Dzień dobry.
Rany!
To mój ulubiony.
- Pączek z crème brûlée. - Tak.
- Mogę spróbować? - Jasne.
Cudowny lukier. Co to?
Krem waniliowy.
- Sami go robimy. - Zbiłbym tę witrynę.
Jedliście?
Dzień od razu stał się lepszy.
Dokończ. Ja wezmę czekoladowy.
Ale pyszny.
Zjadłem całe nadzienie.
Czas na Błoto Mississippi.
Gdy mój syn miał cztery lata, podszedł do mnie
i powiedział: „Cześć, błotko.
Nazwałem cię tak, bo jesteś obrzydliwy”.
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian Czy ktoś, czy ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
SZKOCJA
Dekadę temu spędziłem kilka dni w Edynburgu
na wakacjach ze znajomymi.
Zachwyciło mnie jego historyczne piękno.
Zakochałem się w brukowanych uliczkach,
wzgórzach i bujnej zieleni.
Zamkach i wysokich, ciemnych budynkach pod często zachmurzonym niebem.
To miasto przywodzi na myśl dawne czasy.
Teraz wróciłem!
I okazuje się, że Szkocja wciąż zachwyca.
Również pod względem jedzenia.
Pewne dania są naprawdę zaskakujące.
Ale zacznę od tradycyjnej, szkockiej strawy.
Jedziemy na północ miasta, do dzielnicy Leith,
gdzie zjem śniadanie w gastropubie Roseleaf.
Roseleaf zachwyca dzięki gościnności. Czujesz się tu częścią rodziny.
To Tony Singh, szkocki szef kuchni i restaurator.
Dorastał tutaj.
Cześć.
To jego znajomy, Johnny. Właściciel pubu.
To nasi menadżerowie, Kylie i Graham.
I stały bywalec pubu.
- Jesteś właścicielem? - To szef.
Tak? Kiedyś to wszystko będzie twoje.
- Jak masz na imię? - Sam.
Sam.
Cześć. Jestem Phil.
Wychowałeś się tu.
Za rogiem. Gotuję od 16 roku życia.
Pierwszą pracę dorwałem w pubie.
Makaron z serem i szkockie śniadanie było dla mnie szczytem gastronomii.
- Dwie zupy. - Co to takiego?
Zupa z wędzonych ryb z porem i ziemniakami.
Nazywa się Cullen skink. Ziemniaki, por i wędzona ryba.
- Jak się nazywa? - Cullen skink.
Cullen to miasto.
- Nie brzmi kusząco. - Nie.
Skink to „zupa” w dawnej gwarze.
Pyszna. Zmieńcie jej nazwę.
Nasza kuchnia otula brzuchy. Szczególnie ta zupa.
Co to za ryba?
- Wędzony plamiak. - Tak.
- Świetna. - Tak.
Nie mogę przestać, ale chyba muszę.
Uwielbiam duże śniadania,
a to chyba pobiło rekord.
Śniadanie po szkocku.
Radosne jedzenie.
Mamy tu dziesięć rzeczy.
Nasze kiełbaski, pieczarki, fasola, bekon,
jajka, bułka i oczywiście black pudding oraz haggis.
Haggis, okryte złą sławą danie narodowe Szkotów.
Mieszanka owczej wątróbki i kilku innych podrobów
z mąką owsianą, cebulą i przyprawami
podana w owczym żołądku.
Wierzcie lub nie, zaskakująco dobre.
Będziesz najedzony na cały tydzień.
Wygląda jak pita. Co to?
Bułeczka ziemniaczana do czyszczenia talerza.
Nie marnujemy!
- Pstrąg. - Boże!
Wygląda jak wędzony łosoś.
- Smakuje podobnie. - A to pstrąg.
Też muszę spróbować.
Pyszny.
- Ale dobre. - Świetnie uwędzony.
Możemy spróbować frytek, Sam?
Jak miło. Chodź do nas!
Sam!
Świetne.
Tak!
Dzięki. To było bardzo miłe.
Przed 60 laty w pubach się piło.
Sprzedawały chipsy i czasem ciasto.
- Miło, że coś się zmienia. - Znasz się na rzeczy.
Radujemy brzuchy od 2007 roku.
Radujecie i powiększacie.
Od narodowej potrawy do narodowego alkoholu.
Kręcąc Wszyscy kochają Raymonda popijałem z ekipą szkocką.
Zebrałem trochę butelek w ciągu tych lat.
Teraz nie piję już tyle, co kiedyś,
ale skoro jestem w Szkocji…
czas to zmienić.
Jedna z największych atrakcji Szkocji ma zaledwie kilka lat.
To Johnny Walker Princes Street.
To Rob, kierownik tego miejsca.
Dołączą do mnie Monica oraz Lily.
Może kojarzycie.
Mamy dzień pracy z córką.
- Byliście w Edynburgu? - Raz.
Piliśmy za dużo, by cokolwiek pamiętać.
Od razu zaczyna z grubej rury.
Zaczynamy od podróży po smakach.
Brzmi świetnie, bo szkocka to mój ulubiony smak.
Zobaczmy, co lubisz.
Najpierw odpowiadamy na kilka pytań.
Whiskey potrafi onieśmielać. Ma prawdziwe bogactwo smaków.
Gotowe.
Smaki tropikalne. Proszę.
Naomi użyje specjalnej maszyny, by przyrządzić nam drinki
dopasowane do naszych profili smakowych.
Dostaniecie spersonalizowaną whiskey.
Maszyna do whiskey? Urodziny nadchodzą.
Mówimy „slàinte mhath”. „Na zdrowie” po gaelicku.
Wymieniamy się.
Pyszne. Nie mogę uwierzyć, jak bardzo mi to smakuje.
- A tego nie lubię. - Ja też nie.
Mówią o mnie.
By ludzie mogli zrozumieć smaki whiskey,
pozwalamy im je poczuć poprzez bańki smakowe.
Świetna wycieczka.
Podobał mi się taras degustacyjny jak w fabryce Guinnessa w Dublinie.
Oprowadziła nas po nim master blenderka Emma Walker.
Niespokrewniona z Johnniem. Żeby było jasne.
Co tu mamy?
Nowość, Elusive Umami.
- Elusive Umami. - Tak.
Umami to element smakowitości w potrawie.
Ale pyszne.
Emma!
- Schowaj to do torebki. - Pyszne.
Wiedzieliście, że J.K. Rowling ostatnie części Harry’ego Pottera
napisała w Edynburgu?
Tak.
To Victoria Street.
Według niektórych to inspiracja dla Ulicy Pokątnej.
- Czuję się jak na planie. - Tak.
Mój przyjaciel z LA, Melvin Mar, jest akurat w Szkocji.
- Co za dzień. - Świetny.
Podoba ci się tu.
- Jesteś tu pierwszy raz? - Tak.
Idziemy popróbować dań w Grassmarket przy Victoria Street.
Pierwszy przystanek: Oink!
Rany, Melvin.
- Jadłeś już dziś wieprzowinę? - Nie.
Jeżeli chodzi o rozmiary, mamy Prosię, Chrum i Wieprza.
Duża porcja z haggisem.
- Wieprz z haggisem. - Danie narodowe.
Znam i lubię.
Do haggisu polecam ostrzejszy sos.
W porządku. Przejdźmy do mięsa.
Oto wasz Wieprz.
Jak miło. Dziękujemy.
Świetnie.
Pyszne.
Ostry sos pasuje.
Haggis jest świetny z ostrym sosem.
Świetnie gotujesz.
Pyszne.
Smakuje ci?
Podać serwetki?
- Z dziesięć. - Proszę.
- Dziękujemy. - Jasne.
- Mieliśmy popróbować. - Popróbujemy dostać się do domu.
Obok mamy sklep z serami,
ale spróbujemy innego narodowego dania Szkocji.
- Jaja po szkocku są tutaj. - Zobaczmy.
Polecam z wieprzowiną i haggisem.
Proszę.
Pochodzenie dania nie jest jasne,
ale Fortnum & Mason w Londynie, gdzie kupuję ulubione ciastka,
rozsławiło je.
To jajo na twardo otoczone kiełbaską.
- Tutaj haggisem. - Tak, z wieprzowiną.
Tradycyjne są z samą wieprzowiną. Mam je tutaj.
Pokaż.
Znajomi próbują pierwsi.
Jeśli przeżyją, przychodzi moja kolej.
Proszę.
Zawsze są zimne?
Je się je na zimno. Można je wziąć na piknik.
To świetna przekąska na wynos.
Świetne.
Ale Victoria Street czeka.
A wraz z nią jej własne mity oraz legendy.
To miejsce nazywa się Maggie Dickson’s.
Pub nazwany po morderczyni skazanej na śmierć w XVIII wieku.
Została powieszona, wsadzono ją do trumny
i nagle rozległo się stukanie.
Przeżyła stryczek.
Według prawa nie można było powiesić dwa razy za jedną zbrodnię,
więc żyła jeszcze 44 lata, a to był jej pub.
No proszę. Na zdrowie, Maggie.
- Boże. - Zobacz.
- To zamek. - Piękny.
Wygląda jak Hogwart.
Stawiam, że 900-letni zamek będzie jeszcze lepszy z deserem.
To Mary’s Milk Bar. Chwila moment!
Cześć.
Ile tu pięknych pań.
Cześć.
To rodzina Melvina, Wen Yee i Penny.
Okazało się, że wszyscy lubimy lody.
Coś takiego.
- Jak długo działasz? - W tym tygodniu mija dekada.
Gratulacje!
Wszystkiego najlepszego Z okazji twej rocznicy
Dziękuję.
Coś w menu mnie zaintrygowało.
- Lodowe spaghetti. - Tak!
Mleczne lody,
klopsy wiśniowe, przypieczona bułka tarta,
tarta biała czekolada i odrobina soli.
- Poproszę. - Dobrze.
To stąd ta kolejka ludzi, którzy nas nienawidzą.
- To dla mnie! - Boże.
- Dasz mi o łyżeczki dla reszty? - Będziesz się dzielił?
Tylko dlatego, że są tu kamery.
- Próbuj. - Wyjdziemy?
- Pa. - Chodźcie.
Pa!
I pod autobus!
Życie jest cudem. I bum!
Pyszne.
Klopsy wiśniowe.
Smakuje ci?
Cieszę się, że tu jesteś, Penny.
Chcesz wiśnię?
- Śmiało. - Wygląda świetnie.
Już zjadłaś?
Tak. Co to za ocenianie?
Dobrze, że ja jeszcze nie skończyłem.
Wiesz, na co mam teraz ochotę?
Na co?
Teraz udamy się na zachód
z Edynburga do Glasgow. To godzina droga.
Kilka miesięcy temu byłem tu, promując książkę.
Było świetnie. Dużo spacerów, dużo świetnego jedzenia.
Bardziej wielkomiejski klimat, ale równie wspaniały.
Spróbujemy czegoś nietypowego dla Szkocji.
Kuchni malezyjskiej w Ga Ga Kitchen.
- Cześć. - Hej.
To Julia Bryce, znana pisarka kulinarna z Glasgow.
Opisuje świetną lokalną kuchnię, a Ga Ga jest na szczycie jej listy.
Zaprosiła mnie na lunch.
Zdobyłaś nagrodę dla kulinarnej pisarki roku.
Tak, dwa lata temu.
- Gratulacje! - Zdrowie.
- Sláinte, jak tu mawiamy. - Sláinte.
- Co masz? - Dobre.
Przywykłem do małych przystawek.
Dań na jeden kęs.
Tu było inaczej.
Proszę.
Myślałem, że zaczniemy od czegoś małego.
Posmakuje wam. Chcieliśmy cię zaskoczyć.
Miło mi. Jestem Julie.
To piękna szefowa kuchni i właścicielka lokalu, Julie Lin.
Rano mój sprzedawca ryb powiedział, że złapał kilogramowego homara.
Od razu wiedziałam, kogo nim nakarmię.
Cudownie!
- Smacznego. - Wygląda świetnie.
Śmiało. Pobrudź ręce.
To…
Śmiało! Kawał kraba.
- Może być ostry. - Smacznego.
Delikatny jak na potwora. I ostry.
Czuć małego kopa. Czy dużego?
To ten element Malezji.
Na pewno nie Szkocji.
Zmień oczekiwania, idąc do Ga Ga Kitchen. Jest ostro!
Naprawdę ostro.
Zjesz jeszcze czy zostawisz miejsce?
- Zostawię. - To może…
- Podzielę się. - Śmiało. Bądź miły.
- Zaraz wracam. - Czyń dobro.
Przepraszam. Jestem Phil.
- Lubicie ostre? - Tak!
- To coś dla Charliego. - Dla Charliego?
Zostałeś zwycięzcą Somebody Feed Charlie!
Nie omieszkam spróbować.
- Dzięki. - Smacznego!
Cześć. Wróciłam.
Homar był naprawdę pyszny,
ale tak duży, że podzieliłem się.
Będą chcieli, byś wrócił. Miło, że się dzielisz.
- To curry z baraniną. - Super!
Ze szkocką baraniną.
A do tego nasi goreng.
Jak to się stało, że wybrałaś taką kuchnię?
Mama jest Malezyjką.
To ona nauczyła mnie gotowania.
Staram się oddać tu jej smaki.
Podajemy autentyczne dania ze szkockim akcentem.
- Dołączysz do nas? - Jasne.
Chcesz talerz?
Jadłem baraninę, ale nie w curry.
To szkocka baranina. Świetnie łączy się z tymi smakami.
Co to?
Suszone chili. Będzie bardzo ostre.
Znowu.
Homar też był pikantny.
Chcę przyrządzać dania tak, jak należy.
Szkockie dania są dość delikatne.
Ja wolę gotować inaczej.
Mama wpadła dziś na obiad. Często tu jest.
- Właśnie je? - Tak, tam.
Cześć.
Byłaby wściekła, gdyby ktoś wyszedł głodny.
Każdy musi napełnić żołądek.
Jedliście homara?
Nie było nam to dane.
Gdybym wiedział, dałbym go pani.
Smakowało, Charlie?
Czas na baraninę.
- Chcemy, by była delikatna. - Pyszna.
I ostra. Rany!
- Wszystko jest cudowne. - Cieszę się.
Wy też.
- Jesteśmy duetem. - Świetnie.
To danie na śniadanie lub przekąskę.
Nie powinno się go łączyć z curry.
Nie jestem neandertalczykiem!
Czas na królewskie spotkanie.
Oto Król Shaormy.
Kto nie lubi tego?
Pokażcie to w zwolnionym tempie.
Nie spodziewałem się tu kuchni ze Środkowego Wschodu,
ale w tym świecie wszystko jest możliwe.
- Cześć. - Jesteś królem shoarmy?
Owszem.
- Jak masz na imię? - Majed.
Miło cię poznać.
- Skąd pochodzisz? - Jestem Kurdem z Syrii.
Jak trafiłeś do Glasgow?
To piękne miasto.
I tyle? Całkiem dobry powód.
- Ludzie są przyjaźni. - Zgadzam się.
Ekipa była tu przede mną i zachwyciła ich mieszana shaorma.
Cudowna.
- Poproszę. - Jasne.
Ze wszystkim.
- Kurczak i jagnięcina? - Tak.
Spróbuj i powiedz, czy ci smakuje.
Powiem.
Nic nie widzę.
Obejrzę w programie.
Smarujesz go?
Wyciera placek o shaormę, a potem zapieka.
Mądrze.
- To będzie dobre. - Gotowe.
- Tak! To sos czosnkowy? - Tak.
Świetnie. Jak się nazywa?
Majonez czosnkowy.
Oczywiście.
Serwetka.
Wyglądam, jakby się przydała?
Wydaj werdykt. Jestem królem?
Niech żyje król.
Soczyste i chrupiące mięso. Cudowny smak.
Mogę jeszcze sosu czosnkowego?
Super!
Byłem już w wielu lokalach, które podają shaormę.
To była…
Powiem to.
…moja najlepsza shaorma.
Tak, w Glasgow w Szkocji.
Wiem, mówiłem tak już kilka razy,
ale nigdy nie jadłem shaormy od króla.
Sosu?
To powtórzyło się jeszcze kilka razy.
Poza kamerami.
Co nigdy mnie nie obchodziło? Golf.
Szkocja to kolebka golfa.
Gdy wejdziesz między wrony…
Jedno z najwspanialszych miejsc na świecie.
Oto Archerfield Links.
Dołączę do trójki cudownych członków klubu.
Dorothy, Gordona i Nikki.
Nikki? Opanujcie się, panie. Nigdy nie czułem się tak seksowny.
W czapce wyjątkowo.
- Dorothy! - Naprawdę.
Pewnie nie uwierzycie, ale nie grałem w golfa.
Nie brałem żadnych lekcji.
Obyście mieli dużo cierpliwości.
Będzie dobrze.
- Mogę prowadzić? - Tak.
Chociaż tutaj coś mi wyjdzie.
Fajnie.
Rany, jak pięknie.
Cudowne miejsce.
- Jesteśmy. - Zaczynajmy.
Patrz i ucz się, Dorothy.
Oczywiście.
Już się ze mnie śmieją.
To podstawowy ruch.
- W twoich ustach brzmi to łatwo. - Ty też dasz radę.
Tak.
Machaj dalej.
Jakbym pracował w ogrodzie.
Rządzisz!
Twoja kolej.
Moja pierwsza próba trafienia w piłkę na polu golfowym.
Brawo!
Rządzisz!
Świetnie.
Co mogę powiedzieć?
- Rewelacja. - To najlepszy dzień w moim życiu.
- Gramy dalej. - Tak.
- To było świetne uderzenie. - Tak, trafił idealnie.
Rany, Phil. Trafiłeś do dołu.
Uderzenie w piachu jest nieco inne.
- Nie spróbować grabiami? - Nie!
I jak?
Naprawdę…
- Patrz na piłkę. - Nie widzę jej.
Postaraj się.
- Trafiłem na trawę. - Rządzisz.
Teraz mi się uda. Zostało już niewiele.
- Trochę za mocno. - Przesadziłeś. Boże!
Nie rządzisz, Phil.
Zlitowali się nade mną i dali mi drugą szansę.
Rządzisz!
Brawo!
- Możemy już jeść? - Tak.
Wracamy do Edynburga.
Zewsząd otacza nas woda, więc co powiecie na rybę?
Fishmarket to bardzo popularny lokal nad wodą w Edynburgu.
Zabiorę tam wyjątkowego gościa.
- Cześć. - Co słychać?
- Miło mi. - Roy.
- Ray. - Miło mi.
Roy i Ray.
- To targ rybny? - Tak.
Co polecacie?
Wiem, co zamówić. Rybę z frytkami.
- Dla mnie. - Tak?
Niech nie wszystko będzie smażone.
Połowa smażona, połowa nie.
- Dba o mnie. - Tak.
- Ktoś musi. - Tak zrobimy.
Oczywiście.
- Nie możemy się doczekać. - Ray i Roy!
Wypowiesz to? „Edynburg”.
Edynburg.
Trochę jak burger.
- Postaraj się. - Powiedziałam dobrze.
Jest Ray. Super!
- Cała brygada. - Langusty z masłem czosnkowym.
- Tradycyjna ryba z frytkami. - Cudownie.
- Chrupiące szczypce kraba. - Rany!
Mule w bulionie z białym winem i czosnkiem.
My nie zamulamy.
Dobra.
- Homar na zimno. - Boże!
Smacznego.
Będę wdzięczny za waszą opinię.
Proszę bardzo.
- Smacznego. - Dzięki.
Chrupiące szczypce.
Boże.
- Wiedziałem, że będą dobre. - A co będzie lepsze?
- Jak je zjesz? - Daj jednego.
Wujku.
Wkręca się do programu.
Lubię, kiedy to robi. Jest fajnie.
Nie trzymaj jego strony!
Czasami trzeba sprzeciwić się ojcu.
Nie podoba mi się to. Chwila.
- Langusta. - Grillowana.
Z masłem czosnkowym.
- Rany! - Tak?
- Słodka. Idealna. - Słodka i wolna.
- Spróbujmy ryby. - To chyba plamiak.
Boże.
- Świetna. - Kiedyś nie lubiłaś ryb.
Ale masz zasadę. „Spróbuj chociaż raz”.
Spróbowałam i polubiłam.
Opowiedz o naszej książce.
Napisaliśmy książkę Just Try It.
Opowiada o tym, jak w dzieciństwie próbowałam dań.
Byłam wybredna. Jak wiele dzieci.
- A teraz jesz jak zwierzę. - No właśnie.
Niewiarygodne. Najlepsza ryba, jaką jadłam.
W Szkocji bywa tak słonecznie?
Lato w Szkocji jest świetne.
Co teraz?
Pan H!
Wielki kawałek!
- Lily! - Tak?
- Oddaj, nie posmakuje ci. - Nie.
Co może być lepszego niż wspólny posiłek z córką?
Ryba z frytkami, langusty i homar z widokiem na wodę?
W Szkocji? Nic.
Święte słowa.
Czas na coś świetnego.
Monica i ja uwielbiamy dobre lokale, które czynią dobro.
Social Bite to kawiarnia, która daje posiłki bezdomnym,
ale i ich zatrudnia.
- Rany! - Lubicie słodycze?
- Kto wam wygadał? - Mały ptaszek.
Dziś spotykamy się z dyrektorką Social Bite, Mel Swan.
A to Colin Childs, były bezdomny,
a obecnie genialny piekarz w Social Bite.
Colin był jednym z naszych pierwszych pracowników.
- Byłeś bezdomny, prawda? - Tak, i uzależniony.
Przez trzy lata.
A potem dostałem pracę tutaj.
- I zostałeś… - Świetnym piekarzem.
Chcemy położyć kres bezdomności.
- Nic wielkiego. - Tak.
Jak poważny to problem w Szkocji?
Nie jest dobrze.
Jedzenie to magiczny sposób komunikacji z ludźmi.
Pozwala nawiązać kontakt.
Wchodzisz, zamawiasz kawę, kanapkę lub makaron
i czasami angażujesz się w pomoc.
Wasz projekt łączy ludzi, którzy pewnie by się nie poznali.
- Stąd bierze się empatia. - Właśnie.
- Świetne. - Czyj to przepis?
Mojej babci.
- Serio? - Nie.
Mój tata zostałby przy swoim.
- Colin piekł je od piątej rano. - Są pyszne.
- Dobre, nie? - Tak.
Szkolenie się opłaciło.
- Jesteś na to żywym dowodem. - Tak.
Cieszę się, że nie tylko wyszedłeś z kryzysu,
ale i pieczesz takie ciastka!
Życie jest za krótkie na słabe ciastka.
- To pomaga ludziom! - Dajcie to na koszulkę.
Nie jest tak?
Jeśli chcecie wspomóc Social Bite, skorzystajcie z linka.
Większość osób, zwłaszcza lekarze i ludzie od ubezpieczeń,
odradza podróżowanie helikopterem.
Co dzisiaj robię, Richard?
Wyżej nie trzeba.
Tylko jedna rzecz skłoniłaby mnie do ryzykowania życiem.
Szkocka whiskey prosto u źródła.
Lecimy na wyspę, gdzie waży się szczególną odmianę.
Lecimy na wysokości 1200 m.
Przez dobre 15, 20 minut
lecieliśmy w chmurach.
Nie wiedzieliśmy nic z żadnej strony. Żadnego światła.
Wyłącznie deszczową chmurę.
Nie jestem zachwycony.
Durny Richard.
Wszyscy zadowoleni?
Ale gdy chmury się rozeszły, zobaczyliśmy bajkowy krajobraz.
To terminal?
Oby była łazienka.
To wyspa Skye.
To jedna z największych wysp na północy Szkocji.
Ma nietypową pisownię i jest stara.
Odnaleziono tu pozostałości osady z siedmiu mileniów p.n.e.
To miejsce zakorzenione w szkockiej psychice
i znane z wysokich klifów, fiordów,
tych słodziaków
oraz mglistych gór.
To cud, że trafiliśmy na dobrą pogodę,
bo przez 90% roku pada.
Ale pamiętajmy,
że deszcz dzisiaj to whiskey jutro.
W destylarni Talisker dowiemy się,
jak tworzy się jeden z najlepszych trunków świata.
Opowie mi o tym Ryan, ekspert od szkockiej w Taliskerze.
Co oznacza ten znak?
To nasza zaciernia. Wybacz moją wymowę…
Nie znam gaelickiego.
Ja tego nawet nie wypowiem.
W tym pokoju o trudnej nazwie rozpoczyna się magia whiskey.
Poczuj ten zapach.
Piękny.
To nasza zaciernia.
W kotle mieszamy osiem ton mąki
z 26 000 litrami wody ze strumienia za destylarnią.
Potem spuszczamy wodę, w której znajduje się cukier,
który zmieniamy w alkohol.
Byłem w winnicach w Napie.
Wiem, że wino to sok z winogron.
Ale szkocka to woda, którą zmieszano z jęczmieniem i słodem.
Nasiąka nimi.
Jak mleko migdałowe, tylko dużo lepsza.
To gęsta, słodka ciecz zwana brzeczką.
Jak smakuje? Wchodźmy.
Brzeczka trafia do beczek, gdzie dodaje się drożdże.
Efekt przypomina mocne piwo.
Produkt trafia do wielkich destylatorów,
gdzie po zagotowaniu i destylacji powstaje szkocka. A dla Szkotów – whiskey.
Destylarnie uważają, że wyjątkowy kształt destylatorów
nadaje whiskey unikalny smak.
- Serio? - Tak.
Gdy opary sięgają miedzi, skraplają się.
- Następuje cofka. - Jak po ostrym jedzeniu.
- Co teraz? - Czas na degustację.
W końcu!
- Skarb piratów. - Tak.
Super. Ile lat leżakuje?
W kwietniu minęło dziesięć lat.
Sto lat!
To valinch, czyli złodziej whiskey.
To ja!
Użyjemy tej rurki, by nabrać whiskey z beczki.
Jak nazywacie tę dziurę?
Otwór spustowy.
Spróbuję.
- Dobrze? - Świetnie.
Zostałem pracownikiem.
Wyczujesz aromat dymu, owoców i pieprzu.
Leżakowała w beczce, więc będzie mocna.
Dobrze.
- Sláinte. - Sláinte.
Czuć ten dym.
Uwielbiam whiskey i zawsze chciałem tu przyjechać,
bo wiedziałem, że to zapach tego miejsca.
Zgadza się.
Czas na coś poważnego.
- Jasne. - To ta beczka.
Nie sądziłem, że to powiem, ale otwórz spust.
Trochę ciemniejsza.
- Co za kolor. - Piękny!
Ile ma lat?
- Jakieś 18 lub 19. - Nieźle.
- Smakuje i pachnie świetnie. - Zupełnie inaczej.
Zamknij drzwi.
To jeden sposób, by pić whiskey.
Teraz Ryan przekazał mnie Barry’emu,
który zabierze mnie niedaleko do lokalu o nazwie Oyster Shed.
- Najpierw piję trochę solanki. - Jasne.
A potem dolewam whiskey.
- Serio? - Śmiało.
Ile? Nie żałowałeś.
I jak?
Smakuje fantastycznie.
To idealne połączenie. Nie wpadłbym na to.
Ale świat nie kończy się na whiskey.
- Wędzony łosoś. - Dzięki.
- Smacznego. - Zobacz.
- Piękny, co? - Po tu się tu przyjeżdża.
- Dla wędzonego łososia. - Czyń honory.
Nigdy nie jadłem lepszego łososia.
Ostryga dostała czkawki. No dobra.
Jak się masz, Phil?
Cześć, Paula. Mogłabyś ustawić się horyzontalnie?
W tym dobrym sensie.
Chcesz, żebym plankowała?
- I jak? - Trochę w prawo.
Coś wam powiem. Nie przesunę się.
Znamy się od bardzo dawna, ale nie mogę sobie przypomnieć,
jak i gdzie się poznaliśmy.
W twoim domu.
Zaskoczyłeś mnie.
Mogłeś to wyprzeć, bo leżałeś w łóżku, a ja…
Nie wiem, czy powinnam to mówić. Ja weszłam przez okno.
Tak się poznaliśmy.
Muszę wspomnieć o twoim podcaście. Jak się nazywa?
Nikt nie słucha Pauli Poundstone.
Przedstawiasz w nim ciekawe fakty.
- Tak. - Jeden mi się spodobał.
Ludzie, którzy uśmiechają się i witają się z nieznajomymi,
są z natury szczęśliwsi.
Ale żyją krócej, bo wielu pada ofiarą morderstw.
Wszystko ma złe i dobre strony.
To prawda.
Świetnie. Czas na żart dla Maxa.
- Masz coś? - Tak.
Bezwstydnie kradnę go Moreyowi Amsterdamowi.
- Genialnemu Buddy’emu Sorrellowi. - To w jego stylu. Świetnie.
Gość dzwoni do kancelarii adwokackiej,
która nazywa się Schwartz, Shwartz, Shwartz i Shwartz.
Ktoś odbiera i mówi: „Schwartz, Shwartz, Shwartz i Shwartz”.
Gość pyta: „Mogę pomówić z panem Schwartzem?”.
„Niestety, je lunch”.
Gość pyta dalej: „A z panem Schwartzem?”.
„Jest na spotkaniu. Przykro mi”.
Gość nie odpuszcza: „To może z panem Schwartzem?”.
„Niestety jest dziś chory. Mogę przekazać wiadomość”.
Gość odpowiada: „Nie trzeba. To może chociaż pan Schwartz?”.
„Przy telefonie!”
Paula Poundstone!
Jadę do ciebie. Zaczekam.
W pogodnym Glasgow spotkam się z nową znajomą.
Możecie kojarzyć piękną aktorkę Kelly Macdonald.
Grała w Harrym Potterze, Trainspotting i Boardwalk Empire.
Podkładała głos Meridy Walecznej w animacji o Szkocji Pixara.
Zaprosiła mnie do kawiarni Sunny Acre.
To Mary, właścicielka.
- To twoja kawiarnia? - Tak.
To ulubione miejsce Kelly.
- Tak. - Dzięki.
Rzadko wychodzę z domu. To jedno z miejsc, które odwiedzam.
Zjadłam tylko płatki. Oszczędzałam się.
- Czyli chcesz jeść? - Tak.
- Będziesz zadowolona. - Tak?
Nie założyłam dresu, ale zrobię, co mogę.
Proszę. Sałatka z cukinią i mozzarellą.
- Focaccia z brzoskwinią. - To brzoskwinia!
Makrela na chlebie żytnim.
- Moje ulubione. - Zacznijmy od tego.
- Robisz to tak? - Pewnie poradzisz sobie lepiej.
Podobno jem jak Gollum z Władcy Pierścieni.
- Gollum jedzący surową rybę. - Nie mogę się doczekać.
Zróbcie cięcie między kęsami.
Śmiało.
Jedzmy razem.
Zdrowie.
- Udało się. - Było nieźle.
Tylko nos ucierpiał.
To wymaga kilku porządnych gryzów.
- Wygląda jak ciasto. - Tak jesz ciasta?
Pyszna.
Mamy tu wielką fankę Harry’ego Pottera.
Słyszałam.
- Poznałyście się? - Przelotnie.
Chodź, Emily.
Cześć.
- To Kelly. - Miło cię poznać.
- Ciebie również. - To wielka przyjemność.
- Kogo grała? - Helenę Ravenclaw.
Jasne, że wiedziała.
Ja sama zapomniałam, że grałam w tym filmie.
Główne zdjęcia już się skończyły.
Wszyscy zeszli z planu. Zostałam tylko ja
i kartonowy Daniel Radcliffe.
Kartonowy?
Pewnie był na wakacjach. Też bym tak zrobiła.
- Richard zastąpiłby mnie kartonem. - Byłoby dużo łatwiej.
Zastąpił mnie za kamerą.
- Dzięki, Emily. - Dziękuję!
- Pogadamy potem. - Dobrze.
Na czym stanęło?
Proszę.
- Wybór deserów. - Desery!
Ile deserów robisz każdego dnia?
- Dużo. - Widzę.
Zacznijmy od ciastka czekoladowego.
Świetne, co?
- Mam sobie iść? - Byłoby miło.
- Rany! - Jak letni, szkocki grad.
Naprawdę pyszne. Czas na ciastko czekoladowe.
Miękkie w środku.
Mary!
Wygląda jak ciastko marchewkowe.
- To z lukrem? - Tak.
Znasz tego gościa?
- Zaraz poznam. - Śmiało.
W porządku?
Dotrzymujesz mi tempa, a jestem zawodowcem.
Cześć!
- To mój brat, David. - Bracie!
Co się dzieje?
Wiem. To mój pies, Elsie. Cześć.
To twój pies? Cześć, Elsie.
- To Phil. - Już się przywitaliśmy.
Miło cię poznać.
David wyprowadza psy.
- Częstuj się. - Dzięki.
- Weź wszystko. - Nigdy nie odmawia.
- Dobre, co? - Uwielbiam ciasto marchewkowe.
Ludzie w Szkocji są naprawdę cudowni.
Za Sama!
Gościnni.
Dorothy!
Są po twojej stronie.
A podziwianie piękna tego miejsca,
z okien helikoptera
lub po prostu spacerując,
koi również naszą duszę.
Ostatni kęs na zakończenie.
- Mam się w to wgryźć? - Niczym Gollum.
Nie ma sprawy.
Co jest lepsze od moich podróży? Wasze podróże.
Chcę szerzyć dobro na świecie.
To bardzo ważne, zwłaszcza obecnie.
A w zamian zyskacie coś bezcennego.
Podróże zmienią wasze spojrzenie na życie.
Skądkolwiek wrócicie, będziecie już trochę inni.
Napisy: Krzysztof Zając