκά.
Καλώς ήρθατε στην τελευταία μου σκηνή.
Τώρα που κατάφερα να σηκωθώ, θα εξερευνήσω το παλιό Ντουμπάι.
Κι υπάρχει καλύτερος τρόπος
από το να συναντήσω κάποιον που έχει πάει σε όλες τις χώρες;
Ο Ντρου Μπίνσκι είναι ίσως ο κορυφαίος ταξιδιώτης του YouTube
στην ηλικία του στον κόσμο.
Κάνει πράγματα που δεν θα ονειρευόμουν ούτε στην ηλικία του.
Τι;
Αλλά έχω διπλή ευκαιρία,
γιατί είναι εδώ κι η Ντιάνα, η συνεργός του.
-Δύο Εβραίοι, μια Φιλιππινέζα; -Ναι.
-Η νέα κωμική σειρά. -Όντως.
Είπα ότι μόλις παντρεύτηκαν; Μόλις όμως.
Καλώς ήρθες στο Ντουμπάι.
-Είστε στον μήνα του μέλιτος; -Ναι.
-Ευχαριστώ που τον περνάτε μαζί μου. -Χαρά μας.
-Έτσι τον φανταζόσουν; -Ναι.
Γεια, πώς είσαι;
-Πώς σε λένε; -Με λένε Νιχάλ.
Νιχάλ, είμαι ο Φιλ.
-Ντρου. -Ντιάνα. Χάρηκα.
Τρώτε ινδικό φαγητό;
Ναι. Εγώ το λατρεύω.
Κι εγώ.
-Πες μου τι έχουμε εδώ. -Παράθα, έτσι;
Παράθα με κρεμμύδι και παράθα με αλού μέθι.
-Οι καλύτερες τηγανίτες που έχετε φάει. -Μ' αρέσει.
Τη νύχτα, η ουρά είναι τεράστια. Δεν μπαίνεις εύκολα.
Ήρθαμε την κατάλληλη στιγμή.
-Για να δούμε. -Δοκίμασε.
-Περίμενε, Νιχάλ. -Σημαντική στιγμή.
Άμεσο χαμόγελο.
Πώς είναι; Λίγο πικάντικο, έτσι;
-Θεέ μου, φοβερό. -Πικάντικο.
Ο Ντρου μού θυμίζει
ότι έπρεπε να είχα ξεκινήσει τα ταξίδια πολύ νωρίτερα.
Γιατί, αν και νέοι, έχετε ήδη πάει
σε κάθε χώρα του κόσμου.
-Σε όλες. -Πόσες, δηλαδή;
Εκατόν ενενήντα επτά.
-Ναι. -Δεν θα προλάβω να πάω σε 197 χώρες.
Μπορεί.
Αυτό λέω πάντα στον κόσμο, να το κάνουν όσο είναι νέοι.
-Η καλύτερη εκπαίδευση. -Ναι!
-Το λέω σε όλους. -Έτσι είναι. Τέλος.
-Έχω κάτι να προσθέσω. -Παρακαλώ.
Αν μπορείς να ταξιδέψεις με κάποιον, μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο,
να τα κάνεις όλα.
Περίμενα να πεις "Αν μπορείς να ταξιδέψεις με κάποιον,
μπορείτε να ζήσετε και μαζί".
Πήγα με τη Μόνικα στην Ευρώπη τρεις μήνες αφού τα φτιάξαμε.
Αυτή ήταν η δοκιμασία της σχέσης,
γιατί πότε είστε πιο μαζί στη ζωή απ' ό,τι όταν ταξιδεύετε;
Βλέπεις καλά, κακά, άσχημα.
Η Μόνικα βλέπει τα άσχημα κυρίως.
Πάμε στο… Πού πάμε;
Στο τεϊοποτείο. Είναι αφγανικό.
-Ναι. -Αραβικό τεϊοποτείο.
-Ναι. -Ξέχασες σε ποια χώρα είσαι.
Το τεϊοποτείο είναι στην περιοχή Μπαστακία.
Όχι στην Μπάστερ Κίτον.
Ξέρω ότι είμαστε στο παλιό Ντουμπάι, αλλά το περίμενα πιο παλιό.
-Χιλιάδων ετών ίσως. -Όχι.
-Γιατί υπάρχει ιστορία. -Ναι.
Όταν λέμε "παλιό Ντουμπάι", είναι μάλλον 50 ή 60 χρόνων;
-Ναι, 1970, 1980. -Αλήθεια;
Υπάρχει ένα κανάλι εδώ που ήταν ο πρώτος καταυλισμός
όπου έρχονταν έμποροι και πωλητές.
Ψηλά κτίρια λόγω της βιομηχανίας πετρελαίου.
Έχουν πετρέλαιο εδώ;
Πριν χτιστεί αυτό, ήταν μόνο αντίσκηνα στην έρημο.
Όπως τα λες.
Σίγουρα έχουν κάνει μεγάλη πρόοδο από τα αντίσκηνα στην έρημο.
-Να το. -Το τεϊοποτείο.
-Αραβικό Τεϊοποτείο. -Ναι.
Όσο πιο κοντά σε καμήλα θέλω ποτέ…
Σε έφερα εδώ γιατί θυμίζει περισσότερο Μέση Ανατολή.
-Σίγουρα. -Μας περιμένει πολύ φαγητό και τσάι.
Ειδικεύονται στο τσάι.
Μετά από τόσα ταξίδια, έχετε αγαπημένο προορισμό;
Λατρεύουμε το Ιράν.
-Αλήθεια; -Κι εγώ αυτό θα έλεγα.
-Είναι φιλόξενοι. -Ναι.
Στη Μέση Ανατολή οι άνθρωποι είναι πολύ φιλικοί.
-Το βλέπω εδώ. -Ναι.
Με συγχωρείτε, η πίτα σας.
-Ωραία φαίνεται. -Ναι.
Υπέροχη πίτα. Κι η σαλάτα σας.
Μ' αρέσει η σαλάτα.
Δείτε εδώ.
Μαχμπούς από αρνίσιο κότσι. Κοτόπουλο σαλούνα.
Φοβερά ονόματα.
Αρνί είναι;
-Ας το κάνουμε. -Ναι.
-Στην υγειά μας. -Όλοι μαζί.
Θεέ μου. Τόσο μαλακό.
Οι ιδιοκτήτες, Ράνια και Αλί,
ήρθαν να δουν αν ήταν όλα καλά.
Τι δοκιμάσατε;
-Το λεμονάτο τίκα; -Φανταστικό.
Είναι μοναδικό πιάτο σ' αυτά τα μέρη.
-Μαριναρισμένο σε μαύρο λεμόνι. -Μαύρο λεμόνι.
-Αποξηραμένο. -Δεν έχω ξαναδεί.
Να το στύψω;
Ή και να το φας.
-Μπορώ; -Φυσικά.
Αν δεν μου το είχατε πει, δεν θα το πλησίαζα,
αλλά είναι πολύ καλό.
Τώρα δοκίμασε το ρύζι. Είναι ο μεγάλος σταρ.
-Ωραία. -Δοκίμασε.
Έχουμε νέο σταρ, Ρίτσαρντ.
Περίμενα καιρό.
Η συνταγή είναι της μαμάς του Αλί.
Κάθε τόσο της δίνουμε λίγο φαγητό να δοκιμάσει,
για να μας πει αν είναι καλό, αν είναι σαν το δικό της.
-Είναι πολύ σκληρή; -Ναι, λιγάκι.
Πάμε.
Πού είναι η μητέρα σου;
-Πώς τη λένε; -Μάριαμ.
Μάριαμ.
Καλώς ήρθατε στο χειρότερο σίκουελ ποτέ. Ο Άχρηστος της Βενετίας 2.
Ακόμη να το συνηθίσω αυτό.
Καμήλες.
Το απολαμβάνω πολύ λιγότερο από εσάς.
Και μιας και κατάφερα να φτάσω μέχρι την έρημο,
ας δοκιμάσουμε και κάτι άλλο που φοβάμαι, την ιερακοτροφία.
Γεια σου, φίλε.
Αυτός είναι ο Μοχάμεντ, από το Nara Desert Escapes,
και θα μου μάθει μερικά πράγματα
για αυτό το πουλί που έχει πολύ μακρύ κι αιχμηρό ράμφος και νύχια.
Από δω ο Γκόουστ. Είναι πετρίτης.
-Και σύμβολο της χώρας. -Ναι. Πανέμορφος.
Είναι το πιο γρήγορο ζώο στον πλανήτη.
Μπορούν να βουτήξουν με ταχύτητα 389 χλμ. την ώρα,
δηλαδή περίπου 242 μίλια την ώρα.
Θα πετάξει τώρα;
Ναι, και μετά θα προσγειωθεί στο χέρι σου.
-Σίγουρα; -Θα προσπαθήσουμε.
Εντάξει.
Οι Βεδουίνοι ζούσαν στην έρημο
κι αποφάσισαν να τα εκπαιδεύσουν.
"Θα κυνηγούν και θα έχουμε φαγητό".
-Μέσα το αριστερό χέρι. -Αγχώθηκα.
Όχι. Κράτα το καλά.
-Να το κρατήσω καλά; -Ναι.
Θα λέει "Εντάξει, ήρθα όπως έπρεπε, το φαγητό πού είναι;"
Έτσι ακριβώς νιώθω κι εγώ. Ναι. Κι εγώ πεινάω.
Ορίστε.
Χάρηκα πολύ που γνώρισα τον Γκόουστ.
Δεν όρμηξε στα μάτια μου. Ήταν καλό παιδί.
Μα η εκπομπή δεν λέγεται Ταΐστε το Γεράκι.
Και στον Μοχάμεντ και σ' εμένα αξίζει λίγο κρέας.
Αλλά θα το κάνουμε όπως το έκαναν εδώ εδώ και χιλιετίες.
Χωρίς το αλουμινόχαρτο.
Γεια σας.
Έχουμε αραβικό αρνίσιο μάντφουν.
Κι αυτή είναι μια σάλτσα. Πάρτε και πίτα από δω.
-Ευχαριστώ. -Ευχαριστώ.
Ναι.
Έτσι δεν είπε να το κάνουμε;
-Ναι. -Να το πιάσουμε έτσι.
-Κι αυτή είναι η σάλτσα; -Ακριβώς.
Ναι;
-Είναι πικάντικο. -Ναι.
-Είναι φαγητό των Βεδουίνων; -Των Βεδουίνων.
Πεντανόστιμο.
Είναι στην κορυφή της λίστας των μοναδικών εμπειριών.
Ναι.
Είμαστε σε μια όαση μία ώρα έξω από το Ντουμπάι,
αλλά, ουσιαστικά, είμαστε στην ερημιά.
Ναι.
Χαίρομαι που η ερημιά έχει καρέκλες με μαξιλάρια.
Αν σας αρέσει η σπιτική μαγειρική, πρέπει να έρθετε σ' αυτό εδώ το μέρος.
Αξίζει το ταξίδι.
Αυτό είναι το Bait Maryam, που σημαίνει "το σπίτι της Μαριάμ".
Αυτές είναι η Σαλάμ Ντακάκ κι η κόρη της, η Νάντα.
Η Μαριάμ ήταν η μητέρα της Σαλάμ.
-Γεια σου. Γεια. -Γεια.
Η Σαλάμ φτιάχνει το παλαιστινιακό-ιορδανικό φαγητό
που έτρωγε μεγαλώνοντας.
-Καλώς ήρθες. -Ευχαριστώ.
Χαιρόμαστε που ήρθες.
Μόλις διάβασα ότι είσαι η γυναίκα σεφ της χρονιάς.
Ναι.
Κι αυτό το εστιατόριο είναι αφιερωμένο στη μαμά σου, ναι;
Ήταν οι κουρτίνες της.
-Οι κουρτίνες; -Ναι.
-Ήθελες να θυμίζει το σπίτι σου; -Ναι.
Νιώθω ότι είναι πάντα γύρω μου.
-Λέει πάντα κάτι όταν ανακατεύει. -Ναι.
Σαν να μην το κάνει η ίδια, αλλά η Μαριάμ.
Τι γλυκό.
Όχι επειδή είναι δικό μας,
μα όταν δοκιμάσεις, θα νιώσεις μια ενέργεια.
Ακόμη και να μην είσαι από τη Μέση Ανατολή, θα το νιώσεις.
Σαν να 'σαι σπίτι.
-Φημιζόμαστε για τα μπαχαρικά. -Ναι.
Σου έχουμε ένα ξεχωριστό πιάτο σήμερα.
Λέγεται κιμπέ ναγιέ, που είναι ωμό κρέας.
Η μαμά κατάγεται από το χωριό Ταρσίχα.
Η Ταρσίχα φημίζεται για το ωμό κρέας της.
Αυτό θα σου προσφέρουμε.
Πρέπει να σας πω ότι οι γονείς μου είναι Γερμανοί.
Όταν ήμασταν μικροί, η μητέρα μου έκανε ρολάκια από ωμό κιμά.
-Ναι. -Έβαζε και λίγο αλατάκι.
Σε ένα μπολ. Αυτό ήταν το σνακ μου.
-Ας πούμε ότι έτρωγα ήδη κιμπέ ναγιέ. -Μάλιστα.
Αυτό φαίνεται λίγο πιο εκλεπτυσμένο
από τον κιμά της μαμάς.
-Πλένουμε το πλιγούρι. -Ναι.
Μετά, αφαιρούμε όλο το νερό.
Και προσθέτουμε όλα τα μπαχαρικά, το κύμινο, το μέρντιγκος.
-Μέρντιγκος; -Ναι.
Δεν το έχω ακουστά. Έχει άλλο όνομα;
-Μαντζου… -Μαντζουράνα.
-Ναι. Ακριβώς. Δίκιο έχεις. -Ναι.
Καθόλου άσχημα, Φιλ.
Αυτό είναι μείγμα μπαχαρικών για το κιμπέ.
Ειδικά για το κιμπέ. Πολλά μπαχαρικά.
-Διάφορα; -Ναι.
Γαρίφαλο. Όχι πολύ. Λίγο.
Και κανέλα.
Τέλεια.
Κι αρχίζουμε να το κάνουμε έτσι.
-Διάβασα ότι είναι λεβαντίνικη κουζίνα. -Ναι, από τον Λεβάντες.
-Ναι. -Είναι όλη η περιοχή;
-Ναι. -Τι είδους κρέας είναι αυτό;
Είναι αρνί.
Είναι ένα ειδικό σημείο από το εσωτερικό του ποδιού.
Μπαίνει στη μηχανή για να γίνει πολύ λείο.
-Δίδασκε μαγειρική. -Ναι.
Μετακόμισε στις ΗΠΑ και μετά πάλι εδώ.
-Κυρίως μας φρόντιζε. -Ναι.
Και μετά είπαμε "Τώρα σκέψου τον εαυτό σου,
κάνε κάτι που αγαπάς".
Και είπε "Θέλω εστιατόριο".
-Ναι; -Είναι το όνειρό μου.
-Κοίτα πόσο όμορφο είναι. -Θα σου δώσει μια μπουκιά.
Θα σου δείξω τι να κάνεις.
-Πρέπει να το φας με τον σωστό τρόπο. -Κατάλαβα.
Πάρε την πίτα που είναι δίπλα σου.
-Πάρε κι απ' αυτό. -Αυτό, αυτό κι αυτό.
-Θα κάνω ό,τι μου πεις. -Ναι.
-Τρως κρεμμύδια; -Ναι.
Εντάξει. Τέλεια.
-Μία μπουκιά; -Ναι.
Κάν' το. Τέλεια.
Δεν ξέρω τι συνέβη, αλλά όταν έφαγα μια μπουκιά…
Πού σε πάει;
Υπάρχουν στιγμές που σε μεταφέρουν αλλού.
Και δεν εννοώ απλώς σε άλλη χώρα, όπως το Ντουμπάι.
Εννοώ σε άλλο χρόνο, σε άλλο χώρο, σε άλλον άνθρωπο.
-Πρέπει να σου πω κάτι. -Πες μου.
Είναι πολύ
τρελό.
-Νιώθω συγκινημένος. -Ναι.
Θα με κάνεις να κλάψω.
Κάθε φορά που το φτιάχνω, θυμάμαι τη μαμά μου. Ναι.
Δεν ξέρω αν είναι επειδή μου το είχες πει.
Ναι. Σε προειδοποίησα.
Αλλά…
δεν νομίζω ότι είναι αυτό.
Νομίζω ότι είναι πολύ τρελό να νιώθεις
ένα συναίσθημα στο φαγητό.
-Σ' το λέω. -Ναι.
Είναι μαγεία.
Βάζω όλη μου την καρδιά, όλη μου την αγάπη στο φαγητό.
-Θα το 'λεγα. -Έχω την ανάγκη να τους ταΐζω.
-Δεν ήθελα να φανεί υπερβολικό. -Ναι.
Καταλαβαίνετε;
Δεν είναι απίστευτο αυτό;
Αυτό είναι που μ' αρέσει πιο πολύ. Δεν συμβαίνει συνέχεια.
Κάποια πιάτα είναι πεντανόστιμα, κι αυτό αρκεί.
Αυτό είναι το σημαντικό. "Είναι φανταστικό. Δοκίμασε".
Αλλά εδώ μιλάμε για άλλη διάσταση.
Ήθελα να ήταν εδώ η γυναίκα μου. Έχουμε επέτειο.
-Όχι! Έπρεπε να τη φέρεις. -Αλήθεια;
-Έπρεπε. Θα ξανάρθω. -Ναι.
-Να με επισκεφτείς. -Φυσικά.
Μόνο αν σου αρέσει το φαγητό μου.
Μια μέρα θα πεις "Πάλι ο Φιλ;"
-Όχι. Ποτέ. -Φτάνει πια!
Ήρθαμε στο Ντουμπάι στο τέλος του ιερού μήνα των μουσουλμάνων,
που λέγεται Ραμαζάνι.
Το Ραμαζάνι είναι γιορτή που για σχεδόν 30 μέρες
νηστεύεις από την ανατολή ως τη δύση,
κι η διακοπή της νηστείας κάθε βράδυ, λέγεται Ιφτάρ.
Στο παλιό Ντουμπάι, στο Ραμαζάνι,
μαζεύονται χιλιάδες άτομα για να διακόψουν τη νηστεία,
κι έχω την τύχη να είμαι μαζί τους.
Θα συναντήσω τον Ντρου, την Ντιάνα και τον Πέιμαν Αλ Αγουάντι,
έναν σπουδαίο μπλόγκερ φαγητού.
Και μετά θα γνωρίσω όλους αυτούς τους κύριους.
Τι κάνετε;
Γεια σου, φίλε μου.
Χάρηκα.
-Γεια. -Γεια.
-Δεν είναι πολύ ωραία; -Είσαι εντάξει;
-Είμαι. Δεν… -Χρειάζεσαι χώρο;
Όχι, έχω πολύ χώρο.
Απλώς η πλάτη και τα πόδια μου δεν είναι καλά σαν τα δικά σου.
Αλλά εσύ…
Κοίτα πώς κάθομαι.
Εσύ, όμως, θα το κάνεις όλη σου τη ζωή.
Πόσοι έχουν μαζευτεί απόψε;
Έχουμε γύρω στις τρεις με τέσσερις χιλιάδες άτομα τη μέρα,
κάθε μέρα.
Στους δρόμους που πέρασα είναι συγκινητικό το σκηνικό.
-Κι όλοι τρώνε το ίδιο. -Ναι.
Πορτοκάλι. Χουρμάδες. Σούπα είναι;
Από τη Νότια Ινδία.
Λέγεται κάντζι.
Κάντζι. Την ξέρω. Ναι.
Είναι χυλός ρυζιού.
Είναι Ινδοί όλοι εδώ;
-Είναι μεικτή η κοινότητα. -Μεικτή;
Από την Ινδία, από το Πακιστάν, από το Μπαγκλαντές.
Και τι έχει η τσάντα;
Μερικά σνακ.
-Σνακ; -Ναι.
-Μας αρέσουν τα σνακ. -Μόνο σνακ.
Μιλά στο τηλέφωνο.
Ποιος παίρνει τέτοια ώρα;
Ο γιος μου. Με ρώτησε αν ήρθε η ώρα να φάμε.
Ναι. Να το κάλεσμα.
Τώρα μπορούμε να φάμε.
Το κάνουν όλοι συγχρονισμένα, όλα τα τζαμιά,
καλούν μαζί σε προσευχή.
Γι' αυτό κι ακούς… Δεν είναι ηχώ.
-Είναι ό,τι καλύτερο. -Ανατρίχιασα.
Πρώτα οι χουρμάδες.
Όλοι ξεκινούν με χουρμάδες.
Ο λόγος είναι
ότι έτσι διέκοψε τη νηστεία του κι ο Προφήτης Μωάμεθ.
Πολύ ωραίο.
Έχει κάτι το να τρως μαζί με άλλους. Είναι μαγικό.
Νιώθω ότι λαμβάνω μέρος σε κάτι τεράστιο.
Κι αν σκεφτείς ότι κάθε τζαμί στη χώρα
κάνει το ίδιο πράγμα,
μιλάμε για εκατομμύρια ανθρώπους που μάλλον τρώνε το ίδιο γεύμα.
-Στον κόσμο. -Ναι.
-Συγχωρέστε την ερώτησή μου. -Φυσικά.
Όταν άκουσα το κάλεσμα για προσευχή,
κανείς δεν προσευχήθηκε.
Γιατί;
Ακριβώς. Πολύ καλή ερώτηση.
Συνήθως το κάλεσμα μας καλεί σε προσοχή,
αλλά για εμάς είναι σημάδι ότι μπορούμε να φάμε.
Κάλεσμα για φαγητό.
Θα υπάρξει κι άλλο κάλεσμα σε 15 λεπτά,
και τότε θα προσευχηθούν όλοι.
Κατάλαβα. Πείτε μου για σας.
Με τι ασχολείστε; Πώς είναι η ζωή στο Ντουμπάι;
Είμαι εδώ στο Ντουμπάι τέσσερα χρόνια.
Δουλεύω στην παραγωγή χημικών.
-Παραγωγή χημικών; -Παραγωγή.
Και πόσο καιρό ζεις εδώ;
Γέννημα θρέμμα. Από δω είμαι.
Ανήκω στο 12%.
Οι περισσότεροι κάτοικοι του Ντουμπάι έχουν έρθει από κάπου αλλού.
-Ακριβώς. -Έτσι;
Η χώρα αναπτύσσεται τόσο γρήγορα,
που δεν προλαβαίνουμε να αναπαραχθούμε,
οπότε εισάγουμε τα πάντα.
-Χρειάζεστε συμβουλές; -Ναι.
Πάνε στο τζαμί να προσευχηθούν;
Έφυγαν.
-Φεύγουν ένας ένας. -Μη σας κρατάμε.
Δεν θέλω να μπλέξετε. Να το.
-Έχουμε ακόμη χρόνο. -Ναι;
-Χάρηκα. -Σουκράν.
Ευχαριστώ. Χάρηκα πολύ.
-Χάρηκα. -Χάρηκα που φάγαμε μαζί. Ευχαριστώ.
Ήταν χαρά μου.
-Εντάξει. -Χάρηκα.
Γεια σου, Φιλ.
Θέλω βοήθεια για να σηκωθώ.
Καλησπέρα, κύριοι.
Μπήκαμε σε πολλά έξοδα για να φτιάξουμε ένα χιονισμένο βουνό
στη μέση μιας ερήμου.
Έχετε δύο δουλειές σήμερα.
Η πρώτη σας αποστολή είναι να φροντίσετε ο γέρος μαζί σας
να μη φοβηθεί.
Να μην πάθει κακό. Να μην τρομάξει. Να μην κλάψει.
-Βρίσκεις κάτι αστείο; -Ναι.
-Τι είναι τόσο αστείο; -Τίποτα.
Η δεύτερη δουλειά σας είναι να το διασκεδάσετε.
-Ναι! -Ναι.
Λόγκαν! Ντι Τζέι! Φύγαμε!
-Το έχεις ξανακάνει; -Ναι.
-Οδήγα εσύ. -Ένα, δύο, τρία, πάμε.
Αν δεν το μαντέψατε ήδη, το Ντουμπάι δεν τσιγκουνεύεται τίποτα.
Ούτε αυτό, ένα από τα μεγαλύτερα κλειστά θέρετρα σκι στον κόσμο.
Το ομολογώ, δεν έχω ξαναπεράσει τόσο καλά στο χιόνι σε εμπορικό.
-Πάλι! -Ναι!
Κάτι που λατρεύω να κάνω όταν βρίσκομαι σε άγνωστο μέρος
και ξέρω ότι το φαγητό θα είναι καλό,
είναι μια ξενάγηση.
Χρειάζομαι οδηγό.
Βρείτε οδηγό, παιδιά. Καμία ντροπή.
Η Άρβα Άμεντ,
διευθύντρια της εταιρείας ξεναγήσεων, Frying Pan Adventures,
θα με ξεναγήσει στη γειτονιά Αλ Ρας.
Το αγαπημένο μου μέρος στο Ντουμπάι, γιατί είναι τόσο ταχύρρυθμη πόλη,
και ενίοτε θες να χαλαρώσεις.
Εδώ μπορείς να κάτσεις, να πιεις ένα τσάι κι απλά να υπάρχεις.
Από δω η σεφ Αλ Ναζ.
Είναι από το νότιο Ιράν
κι έχει αλλάξει εντελώς το τοπίο για μια αγαπημένη μου πίτα.
-Λέγεται ραγκάγκ. Έχεις φάει; -Δεν ξέρω.
Από τη λέξη "ρακά", πολύ λεπτή.
-Σαν κρέπα; -Ακριβώς. Αλλά ακόμα πιο λεπτή.
Το έχει βάλει στο πολύ ζεστό. Το νιώθω από δω.
Ναι. Χέρια από αμίαντο, φίλε μου.
Είναι ο καμβάς σου, μπορείς να κάνεις τρελά πράγματα.
-Τη λατρεύω με αυγά. -Αυγά παντού.
Κάνουμε μια πολύ εκλεπτυσμένη προσθήκη στα περισσότερα πιάτα μας,
τα πατατάκια Chips Oman.
Είναι από το Ομάν, τη γειτονική χώρα.
-Έχουν μπαχαρικά. -Ναι.
Με γεύση τσίλι.
Προσθέτουμε αυτά και μετά προσθέτουμε μια σάλτσα ψαριού, τη μεχιουάουε.
Είναι σάλτσα από γαύρο τουρσί.
Ορίστε.
-Θα την κόψουμε. -Τέλεια.
Καίει ακόμη πολύ.
-Σιγά. -Να τα τα χέρια από αμίαντο.
Έτσι είναι.
-Αν μεγαλώσεις σε ινδικό σπίτι… -Ναι.
-Το συνηθίζεις. -Ναι.
Εντάξει.
Τα πατατάκια είναι βασικό συστατικό.
Δεν τα τρώμε μόνο ως σνακ, τα προσθέτουμε και για μπαχαρικό.
Ας δοκιμάσουμε και το τσάι της.
-Πολύ γλυκό. -Καλό;
Θα χρειαστώ οδοντίατρο μετά.
Έτσι πίνει το τσάι όλο το Ντουμπάι. Με τρία κιλά ζάχαρη.
-Ευχαριστούμε, σεφ Αλ Ναζ. -Ευχαριστούμε. Χάρηκα πολύ.
Ναι, κάνουμε τη δεύτερη στάση για πίτα,
αλλά τη λατρεύω την πίτα.
-Γεια σας. Σαλάμ-Αλέκουμ. -Σαλάμ-Αλέκουμ.
Για δες.
Τα έχουν όλα έτοιμα.
Αυτοί εδώ κάνουν απλές πίτες για την κοινότητα της εργατικής τάξης,
γιατί πολλοί άντρες άφησαν την οικογένειά τους πίσω,
τις γυναίκες τους σε άλλη χώρα.
Είναι μέρη της κοινότητας.
Εγώ λατρεύω την πίτα με το ζάταρ και το τυρί.
-Ζάταρ και τυρί. Δοκίμασε. -Ζάταρ και τυρί. Θα πάρω…
-Ψητά τυριά του κόσμου, σωστά; -Ναι.
Η σωστή αντίδραση.
Άρβα.
-Είναι θεϊκή μείξη. -Είναι.
Αφγανοί που χρησιμοποιούν ζάταρ της Μέσης Ανατολής
μαζί με επεξεργασμένο τυρί.
Είναι τόσο θεϊκό…
Εκεί δεν βρίσκουμε πάντα όλη τη μαγεία;
Όταν αναμειγνύουμε τα πάντα.
Να προσθέσω κάτι ακόμη στην ανάμειξη;
Ναι! Κάν' το.
-Καυτερή σάλτσα… -Θυμίζεις πιστολέρο.
Κάθε νοικοκυριό στη χώρα έχει αυτήν τη σάλτσα.
Εξαιρετικά.
-Έχει αμερικανικό αετό… -Παράγεται στη Λουιζιάνα.
Έλα τώρα.
Είναι πιο όξινη παρά πικάντικη.
-Τη λέμε σάλτσα γερακιού. -Σάλτσα γερακιού.
Είναι δική μας σάλτσα τώρα.
-Τέλειο που την έχετε. -Ναι.
Αυτό που έλεγες για τους εργάτες…
Ακούμε πολλά στα μέρη μου.
Αλλά άκουσα επίσης, τώρα που είμαι εδώ,
ότι επιλέγουν να αφήσουν τις χώρες τους γιατί εδώ βγάζουν περισσότερα
και τα στέλνουν εκεί.
Ο μπαμπάς μου ήρθε στο Ντουμπάι γιατί ένιωθε
ότι εδώ θα είχε ευκαιρίες που δεν θα είχε στην πατρίδα.
Δεν ισχύει για όλους,
αλλά ήταν και είναι η χώρα των ευκαιριών για πολλούς.
Δύο στα δύο οι προτάσεις της.
Ανυπομονώ να δω τι έχει για επιδόρπιο.
Και εκπλήσσομαι όταν λέει "Το καλύτερο;"
Σοκολάτα γάλακτος καμήλας.
Δεν είναι κάτι που έχω αναζητήσει ποτέ, αλλά για να δούμε.
Εγώ δοκιμάζω τα πάντα.
-Μη θάψεις αν δεν δοκιμάσεις. -Δεν θάβω.
Έχω και εμπειρίες με καμήλες.
Ορίστε.
-Το γάλα καμήλας είναι ελαφρώς αλμυρό. -Ναι.
Είναι πολύτιμο. Μια αγελάδα δίνει 40, 50, 60 λίτρα γάλα τη μέρα.
Οι καμήλες δίνουν έξι με επτά λίτρα γάλα τη μέρα, ωραία;
Και παραπονιούνται κιόλας.
Δεν θα σχολιάσω τις καημένες τις καμήλες.
-Είναι το σκάφος της ερήμου. -Τις πειράζω τις καμήλες.
-Ας ξεκινήσουμε μ' αυτό. -Ευχαριστώ.
Εντάξει.
Ξέρεις τι θέλω να πω;
Τη γεύεσαι την καμήλα.
Πλάκα κάνω.
Πολύ καλή σοκολάτα.
Κι είναι από τον άσπονδο εχθρό μου.
Είναι ό,τι καλύτερο έχει προέρθει από καμήλα.
Απόψε θα πάμε στο Ossiano
με τον σεφ Γκρεγκουάρ στο ξενοδοχείο Atlantis Palm.
Μαθαίνω ότι είναι ωραίο και το θέαμα όσο τρως.
Μπορεί να ακούγεται σαν διαφημιστικό τέχνασμα,
αλλά όταν κάθεσαι εδώ, είναι μαγευτικό.
Δεν ξέρω αν έχω δει ποτέ ενυδρείο
γεμάτο με τόσα διαφορετικά είδη ψαριών, σαλαχιών και καρχαριών.
Όντως. Ο θρύλος λέει ότι έχει 65.000 ζώα.
Εξήντα πέντε χιλιάδες;
Θα πάρω το μικρό για ορεκτικό
και αυτό για το κυρίως πιάτο. Έτσι πάει;
Έστειλα κάποιον. Δυστυχώς δεν γίνεται αυτό.
Είναι κάπως παράξενο να τρως ψάρια μπροστά σε…
Μπροστά σε ψάρια.
Τυχαίνει ποτέ να τρώει κάποιος ψάρι κι ένα άλλο ψάρι να φωνάζει "Μαμά!"
Τώρα πες μου για σένα. Είσαι από…
Από τη Γαλλία. Γάλλος από τη Βρετάνη, στη δυτική Γαλλία.
-Ναι. -Όμορφο μέρος, εμπνευσμένο από τον ωκεανό.
Τον εμπνέει και το απρόσμενο.
Το δείπνο μας ξεκινά με κρασί δίπλα σε κερί, ώστε να φαίνεται το ίζημα.
Φανταχτερό μα όχι ασυνήθιστο.
Βέβαια, το κρασί είναι χωρίς αλκοόλ, αφού είναι μουσουλμανική χώρα.
Και είναι και το κερί.
Το κερί δεν είναι κερί, όπως βλέπεις.
Είναι κερί φουά γκρα.
Το καλύτερο είδος.
Πράγματι, ναι.
Το κερί είναι από λευκή σοκολάτα και λίπος πάπιας.
Γεια σου.
Ο καλύτερος εχθρός μου.
Μ' αρέσει πολύ. Αλλά θέλω ο πελάτης να κοιτά το φαγητό.
Δύσκολο αυτό, γιατί θέλουν να επισκιάσουν την κατάσταση.
Αλλά πρέπει να πω ότι είναι πεντανόστιμο.
Καρχαρίας!
Προκαλούμε συναισθήματα. Είναι πολύ σημαντικό.
Το συναίσθημα που προκαλείς είναι η χαρά.
Όντως. Μα μπορεί να είναι κι ο φόβος.
Έρχεται κι ο φόβος;
Όχι ακριβώς φόβος. Το άγνωστο.
Εντάξει. Το φοβάμαι αυτό, οπότε…
Το επόμενο πιάτο.
Μάλιστα, ένα κουτί θησαυρού.
Έτοιμοι;
-Τώρα πρέπει να βάλεις το χέρι σου. -Τι;
Δεν θα ξέρεις τι περιέχει.
Δεν πειράζει.
Γεια σου.
Καλά που ήμουν προσεκτικός,
γιατί έχω εμπειρίες μ' αυτά εδώ.
-Ρίτσαρντ… -Ορίστε.
-Δεν ξέρεις τι θα βρεις. -Ναι.
-Αχινός. Δεν αρέσει σε όλους. -Εμένα μ' αρέσει.
Κι αφού ο σεφ τον συνοδεύει με μάνγκο, φύκια, χαβιάρι πέστροφας
και παγωτό κίμτσι, μάλλον θα άρεσε και σ' εσάς.
Είναι κρύο. Θεέ μου, τι υπέροχο πιάτο.
Το επόμενο πιάτο είναι εμπνευσμένο από κλασικές σούπες της νότιας Γαλλίας.
Αλλά η παρουσίαση φωνάζει Ντουμπάι του 21ου αιώνα.
-Σχηματίζεται αλάτι. -Το ψάρι είναι ανέγγιχτο.
Το φιλετάρουμε, το καίμε λίγο για να βγάλει το λάδι.
Και μετά ρίχνουμε αυτά τα μαγικά από πάνω.
Πώς σχηματίστηκε το αλάτι;
-Μαγικό. Δεν μπορώ να πω. -Όντως μαγικό.
Απίστευτο. Δεν το έχω ξαναδεί.
Από άποψη γεύσης, θα λέγαμε ότι είναι μπουγιαμπέσα.
Μην κοιτάτε, παιδιά.
Γεια. Τεντ; Μ' ακούς;
Είμαι εδώ;
Σ' ακούω. Εσύ μ' ακούς;
-Προσπαθώ… -Να τος!
-Γεια σου, Φιλ. -Χαίρομαι που σε βλέπω.
-Πόσο καιρό είσαι στο Ντουμπάι; -Μία βδομάδα. Έχεις έρθει ποτέ εδώ;
Όχι, ποτέ.
Έχει μεγάλη ποικιλία χαρακτήρων,
ανθρώπους από όλον τον κόσμο.
Υπάρχει η παλιά πόλη,
με τις παλιές αγορές, αλλά είναι και σαν την πόλη του μέλλοντος.
Κι έχει και το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο.
-Εκεί που ο Τομ Κρουζ… -Σωστά.
Ναι. Ο Ρίτσαρντ ήθελε να κάνω αυτήν τη σκηνή,
αλλά χωρίς τα μέτρα ασφαλείας.
Βλέπεις αυτήν την πετσέτα;
Ο λόγος που τη βάζω στα πόδια μου είναι επειδή έστειλαν αυτό.
-Το βλέπεις; -Θεέ μου, πιατάκι με γλυκά.
Ναι, με όλων των ειδών τα γλυκά.
Δες αυτό εδώ. Δεν έχω ιδέα τι έχει μέσα.
Υπέροχο δεν είναι;
Σαν ένα στρουμφάκι να έκανε κακά.
Ή το βάζεις στη μύτη ενός μωρού για να ρουφήξεις τη βλέννα.
Θα το δοκιμάσω. Έτοιμος;
Θεέ μου.
Παγωτό είναι ή έχει ζύμη;
Είναι μια υπέροχη κρέμα, σχεδόν σαν μαρσμέλοου, με γέμιση σμέουρο.
Θεέ μου.
Τι έφαγες απόψε;
Πήγαμε σε εστιατόριο θαλασσινών και πήρα κοτόπουλο πικάτα.
Τον μπαμπά μου θυμίζεις. Πηγαίναμε σε εστιατόριο θαλασσινών.
Τον πήγα στην Ιταλία, στην Ακτή Αμάλφι,
και ρωτούσε τους σερβιτόρους, όπου κι αν ήμασταν,
"Μοσχαρίσιο σνίτσελ;"
Έλεγα "Μπαμπά, γιατί δεν δοκιμάζεις τα φημισμένα πιάτα της Ιταλίας;"
"Μ' αρέσει το σνίτσελ". Εγώ…
Έλεγαν πάντα ότι δεν έχουν.
Πήγαμε σε ένα εστιατόριο θαλασσινών, από τα καλύτερα σε όλον τον κόσμο.
Θαλασσινά. Έλεγε "θαλασσινά" με μεγάλα γράμματα παντού στο εστιατόριο.
Έρχεται ο σερβιτόρος, κι εγώ κρατάω την ανάσα μου.
Ο μπαμπάς μου λέει "Μπορώ να έχω ένα σνίτσελ;"
Έκρηξη θυμού.
"Γιατί επιμένεις;"
Κι ο σερβιτόρος λέει "Μπορούμε να σας φτιάξουμε".
Κι ο πατέρας μου λέει "Ευχαριστώ".
Δεν τον αμφισβήτησα ξανά.
Γι' αυτό τον αγαπάμε.
Θα πεις ανέκδοτο. Έχεις ένα;
-Έχω, ναι. -Ανυπομονώ.
Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων
πάει για φαγητό σε σπίτι φίλων.
Είναι κάποιοι κύριοι εκεί.
Η σύζυγος μιλάει με τις γυναίκες, ο σύζυγος με τους ηλικιωμένους φίλους.
Τον κοιτάζουν και λένε
"Μια χαρά φαίνεσαι. Πιο σπιρτόζος από ποτέ".
Και λέει "Είμαι.
Παίρνω ένα φάρμακο για τη μνήμη μου,
και κάνει θαύματα".
Ένας από τους άντρες λέει
"Κι εγώ θέλω. Πώς το λένε;"
Και λέει "Είναι…
Αμάν. Είναι…
Μυρίζει υπέροχα. Είναι…
Είναι ένα λουλούδι. Ένα κοτσάνι που έχει
κι αγκάθια και κάθε…"
Λένε "Τριαντάφυλλο;" "Ναι, ρόουζ".
Ρόουζ! Πώς το λένε το φάρμακό μου;"
Τέλειο. Αυτό πρέπει να σ' το πω.
Μια παραλλαγή αυτού είναι το αγαπημένο ανέκδοτο του μπαμπά μου.
Σοβαρά, το γεγονός ότι είπες αυτό το ανέκδοτο είναι
ένας πραγματικός φόρος τιμής σ' εκείνον.
Να 'σαι καλά.
Τεντ, σ' αγαπώ πολύ. Φίλε μου, καλό ύπνο να έχεις.
-Θα πάω… -Να δω τον αδερφό σου;
Δεν θέλω να δεις εφιάλτες, αλλά να τος.
-Νεότερος. -Πολύ νεότερος.
-Πολύ όμορφος. -Αρκετά, Τεντ.
Καλό ταξίδι να έχετε.
Ευχαριστώ, φίλε μου. Φοβερό. Ο Τεντ Ντάνσον!
Το αποψινό δείπνο είναι στο Al Qbabh, ένα από τα λίγα εστιατόρια στο Ντουμπάι
που σερβίρει αυθεντικό φαγητό των Εμιράτων.
Ναι!
Θα βρεθώ με όλους τους νέους φίλους μου.
Αλλά και την αδερφή της Πέιμαν, τη Σαχάρ,
και τον Τρέβορ Τζέιμς, ή Food Ranger, αν ξέρετε από YouTube.
Λένε ότι είναι φοβερό το μέρος.
-Χαιρετισμός των Εμιράτων. -Ναι.
Άγγιγμα μύτης.
-Αλήθεια; -Ναι.
-Δεν ξέρω αν θα την αντέξεις. -Κοίτα τη δικιά μου.
Πολύ καλά.
-Το κάνετε κι εσείς; -Όχι.
"Μη με πλησιάζεις".
Ούτε που ξέρω τι έχει εδώ, αλλά ανυπομονώ.
Αυτό είναι;
Αυτό είναι το ορεκτικό.
Για το καλωσόρισμα.
Ξεκινάμε έτσι απλά;
Είναι απίστευτο. Θαλασσινά μόνο.
-Από τι ξεκινάτε; -Γαρίδες. Ναι.
Με τα χέρια.
-Ναι, εντάξει. Το 'χω. -Ναι.
-Με το χέρι. -Τέλεια.
Έχει πλάκα. Και είναι πολύ νόστιμο.
Νόστιμο φαγητό παντού.
-Αποξηραμένο λεμόνι. Αραβικό… -Το λατρεύω. Έχεις δοκιμάσει;
-Ναι. Στο Αραβικό Τεϊοποτείο. -Ναι.
Την πρώτη μέρα.
Μείνε εδώ άλλες δέκα μέρες, και δεν θα φύγεις ποτέ.
Το παθαίνουν όλοι όσοι έρχονται εδώ.
"Θα μείνουμε για λίγο και θα φύγουμε".
Και ξαφνικά έχουν περάσει 20 χρόνια.
Το Ντουμπάι ήταν πάντα
ένα μέρος προς το οποίο συγκλίνουν όλοι.
Ναι, σίγουρα. Είναι το καλύτερο μέρος για τους μιγάδες.
Αν λες "Δεν ξέρω από πού είμαι", θα ταιριάξεις σίγουρα εδώ.
Ναι, 100%.
Λάτρεψα κάθε δευτερόλεπτο.
Μια πρώτη εντύπωση για το Ντουμπάι είναι
"Θεέ μου, κοίτα πόσα λεφτά ξόδεψαν στα κτίρια".
Αλλά λίγο κάτω από την επιφάνεια, συναντάς υπέροχους ανθρώπους.
Σας ευχαριστώ που με κάνατε να νιώσω ευπρόσδεκτος,
για τη γενναιοδωρία και τη φιλοξενία σας
και για την αγάπη που νιώθω,
όχι επειδή είμαι εγώ, αλλά επειδή είναι στη φύση σας.
Είναι πολύ γλυκό, δεν θα το ξεχάσω.
Υψώνω το νερό μου στην υγειά σας.
Υψώνουμε το νερό μας. Έτσι κάνουμε στο Ντουμπάι.
-Ορίστε. -Είναι και χαλάλ.
Ναι.
Δεν περίμενα ποτέ ότι θα έρθω στο Ντουμπάι για διακοπές
μετά από εκείνη τη στάση πριν από πέντε χρόνια.
Ένα εμπορικό είναι. Τι να το κάνω;
Οι πρώτες εντυπώσεις μπορεί να είναι λάθος.
Αυτό είναι το μάθημα.
Ποτέ δεν ξέρεις.
Υποτιτλισμός: Νίκος Σταματουλάκης