Z pewnością na myśl o masażu
macie nieco inne skojarzenia.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jestem Phil. - Zrobimy ci masaż nożami.
- Nożami? - Tak.
To nóż. Nie martw się.
Będziecie mnie nimi uderzać, a ja mam się nie martwić?
Tak.
Będzie dobrze.
Cieszy ją to.
Durny Richard.
- To nóż? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
- Odprężasz się? - Próbuję.
Czemu noże?
Dwa noże reprezentują pozytywną i negatywną energię.
Naostrzyć je?
Zamknij się.
Na początku klienci boją się noży.
- Mają ku temu powody. - Myślą, że są ostre.
Wtedy byłbym dużo ciszej.
Postaram się opisać to wrażenie.
Jakby ktoś mnie czymś uderzał.
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
TAJPEJ
Witam z Tajpej na Tajwanie.
Byłem tu pięć lat temu
jako juror międzynarodowego festiwalu telewizyjnego
ze znajomym producentem, Melvinem Marem.
Bawiliśmy się świetnie. Wizyta zapadła mi w pamięć.
Tajwan leży na Morzu Południowochińskim i zawsze był obiektem pożądania.
Widać tu wpływy Portugalii, Holandii oraz Japonii.
Nawet dziś prawo do wyspy przypisują sobie Chiny.
Ale w tętniącym życiem Tajpej
ludzie wolą porozmawiać o bogatej ofercie atrakcji tego kraju.
Wszelkie napięcia nie są widoczne na pierwszy rzut oka.
To wielki ośrodek kultury
oraz hub gospodarczy.
Może nie jest to pierwsze miasto, jakie kojarzy się z tą częścią świata,
ale znam świetny powód, by je odwiedzić.
Uliczne jedzenie.
Odwiedzę wraz z ekspertem targ świątynny w Xinzhuang.
Charlene Yang to fanka jedzenia znana jako Taiper Eater.
Też jestem fanem jedzenia. Gdzie jesteśmy?
Ta okolica to Dadaocheng.
Powstała w połowie XIX wieku.
Ludzie importowali ryż, zboża i herbatę za dynastii Qing.
To stoisko jest świetne.
Jadłeś kiedyś golonkę?
Zwykle duszą je w sosie sojowym,
ale tutaj używają wywaru drobiowego.
Nie sądziłem, że zaczniemy od zupy z golonek. No cóż.
Nazwa lokalu oznacza „Świnka”, a danie to misua z golonką.
- Nie powtórzę. - Dobra.
Tak!
- Spora porcja. - Wiem.
- Dla jednej osoby? - Podzielimy się.
- Xièxiè. - To znaczy „dziękuję”.
Najważniejsze słowo w każdym języku.
- Od czego zacząć? - Od mięsa.
Próbuję.
- Zamocz w sosie. - Tak jak ty.
Tak.
Prawda?
Zupa okazała się pyszna. Czemu?
Wieprzowina.
Dziewczyny lubią ją jeść, bo ma dużo kolagenu.
Wszystkie zmarszczki znikną?
Oby.
Cudów nie zdziała. Rozumiem.
Urodziłaś się w Tajpej?
Wychowałam się na Tajwanie, ale wyjechałam do USA.
- Tak. - Dokąd?
Przez rok byłam w Kentucky. Uczyłam się angielskiego.
- Było tam dużo Tajwańczyków? - Nie w Kentucky.
Ciekawie było mieszkać gdzieś, gdzie nie było Azjatów.
Później Charlene zabrała mnie na lokalną specjalność.
Pieprzowe ciastko.
Brzmi niepozornie.
Ale to pozory.
Tak naprawdę to nie ciastko z pieprzem,
a bułka z wieprzowiną.
Wyrabiają świeże, domowe ciasto,
faszerują je wieprzowiną z szalotką,
posypują sezamem
i wsadzają do gorącego pieca, by bułka się zapiekła.
Dziękujemy.
Świeżo upieczone.
- Parzą nawet przez paper. - Strasznie gorące.
- Ostrożnie. - Gotowy?
Bierzesz gryza…
No dobra.
…i parzysz sobie gardło.
Chyba że jesteś mądry i zaczekasz minutę.
Wyglądam na mądrego?
- Widzisz ten sos? - Tak.
Widzisz ten nos?
- Nie nudzi mi się. - Świetna.
Po drodze do kolejnego miejsca Charlene pokazała mi świątynię.
Nazywa się ją Świętym Miejscem.
Co za detale.
Podobno zamieszkuje ją 13 bogiń.
Codziennie przynoszą świeże kwiaty.
Tak, dla niebiańskiej matki, która bardzo je lubi.
Wszyscy lubią kwiaty.
Potem zobaczyłem miejsce łączące kulturę japońską i tajwańską.
Cukiernię Lin’s Wagashi.
To ten lokal.
- Zjemy wafle. - Upieczone na tym?
Tak.
Z pastą z czerwonej fasoli.
- Czyli są bez nadzienia. - Są pyszne.
- No proszę. - Tak.
Robią je na bieżąco.
Są tak popularne, że mają osobne okienko.
Smacznego.
- Chrupkie i słodkie w środku. - Ale nie za bardzo.
Pyszne.
Richard ma lepsze momenty. Spójrzcie tylko.
Co?
- Wiesz, co to. - Tak.
Odwiedzając Tajwan, trzeba zjeść ich ciastko ananasowe.
Jest wszędzie.
- No tak. - Spróbuj.
Uwielbiam je.
Świetnie.
Wygląda jak piękny prezent.
Pyszne, co?
Bardzo dobre.
- Lubisz czekoladę. - Owszem.
To czekoladowe mochi?
Zaraz się dowiesz.
Ostrożnie.
Drobna rada, nie jedzmy pochłaniaczy wilgoci.
Co to?
Nie mam pojęcia.
Jak wyrafinowane Oreo.
- A to? - Ciasto miodowe.
- Słodkie i puszyste. - Jak babka.
Ekipa musi spróbować. Chodźcie.
Emily.
Nie uduś go ciastem.
Gdzie Siwai?
Jesteście parą młodą?
Chodźcie!
Niech jedzą ciasta!
Spróbujcie.
Nie chcę psuć makijażu.
Zjedzenie ciasta miodowego przed ślubem przynosi szczęście.
Zmyśliłem to.
Uwierzyłem.
Wyglądacie świetnie. Powodzenia!
- Dzięki. - Co za dzień!
Raw to restauracja, w której ciężko o rezerwację.
- Wielkie drzwi. - Tak.
- Mnie się udało. - Dziękuję.
Do tego zjem tu z moją przyjaciółką, Janet Hsieh.
To świetna gospodyni.
Poznałem ją podczas wizyty pięć lat temu.
Co to za miejsce? Wystrój jest cudowny.
Tak, zależało im, by natura była częścią wnętrza.
Menu ciągle się zmienia.
- Wygląda jak szachy. - Tak.
Dzień dobry.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
- Cześć, Phil. - To szef André.
- Miło mi. - Witaj w Raw.
Mamy tutaj zagrać w Jengę?
To składniki na ten sezon.
Chcemy, by goście współtworzyli menu.
Naprawdę?
Łącznie mamy 729 kombinacji.
- I robicie je z miejsca? - Tak.
- Wybieramy? - Tak.
Lubię wszystko, więc wybiorę coś losowo.
Mogę połączyć dwa mięsa, Wagyu i toro?
Oczywiście.
Kalmary. Może masło orzechowe z uni?
- Na pewno mi posmakuje. - Tak.
- Dziękuję. - Dzięki.
Poznaliśmy się tu pięć lat temu.
Tak, pracuję tu od 20 lat przy programie podróżniczym.
Uwielbiam podróże.
Trafiłam tu i chciałam poznać Tajwan, bo moi rodzice stąd pochodzą.
- Ale wychowałaś się… - W Teksasie.
Jestem tajwańską Teksanką. Tajwan mnie zaskoczył.
No proszę.
Świeża kałamarnica
z masłem orzechowym i jeżowcem.
- Smacznego. - Dzięki.
Z pewnością.
Za dużo?
Masz duże usta.
I jak?
Cudowne.
Masło orzechowe, uni i kałamarnica wydają się do siebie nie pasować.
Ale smaki są subtelne. Zjem wszystko.
- Chciałabym wylizać… - Ten kamień.
Kamień.
A potem drewno.
Mamy wielkie szczęście, że możemy to robić.
- Prawda? - Może być.
Chętnie ugościłabym cię w swoim programie.
Robimy szalone rzeczy, np. skaczemy z samolotów.
Nigdy w życiu.
- Bungee, rekiny. - Nie.
Nie popływasz z rekinami? Są fajne. I zobaczymy cię w kostiumie.
Kto chciałby to zobaczyć?
- Piękne. - Drugie danie to Wagyu.
I tuńczyk.
Wołowina jest zapeklowana solą kombu.
Z tuńczyka mamy tu tylko olej.
Tworzymy z niego sos.
- Nie ma ryby, ale jest obecna. - Czuć ją.
- Szefie. - Pyszne.
Cudowne.
Pokaż dzieciakom, co powinien robić brat.
- Patrzcie. - Jak pisklę.
Rany!
- Nie? - Tak.
- Obłędne. - Rozpłaczę się.
Żartuję, że mogę zmywać im naczynia,
bo mam ochotę wylizać każdy talerz.
- Gotowa? - Robimy to?
Za to cię kocham.
- Nie każdy by to zrobił. - Serio?
Fajnie jeść rękami i twarzą.
Nie zrobiłbym tego przy innych gościach.
Ale w telewizji już tak.
Nie jestem zbyt bystry.
Miło, że wróciłeś.
Wybraliście coś nietypowego.
Deser z kozim serem i kawiorem.
- Zrobiliśmy lody. - To danie z serem.
Sól morską zastąpiliśmy kawiorem, by dodać daniu smakowitości.
Dodałem też coś bliższego waszemu sercu: paloną piankę.
Kocham cię.
Połowa zasług należy do was.
Do usług.
Niecałą godzinę od centrum Tajpej leży zabytkowa ulica Jiufen.
Oprowadzi mnie po niej piękna Ivy Chen.
To kucharka i autorka książek.
Na miejsce dotarliśmy akurat, gdy cała okolica ożyła.
Kiedyś była to wioska, w której wydobywano złoto.
- Na tych wzgórzach? - Tak.
Ludzie przychodzą tu dla jedzenia.
Oczywiście.
- Smakują ci? - Tak, z batatami.
Mnie z czekoladą.
Poproszę ten.
- Jaki to? Tak! - Z czekoladą.
Rany!
Gotowa?
To dla ciebie.
Można się pobrudzić.
Na tym polega ten program!
Ten jest z batatem.
Słodki ziemniaczek. Jak ty.
- Aleś ty słodki. - Ty bardziej.
Pychota.
Połączyli to, co najlepsze w Paryżu i Tajwanie.
Dokąd teraz?
Poszukamy pysznego jedzenia.
Zawsze je znajdę.
Wiesz czemu? Bo zabieram ekspertów.
Uwaga!
Co to? Wygląda jak zupa z macą.
- To klopsy rybne. - Jasne.
- Z farszem wieprzowym. - Wieprzowym?
Taki pieróg, ale z pasty rybnej.
Dobra. Podzielimy się?
- Chcesz? - Jasne!
Nie wiem, czy zjem wszystko.
Smaczne.
Pomyliłeś klopsa.
- Pomyliłem? - Tak.
- Ale smakuje mi. - To kalmar.
- W środku? - Tak.
Wydał mi się dość ciągliwy.
Daj mi swojego.
I jak?
Pyszne.
- Cieszę się. - Smakuje mi.
Pa!
Dziękujemy!
Co to?
Ciastka ryżowe. W naprawdę wielu smakach.
- Wezmę z kapustą. - Ja też. Posmakuje ci.
Nieco ostre.
- Bardzo miękkie. - Bardzo.
Tak.
Mochi było świeże i delikatne.
Czułem słodycz zielonej herbaty, ale i kiszoną kapustę.
To nietypowe połączenie, ale działa.
Ciastko było pyszne. Warto poczekać w kolejce.
Nie jadłem tak świeżego mochi.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Uliczne jedzenie sprawiło, że nabraliśmy apetytu.
Udaliśmy się do słynnej herbaciarni, Amei Tea House.
Nie tylko wam może wydać się znajoma.
Wielu uważa ją za inspirację do miejsca w Spirited Away
japońskiego mistrza animacji, Hayao Miyazakiego.
- Przypomina ten film. - Tak.
Herbaciarnia jest popularna, więc ktoś musiał załatwić stolik.
- Witajcie. - To Ivy.
- Miło cię poznać. - Moja dziewczyna.
- Na zawsze. - No cóż…
- To romantyczne miejsce, nie? - Wiele oświadczyn.
Tak słyszałam.
Oświadczam, że musimy coś zjeść.
- Tak! - Dobra.
- Przekąski! - Rany!
Co za prędkość.
- Ale widok. - Zapiera dech.
Nim zrobimy herbatę, musimy nagrzać imbryk.
- Nagrzewamy. - Tak.
- Ciężki? - Tak.
- Silna jesteś. - A potem…
Teraz jest ciepły. Dodamy liście herbaty.
Doceńcie zapach tej herbaty.
Panie pierwsze.
- Też chcę być panią. - Zapach górskiej herbaty.
Parzę herbatę i czekam 20 sekund.
Możecie śpiewać.
Spójrz.
Trochę może się rozlać. Nie szkodzi.
Spróbuję tak w domu.
Nagrzewa filiżanki. Robisz to za każdym razem?
- Codziennie. - Słyszałaś o torebkach?
- Co? - Z herbatą.
Do czego służą?
W Ameryce tak parzymy herbatę.
- To cudowne. - Piękne.
- Piękny rytuał. - Jak medytacja.
Tak. Mistrz z Hongkongu powiedział, że czasem czujemy, że marnujemy czas,
ale codziennie należy zmarnować trochę czasu.
Zasługujemy na to.
Tak. Więc przestań mnie popędzać, Monica.
- Herbata gotowa. - Świetnie.
Na zdrowie.
Macie tu jakiś toast?
- Bogactwo smaków. - Tak.
- Jak miło. - Idealna.
Ivy wydaje książkę Made in Taiwan, bo to świetna kucharka.
Tytuł trafi do ludzi z mojego pokolenia.
Ja też tu powstałam.
Jesteś skarbem Tajwanu.
To była cudowna przerwa, ale to nie koniec.
Galaretki, Monica?
- Jasne. - Wisienki?
Ivy pokaże nam jeszcze jedno wyjątkowe miejsce.
Targ nocny Keelung,
jeden z najlepszych na świecie.
A co robi się na targu nocnym z całą gamą potraw?
Szuka się czegoś na ząb.
Widzę napis „kiełbaska na raz”.
- Tak. - Dam radę.
Z czosnkiem.
To typowe tajwańskie danie. Wytrawne i słodkie.
- Zjedz całą na raz. - Jestem gotowa.
Monica.
- Idziemy dalej. - Tak.
Mam świra na punkcie zdrowia i zawsze szukam czegoś odżywczego.
To odżywcze kanapki.
Ciekawi was, co jest w środku?
- To. - Mięso, warzywa i chleb.
- Smażony chleb. - Tak.
Z majonezem.
Smażony słodki chleb,
tona majonezu.
I ogórek.
- Wezmę drugi kęs. - Jasne.
Tam jest całe zdrowie.
Smakuje ci?
Rany, pyszne.
Obłędnie odżywcza.
Lin-Manuel otworzył nowy biznes.
TOFU LINA-MANUELA
Dziękuję.
To lód Pao-Pao. Jak wystrzał.
Gotowi?
Jak lody.
Czekoladowe!
Z drogi, Monica!
Dziękujemy!
W Tajpej nieco mi się przytyło.
Widać?
Czas odwiedzić świetną restaurację…
z wyjątkowym gościem, którego się nie spodziewaliście.
Złoty medalista olimpijski, pierwszy wybór draftu,
ośmiokrotny uczestnik All-Star,
członek mistrzowskiej ekipy Lakers z 2020 r.
Panie i panowie, Dwight Howard.
Teraz gra w zespole z Tajwanu i znalazł czas, by się spotkać.
Wszystkich tu zapraszam.
- To wielka zmiana? - Tak.
Grałem w NBA w Ameryce,
a teraz gram na Tajwanie, 16 godzin lotu od Los Angeles.
- To szok kulturowy. - Tak.
Często odwiedzałem Azję,
więc byłem przyzwyczajony. Znałem lokalną kuchnię.
- Smakuje ci? - Tak.
- Pyszna. - Tak.
Czego tu nie lubić?
Zwłaszcza, gdy gotuje nam genialny szef Kin Lam.
Wychowałem się w Hongkongu. Longtail to mój pierwszy lokal tutaj.
Skupiamy się na jedzeniu, ale też na drinkach.
Nie piję za wiele, ale niektóre wyglądają fajnie.
Np. tamta butelka.
Jak posąg z Wyspy Wielkanocnej.
Woła, bym się napił.
- Co to? - Pisco.
Nie znam, ale chętnie spróbuję.
Nie chcę pijanego Dwighta Howarda. Chcę tego prawdziwego.
To jedna i ta sama osoba.
- Świetnie. - Przystawka.
Rany.
Chrupki ryż nori, uni z Hokkaido
i kawior z jesiotra.
Weźcie trochę pianki z ponzu i zjedzcie na dwa kęsy.
- Dobrze. - Dam radę na jeden.
Jadłeś już uni i kawior?
- To mój pierwszy raz. - Smacznego.
Dobre.
Zjadłem i już miałem ochotę na więcej.
Tak, dobre podejście.
Uni, ta pomarańczowa część, to jeżowiec.
Kolczasta ryba.
- To zjadłem? - To był jej środek.
Przykro mi, ale była pyszna.
Nie obwiniaj się.
To pisco sour
i Dusk ’til Dawn z mezcalem i pieprzem Maqaw.
- Zdrowie. - Daj znać, co sądzisz.
- Wyjątkowe. - I to ten…
- Kamienny gość, tak. - Super.
Co myślisz?
Dobre.
Brioszka z krewetkami i piklowaną cebulą.
Piękne.
- Masz. - Spróbujmy.
- Krewetki są pyszne. - Tak.
Teraz wołowina Wagyu na naleśniku z szalotką.
Trochę jak tatar.
Możecie jeść palcami.
- Jak pizza. - Super.
Smacznego.
Warto odwiedzić Tajwan dla samego jedzenia.
Tak.
Życie to doświadczenie,
więc warto doświadczać życia.
Trafią się lepsze i gorsze potrawy,
ale dzięki temu wiemy, co lubimy. To bardzo ważne.
Gdy poznajemy inne kultury, próbujemy dań, rozmawiamy
i okazuje się, że jesteśmy tacy sami.
Oddaję mu swój program.
Wyjąłeś mi to z ust.
Słuchajcie go.
Kolejne danie.
- Pierożek z foie gras. - Jadłeś foie gras?
- Farquaad? - Foie gras.
Myślałem, że jak ten lord ze Shreka.
Nie, foie gras, po francusku…
Nie mów mu.
Powiem ci potem.
Jedzmy.
Wsuwamy.
- Pierożki. - Smacznego.
Dobre.
Powiem ci, co to jest.
- Dobra. - Gęsia wątróbka.
Smakuje mi.
Przyznam, że nie spodziewałem się, że ktoś tak utytułowany
będzie taki słodki.
Przeczytałem o tobie coś świetnego.
Jesteś jednym z najlepszych koszykarzy,
ale też ambasadorem dobrej woli.
Pomoc charytatywna to forma miłości.
Lubię szerzyć miłość, gdziekolwiek jestem.
W grudniu przez całe dwa dni
odwiedzałem lokalne szkoły w ramach Dnia Miłości.
W moje urodziny.
- Zamiast wyjścia na miasto… - Rozdawałeś prezenty.
Chciałem pokazać ludziom, że nie chodzi o mnie.
Liczą się wszyscy.
Cudowne.
Możecie też wspomóc organizację Dwighta,
Good Shepherd Social Welfare Foundation.
Dziękuję za cudowny posiłek.
- Dzięki. - Było pysznie.
- Dziękuję. - Dzięki.
Dzięki.
Musimy się przejść.
Otworzę ci drzwi.
Nie wiedziałem, że jesteś taki wysoki.
Nie aż tak.
Tajpej ma klimat subtropikalny,
ale jedzenie czeka, więc trzeba stawić czoła upałom.
Zacznijmy od bułki z wieprzowiną.
Smażony kurczak.
Idę dalej.
Naleśnik z szalotkami.
Z jajkiem.
O rany.
Mógłbym jeść taki codziennie.
Przy kolejnym daniu muszę usiąść.
Ryż z wieprzowiną w Wang’s Broth.
Siekany i duszony boczek z ryżem.
Klasyczne tajwańskie danie,
o którym marzyłem od ostatniej wizyty.
Co dostanę w Wang’s Broth? Ryż z wieprzowiną,
trochę kapusty
i pędy bambusa.
Co je łączy? Wieprzowina.
Świetne.
Nie ma lekko.
Chwila!
Złapał?
Zaciął się.
Następnym razem po prostu wyrzucę kasę do ścieku.
W hotelu Palais de Chine jest genialny bufet śniadaniowy.
Monica uwielbia śniadania do tego stopnia, że aż mi wstyd.
- Ścigamy się. - Ale się cieszę.
Zwykle jestem pierwszy.
- To klasyczne tajwańskie śniadanie? - Tak.
Na szczęście Martha Wang oraz Aaron Yang,
gospodarze popularnego tajwańskiego programu,
pokażą nam podstawy. I bułeczki.
- Dzień dobry. - Witam.
Co to takiego?
To pierożki ryżowe zawinięte w liście bambusa.
- O właśnie. - To one.
- Musimy je spróbować. - Spróbuję wszystkiego.
To makaron z orzeszkami i sezamem.
Biorę.
Danie mojej młodości w Nowym Jorku. Makaron z sezamem na zimno.
Kiedy to było?
Dawno temu, Aaron.
Składniki nie były przypadkowe. Wydawał dwa dolary.
Masło orzechowe Skippy. Wszystko było amerykańskie.
Skojarzyło ci się?
Tak, ale ta wersja jest lepsza.
To nietypowe dla zachodniej kuchni.
- Smażony chleb w chlebie. - Zgadza się.
To śniadanie ma dość dużo węglowodanów.
Dużo chodzimy.
Tak sobie wmawiam.
Jecie na śniadanie mięso lub jajka?
Oczywiście. Np. zupę z wołowiną.
- Właśnie. - Takie dania.
Zastrzyk białka.
Mamy też pierożki ryżowe.
Spróbujmy. Co w nich jest?
Zwykle grzyby i szarpana wieprzowina.
Białko i warzywa.
Lepki ryż.
Czuć też liście bambusa.
- Pyszne. - Pierożek wygrywa.
Wszystko mi smakuje. Nie mogłabym wybrać.
Są pyszne.
Dodałem trochę oleju chili, bo lubię pikantność.
- Podzielisz się? - Nie.
Cześć. Kupiłem trochę przekąsek.
Chrupki z łuskanego grochu.
Wyraźnie czuć łuskanie.
Wiedziałem.
To nazywa się patata.
Paluszki krewetkowe.
Fajne. Delikatny smak krewetek.
Pyszna i chrupka skóra rybna o smaku solonego jaja.
Fantastyczne.
Siekane migdały z małymi rybkami.
Czuć rybę.
Nie wiem, co to, ale jest wielkie.
Dobrze zamknięte.
Tak.
Coś chrupiącego.
Maślane.
To jakieś ciastka.
To nazywa się…
„Powodzenia”.
Lubicie zupy?
Lubicie pierożki?
To macie szczęście, bo odwiedzimy miejsce,
które je łączy.
Z pysznym rezultatem.
Miękkie, pofałdowane kęsy nieba.
Mandaryńska nazwa tych pierożków to xiaolongbao.
Lub XLB, jeśli komuś się spieszy.
- Głodny? - Tak.
Pierwszy lokal Din Tai Fung powstał w Tajpej,
ale rozrósł się w globalną sieć pierożkowej radości.
Odwiedzę go z Melvinem Marem, producentem m.in. Jumanji
i serialu Urodzony w Ameryce.
Oraz z gospodarzem programu The Night Night Show
i najsłynniejszym tajwańskim komikiem, Brianem Tsengiem.
Byliśmy tu pięć lat temu
i jedliśmy w Din Tai Fung naprzeciwko.
Nie wiem, czy robią to wszędzie, ale tu chwalą się,
że każdy pierożek ma 18 fałd.
Są tak precyzyjni.
- Policzę. Jeszcze polecą głowy. - Policzymy.
- Cześć. - Cześć, Karen. Jak się masz?
Świetnie. A wy?
Karen pamięta nas sprzed pięciu lat.
W międzyczasie obsługiwała Toma Cruise’a.
- Zaliczyłaś spadek. - Tak.
Poprosiliśmy Karen o coś na ząb w oczekiwaniu na pierożki.
A przy okazji…
Jak wygląda lokalny stand-up?
Mamy tu około setki komików.
Wszyscy się znają, mamy wspólny czat.
W tym roku po raz pierwszy jedziemy w trasę po świecie.
Wykonasz stand-up po mandaryńsku i przyciągniesz wielki tłum.
Tak, wyprzedaliśmy Laugh Factory w Hollywood.
I Taipei Arenę dwa dni temu.
- Ile było osób? - 13 tysięcy.
- Sporo. - Dość nieźle.
- Świetnie. - Gratulacje.
Spore osiągnięcie jak na 15-latka.
Prawda?
Robiłeś coś przed komedią?
Studiowałem.
Mam dwa dyplomy z neuronauki.
Dwa? Mógłbyś być lekarzem?
Nie, raczej neuronaukowcem.
Wiesz, o co zapytam?
Co na to twoi rodzice?
To częste pytanie.
Nic nie powiedzieli, bo myśleli, że będę robił doktorat.
- No tak, neuronaukowiec. - Uwierzyli w to.
Ale wieczorami chodziłem na open mic, by opowiadać żarty.
- Po kryjomu? - Tak.
Odniosłeś sukces i powiedziałeś im.
Tak, zarabiałem pieniądze, więc byli zadowoleni
i o nic nie pytali.
Mądrze to rozegrał. Ja nie.
Powiedziałem ojcu o darmowym stażu,
a on nazwał mnie wyjątkowym głupkiem.
Spójrz na siebie teraz. Za wrabianie rodziców.
Zdrowie.
Przepraszam. Pierożki dla was.
Tak.
Smacznego.
Piękny widok.
Pogapię się przez chwilę.
- Zrobimy to? - Liczymy fałdy?
Ale delikatne.
Zaczynam od małego kęsa.
Ja zjadłem całego.
Za gorący.
Wolę zachować język do końca tej rozmowy.
Nigdy nie rozgryzłem, jak umieszczają bulion w środku.
- Tak. - Ty wiesz?
Nie. Zapewne jakoś rozpuszczają go w środku.
Tak. Na początku myślałem, że to zamrożona zupa.
- Nie. - To dodatek żelatyny.
No tak.
- Pomysłowe. - Tak.
No proszę.
Liście amarantusa z yubą. Smacznego.
Czy na scenie szło ci od początku kariery?
Tak.
- Bo był naukowcem. - Tak.
Większość osób uczy się na błędach.
Zaczynasz nie najlepiej i z czasem się rozwijasz.
No tak.
Kucharz nie zaczyna jako szef kuchni w restauracji,
tylko obieracz ziemniaków w piwnicy.
- Chyba że jesteś Brianem. - I wchodzisz cały na biało.
- Cześć. - Jesteś!
Kevin McGahern jak żywy.
Jak się masz? Jesteś w Dublinie.
Jestem w Dublinie, gdzie panny traktują mnie mile.
Nie wątpię. Jak się masz?
- Dobrze. A ty? - Jesteś tatą.
- Podwójnym, tak. - Czemu to zrobiłeś?
Wydawało się, że to dobry pomysł.
Powinienem spytać, jak to zrobiłeś.
Nie wdam się w szczegóły.
Pomińmy to.
Wiesz, gdzie jestem?
Słyszałem, że zupa z wołowiną w barze China Airlines,
narodowym przewoźniku na Tajwanie,
jest tak pyszna, że musiałem spróbować.
- To twoja praca. - Spójrz na wołowinę.
A wciąż jesteś jak dziecko w sklepie z cukierkami.
To urocze.
Nie zamierzam słuchać obelg.
- To gdzie się ukrywasz? - W domu.
Jeśli ktoś nie wie,
Kevin wciął udział w nagraniu, gdy nagrywałem odcinek w Dublinie.
Zadzwoniłem do ciebie,
bo jesteś zabawnym gościem
i wiedziałem, że mogę liczyć na dobry żart dla mojego taty.
Dzięki, to zaszczyt.
Popularne są tu żarty o Irlandczyku Paddym.
- Słyszałeś je? - Nie.
Są dość rasistowskie w stosunku do Irlandczyków,
ale tak je uwielbiamy, że lubimy je opowiadać.
Zwykle ich motywem jest alkoholizm lub głupota.
Przygotowałem kilka.
- Dobra. Żart dla Maxa. - Dobra.
Pewnego wieczoru stara pani McMillan otwiera drzwi
i widzi kolegę męża, Patty’ego.
W dłoni trzyma czapkę. Jest smutny.
Pyta go: „Co się stało? Nie wiedziałam cię od rana,
gdy poszedłeś z moim mężem do pracy w fabryce Guinnessa”.
Patty odparł: „Mam złe wieści. Obawiam się, że twój mąż
wpadł do kadzi z Guinnessem i umarł”.
Żadna żona pracownika browaru nie chce tego usłyszeć.
Biedna pani McMillan zalała się łzami.
Zaczęła łkać: „To straszne. Czy chociaż umarł szybko?”.
Patty odparł: „Nie. Jeszcze trzy razy szedł do WC”.
- Mam jeszcze jeden. - Dobra.
Ale może nie przejść.
Ja to ocenię.
Irlandczyk Paddy chciał wejść do zoo.
Dozorca rzucił do niego:
„No nie wiem. Gorylica ma ruję.
Ktoś musi jej ulżyć.
Znasz kogoś, kto przeleci ją za 500 euro?”.
Irlandczyk zamyślił się
i w końcu odparł: „Zrobię to, ale mam trzy warunki.
Po pierwsze: bez całowania.
Po drugie: moja rodzina nie może się dowiedzieć.
Po trzecie: daj mi kilka dni na ogarnięcie kasy”.
Kocham cię.
- Która jest u was godzina? - 11.35.
Nie tak źle. To dobra fucha.
Lepsza niż w tych twoich klubach.
Tylko gorzej płatna.
Chciałem o tym pogadać. Do kogo…
- Musimy kończyć. - Wysłać maila?
To był Kevin!
Miło było pogadać. Do zobaczenia.
Dziś wrócimy do miejsca, w którym zakochałem się pięć lat temu.
Nazywa się Mountain & Sea House,
bo dostaniemy tam dania z gór i morza.
Przyszły wszystkie osoby, które spotkałem w Tajpej,
a także Julia Wang z Los Angeles, która akurat była w mieście.
Są wszyscy, nawet Dwight Howard.
Piątka.
Nadchodzą kłopoty. Cześć.
Poznałeś już homara, Dwight?
Mili gospodarze uraczyli nas projektem.
Sajgonkami do własnoręcznego zrobienia. Miło, prawda?
Piękne.
Naprawdę pyszne.
Potem przyszła pora na gwiazdę,
warchlaka.
Jeśli lubisz wieprzowinę, ta pobije wszystkie inne.
Wciąż nie umiem nimi jeść.
Naucz go.
Akurat przed powrotem do Georgii.
Trzymaj je jak długopis.
- Za daleko? - Nie, dobrze.
To trudne.
Dobra.
Z tym się uda.
Tak!
Mój nadgarstek.
Byłem tu przez tydzień i dopiero liznąłem lokalnej kuchni.
Prowadzę program od 16 lat, a wciąż nie zjadłam wszystkiego.
- Wiesz, jak się tu witamy? - Nie.
Mówimy chi fan mei.
„Jadłeś już?”
- To powitanie? - Tak.
- Prawie. - Tak?
Świetnie.
Każda tajwańska matka cię pokocha.
Taki jest mój cel.
Mówiłem, Tajwan jest cudowny.
To świetny kraj i piękna wyspa.
Musicie odwiedzić to miejsce.
Nie tylko spędziłem czas ze świetnymi osobami,
ale zyskałem też nowych przyjaciół.
Popijając napoje wśród lokalnych cudów i tradycji.
I jedząc.
Będę musiał tu wrócić,
bo wszystko, co jadłem,
a jadłem sporo,
było przepyszne.
Niektóre dania zapamiętam do końca życia.
Setek innych nawet nie spróbowałem.
Nie miałem czasu i miejsca w brzuchu.
Ale wrócę tu i spróbuję.
Nie da się nie kochać Tajpej.
Jest mniej znane niż Hongkong czy Bangkok,
Kioto i Tokio,
ale równie bogate kulturowo
i pełne pysznych dań jak te wszystkie miasta.
A mieszkańcy są jednymi z najbardziej przyjaznych na świecie.
Dziękuję, Tajpej.
Xièxiè.
Napisy: Krzysztof Zając