Oto Atmosphere, bar oraz restauracja
na 122. piętrze Burdż Chalify, najwyższego budynku świata.
I jeden z najdroższych burgerów świata. Spójrzcie tylko.
- To złoto? - Tak, 24 karaty.
- Innych nie jadam. - Smacznego.
Zobaczcie go.
- Boże! - O nie.
Boże!
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
DUBAJ
Marhaba z Dubaju,
lśniącej metropolii Półwyspu Arabskiego nad Zatoką Perską
i największego miasta Zjednoczonych Emiratów Arabskich.
Przyleciałem tu kiedyś z synem w drodze na odcinek w Kapsztadzie.
Pracował wtedy przy programie. Nocowaliśmy w Dubaju.
Było prawie 40 stopni. Co mogliśmy robić?
Poszliśmy na zakupy.
To największe centrum handlowe świata.
Uznałem, że to cały Dubaj.
Myliłem się.
Miasto posiada też starszą część, o której słyszy się mniej.
Chciałbym spędzić w niej trochę czasu.
Jednak niezależnie od tego, w jakiej części Dubaju jesteśmy,
jest to miasto kwitnącej imigracji.
Około 85% mieszkańców przybyło tu z innych krajów,
a to gwarancja świetnej kuchni.
Jak w restauracji prowadzonej przez trzech braci.
Czemu bracia chcą pracować razem?
Mohammad, Wassim i Omar Orfali pochodzą z Syrii.
Mają najlepszą restaurację na Środkowym Wschodzie i w Afryce.
Orfali Bros.
- Cześć. - W końcu!
- Cześć. - Co tam?
- Miło mi. - Wzajemnie.
Witam ekipę.
Cześć.
Mam to szczęścia, że Mohammad ugotuje coś specjalnie dla mnie.
Twoi bracia są tutaj. Jakaś twoja rodzina została w Syrii?
- Tak. - Odwiedzasz ją?
- Niestety nie. - To ciężkie czasy.
Tak. Wyjechałem w 2005 roku.
Ostatni raz byłem tam w 2009 roku.
- Dawno. - Jeszcze wrócimy.
Pochodzimy z Aleppo. To jedno z najstarszych miast świata.
Tak.
Scena kulinarna Aleppo zawdzięcza swoje bogactwo
licznym pokoleniom mieszkańców, wielu składnikom i kucharzom.
- Zdrowie. - Za Syrię i za was.
- Tak. - Dzięki.
Nieco winny aromat.
Różano-wiśniowa kombucha.
Gotowy?
- Jasne. - Świetnie.
Zaczniemy od kukurydzy.
To tostady z mąki typu masa. Robimy je tutaj.
Pierwsza warstwa jest chrupka.
Potem dodajemy zredukowaną i kremową emulsję kukurydzianą.
To danie inspirowane Meksykiem.
Tak.
Jak trafiłeś na kuchnię meksykańską w Syrii?
Nie byłem w Meksyku, ale czytałem sporo o ich kuchni.
- Musisz tam polecieć. - Chcę, ale to daleko.
Muszę to zaplanować.
Ja też przyleciałem z daleka.
To smażony jedwab kukurydziany.
- I gotowe. - Nigdy go nie jadłem.
- Piękna, lokalna kukurydza. - Na 100%.
Zjesz na raz czy na dwa?
Nie dam rady na raz.
Lubię słuchać tego chrupnięcia.
Kremowość. Istna eksplozja kukurydzy.
Oprócz wielu tekstur mamy też wiele smaków.
To pozwala zrozumieć, jak różnorodna jest kukurydza.
Idziemy dalej.
Bułeczka kawiorowa ze śmietaną.
To prawdziwa rosyjska śmietana.
To gwiazda naszego menu.
Nic dziwnego. To bardzo szczodry kopczyk.
Tak, na dwa kęsy.
Najpierw sam kawior.
Śmiało, cały kawior.
Zamocz w śmietanie.
Rany. Nigdy nie zjadłem tyle kawioru w jednym kęsie.
W całości.
Zrobiłem też dla brata.
Serio? Lubisz pracować z braćmi?
- Szczerze? - Tak.
- Tak i nie. - Tak i nie?
Richard.
Ciesz się, że cię lubi. Ja bym ci nie dał.
- Dwa gryzy. - Kawior.
A potem bułeczka.
- Nie czekaj. Śmiało. - Wsadzaj.
- Tak. - Dzięki, że mu to dałeś.
Czekałem na odpowiednią chwilę. Zwalniam cię!
Chciałem, by miał miłe wspomnienie.
Będziemy podawać dania, dopóki nie powiesz dość.
To trochę posiedzimy.
Uczta trwa.
Wędzony bakłażan z tahini z pieczonej papryki,
kwiatami jadalnymi i dwoma chilli.
Pierożki z wołowiną Wagyu łączą Syrię z Syczuanem.
I wytrawny ekler z kremem grzybowym, pigwą
oraz prosciutto z, jako że to kraj muzułmański,
wołowiny zamiast wieprzowiny.
- Jeden gryz? - Tak.
Tak lubię najbardziej.
W porządku.
Zjadłem już tyle pysznych dań, że nie miałem miejsca na więcej.
Ale wspomniał, że ma burgera.
Ostatniego upuściłem. Nie powtórzę tego błędu.
Proszę.
Ręcznie siekana wołowina Wagyu, sekretny sos i karmelizowana cebula.
Takie tam. Najlepszy burger świata?
Być może.
- Nie wygłupiaj się, Richard. - Tak.
Teraz na burgery będę musiał latać do Dubaju.
Zjadłem wszystkie dania Mohammada,
a potem przedstawił mi braci.
Gości od deserów.
- To słynni bracia? - Tak. Wassin to geniusz.
- To prawda? - Tak.
Nie.
- I Omar. - Czym się zajmuje?
Obaj to cukiernicy.
Pięknie to ujął. „To mój brat, geniusz. A to mój drugi brat”.
Tylko jeden jest geniuszem?
- To wasz Fredo? - To nasza opoka.
Świetnie razem współpracują. Widziałeś, Richard?
Robią piękne ciastka francuskie, choć nigdy nie byli we Francji.
Chrupie ciastko z kajmakiem.
Dziękuję, szefie. Szefowie.
Czekoladowa wiśnia inspirowana naszą kulturą.
- Rany. - Śmiało.
- Pudding ryżowy w kształcie mandarynki. - Pomarańczowe jajko.
Skąd wzięliśmy pistacje?
Z Aleppo.
- Ciasto z yuzu i czarnym sezamem. - Dasz wiarę?
Orzechowa pralina w stylu francuskiego mistrza, Pierre’a Hermé.
Mango.
Chyba nigdy nie jedliśmy tylu deserów.
To moja ostatnia scena.
Podstawy mam już za sobą, więc czas odkryć stary Dubaj.
A kto będzie do tego lepszy
od osoby, która odwiedziła wszystkie kraje na świecie?
Drew Blinsky to najpopularniejszy podróżnik youtubowy świata.
Robi rzeczy, których ja bym nie śmiał, nawet w jego wieku.
Co?
Ale Drew nie będzie sam.
Dołączy do niego wspólniczka, Deanna.
- Dwaj Żydzi i Filipinka. - Tak.
- Nowy sitcom. - Tak.
Wspomniałem, że są świeżo po ślubie?
Witaj w Dubaju, Phil.
- To wasz miesiąc miodowy? - Tak.
- Dzięki za uwzględnienie mnie. - Jasne.
- Tak go sobie wyobrażałaś? - Tak.
Co słychać?
- Jak masz na imię? - Nihal.
Ja jestem Phil.
- Drew. - Deanna. Miło mi.
- Lubicie kuchnię indyjską? - Uwielbiam.
Ja też.
- Co tu mamy? - Parathę.
Tak, z cebulą i z aloo methi.
- Nie ma lepszych naleśników. - Świetne.
Wieczorem są tu olbrzymie kolejki.
Przyszliśmy idealnie.
- To próbuję. - Smacznego.
- Uważaj, Nihal. - Chwila prawdy.
Natychmiastowy uśmiech. I jak? Trochę ostre, co?
- Pyszne. - Jest ostre.
Drew przypomina mi, że powinienem podróżować od młodości.
Wciąż jesteście młodzi, a odwiedziliście już
wszystkie kraje świata.
- Tak. - Czyli?
197.
- Tak. - Mnie się to nie uda.
Mogłoby.
Ale o to mi chodzi. Podróżujmy od młodości.
Podróże to najlepsza edukacja.
- Też tak twierdzę. - I kropka.
- Dodam coś jeszcze. - Tak?
Gdy się z kimś podróżuje,
cały świat stoi otworem, można zrobić wszystko.
Myślałem, że powiesz:
„Gdy się z kimś podróżuje, można zamieszkać razem”.
Poleciałem z Monicą do Europy już po trzech miesiącach.
To był test naszego związku,
bo podczas podróży jest się cały czas razem.
Widzi się dobre, złe i brzydkie.
Monica widzi brzydkie.
Dokąd teraz?
Do afgańskiej herbaciarni.
- Arabskiej. - Pomyliły ci się kraje.
Herbaciarnia znajduje się w Bastakiyi.
Nie mylić z Busterem Keatonem.
Wiem, że to stary Dubaj, ale liczyłem na coś starszego.
Tysiącletniego. Miasto ma sporą historię.
Stary Dubaj to miasto sprzed 50, 60 lat.
Z lat 70. i 80.
Pierwotna osada powstała nad zatoczką.
Przypływali tu handlarze.
Przemysł naftowy. Stąd te wieżowce.
Mają tu ropę?
Nim powstały te budynki, były tu tylko namioty na pustyni.
Tak.
Miasto nieco się zmieniło.
- Jest. - Herbaciarnia.
Arabska herbaciarnia.
Bliżej wielbłąda nie podejdę.
Przyszliśmy tu, bo czuć tu ducha Środkowego Wschodu.
- Owszem. - Pojemy, napijemy się herbaty.
To ich specjalność.
Czy macie jakiś ulubiony kraj?
Uwielbiamy Iran.
- Tak? - Ja tak samo.
Ludzie są bardzo gościnni. To dotyczy całego Środkowego Wschodu.
Widać to tutaj.
Proszę, chleb.
- Świetnie. - Tak, a to sałatka.
Lubię sałatki.
Spójrzcie tylko. Majboos z jagnięciną.
Salona z kurczakiem. Piękne nazwy.
To jagnięcina?
- Jedzmy. - Tak.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Boże, ale delikatne.
Właściciele Rania i Ali
przyszli upewnić się, że nam smakuje.
- Co zjedliście? - Cytrynową tikkę?
Świetna.
- To danie podawane tylko tutaj. - Marynowana w czarnej cytrynie.
Czarna cytryna.
- Suszona. - Nie widziałem takiej.
- Wycisnąć ją? - Lub zjeść.
- Mogę? - Jasne.
Nie pomyślałbym, że można ją zjeść.
Ale jest pyszna.
Czas na gwiazdę programu, ryż.
- W porządku. - Mamy nową gwiazdę, Richard.
W końcu!
Według przepisu mamy Alego.
Od czasu do czasu dajemy jej trochę do spróbowania,
by powiedziała, czy wszystko się zgadza.
- Jest ostrym sędzią? - Trochę.
Próbuję.
Gdzie twoja mama? Jak ma na imię?
Mariyam.
Oto najgorszy sequel w historii: Oferma z Arabii 2.
Jeszcze nie przywykłem.
Wielbłądy.
Chociaż wy macie frajdę.
Skoro przyjechałem już na tę pustynię,
mogę pokonać kolejny lęk, sokoły.
Cześć.
To Mohammed z Nara Desert Escapes.
Opowie mi co nieco
o tym ptaku z bardzo długim i ostrym dziobem oraz szponami.
Tu Duch. Sokół wędrowny.
- Symbol tego kraju. - Piękny.
Najszybsze zwierzę na ziemi.
Lata z prędkością 289 km/h,
czyli około 242 mil na godzinę.
Zaraz poleci?
A potem wyląduje ci na ręce.
- Na pewno? - Spróbujemy.
Dobrze.
Dobra.
Beduini żyjący na pustyni postanowili je schwytać i wyszkolić,
by polowały dla ich rodzin.
- Wystaw lewą rękę. - Stresuję się.
Trzymaj mocno.
- Mocno? - Tak.
Jego mina mówi: „Przyleciałem. Gdzie jest żarcie?”.
Zgadzam się. Też jestem głodny.
Masz.
To było miłe spotkanie.
Nie wydłubał mi oczu. Był grzeczny.
Ale to nie program o nim.
Mohammed i ja też musimy się pożywić.
W sposób, jakiego używa się tu od mileniów.
Nie licząc folii.
Cześć.
Tradycyjny jagnięcy madfoon.
A to sos oraz pieczywo.
- Dzięki. - Dziękuję.
Tak! Kazał zrobić to tak?
- Tak. - Nabrać trochę.
- I zamoczyć. - Tak.
Ostre.
- To danie Beduinów? - Tak.
Pyszne.
To dla mnie jedno z bardziej wyjątkowych doświadczeń.
Jesteśmy w oazie godzinę drogi od Dubaju,
ale tak naprawdę to dzicz.
Tak.
Dobrze, że w tej dziczy mają krzesło z poduszkami.
Wszyscy fani domowego jedzenia powinni odwiedzić to miejsce.
Tak, warto.
Nazywa się Bait Maryam, czyli „dom Maryam”.
To Salam Dakkak i jej córka Nada.
Maryam była matką Salam.
Cześć!
Salam gotuje kuchnię palestyńsko-jordańską,
na jakiej się wychowała.
- Witamy. - Dzięki.
Miło cię gościć.
- Zostałaś szefową kuchni roku. - Tak.
Ta restauracja to hołd dla twojej mamy.
Tak. To były jej zasłony.
- Naprawdę? - Tak.
- Chciałaś, by było tu przytulnie? - Tak.
Czuję, jakby tu była.
Zawsze, gdy miesza w garnku,
mówi, że czuje się, jakby robiła to Maryam.
Słodkie.
Nie chodzi tylko o jedzenie.
W tych daniach czuć pewną energię.
Bez względu na to, skąd pochodzisz. Poczujesz się jak w domu.
- Arabowie są znani z przypraw. - Tak.
Mamy dla ciebie wyjątkowe danie.
Kibbeh nayyeh, czyli surowe mięso.
Pochodzi z wioski o nazwie Tarshiha,
która jest znana z surowego mięsa.
Spróbujesz go.
Moi rodzice pochodzą z Niemiec.
Gdy byliśmy dziećmi, mama robiła surowe kulki wołowe.
- Jasne. - Trochę je soliła.
I to była moja przekąska.
Już wtedy jadłem kibbeh nayyeh.
Ale to bardziej wyszukane mięso od wołowiny na hamburgery mamy.
Myjemy kaszę bulgur, potem ją suszymy.
Dodajemy przyprawy. Kmin, murdiqush.
- Murdiqush? - Tak.
Nie znam. Jak to się tłumaczy?
- Maneranek? - Majeranek.
Właśnie. Masz rację.
Nieźle, Phil.
To mieszanka przypraw na kibbeh.
Dodaje się ją tylko do tego dania.
- Przyprawy? - Tak.
Odrobina goździków.
- I cynamon. - No tak.
Mieszamy w ten sposób.
Przeczytałem, że te dania tu kuchnia lewantyńska.
- Tak. - Jakie to mięso?
To jagnięcina.
Specjalna część z wewnętrznej strony nogi.
Drobno zmielona w maszynce.
Nauczała gotowania.
Wyjechała do Stanów, a potem wróciła.
Zajmowała się nami.
W końcu powiedzieliśmy jej, by zaczęła robić coś, co kocha.
Wybrała restaurację.
To moje marzenie.
- Wygląda pięknie. - Da ci spróbować.
Pokażę ci, jak to jeść.
- Trzeba zjeść to odpowiednio. - Jasne.
Weź trochę chleba.
- Nabierz też tego. - Wszystkiego po trochu.
- Jak każecie. - Jasne.
- Cebuli? - Tak.
Świetnie.
- Na jeden kęs? - Tak.
Śmiało. To pyszne.
Nie wiem, co się stało,
ale kiedy to zjadłem…
Dokąd odleciałeś?
Niektóre chwile potrafią nas przenieść.
Nie mówię tu o innym kraju, jak Dubaj.
Do innego czasu, miejsca i istnienia.
- Muszę coś powiedzieć. - Tak?
To jakiś obłęd.
- Wzruszyłem się. - Tak.
Zaraz się rozpłaczę.
Przyrządzając to, wspominam mamę.
- Może to przez waszą opowieść. - Ostrzegałam cię.
Ale to chyba nie wszystko.
To niesamowite, by czuć emocje w jedzeniu.
- Naprawdę. - Tak.
To magia.
Wkładam w te dania całe swoje serce.
- Wyjęłaś mi to z ust. - Kocham karmić.
- Nie chciałem przesadzić. - Rozumiem.
Rozumiecie?
To niesamowite w jedzeniu.
Uwielbiam to w nim. Nie zdarza się to za często.
Niektóre dania są pyszne i to wystarczy.
O to chodzi. Smakują świetnie.
Ale tutaj chodzi o inny wymiar.
Szkoda, że nie ma tu mojej żony. Dziś mamy rocznicę.
- Serio? - Mogłeś ją zabrać.
- Tak. Wrócimy tu. - Dobrze.
Obiecaj, że mnie odwiedzisz.
- Oczywiście. - O ile ci smakuje.
Pewnego dnia powiesz: „Znowu ten Phil?”.
Nie, w życiu.
Zwiedzamy Dubaj w ostatnich dniach świętego miesiąca muzułmanów:
Ramadanu.
Ramadan to miesięczny okres, gdy pości się od wschodu do zachodu.
Koniec codziennego postu to iftar.
Podczas Ramadanu na ulicach starego Dubaju
ludzie gromadzą się licznie, by wspólnie ucztować.
Mogę do nich dołączyć.
Spotkam się Drew i Deanną, a także z Peymanem Al Awadhim,
świetnym blogerem kulinarnym.
I wszystkimi jegomościami wokół.
- Co słychać? - Cześć.
Miło mi. Dzień dobry.
- Świetnie, co? - W porządku?
- Tak. - Ciasno?
Nie, wystarczy mi.
Po prostu plecy i nogi nie są już tak elastyczne.
Spójrz, jak siedzę.
Pewnie robisz to od małego.
Ile tu jest osób?
Nawet 4000 osób dziennie.
To naprawdę poruszający widok.
- Wszyscy jedzą to samo? - Tak.
Widzę pomarańczę i daktyle. To zupa?
To danie z południa Indii. Nazywa się kanji.
- Kanji? Znam. - To owsianka ryżowa.
Są tu sami Hindusi?
- Nie tylko. - Nie?
Są Hindusi, Pakistańczycy, Banglijczycy.
- Co jest w torebce? - Przekąski.
- Przekąski? - Tak.
- Lubię. - I tyle.
Rozmawia.
Kto dzwoni w takim momencie?
Mój syn pyta, czy może już jeść.
Słychać wezwanie.
Możemy przerwać post.
Wszystkie meczety wzywają do modlitwy dokładnie w tym samym momencie.
Stąd ten dźwięk. To nie echo.
- Piękne. - Mam ciarki.
Zaczynamy od daktyli.
Na początek.
W ten sposób zakończył post prorok Mahomet.
Świetne.
Jest coś magicznego w tym wspólnym ucztowaniu.
Czuję się częścią czegoś wielkiego.
Każdy meczet w kraju daje to samo wezwanie.
Miliony osób jedzą teraz taki sam posiłek.
- Na świecie. - Tak.
- Wybaczcie pytanie. - Jasne.
To wezwanie do modlitwy, ale nikt się nie modli.
Czemu?
Świetne pytanie.
Zwykle to wezwanie do modlitwy,
ale tym razem oznacza koniec postu.
To wezwanie do uczty.
Za 15 minut usłyszysz kolejne wezwanie. Wtedy wszyscy będą się modlić.
Jasne. Opowiedzcie o sobie. Jak wygląda wasze życie tutaj?
Mieszkam tu od czterech lat.
Pracuję w przemyśle chemicznym.
- Chemicznym? - Tak.
- A ty? - Urodziłem się tutaj.
Jestem wśród 12%.
Większość mieszkańców pochodzi spoza miasta?
Zgadza się.
Kraj szybko się rozwija. Nie nadążamy z prokreacją.
Opieramy się na imporcie.
- Chcecie kilka porad? - Jasne.
- Idą modlić się do meczetu? - Idą sobie.
- Wszyscy. - Nie krępujcie się.
By nie mieć kłopotów. Jest wezwanie.
- Mamy czas. - Tak?
- Miło było. - Shukran.
Dziękuję. Miło było cię poznać.
- Miło było poznać. - To była przyjemność.
Dla mnie również.
- Miło było się zobaczyć. - Na razie, Phil.
Ktoś musi pomóc mi wstać.
Witam, panowie.
Poświęciliśmy dużo nakładów, by wybudować wielką górę
na środku pustyni.
Macie dwa cele.
Pierwszy: upewnić się, by ten starszy mężczyzna
nie dostał pietra.
Ani się nie zranił. Ani nie popłakał.
- Coś cię bawi? - Tak.
- Co? - Nic.
Drugi cel: bawić się jak najlepiej.
Tak jest!
Logan! DJ! Zaczynamy.
- Robiliście to już? - Tak.
- Kieruj. - Na trzy. Start.
Jeśli jeszcze nie wiecie, Dubaj nie szczędzi grosza.
Na przykład na jeden z największych krytych stoków narciarskich.
Nigdy nie bawiłem się tak dobrze na śniegu pod dachem.
- Jeszcze raz! - Tak!
Gdy odwiedzam nowe miasto ze świetnym jedzeniem,
lubię pozwiedzać z przewodnikiem.
Śmiało. To żaden wstyd.
To przewodniczka Arva Ahmed z Frying Pan Adventures.
Pokaże mi dzielnicę Al Ras.
To moja ulubiona dzielnica.
Miasto szybko się zmienia, ale czasem trzeba zwolnić.
Tutaj można usiąść, napić się chaiu i odpocząć.
To szefowa kuchni Al Naz.
Pochodzi z południa Iranu.
Wyniosła na nowy poziom moje ulubione lokalne pieczywo.
- Ragag. Próbowałeś? - Nie wiem.
To bardzo cienki chleb.
- Jak naleśnik? - Jeszcze cieńszy.
To bardzo gorące. Czuję żar aż tutaj.
Ma ręce z azbestu.
To jak płótno. Można zaszaleć.
- Lubię dodać jajka. - Jasne.
Ale jest też inny, bardzo wykwintny dodatek.
Chipsy.
Z sąsiadującego Omanu.
O smaku chili.
Dodajemy je, a potem sos rybny mehyawa.
To sos z konserwowanych ryb.
Gotowe.
- Przełamiemy go. - Dobrze.
Bardzo gorący.
- Nie szkodzi. - Też masz ręce z azbestu.
Pochodzę z indyjskiego domu.
- Przywykłaś. - Tak.
No dobra.
Chipsy to główny składnik.
To dla nas nie tylko przekąska, ale też dodatek do dań.
Spróbuj też herbaty.
- Słodka. - W porządku?
Będę potrzebowała dentysty.
Wszyscy w Dubaju piją taką słodką herbatę.
- Dziękujemy, szefowo. - Dzięki. Miło było poznać.
Wiem, że znowu jemy pieczywo, ale uwielbiam je.
- Dzień dobry. - Salam alejkum.
Spójrz. Wszystko na widoku.
Pieką zwykłe pieczywo dla klasy robotniczej,
bo wielu mężczyzn zostawiło rodziny i żony w innym kraju.
Mamy więc zwykłe chleby, ale mój ulubiony to z zatarem i serem.
- Z zatarem i serem. - Spróbuj.
- Grillowane sery rządzą. - Tak.
Odpowiednia reakcja.
Arva.
- Idealne połączenie. - Tak.
Afgańczycy używają zataru, środkowo-wschodniej przyprawy,
wraz z przetworzonym serem. To boskie połączenie.
To typowe, że magia dzieje się tam, gdzie łączą się światy.
- Dodać do tego coś jeszcze? - Tak.
Tak! Śmiało!
- To ostry sos. - Jak rewolwerowiec.
- Można go znaleźć w każdym domu. - Pyszne.
- Amerykański orzeł. - To sos z Luizjany.
Poproszę.
Dość octowy.
- Zwiemy go tu octem sokolim. - Jasne.
Przejęliśmy go.
Fajnie, że go używacie.
Wspomniałaś o robotnikach.
Słyszymy różne opinie,
ale tutaj dowiedziałem się, że większość tych robotników
świadomie imigrowała tu, by zarobić większe pieniądze
i odsyłać je do domu.
Mój tata przyjechał do Dubaju, bo czuł,
że w domu nie dostałby takiej szansy.
Nie dotyczy to wszystkich, ale to miejsce wielkich możliwości.
Na razie jestem zachwycony.
Ciekawe, co na deser.
Ale wprawiła mnie w osłupienie.
Czekolada z mleka wielbłąda.
Nie sądziłem, że to kiedyś zjem, ale skoro tu jesteśmy,
mogę spróbować.
- Nie krytykuj. - Nie krytykuję.
- Przeszedłem swoje z wielbłądami. - No tak.
- Ich mleko jest nieco słonawe. - Jasne.
I bardzo cenne. Krowa daje do 60 litrów dziennie.
Wielbłąd da maksymalnie siedem.
I jeszcze narzeka.
Nie będę tego komentować.
- To statki pustyni. - Droczę się z nimi.
- Zacznij od tej. - Dziękuję.
Dobra.
Wiesz co?
Naprawdę czuć wielbłąda.
Żartuję.
Świetna czekolada.
Nie pomyślałbym, że powstała dzięki mojemu nemezis.
To najlepsze, co spotkało mnie ze strony wielbłądów.
Udamy się do restauracji Ossiano szefa Gregoire’a w Atlantis Palm Hotel.
Podobno podczas jedzenia mają tam niezły widok.
Wydaje się to nieco efekciarskie,
ale na żywo daje powalający efekt.
Nie wiem, czy widziałem akwarium
z tyloma gatunkami ryb, płaszczek i rekinów.
Tak. Podobno jest tam 65 000 zwierząt.
65 tysięcy?
Tą małą zjem na przystawkę, a tamtą na danie główne, dobrze?
Jasna sprawa. Nie, nie tak to działa.
- To dość dziwne, by jeść ryby… - Przy rybach.
Zdarzyło się, że ryba na talerzu zaczęła wołać: „Mamo!”?
Opowiedz o sobie. Skąd pochodzisz?
Z Brytanii w zachodniej Francji.
- Jasne. - To miejsce inspirowane oceanem.
Inspiruje go też niespodziewane.
Kolację zaczniemy od wina przelanego nad świeczką, by znaleźć osad.
Wyszukane, ale spotykane.
Tylko że to wino bezalkoholowe, bo jesteśmy w kraju muzułmańskim.
No i jeszcze ta świeczka.
Tak naprawdę to nie jest świeczka.
To foie gras.
- Takie świeczki lubię. - Tak.
To biała czekolada i kaczy tłuszcz.
Cześć.
To mój największy wróg.
Lubię je, ale wolę, by goście patrzyli na jedzenie.
To trudne zadanie. Przyćmiewają tu wszystko.
Ale to naprawdę pyszne.
Rekin!
Staramy się wzbudzać emocje.
Zdecydowanie czuję szczęście.
Tak. Ale może być to strach.
- Nadciąga strach? - Bardziej coś nieznanego.
Jasne. Tego też się boję.
Kolejne danie.
Skrzynia skarbów.
Gotowi?
- Musisz włożyć rękę. - Co?
Nie wiesz, co tam jest.
W porządku.
Hejka.
Dobrze, że byłem delikatny.
Mam z nimi swoje doświadczenia.
Przez Richarda.
Chodzi o to, że nie wiesz, co jest w środku.
- Nie każdy lubi jeżowca. - Ja lubię.
Szef przyrządził go z mango, glonami, kawiorem
oraz lodami kimchi. Wam też by posmakował.
Zimne i naprawdę cudowne danie.
Kolejne danie zostało zainspirowane tradycyjnymi francuskimi zupami.
Podanie jest jednak godne Dubaju.
- Tworzy się sól. - Nie tykaliśmy ryby.
Jest tylko wyfiletowana i przypalona, by puściła olej.
A teraz polewamy ją tym magicznym płynem.
Jak powstała ta sól?
- To magia. Nie powiem. - Naprawdę.
Coś niesamowitego.
W smaku przypomina bouillabaisse.
Nie patrzcie.
Ted? Słyszysz mnie?
Widać mnie?
Słyszę cię. A ty mnie?
- Staram się… - Jesteś!
- Cześć. - Dobrze cię widzieć.
- Od kiedy jesteś w Dubaju? - Od tygodnia. Byłeś tu?
Nie.
Czuć tu różnorodność, ludzie pochodzą z całego świata.
Jest tu stare miasto z tradycyjnymi targowiskami,
a także miasto przyszłości.
Z najwyższym budynkiem świata, Burdż Chalifą.
- Gdzie Tom Cruise… - Jasne.
Richard chciał, bym powtórzył tę scenę,
tylko bez zabezpieczeń.
Muszę podłożyć sobie serwetkę,
bo przysłali mi do jedzenia coś takiego.
- Widzisz? - Boże. Talerz deserów.
Talerz z wieloma rodzajami deserów.
Zobacz. Nie wiem, co jest w środku.
Piękne, co?
Jak kupa smerfa.
Albo gruszka do nosa dla dzieci.
Hej!
Spróbuję. Gotowy?
Boże!
To lody czy krem?
Cudowny piankowy krem z maliną w środku.
Jezu.
Co jadłeś na obiad?
Byliśmy w knajpie rybnej i jadłem piccatę z kurczakiem.
Jak mój ojciec, gdy szliśmy do restauracji rybnej.
Pokazałem mu całe Włochy, wybrzeże Amalfi.
Gdziekolwiek byliśmy, pytał kelnera,
czy mają kotlet cielęcy.
Krzyczałem: „Spróbuj czegoś, z czego znane są Włochy!”.
„Wolę kotleta”.
Ale nigdzie go nie mieli.
W końcu trafiliśmy do genialnej knajpy z owocami morza
na wybrzeżu Amalfi.
Cała restauracja epatowała owocami morza.
Podszedł do nas kelner, ja wstrzymałem oddech,
a tata spytał, czy mają kotlet cielęcy.
Wybuchłem.
„Skąd w tobie ten upór?”
A kelner odparł, że go zrobią.
Ojciec zadowolony podziękował.
Więcej mu nie oponowałem. Dlatego go kochamy.
Masz jakiś żart?
- Tak. - Cieszę się.
Starsza para poszła na obiad do znajomych.
Było tam kilku mężczyzn.
Żona poszła rozmawiać z kobietami, a on został z facetami.
W końcu zapytali go:
„Wyglądasz świetnie. Masz bystry umysł”.
Odparł: „Wiem. Biorę taki lek na poprawę pamięci.
Działa prawdziwe cuda”.
Jeden z gości mówi:
„Przydałby mi się taki. Jak się nazywa?”.
Tamten odpowiada: „To…
Rany, to…
Pachnie naprawdę pięknie. To…
Taki kwiat z łodygą,
która ma dużo kolców”.
„Róża?”. A tamten: „Właśnie!
Róża, jak się nazywa ten mój lek?”.
Świetny. Muszę przyznać,
że ulubiony żart taty to wariacja tego dowcipu.
Opowiadając go, oddajesz mu hołd.
Dzięki.
Kocham cię, Ted. Dobrej nocy.
- Wracam za… - Jest tam twój brat?
Tak, choć nie chcę, byś miał koszmary.
- Młodszy. - Dużo młodszy.
- Przystojny. - Wystarczy.
Pa!
Bezpiecznego powrotu.
Dzięki. To był Ted Danson.
Wspólny posiłek zjemy w Al Qbabh,
jednej z niewielu restauracji w Dubaju, która podaje prawdziwą lokalną kuchnię.
Są tu wszyscy moi nowi przyjaciele z tego tygodnia.
I kilku nowych: siostra Peymana, Sahar,
oraz Trevor James, czyli Food Ranger z YouTube’a.
Podobno to świetne miejsce.
- Emirackie powitanie. - Tak.
- I stykniemy się nosami. - Serio?
- Dasz radę? - Spójrz na mój.
Świetnie.
- Też tak robisz? - Nie.
Boi się mojego nosa.
Nie wiem, co to, ale cieszę się.
- To wszystko? - To tylko przystawka.
Patera powitalna.
Jemy?
Nie do wiary. Same owoce morza.
- Od czego zacząć? - Od krewetek.
Rękoma.
- Jasne. Dam radę. - Tak.
- Złap jak szczypcami. - Świetnie.
Fajne i pyszne.
Tyle pysznego jedzenia.
- Marynowana cytryna. - Świetna. Próbowałeś?
- W Arabian Tea House. - No tak.
- Pierwszego dnia. - Jeszcze dziesięć dni i byś tu został.
To spotyka każdego w Dubaju.
„Pobędziemy tu tylko trochę”.
I tak mija 20 lat.
Piękne w Dubaju jest to,
że od zawsze był dla ludzi celem.
Tak. To najlepsze miejsce dla kogoś mieszanej rasy,
kto nie czuje się przywiązany do żadnej części świata.
Pełna zgoda.
Bardzo mi się podobało.
Pierwsze wrażenie, gdy jedzie się przez Dubaj,
to przytłoczenie bogactwem wieżowców.
Ale gdy zrobi się krok dalej, można poznać wspaniałych ludzi.
Dziękuję. Czułem się z wami świetnie.
Dzięki za waszą dobroć, gościnność
i miłość, jaką od was czułem.
Nie dlatego, że to ja, ale dlatego, że taką macie naturę.
To słodkie, nie zapomnę tego.
Opijmy to szklanką wody.
Tak, szklanką wody. Tak to robimy w Dubaju.
- Zdrowie. - W stylu halal.
Tak.
Nie sądziłem, że wrócę do Dubaju
po tamtym krótkim nocowaniu pięć lat temu.
Zobaczyłem centrum handlowe.
Ale to pierwsze wrażenie było tak błędne.
To dla mnie lekcja.
Nie nastawiać się.
Napisy: Krzysztof Zając