Pag narinig mo'ng salitang "masahe,"
parang di mo maiisip 'to.
-Hello. -Hello.
-Hi, ako si Phil. -Oo, Phil, ngayon ang knife massage.
-Knife massage? -Oo.
Kutsilyo 'to. Wag kang mag-alala.
Wag mag-alala? Dapat humiga ako dito, tatamaan mo ako nito?
Oo.
Okay lang 'yan.
Parang ang saya niya.
Lintik na Richard 'to.
-'Yan 'yong kutsilyo? -Oo.
-Talaga? -Oo.
-Nagre-relax ka ba? -Sinusubukan mag-relax.
Bakit tayo gumagamit ng kutsilyo?
'Yong dalawang kutsilyo, kumakatawan sa positive at negative energy.
Kailangan mo ng mas matalas?
Manahimik ka, Richard.
Sa simula, maraming customer 'yong takot sa kutsilyo.
-Takot sa kutsilyo. May dahilan naman. -Akala nila, matalas.
Oo, kung matalas 'yan, mas tahimik sana ako.
Ide-describe ko 'to para sa mga tao.
Parang may mga bagay na tumatama sa 'yo.
May lalaking masiyahin at gutumin
Nilalakbay niya lahat Ng karagatan at lupain
Sinusubukang maintindihan
'Yong art ng pasta, pork, chicken, at lamb
Magda-drive siya papunta sa 'yo
Lilipad siya papunta sa 'yo
Kakanta siya para sa 'yo
Sasayaw siya para sa 'yo
Tatawa siya kasama mo
Iiyak para sa 'yo
May hinihingi lang siyang kapalit
Somebody please, somebody please
Pwede ba, somebody
Somebody feed Phil?
Pakainin mo na siya
Welcome sa Taipei, Taiwan.
Limang taon na simula no'ng nagpunta ako dito
para mag-judge ng international television festival
kasama ng kaibigan kong si Melvin Mar, magaling na producer,
ang saya namin dito,
tumatak 'yon sa 'kin.
Makikita sa South China Sea,
Taiwan ang lugar na laging gustong kontrolin ng iba.
Naimpluwensyahan na 'to ng Portugal, Holland, at Japan.
Hanggang ngayon, inaangkin ng China ang bulubunduking isla bilang kanila.
Pero dito sa Taipei, 'yong umuusbong na capital ng demokratikong Taiwan,
mas gusto ng mga tao na pag-usapan ang mga maibibigay ng bansang 'to.
Kahit ano pang tensyon na narinig n'yo, di 'yon nakikita sa pang-araw-araw rito.
Malaking syudad 'to, malaking sentro ng kultura,
malaking sentro ng ekonomiya.
Di man Taipei ang unang maiisip mo pag nagpunta
sa parteng 'to ng mundo
pero may alam akong magandang dahilan para maging top 'to sa 'yo.
'Yong street food kaya?
Pupunta ako sa Xinzhuang Temple Market kasama ng expert.
Si Charlene Yang, na kilala n'yo sa Instagram na Taipei Eater.
"Taipei Eater" din ako. Oo. Ang tawag dito?
'Yong buong lugar, tinatawag na Dadaocheng.
Nagsimula 'to no'ng kalagitnaan ng 1800s.
Nag-aangkat 'yong mga tao ng bigas, grain, saka tsaa no'ng Qing Dynasty.
At ang ganda ng stall na 'to.
Di ko alam kung nakatikim ka na ng pata ng baboy.
Kadalasan sa Taiwan, pinapakuluan nila ng toyo,
pero special 'to kasi broth 'yong gamit nila.
Di ko naisip na magsisimula tayo sa sabaw ng pata ng baboy pero eto.
Tawag sa lugar na 'to…
Baboy. Pata ng baboy misua.
-Ikaw na lang. -Sige.
-Ayos. -Ang dami. Para sa isa?
Isa lang, ayos na.
Hati kami.
-Salamat. -Oo.
Ganyan magsabi ng "salamat" sa…
Pinakaimportanteng salita 'yan sa kahit anong lenggwahe.
Unang subo… Dapat ba noodles muna, 'yong sabaw…
'Yong karne.
Eto na.
-Isawsaw mo dapat sa sauce. -Isasawsaw ko gaya mo.
Oo.
Di ba?
Masarap pala 'yong sabaw ng pata ng baboy. Bakit?
Sa baboy.
Maraming babae 'yong gustong kumain nito kasi maraming collagen.
-Matatanggal lahat ng kulubot ko? -A, sana.
-Di 'yan miracle na gamot. -Tama.
Kuha ko. Pinanganak ka ba sa Taipei?
Ipinanganak saka lumaki ako sa Taiwan, lumipat sa Amerika.
-Oo. -Saan sa Amerika?
-Sa Kentucky ako no'ng unang taon. -Ano?
Gusto nilang matuto ako ng English.
-Marami bang Taiwanese? -Hindi sa Kentucky.
'Yong galing sa Taiwan, papunta sa lugar na walang Asians, nakakatuwa.
Susunod, dadalhin ako ni Charlene sa isa sa pinakasikat sa Taipei.
Tawag dito, black pepper cake.
Parang hindi sobra.
Pero sobra.
Di talaga gawa sa black pepper 'yong black pepper cake.
Pork bun 'to.
Gawa 'to sa fresh, lutong bahay na masa ng tinapay.
Nilalagay nila 'yong timpla ng baboy saka dahon ng sibuyas.
Binubudbudan ng sesame seeds.
Dinidikit nila sa loob ng oven.
Sobrang iinit.
Salamat po.
Tingnan mo, kakalabas lang do'n.
-Tama. -Halos di ko mahawakan sa papel.
-Oo nga. -Ang init pa rin.
-Ingat. -Ready ka na ba?
Tapos kakagatin mo.
Sige.
Mapapaso ka.
Pwera kung matalino ka, maghihintay ka ng one o two minutes
pero mukha ba 'kong matalino sa 'yo?
Wow. Kita mo'ng juice?
-Oo. -Oo.
Kita mo'ng Jews?
-Kaya ko 'tong kainin buong araw. -Ang sarap.
Papunta sa susunod na stop, itinuro sa 'kin ni Charlene
'yong templo sa Temple Market.
Ang tawag dito,
Holy Palace.
Tingnan mo'ng detalye.
Tama. Tapos sabi nila, may 13 na diyosa dito.
Parang nagdadala sila ng fresh flowers araw-araw.
Para sa heavenly mother, magdadala sila ng mga bulaklak
kasi 'yon ang gusto niya.
Uy, gusto ng lahat ng mga bulaklak.
Ito'ng magandang lugar. Pinaghalong Japanese-Taiwanese 'to.
Pastry shop 'to, tinatawag na Lin's Wagashi.
Ito 'yong gusto kong ipakita sa 'yo.
-Ang meron dito, 'yong wafer. -Naka-bake diyan?
-Oo. -Wow.
Sa loob, nilalagyan ng red bean paste.
-Bale walang laman. -Tama. Sobrang sarap.
-Tingnan mo. -Oo.
Lahat, made to order.
Sikat na sikat sila, may bintana para do'n lang.
-Cheers. -Eto na tayo.
-Light saka malutong, matamis sa loob. -Hindi rin sobrang tamis.
Hindi, ang galing.
Nga pala, di laging nakakabwisit si Richard.
-Tingnan n'yo 'to. -Ano?
-Alam mo kung ano 'yong mga 'to. -Tama.
Pag nagpunta ka sa Taiwan, dapat bumili ka ng pineapple cake.
Kita ko nga kahit saan.
-Tama. -Eto na tayo.
Paboritong-paborito ko 'to.
-Ayos. -Oo.
Para 'tong magandang regalo para sa 'yo.
Yey!
Masarap, di ba?
-Sobrang sarap. -Oo.
-Alam kong gusto mo ng chocolate… -Oo.
Chocolate mochi ba 'to? Ano 'to?
-Ang lambot. -Malalaman mo rin.
Ingat ka diyan.
Wag n'yo kainin 'yong silica pack.
Public service announcement ko 'yan.
Ano? Ano 'to?
Alam mo, di ko alam.
Parang mas pinagandang Oreo.
-Ito naman 'yong… -Honey cake.
-Dapat matamis saka malambot talaga. -Parang pound cake.
Kailangan ng crew ng cake. Tara kayo dito.
Emily.
Diyos ko. Wag kang mabubulunan sa cake.
Nasa'n si Siwai? Si Siwai.
-Bride and groom kayo? Tara dito. -Pakainin mo sila ng cake!
Gusto ko, tikman mo 'to.
Ayokong masira'ng makeup mo. Good luck 'yan na makatikim ng honey cake
sa practice ng kasal.
Gawa-gawa ko lang.
Naniniwala ako.
Ang ganda mo. Mazel tov!
-Salamat. -Salamat sa inyo.
Kakaiba 'yong araw ko.
Isa sa pinakasikat sa Taipei, tinatawag na Raw.
-Sobrang laking pinto nito. -Sobrang laking pinto.
-Swerte akong makapasok. -Salamat, sir.
Mas lalo akong maswerte na makasama 'yong kaibigan kong si Janet Hsieh.
Magaling na host si Janet, spokesperson.
Nagkakilala kami, limang taon na, dito sa Taipei.
Ano 'tong lugar na 'to? Ang ganda, tingnan mo.
Oo, makikita mo, isinama talaga nila 'yong nature sa restaurant.
Tingnan mo 'to. Kada punta 'ko, iba 'to.
-Parang chess o dama. -Maglaro tayo. Oo.
Hello!
-Uy. Masaya 'kong nakabalik ka. -Masaya 'kong makita ka.
-Mabuti. Hi, Phil. -Si Chef André.
-Masaya 'kong makilala ka. -Welcome sa Raw.
Iniisip namin kung maglalaro kami ng Jenga o ano'ng gagawin dito?
Mga ingredients 'to na kinuha namin sa season na 'to.
Gusto naming sumali 'yong mga guest sa paggawa ng menu.
Talaga?
Lahat ng combination, sa kabuuan, may 729 kami.
-Kaya mong gawin nang gano'n? -Oo.
-Umpisahan na natin? -Oo.
Gusto ko lahat. Kaya, kahit ano na lang pipiliin ko.
-Pwedeng dalawang karne? Wagyu saka toro? -Syempre naman.
Squid. Gusto mong tikman 'yong uni peanut butter?
-Malamang magugustuhan ko kahit ano. -Oo.
-Salamat. -Salamat.
Janet, nagkakilala tayo limang taon na sa syudad na 'to.
Oo, 20 taon na akong travel show host.
Mahilig akong mag-travel, no'ng lumipat ako sa Taiwan,
gusto kong ma-explore 'yong Taiwan. Taga-Taiwan 'yong parents ko.
-Pero pinalaki ka… -Sa Texas.
-Texan Taiwanese. -Tama.
Napakaraming sorpresa ng Taiwan.
Tingnan mo.
May fresh squid ka na kakapili mo lang,
kasama ng peanut butter saka sea urchin.
-Enjoy. -Salamat.
Mage-enjoy ako. Eto na 'ko.
Sobra, sa tingin mo?
Malaki ba'ng bibig mo.
-Kumusta? -Ang galing.
Pag sinabing peanut butter uni squid,
hindi lahat, sasabihin, "Gusto ko niyan."
Pero light lahat ng lasa. Sinisimot ko lahat.
-Gusto kong dilaan 'yong… -'Yong bato.
Bato.
Lilibot ako, didilaan ko lahat ng kahoy.
Napakaswerte ko. Gaya mo, nagagawa ko 'to lagi.
The best, di ba?
Ayos lang.
Gusto kitang mag-guest sa show ko kasi sa show ko
lahat ng kakaiba, ginagawa namin, gaya ng pagtalon sa eroplano.
Di ako maggi-guest sa show mo.
-Bungee jump, swimming with sharks. -Hindi.
Swimming with sharks? Ayos 'yong sharks. Tapos makikita ka ng lahat, naka-swimsuit.
Walang may gusto niyan. Meron bang may gusto no'n?
-Ang ganda. -Pangalawang course, pinili n'yo, Wagyu.
Saka tuna belly.
Ang nakikita mo, Wagyu na binabad sa kombu salt.
Itinira lang namin 'yong oil sa tuna belly,
malalasahan mo'ng punch galing sa tuna belly.
-Di mo nakikita, pero nando'n. -Malalasahan mo.
-Chef. -Ayos 'yan.
Panalo 'yan.
Ipakita mo sa mga anak mo, ganito'ng mabuting kapatid.
-Panoorin n'yo, mga bata. -Parang baby bird.
Wow, pare.
-Di ba? -Oo.
-Kakaiba 'yong sarap. -Maiiyak ako.
Joke ko dati, pwede akong tagahugas nila
kasi gusto kong dilaan 'yong mga plato nila kada punta ko.
-Ready ka na? -Tara?
Kaya mahal kita.
-Di lahat, gagawin 'to kasama ako. -Talaga?
Pinakamasarap kumain gamit ang kamay at mukha.
Di ko gagawin 'to sa restaurant.
Pero gagawin mo sa TV.
Oo, di ako masyadong matalino, pero…
Pare, masaya 'kong makita ka ulit.
Medyo kakaiba 'yong pinili n'yo.
Pinili n'yo 'yong goat cheese saka caviar para sa dessert.
-Gumawa kami ng ice cream gamit 'to. -Ito 'yong cheese course.
Oo. Imbes na sea salt, naglagay kami ng caviar sa ibabaw
para maging malasa.
Gumawa din ako ng mas malapit sa puso mo. Burnt marshmallow.
-Wow. -Chef André, I love you.
Kalahati, responsibilidad mo sa pag-create mo.
Masaya akong makatulong.
Wala pang isang oras sa gitna ng syudad,
lumang bayan na ng Jiufen.
Para ilibot ako sa Jiufen Street,
ay 'yong magandang si Ivy Chen.
Magaling na chef at author ng libro si Ivy,
ang aga namin dito, sakto sa pagbubukas ng Jiufen Street.
Jiufen, village 'to ng pagmimina ng ginto no'ng unang panahon.
-Nakakita sila ng ginto sa hills dito. -Oo.
Nagpupunta sila sa palengkeng 'to, hula ko, dahil sa pagkain.
Syempre.
-Gusto mo 'to? -Gusto ko ng sweet potato.
Ako, chocolate.
Oo, ganito lang.
-Alin 'yon diyan? Oo. -Chocolate.
Wow. 'Yan…
Ready ka na?
Sa 'yo 'yan.
Medyo makalat.
Oo, welcome sa medyo makalat na show.
Sweet potato 'yan.
Sweet potato 'yan. Sweet potato ka.
-Ang sweet mo. -Ang sweet mo.
Sino'ng may ayaw nito?
Parang best ng Paris at Taiwan sa isang lugar.
-Ivy, saan na tayo pupunta? -Hahanap tayo ng masasarap.
-Masasarap. Nahahanap ko lagi 'yan. -Mas madami.
Alam mo kung ba't ko nahahanap? Sumasama ako sa experts.
Ingat, Pare.
Ano 'to? Parang matzo ball soup.
-Fish ball shop 'to. -Fish ball, okay.
-May palaman ng baboy sa loob. -Wow.
Parang dumpling na gawa sa fish ball.
Okay, share ba tayo?
-Gusto mong mag-share sa 'kin? -Oo naman.
Di ko alam kung mauubos ko lahat.
Gusto ko 'to.
Mali 'yong ball na nakuha mo.
-Maling ball nakuha ko. -Oo.
Pero masarap din.
-Gusto ko 'to. -Pusit 'to.
-Pusit. Sa loob? -Oo.
Sasabihin ko sana, sobrang kunat nito.
Gusto ko 'yang sa 'yo.
Kumusta 'yong lasa?
Sobrang sarap.
-Masaya akong na-enjoy mo. -Na-enjoy ko.
Oo.
Okay. Ba-bye.
Salamat.
Wow. Ano'ng tawag dito?
Rice cake.
Rice cake. Ang dami ng flavor nila.
Parang gusto ko ng mustard green.
Ako rin. Tingin ko magugustuhan mo. Oo, medyo maanghang.
-Napakalambot. -Napakalambot.
-Oo. -Wow.
Fresh na fresh, sobrang lambot ng mochi na 'to,
malalasahan mo 'yong tamis galing sa green tea mochi
saka pickled na dahon ng mustasa.
Di 'to gaya ng kahit anong natikman ko, tamang-tama talaga.
Sobrang sarap.
Sulit maghintay sa pila para makakuha nito.
Pinaka-fresh na mochi yata 'to na natikman ko.
-Salamat. -Salamat.
Busog na busog talaga kami sa pagkain sa lahat ng mga street food.
Kaya pupunta kami sa medyo sikat na teahouse, tinatawag na Amei Tea House.
Kung tingin mo pamilyar 'yong lugar, di ka nag-iisa.
Iniisip ng marami, inspirasyon 'to sa lokasyon sa pelikulang Spirited Away
ng Japanese animation master na si Hayao Miyazaki.
-Wow. Pamilyar nga, di ba? -Oo.
Sikat na sikat 'yong Amei Tea House,
kaya kailangan ko ng kasama para i-reserve 'yong table.
-Welcome! -Si Ivy 'to.
-Masaya 'kong makilala ka. -Ito'ng girlfriend ko.
-Girlfriend habambuhay. -Hay…
-Di ba romantic spot 'to? -Kung saan sila nagpo-propose?
Di ba 'yon 'yong narinig ko?
Gusto kong mag-propose na mag-snacks tayo.
-Oo ba. -Okay.
-Tingnan mo! Snacks! -Tingnan mo, snacks!
-Tingnan mo. -Instant snacks.
-Tingnan mo'ng view na 'to. -Makapigil-hininga.
Bago kunin 'yong dahon ng tsaa, painitin muna natin 'yong teapot.
-Pinapainit muna. -Oo.
-Mabigat ba? -Oo.
Sobrang lakas mo. Tapos…
Mainit na'ng teapot. Magdadagdag tayo ng dahon ng tsaa dito,
magugustuhan mo'ng bango ng tsaa.
Babae muna.
Maaamoy mo'ng amoy ng tsaa sa bundok.
Ngayon, nagpapakulo ako ng tsaa, maghihintay ako ng 20 segundo.
Pwede kang kumanta.
Tingnan mo.
Pwede maging magaslaw. Ayos lang pag tsaa.
Susubukan ko sa bahay.
Tingnan mo, binabanlian niya'ng mga tasa.
Ginagawa mo 'yan pag gusto mo ng tsaa?
-Araw-araw. -May narinig ka na bang bag?
-Ano'ng bag? -Tea bag.
Tea. Para sa'n 'yong malaking tea bag?
Amerikano kami. Ganito…
-Ano'ng ginagawa mo? Nakakakalma. -Gusto mo ng tsaa? Ang ganda nito.
-Pang-meditation 'to. -Ang gandang ritwal.
Tama. Sabi sa 'kin ng isang master sa Hong Kong, mukhang nagsasayang ng oras,
pero importanteng magsayang ng oras araw-araw.
Deserve mong magsayang ng oras.
Tama. Kaya wag mo na 'kong madaliin lagi, Monica.
-Pwede na 'yong tsaa. -Pwede na 'to.
Ngayon, enjoy.
May Taiwanese toast ba?
-Kan poe. -Kan poe.
Kan poe.
-Wow. Napakaraming flavor. -Ang daming flavor.
-Ang gandang bagay. -Napaka-perfect.
Alam mo, may lalabas na libro si Ivy, Made in Taiwan,
mahusay na chef din siya?
Pag narinig 'yang title na 'yan ng mga ka-edad ko, tatatak 'yan.
Made in Taiwan din ako.
Ikaw ang pinakamagandang made in Taiwan.
Ang gandang break no'n, pero intermission lang 'yon.
-Monica, gusto mo 'yong Jell-O? -Oo.
Sino'ng may gusto ng cherries?
May isa pang stop ang tour ni Ivy, sobrang kakaiba nito.
Ito ang Keelung Night Market,
isa sa pinakamagagandang night markets sa mundo.
Ano'ng gagawin mo sa night market o sa street festival na puro pagkain?
Hahanap ka ng bagay na sa tingin mo, magugustuhan mo. Eto 'yong isa.
Ivy, sabi, "One-bite sausage".
-Oo. -Kaya ko 'yan.
May garlic. Fresh garlic.
Oo, ganito 'yong Taiwanese food. Malasa, matamis.
-Isumpak mo. 'Yong buo. -Okay, ready na 'ko.
Monica.
-Next. -Next.
Alam n'yo, mahilig ako sa healthy, lagi akong naghahanap ng masustansya.
Ito 'yong Nutritious Sandwich. Tama?
Kung nagtataka kayo kung ano'ng nasa nutritious sandwich,
-ito 'yon. -Karne, gulay, tinapay.
-Tingnan mo, pinrito 'yong tinapay. Di ba? -Oo.
-May mayo. -Mayo.
Pinrito, matamis na tinapay,
45 kilo ng mayonnaise.
May pickle.
-Magse-second bite ako. -Sigurado nga.
Kasi lahat ng sustansya, nasa second bite.
Gusto mo?
Wow.
Naku.
Ang sarap.
Nakakatuwang masustansya.
Alam n'yo, nage-expand na si Lin-Manuel?
Salamat.
Pao-Pao Ice 'to.
-Tama. -Pow-pow!
Wow!
Ready ka na?
Parang ice cream. Yey! Chocolate!
Tumabi ka nga, Monica!
Salamat!
Tumaba ako simula no'ng dumating ako sa Taipei.
Pansin ba?
Oras na para sa maganda at masayang resto
na may special guest sa Taiwan.
Di n'yo ine-expect na makita siya ngayon.
Olympic gold medalist, first-round draft pick,
walong beses na All-Star,
member ng 2020 Champion Lakers,
ladies and gentlemen, si Dwight Howard.
Nasa professional ball na siya sa Taiwan, naglaan siya ng oras para makipagkita.
Pare, sinasabi ko sa lahat na magpunta rito.
-Malaking pagbabago. -Malaki talaga.
Alam mo, bilang NBA player galing sa paglalaro sa Amerika,
16 oras galing sa LA, maglalaro sa Taiwan.
-Culture shock. -Culture shock talaga.
Pero sa pagpunta ko sa Asia sa buong buhay ko,
medyo sanay na 'ko, gaya sa mga pagkain, 'yong anghang.
-Gusto mo? -Oo.
Gusto mo 'yong pagkain?
Ano'ng di mo magugustuhan?
Lalo na sa mahusay na kamay ng magaling na chef na si Kin Lam.
Ipinanganak saka lumaki ako sa Hong Kong. Longtail 'yong una kong resto sa Taiwan.
Naka-focus talaga kami sa lutuin, pati na sa cocktail.
Wala ako masyadong alam sa drinks, pero mukhang astig 'yong iba dito,
gaya ng bottle na 'to.
Oo, parang sa Easter Island, di ba?
Parang tinatawag niya 'ko, "Inumin mo 'ko."
Ano 'yan?
Pisco 'to.
Di ko pa natitikman, pero susubukan ko.
Sige, ayoko ng lasing na Dwight Howard. Gusto ko, totoong Dwight Howard.
Parang 'yong lasing saka totoo, isa lang 'yon. Maganda 'yon.
-Ayos. -Ito 'yong unang course.
Uy, pare.
May crispy nori rice tayo, Hokkaido uni,
sa ibabaw, osetra caviar.
Kumuha ka lang ng konting ponzu foam, ubusin ng two bites.
-Okay. -Parang kaya ko ng one bite, ikaw?
Nakapag-uni at caviar ka na dati?
-Hindi pa. Unang beses ko 'to. -Gano'n?
Ang sarap.
Pag naubos ko na, gusto ko nang kainin lahat.
Tama. Gusto ko'ng ugali mo, kasi maraming na-introduce sa uni,
'yong orange na parte, sea urchin 'yon,
'yong mga matitinik sa dagat.
-'Yon ba 'yon? -'Yan 'yong nasa loob.
A, ang lungkot, pero ang sarap.
Wag ka masyadong malungkot.
Pisco sour 'to,
saka Dusk 'til Dawn, may mezcal saka Macao pepper.
-Cheers. -Sabihin mo kung ano'ng palagay mo.
-Wow. Sobrang special. -Galing 'yan sa…
-Sa stone man 'yan, oo. -Okay.
Ano sa tingin mo?
Okay 'to, a.
May shrimp slider sa brioche bun saka pickled onion sa ibabaw.
Ang ganda.
-Sige. -Kunin na natin.
-Gusto ko 'yong slider. -Sobrang sarap.
Susunod na course, Wagyu beef, na may scallion pancake sa ilalim.
Parang beef tartare.
Hiniwa na, kaya kamayin n'yo na.
-Parang pizza? -Ang astig nito.
Enjoy.
Kung gusto mong magpunta sa Taiwan, magpunta ka para lang sa pagkain.
Tama.
-Para sa 'kin, ang buhay, experience lang. -Oo.
Kaya bakit di mo i-experience 'yong buhay, alam mo 'yon?
Magkakaroon ka ng masarap, di masarap na pagkain,
pero do'n mo malalaman 'yong gusto mo, 'yon ang importante.
Pag nagpupunta ka sa iba't ibang kultura na 'to
tinitikman mo'ng pagkain, nakikipag-usap ka sa tao
makikita mo, "Okay, pareho tayo."
Ibibigay ko na'ng show ko kay Dwight Howard.
Sinasabi mo mismo 'yong sinasabi ko sa lahat.
Makinig kayo kay Dwight.
Ito 'yong susunod na course.
May foie gras dumpling.
Wow! Nakakain ka na ng foie gras?
-Farquaad ba'ng sabi mo? -Foie gras.
Akala ko Farquaad. Galing sa Shrek 'yon.
Si Lord Farquaad.
Hindi. Foie gras. French word para sa…
Wag mong sabihin.
Okay. Sasabihin ko pagkatapos.
Eto na.
Kunin na natin.
-Dumplings. -Cheers.
Ang sarap.
Sasabihin ko kung ano 'yong foie gras.
-Okay. -French 'yan para sa atay ng gansa.
Gusto ko 'yong atay ng gansa.
Ang masasabi ko, 'yong malayo na'ng narating na gaya niya,
di na kailangang maging kasing lambing niya.
Ito'ng gusto ko sa 'yo, nabasa ko tungkol sa 'yo.
Di ka lang isa sa pinakamagaling na basketball player sa mundo.
Ambassador ka rin ng kawanggawa.
Sa 'kin, love 'yong isa pang salita para sa charity.
Gusto kong magpakalat ng love kahit nasa'n ako sa mundo.
No'ng December, naglibot ako ng dalawang araw
sa iba't ibang schools dito, parang love day ang tawag do'n.
Birthday ko talaga 'yon.
Imbes na i-celebrate 'yong birthday ko sa paglabas…
-Namigay ka ng mga regalo. -…sa pagsasaya
kasi gusto kong ipakita sa mga tao na di 'to tungkol sa 'kin.
Alam mo 'yon, tungkol 'to sa ating lahat.
Ang ganda niyan.
Kung gusto n'yo ring magbigay sa charity ni Dwight,
'yong Good Shepherd Social Welfare Foundation.
Salamat sa masarap na meal na 'to.
-Salamat. -Nagustuhan namin.
-Salamat. -Maraming salamat.
-Salamat. -Salamat.
Kailangan nating maglakad.
-Ako na magbubukas ng pinto. -Di ko naisip, ganyan ka pala katangkad.
Di ako gano'n katangkad.
Subtropical ang klima ng Taipei
pero may mga pagkain na titikman, kailangan lang labanan 'yong init.
Magsimula tayo sa pork bun.
Fried chicken.
Okay, next.
Scallion pancake…
na may itlog sa loob.
A, mama.
Gusto ko 'tong kainin araw-araw.
Dito ko kailangang maupo.
Pork rice sa Wang's Broth.
Tinadtad na braised pork belly sa ibabaw ng kanin.
Classic na Taiwanese dish 'to,
na gusto kong matikman simula no'ng huling punta ko.
Ano'ng meron sa Wang's Broth? May konting baboy sa kanin.
May konting repolyo.
May konting bamboo shoot.
Ano'ng pagkakatulad nila? Baboy.
Sobrang sarap.
Tuloy ang paghihirap ko.
Uy, teka.
Nakuha mo?
Naipit yata.
Pag maglalaro ka ng claw machine,
kunin mo'ng pera mo, itapon mo sa imburnal.
May napakasarap na buffet breakfast ang Palais de Chine Hotel,
alam n'yong gusto ni Monica 'yon.
Nakakahiya talaga.
-Uunahan kita. -Sobrang excited ako rito.
Lagi akong nauuna sa buffet.
-Bale classic na Taiwanese breakfast 'to? -Oo.
Buti, sina Martha Wang at Aaron Yang,
na host ng sikat na Taiwanese singing competition,
nandito para ipakita sa 'min kung pa'no.
-Hello, chefs. -Hello.
Bale may tanong ako, ano 'yon.
Tawag namin,
sticky rice dumpling
na parang rice dumpling, nakabalot sa dahon ng kawayan.
-Ay, teka. -Ayan nga.
-Kailangan ng lahat. -Parang kailangan ko lahat.
Dito, may peanut and sesame cold noodle tayo.
Oo, kailangan ko 'yan.
Ito 'yong kabataan ko sa New York City. Cold sesame noodles.
Ga'no katagal na 'yon?
Matagal na, Aaron.
Napaka-special nga din. Two dollars.
Skippy peanut butter. Sobrang pang-American, alam mo 'yon…
Pinapaalala nito 'yon sa 'yo?
Oo, pero sobrang gandang version nito.
Tingin ko di 'to karaniwan sa Western diet.
-Pritong tinapay… -Tama.
-…sa tinapay. -Nakabalot sa tinapay.
-Pansin ko lang, puro carb na almusal 'to. -Naglalakad kami lagi.
Sinasabi ko sa sarili ko 'yan.
May karne kayo sa almusal? O itlog?
-Meron. -'Yong nakasanayan?
Parang 'yong sabaw ng baka?
-Oo. -Parang gano'n.
Ang daming protein no'n.
O meron tayong zongzi
na rice dumplings.
-Tikman natin. -Sige.
Ano'ng nasa loob?
Karaniwan, may mushroom, shredded na baboy sa loob.
-Ayan 'yong protein. Gulay. -Malagkit na kanin.
May amoy din ng bamboo leaves.
-Sarap. -Ito 'yong panalo sa ngayon.
Gusto ko lahat. Di ako makapili. Di ako makakapili ng isa.
-Oo. -Gusto ko 'to.
Nilagyan ko ng konting chili oil kasi gusto ko medyo maanghang.
-Ishi-share mo ba sa 'min? -Hindi.
Uy, kayong lahat. Namili ako ng snacks.
Ito 'yong tinatawag na Pea Crackers. Sana di 'to 'yong iniisip ko.
Wow.
Malalasahan mo talaga 'yong pea.
Sabi ko na nga ba.
Ito 'yong tinatawag na Patata.
Shrimp strips.
Ayos na ayos. Konting lasa lang ng hipon.
Masarap, malutong na fish skin, salted egg flavor.
Ang galing.
Sliced almond na may maliit na isda.
Naaamoy ko 'yong isda.
Di ko alam kung ano 'to, pero ang laki.
Selyadong-selyado.
Ayos.
Parang mabilis madurog na crispies.
Lasang butter. Parang pastry. Parang… Wow.
Ito 'yan,
"Good Luck to You."
Gusto mo ba ng soup?
Gusto mo ba ng dumplings?
Ang swerte mo kasi may lugar dito na sikat sa pagsasama ng dalawa.
Oo. Na masarap ang resulta.
Mabilog, perpektong tinupi sa maliliit na piraso,
xiaolongbao 'yong Mandarin name ng soup dumplings,
o XLB kung nagmamadali kang kainin sila, na lagi kong ginagawa.
-Gutom ka na? -Oo.
Ito 'yong Din Tai Fung, na nagsimula sa Taipei,
mula no'n, lumago, naging global chain na ng kasiyahan sa soup dumpling.
Kasama ko'ng kaibigan kong si Melvin Mar, producer ng movies gaya ng Jumanji
at ng TV show na American Born Chinese.
At host ng late-night parody sa pulitika, The Night Night Show,
na nagkataong pinakasikat na komedyante sa Taiwan, si Brian Tseng.
Nagpunta kami dito, limang taon na.
Kumain kami sa original na Din Tai Fung sa tapat.
Di ko alam kung ginagawa nila sa lahat pero proud sila
sa 18 folds sa bawat xiaolongbao.
-Oo. -Oo, sakto talaga.
Magbibilang ako. Kung walang 18, magkakagulo tayo.
-Hi, Karen. Kumusta ka? -Hi.
Ayos na ayos. 'Musta ka?
Naalala ni Karen no'ng nagpunta tayo.
Oo. Simula no'n, nag-serve na siya kay Tom Cruise.
-Demotion pala 'to sa 'yo. -Tama.
Humingi kami kay Karen ng mapag-aabalahan bago 'yong soup dumplings.
Habang naghihintay kami…
Kumusta 'yong stand-up comedy dito?
May 100 komedyante sa buong bansa.
Kilala namin ang isa't isa. May group chat kami.
Ito 'yong unang taon na magma-Mandarin stand-up kami
sa buong mundo.
Makakapag-Mandarin ka sa Amerika, makakakuha din ng maraming audience.
Oo, sold out na kami sa Laugh Factory sa Hollywood.
Kakatapos ko lang sa Taipei Arena.
-Ilang seats? -Thirteen thousand?
-Ang galing no'n. -Melvin.
Hindi maliit.
Hindi, ang galing.
Congrats.
Panalo talaga 'yon sa edad 15 na bata.
Mismo, tama?
May trabaho ka dati bago mag-comedy?
Nag-aral ako bago ako nag-comedy.
Dalawa 'yong master ko sa neuro science.
Dalawa'ng masters mo? Pwede kang maging doktor?
Hindi doktor, parang neuroscientist.
Alam mo 'yong susunod na tanong ko? Ano'ng sabi ng parents mo?
Lagi ngang tinatanong sa 'kin.
Wala silang sinabi. Niloko ko sila para isipin
na naga-apply ako para sa PhD.
A, neuroscientist.
Bale ako, "Naga-apply ako."
Pero pag gabi, bubuksan ko'ng mics, magjo-joke ako.
-Di nila alam? -Hindi.
Nakikilala ka na, kailangan mo nang sabihin.
Oo, tapos mag-uuwi ako ng pera, masaya na sila, di na sila nagtanong.
Ginawa niya sa matalinong paraan. Di ko nagawa 'yan.
Sinabi ko sa tatay ko na intern ako nang libre, special na tanga daw ako.
Tingnan mo ikaw ngayon. Sa panloloko sa parents natin.
Ayan na.
-Excuse me. May soup dumplings. -Oo, meron.
Enjoy.
Wow.
Ang gandang tingnan.
Tititigan ko muna bago natin kainin.
-Magbibilang ka… -Bibilangin mo ba 'yong folds?
Madaling masira.
Gusto ko, tikim-tikim.
One bite lang ako.
Naku, wag, sobrang init.
Gusto ko, may dila pa 'ko sa buong kwentuhan natin.
Di ko maisip kung pa'no nila nalalagay 'yong soup sa dumpling.
-Oo. -Alam mo?
Hindi. Hula ko may natutunaw pag nasa loob na.
Magaling. No'ng una, akala ko, frozen na soup.
-Hindi. -Pero jelly additive 'to.
Jelly, siguro.
-Parang ang galing. -Oo.
Tingnan mo.
Dahon ng amaranth na may yuba. Enjoy.
No'ng una kang nag-perform bilang komedyante,
magaling ka ba agad?
Oo.
Alam mo kung bakit? Kasi scientist siya.
Oo.
Karamihan sa show business, natututo ka habang ginagawa.
Di magaling sa simula, tapos pagaling nang pagaling.
Oo.
Kung magiging chef ka, di ka magsisimula na chef sa resto,
magbabalat ka muna ng patatas sa basement.
-Maliban na lang kung ikaw si Brian. -Papasok ka, sasabihin mo, "Ako ang chef."
-Hello. -Eto na siya.
Si Kevin McGahern, habang buhay pa 'ko at humihinga.
Kumusta?
Nasa Dublin ka.
Nasa Dublin City ako, kung saan ang gaganda ng mga babae.
Oo naman. Kumusta ka, Kevin?
-Ayos lang ako. Kumusta ka? -Tatay ka na.
Tatay ng kambal. Oo.
Ba't mo ginawa 'yon?
Parang maganda 'yon no'n.
Dapat siguro itanong ko, pa'no mo ginawa 'yon?
Ibig sabihin ko, di ako magde-detalye
kung pa'no nangyari 'yon.
Alam mo kung nasa'n ako?
Balita ko, 'yong beef noodle soup sa lounge ng China Airlines,
na, nga pala, pambansang airline ng Taiwan,
napakasarap na dapat matikman ko.
-Ang trabaho mo, kumain ng pagkain. -Tingnan mo'ng baka.
Para ka pa ring bata sa sweet shop. Nakakatuwa naman.
Di ako nagpunta rito para mainsulto.
Saan ka lagi nagpupunta?
Sa bahay.
Para sa mga di nakakaalam,
may eksena kami ni Kevin sa Dublin no'ng nag-Dublin episode kami.
Tinawagan kita ngayon, Kevin, kasi alam kong mabait, nakakatawa ka,
alam ko rin na may magandang joke ka para sa papa ko.
Maraming salamat, honored ako.
May tradisyon kami ng Paddy Irishman jokes dito.
-Narinig mo na 'yon? -Hindi.
Parang racist na jokes sa mga Irish,
pero gustong-gusto namin na sinasabi namin sa isa't isa.
Madalas umiikot lang sa pagiging alcoholic o tanga.
May dalawa ako para sa 'yo.
-Eto na. Joke para kay Max. -Eto na.
Isang gabi, binuksan ni Mrs. McMillan 'yong pinto,
kasamahan ng asawa niya 'to, si Patty.
Hawak ni Patty 'yong sumbrero niya. Mukha siyang malungkot.
Sabi niya, "Patty, ano'ng nangyayari? Di kita nakita simula kaninang umaga,
simula no'ng umalis kayo ng asawa ko para magtrabaho sa Guinness factory."
Sabi niya, "May masamang balita, 'yong asawa mo,
nahulog siya sa vat sa Guinness, namatay."
Walang asawa ng nagtatrabaho sa Guinness, 'yong gustong makarinig nito, Phil.
Kawawang Mrs. McMillan, naguguluhan, umiiyaK siya.
Sabi niya, "Diyos ko, nakakakilabot 'to. Ibig sabihin ko, nakaalis ba siya agad?"
Sabi ng lalaki, "Di masyado. Tatlong beses siyang lumabas para umihi."
-Bibigyan kita ng isa pang joke. -Oo.
Malamang hindi mo 'to magamit.
Ako 'yong judge.
Nagpunta sa zoo si Paddy Irishman.
Sabi ng zookeeper,
"Hindi ko alam. Medyo nag-aalala ako. Nag-iinit 'yong gorilya namin.
Kailangan ko ng magpapakalma sa gorilya.
May kilala ka bang makikipag-sex sa gorilya sa 500 euro?"
Nag-isip 'yong Irishman.
Sabi niya, "Sige, gagawin ko, pero sa tatlong kondisyon.
Una, walang halikan, ha?
Pangalawa, walang kahit sino sa pamilya ko ang makakaalam nito.
Pangatlo, bigyan mo 'ko ng ilang araw para makakuha ng pera."
I love you.
-Anong oras na diyan? -Umaga ng 11:35.
Di na masama. Magandang gig na.
Mas maganda kaysa sa nightclubs na tinatambayan mo buong gabi.
Syempre, di gano'n kalaki 'yong bayad.
Tatanungin nga kita. Sino'ng…
-Tingnan mo'ng oras. Aalis na ako. -Ie-email ba kita?
Si Kevin, kayong lahat.
Masaya akong makausap ka. Kita tayo sa susunod.
Babalik tayo sa lugar na una kong binisita limang taon na,
at minahal ko.
Tinatawag 'tong Mountain and Sea House
kasi galing sa bundok saka sa dagat 'yong mga dish nila.
Nandito lahat ng mga taong nakasama ko sa trip ko sa Taipei,
kasama ng kaibigan kong si Julia Wang galing LA, na nagkataong nandito rin.
Nandito lahat, pati bago kong kaibigan, si Dwight Howard.
Taas pa.
Eto na 'yong gulo. A, hello.
Dwight, nakilala mo na'ng kaibigan kong lobster?
Sisimulan tayo ng mga tao dito sa isang project.
Gumawa ng sarili mong lumpia. Ang saya kumain, di ba?
Ang ganda.
Ang sarap.
Saka 'yong bida ng show,
lechong baboy.
Kung mahilig ka sa baboy, isa 'yan sa pinakamasarap.
Di ko pa rin alam kung pa'no gamitin 'to nang maayos.
Turuan mong mag-chopstick.
Pag natuto ka na, oras na para bumalik sa Georgia.
Ganito. Kung pa'no ka humawak ng pen. Ganyan.
-Masyadong malayo, 'di ba? -Hindi. Diyan lang.
-Ang hirap-hirap nito. -Sige.
Gagalaw 'to.
Ayos!
Pulso ko.
Isang linggo na ako rito, sa tingin ko, di ko pa na-explore
'yong pagkain.
May show ako ng 16 na taon, di ko pa nakakain lahat.
-Alam mo kung pa'no bumati mga tao rito? -Hindi.
Para sabihing, "Hello," sasabihin mo,
Chiah pá bōe?
Ibig sabihin, "Kumain ka na?"
-Hello 'yon? -Hello 'yon.
Chiah pá bōe?
-Pwede na. -Pwede na?
Oo. Ang galing.
Pag sinabi mo 'yan, bawat Taiwanese na nanay, gaganito…
'Yon ang gusto ko! Mga ka-edad ko 'yon.
Ano'ng sabi ko sa 'yo? Taiwan, tama?
Magandang bansa 'to, magandang isla.
Sinasabi ko sa inyo, magpunta kayo rito.
Di ko lang nakasama ang ilan sa mga paborito kong tao,
may nakilala pa akong mga kaibigan na napunta rin sa listahang 'yon.
Habang umiinom sa ganda at kultura ng magandang lugar na 'to,
at kumakain.
Basta kailangan kong bumalik,
kasi lahat ng nakain ko,
marami 'yon,
sobrang sarap talaga.
May mga bagay na babalik-balikan ko sa buhay ko.
Bawat isa sa kanila, may 100 na nalampasan ko,
sabi ko, "'Yon kaya?"
Wala lang kaming oras. Di kaya ng tiyan ko.
Pero kailangan kong bumalik para kunin lahat.
Napakaraming dapat mahalin sa Taipei.
Di 'to ga'nong kilala, di gaya ng Hong Kong o Bangkok
o Kyoto o Tokyo,
pero sinasabi ko sa inyo, kasingyaman din ng kultura,
kasing sarap din sa kahit saan sa mga lugar na 'to.
'Yong mga tao, isa sa mga pinaka-friendly na nakilala ko sa mundo.
Salamat, Taipei.
Salamat.
Tagapagsalin ng Subtitle: Redelyn Teodoro Juan