María Gordillo to najstarszy sklep ze słodyczami w Gwatemali.
I być może najlepszy. Działa od 1872 roku.
- Dzień dobry. - Dobry.
Zdradzicie mi, co lubicie najbardziej?
Jasne.
Ta rodzina to stali bywalcy. Znają się na rzeczy.
Trzeba łączyć słodycze mleczne z owocowymi.
Cała kandyzowana pomarańcza?
Z kokosem i mlekiem kondensowanym.
Pycha.
Jak wam na imię? Mnie Phil.
- A tobie? - Alexandra.
Alexandra.
Pięknie. A tobie?
Daniela. A tobie?
- Monica. - Jak moja żona.
- Serio? - Moja też!
- A ty? - Jestem Esteban.
- Polecano mi figi z kokosem. - Zdecydowanie.
To spróbuję.
Jadłaś figę z kokosem, Daniela?
Proszę.
Chcesz spróbować?
- Boże! - Właśnie.
Wszystko było oryginalne i pyszne.
Coś pięknego.
- To dynia. - Serio?
- Tak. - Kandyzowana.
- Góra cukru. - Tak.
Zapamiętam cię, kandyzowana dynio.
Wrócę po ciebie.
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
- O jedno tylko prosi w zamian - Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś?
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
GWATEMALA
Pierwsze wrażenia?
Cudowny kraj z cywilizacją Majów sięgającą 4000 lat wstecz.
A wokół 37 wulkanów.
Wszelkie plony tej wulkanicznej ziemi są pierwszorzędne.
Kawa, kukurydza.
Wiecie, że to kolebka czekolady?
Jak mogłem tu nie być?
Kuchnia przypomina meksykańską, co nie może dziwić.
Oba kraje dzielą granicę oraz majańskie tradycje.
Ale kuchnia gwatemalska jest wyjątkowa i wspaniała.
Odwiedzimy urocze i barwne miasto Antigua,
a także stolicę kraju, Gwatemalę.
To największa stolica Ameryki Środkowej.
Zaczynamy od stolicy.
Nie wiem wiele o Gwatemali.
Jedynym źródłem wiedzy jest niania i przyjaciółka od 25 lat, Claudia,
która pomagała nam z Benem i Lily.
Słyszałem trochę historii i smakowałem potraw od Claudii.
Ale nie sądziłem, że pewnego dnia odwiedzę z nią Gwatemalę.
Dziś Claudia zabierze mnie do miejsca ze swego dzieciństwa.
Na główne targowisko stolicy.
To codzienne życie.
To jeden z większych targów w Ameryce Środkowej.
Claudia, oprowadzaj!
To część z jedzeniem.
Cukierki, fasola, ryż.
To cukierki, które przywoziłaś Lily.
To inny smak.
- Tamaryndowiec? - Tak.
Znam się.
Tak?
- Istne góry. - Same piękne warzywa.
Nie widziałem takich kopców.
- Co to? - Atole blanco.
Kukurydza zmieszana z fasolą.
Pijamy to w niedzielny ranek.
Poprawia nastrój.
Prawda?
Pyszne.
To lokal Doña Mela. Działa od ponad 70 lat.
Claudia przychodziła tu z babcią i mamą.
- Phil. - Mucho gusto.
Lokal prowadzi teraz Carmen, która przejęła schedę po matce,
Doñie Meli.
To jej córka.
Od razu widać.
- Masz ulubione danie? - Tak.
- Które? - Lubię chile releno.
Wygląda super. To właśnie to?
Tak, posmakuje ci.
W tortilli.
Mogę nabałaganić.
Sporo tych soków.
No to próbuję.
Powinniśmy zatańczyć.
Tańczę!
Tańczą!
Pyszne.
Zmieniło się od twojego dzieciństwa?
Nic a nic.
- To świetne, co? - Tak.
To jedno z lepszych miejsc w stolicy.
Gdzie one mają kuchnię?
W domu.
Codziennie wstają około drugiej w nocy,
by przyrządzić wszystkie dania i przywieźć je na targ.
- Plantany w cieście. - Tak.
Pycha.
- Danie z jajem. - Posmakuje ci.
No pewnie. Co za kolory.
Złap tosta i weź gryza.
- Nie dam rady. - Dasz.
- Serio? - Możesz nabrudzić.
Ale tak się to je.
Usta szeroko.
Niemożliwe.
Coś wspaniałego.
Ugryź z drugiej strony.
No śmiało.
Jestem z ciebie dumny!
- Tak to się robi. - Tak jest!
Godzinę drogi od stolicy znajduje się dawna stolica, Antigua.
Miała burzliwą historię.
Pięć razy była odbudowywana po trzęsieniach ziemi.
Ostatnie miało miejsce w XVIII wieku,
co widać po wyjątkowej architekturze.
To istny raj dla turystów.
I smakoszy.
Dziś zjem w lokalu ze stale zmieniającym się menu.
Niektóre dania podają tu tylko przez jeden dzień.
Cześć, jestem Phil.
Za wszystkim stoi Mario Godínez.
Bardzo się cieszę, bo czytałem, że „barriga llena, corazón...”
„Contento”. Tak.
- „Pełny brzuch, szczęśliwe serce”. - Tak będzie.
- Przetestujmy mój brzuch. - Nie ma sprawy.
Barriga Llena to prawdziwy bar,
więc wszystkie dania powstają na oczach gości.
Tego dnia serwowali akurat swoją wersję chuco,
ulicznego dania w stylu hot dogów.
Mamy tu wędzoną kiełbasę
i własnoręcznie kiszoną kapustę.
Placki są z białej, czarnej i żółtej kukurydzy.
Mario. Rany!
Wiesz, co jest świetne?
Na początku przypomina hot doga.
Tak.
Ale ma pyszną, wędzoną kiełbasę.
- Właśnie. - Spróbuję każdego.
- Smaczne? - Mario.
No kurde!
Pyszna kapusta i kiełbasa.
Nie wiem, czy jadłem lepszą. No kurde!
- Pierożki? - Tak.
Farsz wieprzowy i chińskie chimichurri.
- Lubisz ostre dania? - Lubię wszystkie.
Spróbuj.
Chrupkie chili z matchą. Z gwatemalskiego chili.
Lubimy comfort food. W tym się specjalizujemy.
Poprawia nastrój.
Wspaniałe miejsce.
Nie wiem, czy może być lep...
Nasz smażony kurczak przez dobę marynowany w maślance.
Uwielbiam takie miejsca.
Pełne lokalnych smaków, ale w pokręconej wersji.
- Tak. - Zero zasad.
Zasady powstały, by je łamać.
Powstały, by je łamać.
- Zamoczyć? - Tak.
To nasz majonez czosnkowy.
Przytuli mnie?
- Tak. - Spoko.
Smakowało?
To jeden z lepszych smażonych kurczaków.
Chrupki, piękny, soczysty.
Uściskałbym cię jeszcze, ale kurczak czeka.
To Casa Santo Domingo.
Ponad 300 lat temu stał tu wielki klasztor,
ale runął w ostatnim trzęsieniu ziemi.
Cudnie.
Co tam widzisz?
Kości.
Nigdy nie widziałem połączenia hotelu ze stanowiskiem archeologicznym.
Piękna.
Magiczne i wyjątkowe miejsce.
Mogę jej dotknąć?
Lepiej ci?
W każdym miejscu potrzebujemy lokalnych pomocników.
Są łącznikami między nami a miastem.
Tu bardzo nam pomogli.
To lider Greg, Harold i Rebecca.
Wasze zdrowie.
Jesteście wspaniali i gościnni.
- Nie ma za co. - Uwielbiam z wami pracować.
Jesteście najlepsi.
Chciałem zabrać ich na coś pysznego w ich mieście.
To Hugo’s Ceviche.
A to Hugo.
Jego ojciec, Hugo Senior, zaczynał na pace furgonetki.
Dokładnie tej.
Teraz stoi na dziedzińcu obok jego dwóch restauracji,
której menu opiera się na ceviche.
Mają też pyszne piwo.
- Co to za kanapka? - To chuco.
Trochę jak hot dog.
Wcześniej jadłem fikuśną wersję chuco,
ale teraz czas na klasykę.
- Klasyczne danie uliczne. - Tak jest.
Tak pyszne, że miałam je na weselu.
- Uwielbiam je. - Super.
- Coś wspaniałego. - Dobra.
Hugo!
Mianuję cię Chuco!
Też podałbym je na weselu.
Prawda?
Co jest?
- Smażona ryba? - Tak.
Wygląda pięknie.
No i pizza. Najlepszy food truck świata.
Jasne.
Stań pod moim domem.
Co to za pizza?
- Chapina. - Po gwatemalsku.
Ma nasze ulubione składniki. Fasolę, marinara...
Chorizo i queso.
Pizza gwatemalska. Wygląda pyszne.
To dla Rebekki. Nie je ryb.
- Tak. - Co?
Jem jak dziecko.
Dlatego na weselu podałam pizzę i chuco.
Świetna.
Pracowaliście już razem?
- Wiele razy. - Tak.
To szefowa?
Można tak powiedzieć.
Wyobrażam sobie ciebie w korku.
Twarda sztuka. Lepiej uważać.
Nie zapominajmy o specjalności lokalu.
Ceviche zawsze jada się w sobotę.
- Fajna sobota. - Dla ciebie.
- Wszystko? - Tak.
- Witaj w Gwatemali. - Weź krakersa.
No dobra.
Pycha.
Smakuje?
Limonka, Worcestershire, świeże owoce morza.
Nawet jeśli nie lubi się owoców morza, to bogactwo smaków musi porwać.
Spróbuję.
Dobrze, spróbuj.
Fantastyczne. A co powie Rebecca?
Nie wypluwaj.
Zmieniłeś moje zdanie.
Zwycięstwo!
Znów wygrywamy!
O wiele lepsze, niż sądziłam.
Ryby też spróbujesz?
- Boże. - Co?
- Zostałaś rybiarą. - Zdecydowanie.
- Nawróciłeś ją. - Rodzina nie uwierzy.
Będą z ciebie dumni.
Wkurzą się, bo poszło ci tak gładko,
a oni próbowali całe życie.
Poszłaś do lekarza i czujesz się lepiej.
Czas na śniadanie.
Idziemy do „Wielkiego Comala”, El Comalote.
Comal to duża, płaska patelnia,
na której przyrządza się tortille.
Zjem tu ze świetną dziennikarką kulinarną z Gwatemali,
Lucią Barrios.
- Wydaję gazetę kulinarną. - Jak się nazywa?
Nixtamal.
Piszę o nowych restauracjach,
które odmieniały scenę kulinarną Gwatemali.
Za wszystkim stoimy razem jako pokolenie.
Rozumiem.
Dekadę temu nie można było dostać lokalnej kukurydzy.
W sklepach widzimy tylko jednakowe, importowane kolby.
Te, które widzimy na ścianie, są naprawdę różne.
Rodzime odmiany są tak rzadkie, że większość Gwatemalczyków ich nie zna.
Ale szefowa Gabriela Perdomo wierzy,
że to esencja prawdziwej kuchni gwatemalskiej.
Smak, zapach i tekstura są zupełnie inne.
- Bo zwykłe tortille... - Nie pachną.
Nie mają zapachu, smaku i charakteru.
I składników odżywczych.
Zjem dziś zdrowe śniadanie.
Tak jest.
Od czego zacząć?
Zacznij od klasycznej tostady.
To najbardziej klasyczna przekąska.
- Kukurydza faktycznie jest pełna smaku. - Zgadza się.
Kukurydza z kukurydzą w środku.
Może to ziemniaki?
Coś jak knysza.
Nieco dymny...
Richardowi przypomina knyszę. Kojarzysz?
Nie. Co to?
Żydowska strawa z Nowego Jorku.
Rozumiem.
Obraziłeś to danie, Richard.
Jest pyszne.
Wygląda trochę jak empanada.
Doblada.
Z wędzonym chorizo.
Podobały mi się słowa,
że dorastałaś wśród kulinarnej transformacji.
W młodości chodziliśmy tylko do trzech typów lokali:
ze stekami, włoskich i McDonald’s.
Największa zmiana dotyczyła tego, jak sami siebie postrzegamy.
Zwykle kobiety lepiące tortille są opłacane najgorzej.
Ten lokal sprawił, że zmieniły swoje postrzeganie.
Jasne.
Wcześniej nie ceniły swojej pracy.
Tego musimy się trzymać.
Jak sobie poradziłem?
Zjadłeś całą kukurydzę.
Świetna.
Rodzima kukurydza bardzo napełnia.
Radzisz mi zwolnić?
To źle, gdy właścicielka każe klientowi zwolnić?
To o wiele lepsze niż McMuffin.
Miasto leży obok Volcán de Fuego.
To bardzo aktywny wulkan.
Ma erupcje co pół godziny.
Podczas naszego pobytu są one dość skromne.
Jak lekkie dymki.
Tak wyglądają.
Ale nocami widać lawę.
Odwiedzimy piękną restaurację z kuchnią współczesną w Antigui.
Nazywa się Nanik.
Będzie ze mną Monica,
Lily z narzeczonym Masonem oraz nasz kuzyn Jeremy.
I nasza kochana Claudia.
Za Claudię.
To nie tylko gościni specjalna kolacji, ale i w naszej rodzinie.
- Kocham was. - A my ciebie.
Dzięki, że mogłam wrócić do domu.
Dzięki, że jesteś.
Cześć! Spójrzcie tylko.
Pierwsze danie zaserwował szef Fernando Solis
i jego wspólniczka, Nalu Díaz.
Wszystkie dania opieramy na lokalnych produktach.
Na talerzu mamy esquite z kukurydzy.
Jasne.
Do tego chancol.
To lokalny ser, który sami wędzimy.
Trochę buraka i kolendra.
Rany.
- To łzy? - Tak.
- Też się popłaczę. - Claudia!
Po jednym kęsie.
Od razu.
- Coś poczułaś. - Tak.
Przypomniało mi się dzieciństwo.
Twoja mama to robiła?
Mam dreszcze. Coś niesamowitego.
- Napijmy się za to. - Zdrowie, Claudia.
Zrobili koktajl ze smaków, które kojarzą mi się ze świętami.
Alkohol sprawia, że jest lepszy?
O wiele lepszy!
W kolejnym daniu opuszczamy ląd.
To tatar z okonia z kolendrą i burakami.
- Ile lat minęło? - Lily miała sześć lat.
Wtedy zaczęłaś u nas pracować.
- Tak. - I pokochałam cię.
Tańczyła ze mną w kuchni.
Nazywałam ją mi reina, „moją królową”.
A ja ciebie?
Princesa.
Zgadza się.
Jest też prezeską fanklubu Phila Rosenthala.
Powiem na niego jedno słowo, a ona już go zachwala.
Jakie słowo?!
- „Jest taki przystojny”. - Tak!
Bóg nam cię zesłał.
I naprawdę świetnie się bawimy.
Tylko nie dzisiaj, bo ciągle ryczy.
Kolejne danie.
Wygląda pięknie.
To mój ulubiony talerz.
Mashan to liść, z którego robimy tamales.
A na nim ozorek wołowy, papryka rocato i cebula.
Jak to zjeść?
Nałóż do środka ryż.
Boże, co za ryż.
Świetne.
Mason, myślisz, co upichcić po powrocie?
Jasne, to inspirujące.
- Zdecydowanie. - Coś pięknego.
- Co myślisz, Jeremy? - Świetne.
Nie mogę uwierzyć, że już pierwszy kęs
przeniósł Claudię do młodości,
a nam opowiedział historię kuchni gwatemalskiej.
Tak, to mocna rzecz.
Nie widziałem, by danie doprowadziło do łez.
Kuchnia Moniki tak na mnie działa.
Claudia?
- Co teraz powiesz? - To było zabawne!
Nie!
To Finca El Tempixque,
plantacja kawy, na której skosztujemy innej wspaniałej uprawy,
trzciny cukrowej, w wielu różnych formach.
A zwłaszcza fermentowanej i destylowanej, czyli rumu.
Najpopularniejszy to Zacapa z Gwatemali.
Degustacja rumu.
Oczywiście moja kochana żona musiała być tu ze mną,
bo uwielbia trzcinę cukrową.
- Witajcie! - To Monica.
Witajcie w Gwatemali!
Świeża trzcina dla was.
Gości nas Vanessa i master blenderka, Lorena.
Uwielbiam tę kobietę.
- Od dawna to robisz? - Od 40 lat.
- Serio? - Wyglądasz na 40 lat.
W styczniu kończę 70 lat.
Spróbujecie soku z trzciny?
- Jasne. - Dobrze.
To pierwszy etap produkcji rumu. Wyciskanie soku.
Kręcimy. Tak jest!
Tańczymy!
Szybko!
- Ale mi idzie. - Dobrze, Phil!
- Do końca? - Tak!
- Wyciskam ten sok? - Tak, bardzo dobrze.
Świeży sok.
Dziękuję.
Phil. I jak?
- Bardzo ciekawe. - Pyszny, nie?
Wyjaśnimy wam proces starzenia.
- Dobrze. - Chodźcie.
Lorena używa metody solera.
Miesza rumy z różnych lat w różnych beczkach.
To beczka z dębu amerykańskiego po whiskey.
- Leżakowała w niej whiskey. - Tak.
I pozostawiła swój posmak.
- Tak. - Jasne.
Proces starzenia odbywa się w beczce,
by wydobyć jak najwięcej aromatów i smaku.
To złożony proces.
Fajnie poznać osobę, która za tym stoi.
Spróbujmy produktu końcowego.
Tak jest!
Chodźmy.
Rum i przekąski na dachu z niesamowitym widokiem.
Mam tu Zacapę X0.
Świetnie.
To mieszanka rumów od 10 do 25 lat.
- Jasne. - Gotowi?
- Oczywiście. - Dobrze.
Zakołyszcie kieliszkiem do rytmu piosenki.
Jasne?
Idealnie.
To ta latynoska pasja.
Teraz mały łyk.
- Mały? - Tak.
- Właśnie. - Kropelka.
Widzisz, Lorena? Załapał.
Pamiętajcie.
Zdrowie.
- Salud. - Dzięki. Salud.
- Wulkan się cieszy. - Zdrówko, wulkanie.
- Carolina. - Cześć, Phil.
Cześć.
Carolina Escobar Sarti prowadzi Alianzę.
Dom, w którym pomaga kobietom, które padły ofiarą przemocy.
Szkoli je w wielu zawodach i daje bezpieczne miejsce do życia.
Dla wielu dziewczyn to azyl.
Dajemy im schronienie.
Zapobiegamy. Mogą dochodzić sprawiedliwości.
To spory budynek. Pokoje, piekarnia, kuchnia.
- Warsztaty. - Opieka medyczna.
- Macie tu wszystko. - Tak.
Chodźmy do piekarni na górze.
Świetnie.
Dziewczyny, które pokażemy w tym odcinku,
nie są narażone na niebezpieczeństwo.
- Hola! - Cześć.
Jestem Phil.
- Jennifer. - Cześć.
- Angelica. - Cześć.
- Daniela. - Hej.
- Julita. - Hej.
- Rutilia. - Nie znałem tego imienia.
Piękne.
- Cześć. - Carla.
Carla.
Phil.
To empanady.
Z manjarem, to słodka pasta.
Ile ma lat?
„Mam 17 lat”.
Jest u nas od trzech i pół roku.
- A to właśnie... - Manjar.
- Tak.
Świetnie.
Lubicie gotować?
Tak.
Ja lubię jeść.
Chcesz poćwiczyć?
Wolę obserwować. Nie chcę nic zepsuć.
Świetnie! Do piekarnika.
Zanieść dam radę.
Po krótkim pieczeniu lunch jest gotowy.
Co za środek.
Dziękuję.
Ciężko przecenić znaczenie tego miejsca.
Świetne.
Ale niech kobiety same wam wyjaśnią.
La Alianza bardzo nas wspiera.
Zapewnia nam wielkie wsparcie emocjonalne.
Nie wiem, jak...
Jestem im bardzo wdzięczna.
Nie sądziłam, że tak daleko zajdę.
Nie potrafiłam odzywać się wśród tylu osób.
Ale powinnaś to robić.
Jesteś w tym świetna.
To nasz dom.
Jesteśmy jedną, wielką rodziną.
Każdy zasługuje na dom.
Pełen bezpieczeństwa, miłości i radości.
Świat bywa bezduszny.
Dzieje się wiele zła. Nie ma co tego ukrywać.
Nie mamy kontroli nad wszystkim,
ale nad naszymi działaniami mamy.
Czasami wystarczy tylko, by obywatele robili to, co słuszne.
Tak zrobiła Carolina.
Cieszę się, że tu przyjechałem i poznałem dziewczyny i ludzi z Alianzy.
Stali się częścią mojego życia
i mam nadzieję, że wy również pomożecie, bo naprawdę na to zasługują.
Czas wrócić do stolicy, by poznać szefa Pabla Díaza.
To prawdziwy specjalista od nowoczesnej kuchni gwatemalskiej.
Prowadzi jedną z lepszych restauracji w Ameryce Łacińskiej.
Mercado 24.
Dołączy do mnie wspaniała Lily Rosenthal,
którą możecie kojarzyć, i jej równie wspaniały narzeczony.
Szefie Pablo, oto szef Mason.
Zwykle zapraszam tylko Lily.
Pierwszy raz wzięła ze sobą narzeczonego.
Mam nadzieję.
- Słyniesz z owoców morza. - Tak.
Korzystamy tylko ze świeżych połowów. Dzisiaj to lucjan.
Piękna ryba.
Piękna.
Przygotuję słynną tostadę.
Nie szczędzisz lucjana.
Aceite cortado, olej infuzowany kolendrą, czosnkiem
i odrobiną sosu sojowego.
Super.
Tak, superekstra.
- Lily! - Dziękuję.
Proszę.
- Dzięki. - Smacznego.
- I jak? - Boże!
Superekstra.
- Tak. - Majonez jest idealny.
Dziękuję bardzo.
Świat chce wiedzieć, jak się poznaliście.
- To świetna historia. - Uwielbiam ją.
Prowadziłem tymczasowy lokal.
Zaoferowałem jej ostrygi, ale odmówiła.
Mam za sobą trochę problemów z ostrygami.
Owszem.
Tak, wujku.
Jak na miejscu zbrodni.
Boże.
- Puścimy to. - Nie!
- Musimy. - Wujku!
I puścili to.
Zaoferował mi coś innego.
Musiałem zaproponować jej kawior.
Okazało się, że go uwielbia.
Lubi kawior od drugiego roku życia.
Kiedy się oświadczał, wyjął pierścionek z puszki z kawiorem.
- Kurde! - Pięknie.
Dlatego tak cuchnie.
Przypomniało mi się, jak Mason wpadł kiedyś
i chciał z nami porozmawiać.
Wygłosił piękną przemowę o tobie i rodzinie.
Prosił o błogosławieństwo.
Powiedziałem, że nie musiał, ale miło z jego strony.
Powiedziałeś mi wtedy coś bardzo ważnego.
Życzyłeś mi, bym kiedyś doświadczył tego samego.
Nie mogę doczekać się tego dnia.
Bo się popłaczę.
Głupek.
Tak!
Zobaczcie, cały lucjan.
Superekstra.
To twój superbohater, Superekstra.
Superekstra.
Super to za mało.
- Musi być superekstra. - Tak.
Rany.
- Rybne taco. - Tutaj nazywamy to inaczej.
- A jak? - „Tortilla z rybą”.
- „Tortilla z fasolą”. Nie taco. - Ale przypomina taco.
Niczym się nie różni.
Właśnie.
Lubię cię, szefie.
Dziękuję.
Super.
Superekstra.
Superekstra!
Ostatni kawałek. Dla kogo to?
Daj go mojej żonie. Siedzi przy barze z facetem.
Z facetem?
Nie wiem, co to za gość.
Jestem wielkim fanem.
Powiedz jej, że mąż patrzy.
Cześć, Phil.
- Jest i on. - Tak jest.
Jimmy O. Yang.
Jak się masz?
Dobrze. Jestem w Bostonie.
Masz cztery występy z rzędu.
Tak, jest naprawdę super.
Wiesz, skąd dzwonię?
- Skąd? - Z Gwatemali.
- Serio? - Tak.
Kupili mi trochę łakoci w najlepszej cukierni w mieście.
Co to? Croissant jagodowy?
- Ciastko duńskie. - Uwielbiam takie.
Wszystko z glazurą i warstwami.
Coś takiego?
Boże!
Prześlij mi to do Bostonu.
Byłeś w Carnegie Hall.
- Tak. - Nie gadaliśmy o tym.
Wyprzedaliśmy dwa występy.
Dajesz czadu.
To jeden z niewielu budynków, który znają moi rodzice.
Ten i opera w Sydney.
Było wielu Chińczyków i kantończyków.
Zacząłem ten występ od słów... Nie wiem, czy mogę zacytować.
Śmiało.
Zacząłem od „diu nei lou mou”. „Jeb** twoją matkę” po kantońsku.
Tłum oszalał.
Też będę tak zaczynał odcinki.
Daję ci zgodę.
Typowo w moim stylu.
- Uwielbiasz podróżować i jeść. - Tak.
Wybieram miasta z dobrą kuchnią. Mój agent to wie.
Jedno z moich ulubionych to Vancouver.
Mają tam świetną kuchnię chińską.
Boże, jest niesamowita. Założę tam sobie drugą rodzinę.
Co prawda nie mam pierwszej, ale jestem gotowy.
No dobrze. Nadeszła pora,
byś opowiedział żart dla mojego taty.
Dobrze. Wybrałem coś nam bliskiego.
Azjata i Żyd jedzą w restauracji.
Azjata zamawia zupę miso.
Żyd komentuje: „Świetnie. Jadłeś ją w młodości?”.
Azjata odpowiada: „Nie, jestem z Chin, a to zupa z Japonii”.
A Żyd na to: „Chiny, Japonia, Wietnam. Wszystko jeden pies”.
Chińczyk zamilkł.
Po chwili Żyd zamówił sałatkę.
Chińczyk spytał: „Jadłeś ją w młodości?”.
A Żyd na to: „Nie, to sałata typu iceberg”.
„Iceberg, Goldberg, Eisenberg. Wszystko jeden pies”.
Doskonałe.
- Udało się? Nie! - Tak.
Tata byłby zachwycony.
Super.
- To był Jimmy O. Yang! - Dzięki wielkie.
Czas na reunion.
Wybraliśmy wyjątkową restaurację Diacá.
Jej nazwa oznacza „stąd”.
Wszystkie produkty pochodzą z gwatemalskich farm.
- Pablo. - Cześć!
Hola.
Co za gwiazdy.
Oczywiście wszyscy kucharze się znają.
Przyjaźnią się. To naprawdę piękne.
- Wasze zdrowie. - Salud.
- Zdrowie.
To szefowa Debora Fadul.
Mistrzyni mezoamerykańskich technik gotowania.
Tworzy naprawdę pomysłowe dania,
jak to z chilacayote, rodzajem dyni,
na czymś, czego do końca nie poznaję.
Chwila.
To sieja?
Nie.
Wędzone winogrona.
- Co? - Tak.
Po uwędzeniu smakują właśnie tak.
- Niesamowite. - Można zaoszczędzić.
Zobaczcie. To maizotto.
Nie risotto. Maizotto.
„M” jak maíz.
Bulion drobiowy gotujemy przez 28 godzin.
Do tego krewetkowe chorizo,
parmezan oraz chipilín.
Nakładaj, Phil. Jak u siebie.
- Jak u siebie? - Tak.
- Wymieszaj. - Tak?
Dziękuję.
Mam długą łyżkę.
- I długie ramię. - Tak.
Każde danie było czymś nowym.
Rany.
Smaki, tekstury, kreatywne użycie składników.
To piękny okres, by odwiedzić Gwatemalę.
Kraj oraz jego starożytna kultura przeżywają istny renesans.
Wszędzie wokół czuć ducha kreatywności.
Nie musisz nawet patrzeć.
To wyczekana podróż.
Długo się do niej zbierałem
i nieco mi za to wstyd, bo to miejsce, które warto znać.
Jestem dumna z nowego pokolenia.
Wasza ciężka praca daje świetne efekty.
Tak.
Cieszę się, że mogłam tu wrócić.
Amen!
Witaj z powrotem.
Na tym zwykle kończymy odcinek, ale pokażę wam coś jeszcze.
Byliśmy tu akurat w okresie świątecznym,
kiedy odbywa się palenie Judasza.
Ludzie w całym kraju podpalają przerażające kukły,
by wypędzić zło i powitać nowy rok.
Precz złej energii, czas na dobrą moc.
Do zobaczenia, Gwatemalo. Jeszcze wrócimy.
Napisy: Krzysztof Zając