NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
BENTONIA, MISSISIPI 22.57
KAWIARNIA BLUE FRONT
FESTIWAL BLUESA WSTĘP WOLNY 18 CZERWCA
JIMMY „DUCK” HOLMES
Gramy dalej.
Tak. Wystarczy.
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian
Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
DELTA MISSISIPI
Sprawdzaliśmy, dokąd pojedziemy w tym sezonie.
Zaczęliśmy szukać informacji,
a ja wciąż słyszałem, że powinienem zobaczyć Deltę Missisipi.
Muszę przyznać, że jedzenie wyglądało niesamowicie,
historia jest niesamowita, muzyka jest niesamowita,
i ludzie wydają się niesamowici.
Delta Missisipi zaczyna się
w holu hotelu Peabody w Memphis w stanie Tennessee,
i ciągnie się do Vicksburga w Missisipi.
Jesteśmy na miejscu.
Panie i panowie
witamy w wielkim hotelu Południa, Peabody Memphis.
Powitajcie pana Phila Rosenthala.
Dostąpiłem w życiu wielu zaszczytów,
ale dziś może być największym z nich.
Panie i panowie, marsz światowej sławy kaczek Peabody.
Zgadza się.
Gdy w latach 20-tych otwarto ten hotel, ludzie polowali na kaczki i się upili.
Przynieśli kaczki, by wabiły inne,
by mogli je zastrzelić.
Potem pomyśleli, że powinni zatrzymać je w hotelu.
Mają małe mieszkanko na dachu.
Ładnie, kaczuszki!
Cześć, kaczuszki!
KOKTAJLE
KAWIARNIA
Jedzenie na Południu było z tego, co było tu tanie lub tutaj wyhodowane.
Smaku nadawały mu domowe sposoby.
Idealnym przykładem jest grill.
Powolne gotowanie rodem z Karaibów, które sprawia, że mięso jest delikatne,
więc można je doprawić do smaku i polać sosem.
Południowe klasyki są wszędzie.
Ale zdziwiłoby was to, że są ludzie, którzy nigdy ich nie próbowali.
RESTAURACJA COZY CORNER
Cześć. Desiree?
- Tak. - To przytulny zakątek.
Dziękuję.
To Desiree Robinson.
Prowadzi to miejsce od wielu lat.
Mogę o coś zapytać?
Ile cukru potrzeba do „słodkiej herbaty”?
Gdybym robiła ją dla siebie i chciała być szczęśliwa…
- Właśnie tak. - …dodałbym co najmniej trzy łyżeczki.
Słodko.
Lubię słodki słodki, gorzki gorzki, pikantny pikantny…
- Kwaśny kwaśny, ostry ostry. - Tak.
Więc… Co?
O mój Boże. Cześć.
Lubisz sos do grilla?
- Lubię wszystko. - Będą ładniejsze z sosem.
Mogłem nie jeść w tym tygodniu.
- Czuć dym, smaczne. - Cieszę się, że smakuje.
Pycha.
- Tu jest cała twoja rodzina. Pomagają ci? - Mój najstarszy wnuk rządzi.
Ale podobno masz też prawnuka.
Mój prawnuk jest tam.
- Jak ma na imię? - Alexander. On…
Podejdź, Alexander.
Gdzieś jest zdjęcie mojego męża,
a on bardziej przypomina mojego męża niż mój mąż.
Witaj, młodzieńcze. Głodny?
Tak.
Jest tu coś, co lubisz?
Co to?
Co? To cała kornwalijska kura.
- Chcesz kawałek? - To kurczak?
To taki mały kurczak, ale smakuje lepiej.
Jak super kurczak.
Chcę kurczaka.
- Spróbujesz? - Tak.
Weź sobie udko.
Pomóc ci? Proszę.
Tak. Patrzcie! W komplecie rączka.
Nieźle, co? Zrób to.
Smakuje mi.
Nie dotarło do twojego nosa.
Smakuje mi.
Pycha. Macie tu żeberka?
- Nigdy nie jadłem. - Co?
Chcę spróbować.
Zrób to! Jesteś w tej rodzinie i nigdy tego nie jadłeś?
Nigdy nie chciał tego spróbować?
- Nie! - No nie!
Smakuje mi.
- Mnie też. - Cieszę się.
Jakie jest twoje ulubione danie?
Mortadela.
Na co czekamy, Alexandrze?
Gdy za dzieciaka dostawałem kanapki z mortadelą,
moi rodzice pokazywali mi, że nie obchodzę ich za bardzo.
Ale tutaj to gruby kawałek mięsa,
podsmażony, soczysty, z surówką, na pysznej bułce…
Aż chce się wracać do domu i walnąć rodzicom.
Spójrz na to. Dam ci całą połówkę kanapki.
- Co ty na to? - Co?
Tak. Proszę, kolego. Dla ciebie. OK?
Dziękuję.
- Zjedzmy razem. Gotowy? - Tak.
Całą kanapkę.
Lubię mortadelę.
Nie chcesz kanapki? Chcesz tylko mortadelę?
- Tak. - Rób, co chcesz.
Muszę zdjąć cały ser.
Nie, to ci posmakuje. To surówka z kapusty.
Gotowy?
Raz…
dwa, trzy!
- Pycha. - Pycha.
Spróbujesz z bułeczką i sałatką?
Jesteś jak moje dzieci.
- Co to jest? - Sałatka ziemniaczana. Chcesz?
Sałatka ziemniaczana.
- Ziemniaczana? - Jadłeś kiedyś?
- Nie. - Spróbujesz?
Tak.
- Trochę fasoli. - Zgodził się.
- Zgodził się? - Jest gotowy.
Zimna, kremowa, słodka i pyszna.
Chwila, zimna?
Zawsze jest zimna.
Nienawidzę zimnego.
Nieprawda.
- Prawda. - Wiem, że nie.
- Wiesz, skąd wiem? - Skąd?
Bo lubisz lody.
Ale lody się liże.
A to muszę przeżuwać zębami i…
Zrób coś dla mnie. Weź trochę na widelec.
Gotowy?
Jesteś najbardziej ostrożną osobą, jaką widziałem.
Wiesz, że to dobre.
Nie smakuje mi.
Co ci nie smakuje?
Czuję chłód.
Czujesz chłód.
- Ciągle to robię. - Mama będzie wiedzieć, co dziś zrobiłem
przez moją brudną twarz.
To miejsce ma pięć serwetek. Prawda?
HOTEL KRÓLA ŁAMIĄCEGO SERCA
Wiele miejsc tak twierdzi, ale rock and roll narodził się właśnie tu,
w wytwórni Sun Studios, gdzie nagrywały legendy,
takie jak BB King, Roy Orbison, Johnny Cash,
i, oczywiście, pierwsze nagrania Elvisa.
Zaproszono mnie do kościoła Mississippi Boulevard Christian Church,
by ocenić gotowanie.
Cześć wszystkim. Cześć.
Różni sędziowie oceniają różne rzeczy.
- Zgadza się? - Tak. To przystawki.
Jasne. Lubię przystawki. Kto ich nie lubi?
Nieczęsto byłem sędzią w konkursach, ale potraktuję to bardzo poważnie.
- Jak się nazywasz? - Marian.
- Hej, jestem Phil. - Phil, miło mi.
Miło cię poznać, Marian. Od zawsze tu mieszkasz?
Urodziłam się w Alabamie, tam dorastałam.
Ale Memphis to mój dom, bo mieszkam tu od 1989 roku.
- Jasne. - I uwielbiam je.
Coś ci powiem.
Jestem tu ledwie dwa dni i już je kocham.
Kochasz je!
- Tak. - Widzisz?
Dobra. Mamy porównać notatki?
Najpierw zupa z tortillą.
- Zupa z tortillą. - Proszę.
- Smaczna. - Smaczna.
Co myślisz? Może trochę za dużo soli?
Trochę słona.
Słona, prawda? Ale nie chcę na ciebie wpływać.
Spróbujmy chleba kukurydzianego z brokułami i serem.
Chleb kukurydziany.
Smakuje mi.
Mnie też. Całkiem smaczny.
- Co dalej? Wygląda jak bułka z jajkiem. - To bułka soul food.
Bułka soul food!
- Marian, jest słodka. - Nie spodziewałam się tego.
Ja też nie. Idę dalej.
- Kiełbasa i ser. - Kiełbasa i ser. Musi nam smakować.
Co myślisz?
Chyba chleb kukurydziany wygrywa.
Na razie.
Spróbujmy sałatki z kurczakiem.
W środku są jabłka. Fuj!
Ktoś próbował cię już przekupić?
Nie! Jeszcze nie.
- Liczę na łapówkę. - Byłoby miło.
Przepraszam, jak tam kurczak?
- Pyszny. - Nie chce zdradzić.
Był pyszny.
Widzę. Nie musisz nic mówić.
Był pyszny.
- A wy? - Tak jak mówi.
- Chyba trzeba kogoś poznać… - By próbować przystawek.
Próbować przystawek. Tak.
To jest smaczne. Co to jest? Zupa taco!
Smakuje mi.
Byłaby smaczna z kukurydzianym chlebem.
- Marian! Pasują do siebie. - Pasują.
A co, jeśli nagrodzimy dwie…
jako zespół, ale od teraz muszą współpracować.
- Takie są zasady. - Właśnie.
- Tak! Zanurzam w zupie. - Widzisz?
- Dobre. - Tak! Marian.
Głosowaliśmy na chleb kukurydziany.
Teraz możemy wejść do sali i obżerać się wszystkim innym.
Daj mi dania główne
Jeszcze raz!
Daj mi dania główne
Podpiszę z tobą kontrakt na płytę.
Indyk! Tak!
Poproszę tę dużą nogę. A jeśli wezmę ci ją z ręki?
- Dobra. To ogon wołowy! - Ogon wołowy.
Dobrze nam poszło, prawda?
Chyba mamy zwycięzcę. Oby wygrał nasz.
- Oby. - To, co nam smakowało.
Jeśli wygra to, co nam nie smakowało,
zacznę przewracać stoliki.
Swoją drogą, chleb kukurydziane wygrał.
KAWIARNIA BLUES CITY KLUB BB KINGA
„KRÓL ROCK’N’ROLLA”
Beale Street to centrum muzyki na żywo od XIX wieku.
DOM BLUESA
Tłumy gromadzą się tu co noc, by słuchać bluesa.
Dobrze się tu bawię. Tylko jedna rzecz może to zepsuć.
Wszystkiego najlepszego, Richard
Wszystkiego najlepszego
Co robisz? Musisz zdmuchnąć.
- Robiłeś to kiedyś? - Proszę. W porządku.
Dacie wiarę? Ma 68 lat.
Daj załodze. Dalej!
- Załogo. - Proszę.
- Podasz kumplowi? - Dziękuję.
Dobra. Proszę bardzo.
Brian! Doceniam to…
Z tym już koniec.
Mam coś, co nie jest bardzo znane.
To dom. Dzień dobry.
- Cześć! - Cześć! Jestem Phil. Jak tam?
Wspaniale.
Cześć. Miło mi. Cześć! Cześć.
Podoba mi się.
Cześć, Talbert.
Cześć. Jak leci?
Talbert Fleming jest właścicielem i szefem kuchni u Jima i Samelli w Memphis,
nazwanej tak na cześć dziadków.
O mój Boże.
To jest to.
Talbert dorastał, jedząc to, co gotowała babcia
i pomagając jej gotować.
Potem przejął dom po drugiej stronie ulicy
i zmienił go w restaurację pełną gębą.
O mój Boże. Ale śniadanie!
Tak to u nas wygląda.
Muszę zacząć tak robić.
Siedzi się przy wspólnym stole.
- Cześć, jak tam? - Rano wszystko załatwimy.
Myślę, że już jesteś znana,
bo widziałem artykuł o tym miejscu i twoje zdjęcie. Zgadza się?
Pewnie tak!
- Królowa tego miejsca? - Tak!
- Masz króla? - Tak. To on.
Tylko się droczy.
- Nie wpraszałem się. - Nie martw się.
To chyba najlepsze miejsce w podróży.
Siedzisz z ludźmi, których dopiero poznałeś i jesz z nimi.
- Spójrzcie, jak jest głośno, zabawnie i… - Tak!
- Cały czas. - Cały czas?
- Tak. - Na tygodniu też?
Jeśli przyjdę o 8.30 na tygodniu…
On tu będzie.
Zwłaszcza oni.
To sąsiedzi z naprzeciwka.
Słyszałem, że pierwsi Jim i Samella mieszkali po drugiej stronie ulicy.
- Dwa domy dalej. - Obok was.
- Przyjaźniliście się? - Tak.
Cześć!
O mój Boże. Wygląda dobrze.
Pięknie pachnie.
Musimy się pomodlić.
Ojcze, dziękujemy ci za jedzenie, które otrzymamy,
za pożywienie naszych ciał przez Chrystusa, amen.
- Możecie jeść! - Amen!
Witam!
Na górze jest jakby karmelizowane jabłko.
Dalej jest syrop z whiskey.
Gofry z syropem, masłem i jabłkami?
Poproszę.
Dobra.
Proszę.
No nie.
- Prawda? - Zawiadomię ludzi.
- Sos z whiskey! - Sos z whiskey!
Spróbuj tego.
- O tak! - Weź ten kawałek.
W moim domu to byłby kugel. Słyszeliście o kuglu?
To żydowska potrawa.
Pyszne.
To jest dobre.
Nieważne. Nijak się ma do kugla.
Phil, to krewetki i kasza.
Dziękuję!
Krewetki i kasza!
Nie wiedziałem, czy mam odpowiedzieć.
- Wypada pić sos? - Tak.
Chyba dlatego jest w kubku.
- Homar. - Świetnie. Cześć!
- To… - Smażone ogony homara.
Najpierw pomyślałem, po co robić to z ogonem homara.
Jest smażony w cieście jak kurczak, więc to ogon homara w panierce.
Nie wiem, czy ogon homara musi być smażony.
Musimy wszystko smażyć? Ale…
mówię wam. To jedno z najlepszych dań!
Gdy tylko to podano, zapomniałem o wszystkim.
Widzieliście to gdzieś indziej?
- Cześć. Jak wszystko smakuje? - Pyszne!
Talbert! Zostałem fanem smażonego homara. Nigdy go nie jadłem.
Hej!
Homar jest taki delikatny i soczysty
pod twoim ciastem, co jest…
rewelacyjne.
Smakowało ci, Phil?
Mój nowy ulubiony sposób na homara.
…ulubiony sposób na homara.
Więc powiedzcie mi prawdę. Przez resztę dnia
nie będziecie się za wiele ruszać.
Nie, już się nie ruszam.
W ogóle się nie rusza, ale ja się ruszę!
Mam 77 lat. Cieszę się z każdego dnia.
- Jasne. - Tak.
Zdradź mi sekret na 58 lat szczęśliwego małżeństwa.
Zostań na kolanach. Módl się.
Prawie tak robię.
Nigdy tego nie zapomnę. Było pięknie.
Dzięki za zaproszenie.
Było nam bardzo miło.
Brawa dla Talberta!
To idealna wizja…
Kocham cię.
…tego, czym jest południowa gościnność.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Obyś tu wrócił.
Nie mogę się doczekać, żartujecie?
Memphis, bardzo miłe miejsce.
Do tej pory doświadczyłem gościnności Południa,
a teraz ruszamy w drogę.
Teraz to film drogi.
To dla mnie nowość.
Jadę do Missisipi.
WITAMY W MISSISIPI
Nie chciałem jeździć po kraju. Myślałem, że rozbolą mnie plecy.
Na szczęście po drodze jest wiele małych miasteczek.
To autostrada numer 61.
Pierwszy przystanek w drodze z Memphis to Clarksdale w Missisipi.
Obowiązkowo w Clarksdale musimy odwiedzić Abe’s.
Libański imigrant założył Abe’s w 1924 roku
i to jego podejście do południowego grilla.
To mi się podoba.
Bez absurdów,
gdzie jedzenie będzie smaczne. Wiem, że tak.
- Jest tu, odkąd tylko pamiętam. - Tak.
Przejeżdżając przez Clarksdale, musisz zatrzymać się w Abe’s na grilla!
Podoba mi się.
Ten gość z najlepszym akcentem na świecie to Hank Burdine.
Pisarz, rolnik i historyk Delty.
Patrz, dwupoziomowy.
Wygląda jak Big Mac z grilla.
I jak?
Daj spokój. Jest idealny.
Ostry zapach, prawda?
Nie masz takich wąsów jak ja. Potrzebuję dużo serwetek, gdy jem.
Potrzebuję serwetek.
- Smaczne. - Pyszne.
Z czego jeszcze są znani?
Jesteś w samym sercu krainy ostrych tamali.
Greenville to światowa stolica ostrych tamali.
Nie wiedziałem.
To multikulturowa mieszanka różnych narodowości.
Migranci z Meksyku przywieźli tamale do Delty Missisipi
na początku dwudziestego wieku
i szybko stały się podstawą.
Nazywamy to dobrym jedzeniem.
- Jesteś Pat? - Jak tam? Tak.
Mój dziadek był z Libanu i przyjechał tu w 1914 roku.
Dlaczego tu?
Rodzice wsadzili go na łódź z dwójką rodzeństwa.
- Tak? - Kazali im ruszać.
Nie wiem, jak dotarł do Clarksdale.
To niesamowita historia o tym, jak wpływy i kultury osiedlają się tam,
- gdzie się osiedlają. - Tak.
Robimy razem dużo rzeczy, ciężko pracujemy i razem jemy.
Dużo muzyki pochodzi z tego miejsca.
W Missisipi narodziła się amerykańska muzyka.
- Jasne. - Elvis Presley.
Zjadł zęby na bluesie i tak dalej,
a Muddy Waters powiedział,
że blues ma dziecko, które nazywają rock and rollem.
Jakiejkolwiek muzyki słuchasz,
ma swoje korzenie w Delcie.
Tak.
A Clarksdale jest teraz domem bluesa.
Autostrada numer 61 jest znana jako „autostrada bluesa”.
Tak.
To wyjątkowe miejsce. Tuż za nami jest skrzyżowanie 49 i 61. Rozdroże.
I podobno tam Robert Johnson sprzedał swoją duszę diabłu,
by nauczyć się grać bluesa.
Wiele osób spotyka w swoim życiu rozdroża.
Każdy staje na rozdrożu.
I nie musi być o północy
na samotnej drodze w Delcie Missisipi.
Dlatego legenda trwa, bo jest bliska ludziom.
Wszystko smakuje?
Naprawdę chcę wszystko skończyć, ale umrę.
Ale z przyjemnością.
Nadaje się na logo. „Umrzesz z przyjemnością”.
ROZDROŻE
Następny przystanek to prawie 65 km na południe od Clarksdale.
Cleveland w Missisipi, nazwane na cześć prezydenta Grovera Clevelanda.
To przystanek na szlaku bluesa i kwitnącego centrum kultury
z własnym oddziałem Muzeum Grammy.
Dziś poznamy przyszłych zwycięzców nagrody.
Dzieciaki z grupy Delta Arts Alliance.
To dom kultury, a dzieci tańczą, tworzą sztukę i śpiewają.
Doskonale.
Brawo!
Każde dziecko powinno mieć taką możliwość.
Miałeś kiedyś główną rolę?
- Co? - Główną rolę?
W ciągu 40 lat nie.
Dobrze.
Mamy fajny krok hip-hopowy, który możemy ci pokazać.
- Serio? - Tak.
Zaczynamy od tego.
Nogi wyprostowane.
Dobrze! Odwrócimy się.
Teraz podnosimy nogę, a gdy podskakujemy…
Stąd…
A teraz, Phil, spróbuj przejść dookoła
w ten sposób.
A gdy wrócisz, wyrzut nogi i leżymy.
Nie możesz ze mną tańczyć.
Prześpij to.
Jest tylko jeden sposób na reanimację.
Więcej jedzenia.
Na szczęście w okolicy jest Delta Meat Market,
gdzie Cole Ellis wprowadził nowomodne gotowanie
do tej części świata.
Lokal otwarto w 2013 roku.
Wtedy też jego kolega, Matty Bengloff, otworzył mleczarnię naprzeciwko.
Mamy kopiec sałatki.
Od początku to podstawa w Delta Meat Market.
Pokrywamy ją domowym maślanym sosem
i czosnkowym sosem chili, pomidorami, bekonem i serem pleśniowym.
Zwykła sałatka, ale z naszym akcentem.
To koleś, który używa nowych przepisów pozyskanych lokalnie.
To zupa z dyni piżmowej z ciecierzycą, miętą i miodem.
Dynia piżmowa jest od naszej przyjaciółki z Flory w Missisipi.
Jest pyszna.
W okolicy uprawy są na sprzedaż.
Wszystko, co mijasz na polach, cała kukurydza idzie na sprzedaż,
na karmę dla zwierząt i do przetwarzania.
Niewiele lokalnych farm uprawia coś, co nazywam „jedzeniem dla ludzi”,
więc staramy się ich wspierać.
- Super. - Dzięki.
Opowiedz mi o wykształceniu kulinarnym.
Lata spędzone przy kuchence mojej babci, nauka, podglądanie.
Pomyślałem, że mogę być dobry. Może spróbuję tak zarabiać na życie.
Wprawy nabrałem pracując w Magnolii
i w Hominy Grillu oraz kilku innych znanych miejscach.
W 2013 roku z żoną postanowiliśmy, że tu chcemy wychowywać nasze córki.
Przeprowadziliśmy się, by otworzyć Delta Meat Market.
Już jestem fanem.
Zjadłem trzy łyżki zupy i kończę tę sałatkę.
O tak!
Może nie.
- Tak. - Obyś miał miejsce.
O tak. Trochę jeszcze mam.
Oto tradycyjna kanapka z indykiem
i bataty…
- Dobra… - Jestem tak…
I piękny stek wieszakowy na frytkach z sosem…
Masz tu nasz niesławny stek z frites.
- Bardzo elegancko. - Prawda.
Zawsze tak jest, gdy dodasz francuskie słowo.
Zamiast trufli i innych bzdur
używamy sosu Hoovera. Hoovera Lee z Anguilli w Missisipi.
Już go próbowałem!
Smaczne.
Boże, chcę jeść dalej. Dobrze.
Zastanawiałem się, jak ludzie musieli reagować
na takie jedzenie.
Ludzie lubią to, do czego przywykli.
Zawsze podobało mi się to,
że Cole robił różne rzeczy przystępne.
Nieważne, jak otwierasz im umysł.
- Jasne. - Czasem najpierw trzeba otworzyć usta.
- Właśnie. - Umysł pójdzie za nimi.
Niedaleko stąd znajdziecie miasteczko Greenville.
Kiedyś jedno z największych i najbardziej kosmopolitycznych miast w stanie
z tętniącym życiem centrum i nagradzaną gazetą.
Greenville zaczęło się staczać, gdy port zmienił lokalizację,
a centra handlowe zabiły lokalne sklepiki.
Na szczęście kilka instytucji wciąż tu jest.
RACHUNEK
Proszę. Dziękuję.
Jak się masz?
Kawiarnia Jim’s Cafe. Otwarta od 1909 roku,
a Evelyn zarządza nią,
tak jak jej ojciec przez dziesiątki lat, a wcześniej dziadkowie.
- Hej, Phil! - Phil, jak tam?
Cześć! Powiedziano mi, że jeśli wejdę do Jima,
znajdę coś, co nazywają stolikiem wiedzy.
- Zgadza się. - Tak.
Miło was poznać.
Bywamy tu dla przyjemności.
- Zgadza się. Właśnie tak. - I uczyć się.
Większość z nas już wszystko wie, więc trudno nam się czegoś nauczyć.
Były przy tym stoliku rozbieżności polityczne.
Codziennie.
Nazywają mnie jedynym liberałem.
Ale się przyjaźnicie i co dzień jecie razem lunch.
Możemy się nie zgadzać. I jesteśmy zgodni co do tego.
To miłe. Tak powinno być.
- Patrzcie! - Patrzcie.
- To brudny burger, tak? - Dlaczego jest brudny?
- Zapytaj Evelyn. - Czemu nazywają go brudnym?
Mój syn ma ksywkę Brudny Brown, a to on wymyślił tę kanapkę.
Nasuwa się pytanie, dlaczego nazywają go Brudnym?
Nie pytałam.
- Brudny Brown! - Nie chciałam wiedzieć.
Jasne, dowiemy się tego.
Stolik wiedzy się tego dowie!
Jesteście z Greenville?
- Ja tak. - Część z nas.
Ja nie, ale jestem tu od dawna.
Większość z nas jest tu 50–60 lat.
Tylko tyle?
Macie tu rodziny. Macie tu wnuki.
- Nie tu. - Nie tu?
Większość dzieci wyjechała.
Wyjeżdżają.
- Bo nie ma tu możliwości. - Rozumiem.
Macie nadzieję? Skąd się bierze?
Widzę nowe lofty. Widzę sklep mięsny.
Mamy budynek sądu federalnego warty 41 milionów dolarów.
Zawsze jest nadzieja.
Benjy, chcesz krążek cebulowy?
Spójrzcie! Takiego krążka cebulowego oczekujesz.
- Przyjechałbym tu tylko po nie. - Pyszne.
Ten stolik nazywacie „stoikiem głupich”?
Owszem!
Tak.
- Przepraszam. - Cześć!
Brudny właśnie wszedł.
- Tak? Porozmawiajmy z nim. - Podejdź.
Jestem Phil.
- Jerred Brown. - Hej, Jerred.
Oto pytanie od stolika wiedzy.
Siedzę przy tym stole. Nie wiedzą wszystkiego.
Nie wiedzą, dlaczego nazywają cię „Brudnym”.
Zaczęło się w szkole od futbolu.
To przez futbol.
To oficjalna wersja?
I jej będę się trzymać.
- Proszę. - Dziękuję.
Mam ważne spotkanie. Zadzwoń później. Dziękuję.
Świetnie to załatwił.
Zapamiętam to, jak zadzwoni moja żona.
Było fajnie. Już czuję się mądrzejszy.
KLUB RED’S BLUES
Jedziemy w wyjątkowe miejsce.
Mieści się przy bocznej ulicy mieszkalnej.
Zwykły dom w dzielnicy.
Cześć wszystkim.
Nie wiedziałem, czego oczekiwać.
Myślałem, że wejdę i dostanę to co zwykle,
czyli będzie całkiem nieźle.
Smażony kurczak, żeberka, grill.
Nie wiedziałem, że wchodzę
do jednej z najlepszych restauracji w kraju.
Dominic „Big Doe” Signa założył lokal w 1941 roku,
a jego wnuk Baby Doe wciąż robi tam steki.
Pierwszą rzeczą, jaką widzicie, są wielkie kawałki mięsa,
a przekraczając próg
wita was jedno z najwspanialszych stworzeń Boga.
- Cześć. - Cześć.
Musisz być Flo.
- Tak. - Jestem Phil.
Cześć, Phil. Miło mi. Nie, my się przytulamy.
Uwielbiam to!
- Przytulamy się. - Lubię cię.
Nie podaję ręki. Przytulam wszystkich.
To ciocia Flo.
- Miło mi! - Cieszę się, że jestem.
Nie witają mnie tak we własnym domu.
- Nie? - Nie! Możesz ze mną mieszkać?
- Tak. - Dobra.
Żegnaj, Doe, odchodzę.
Jadę do domu.
Dostałam dobrą ofertę.
Spójrz na swoją salaterkę. Słyszałem o niej.
To ona.
Piękna! A to słynna „Mokra sałatka”.
Znasz jej tajemniczy składnik?
- Miłość? - On wie wszystko!
Wiedziałem, gdy spojrzałem na ciebie.
Jadę z nim do domu. Chodźmy.
- Chodźmy. Tak. - Żegnaj, Monico!
Koniec przedstawienia!
Jadę z nim do domu.
Żegnajcie!
Ale zanim razem uciekniemy, spróbuję jej jedzenia.
A oto Julia,
podstawowy powód mojej wizyty w Delcie.
- Hej. - Cześć!
Ci, którzy oglądali odcinek Nowy Orlean,
przypominam Julię Evans Reed.
Wspaniale opowiada historie, jest społeczniczką i pisarką.
Jest też ambasadorką Południa,
zwłaszcza Delty Missisipi, bo jest stąd.
Niezły garnek.
To dzieło sztuki.
Trwa to około 60 lat.
Hank znów do nas dołączył.
Daj spokój, alkohol jest dosłownie… No nie! Co?
- Dobry alkohol. - Zostawiają to…
Pijący przynoszą. Czyli ja.
Przyniosłaś to?
Tak trzeba.
Kochanie, mieliśmy tu prohibicję do 1966 roku,
więc nigdy nie zdobyli koncesji,
bo po co? Przynosisz własne wino,
czyli masz coś dobrego.
Nalać ci czegoś dobrego?
Nie, mam coś taniego i pysznego.
Co tam masz?
Potrzebuję dolewki. Dodatku!
- O Boże. - Dodatek!
Polecam tamale z twoją sałatką.
Czyż nie są piękne?
To pierwsze stałe jedzenie, jakie jadłam jako dziecko.
Dali mi tamale i kazali się zamknąć.
Nie udało się.
Jadałam tu będąc w macicy.
Jest zdjęcie mojej matki w ósmym miesiącu ciąży na schodach.
- Wyszłaś z gorącego tamale. - Tak miało być.
Hank przechwalał się, że dorastaliście razem.
Hank jest trochę starszy ode mnie.
- Ale wiesz… - Cóż…
- Flo, pyszna sałatka! - Smakuje ci?
- Tak, pyszna. - Dobrze.
Powiedz szefowi, może da mi podwyżkę.
Tak!
Florence, kiedy przyszłaś tu pracować?
Przyszłam tu do pracy, zanim wyszłam za męża.
- Jughead. - Jughead, zgadza się.
Był bratem pierwszego właściciela.
- Doe’a? - Doe’a.
Stałam tam, gdzie ona teraz smaży te frytki.
To robiłam,
a mój mąż otwierał ostrygi przez okno.
Pozwoliłam, by frytki się przypaliły, bo…
patrzyłam na niego.
Dlatego moja żona nie gotuje dobrze.
Florence, usiądź ze mną.
- Ja? - Tak!
Zrobiłaś sałatkę. Robota skończona.
Dobrze.
- I to też jest dobre. - O mój Boże.
Ta sałatka nie da rady
- na papierze, co? - Nie.
To bardzo mokra, wilgotna sałatka…
aż jej nie zjesz.
W tej sałatce nie ma nic wymyślnego. Smakuje fantastycznie.
No i pieczone krewetki w cudownym sosie.
Wjechały olbrzymie porcje chleba czosnkowego, by je zamaczać,
a potem smażone krewetki.
Zrobiłam już dość oficjalną ankietę na temat smażonych krewetek w całym kraju.
- To najlepsze? - Tak.
Zrobiłaś coś źle?
Powiedz Philowi o swoim mężu.
To ten rozpraszacz.
Jaka była wasza pierwsza randka?
Moja pierwsza randka z mężem była w Halloween,
na meczu futbolowym.
Ile lat temu to było?
Wyszłam za mąż w wieku 23 lat,
a teraz mam 39 lat.
Dobrze? Pozwolę ci policzyć.
Pamiętasz ten mecz?
Nie. Jadłam popcorn i patrzyłam na niego. Jest bardzo przystojny.
Jadłodajnia Doe’s Eat Place to legenda, nie tylko dla miejscowych.
- Była tu Liza Minnelli. - Co?
- Była tu jej mama. - Judy Garland…
Siedział tu Willie Nelson.
Był tu Johnny Cash. Był tu Willie Nelson.
Po prostu wpadali.
Łatwo zrozumieć czemu.
Patrzcie!
To nie dla jednej osoby.
Spójrzcie na te steki!
Myślałem, że stek w takim rozmiarze jest dla stolika!
O mój Boże.
Był dla mnie. Wielki stek tylko dla mnie!
Zobaczcie jaki jest miękki. Tak się to robi. Idealny!
- No nie! - Jesteś teraz we właściwym miejscu.
Jestem we właściwym miejscu.
- W przeciwieństwie do bardzo złego. - Przyjacielu, to mięso!
- Co myślisz? - Coś pięknego.
A frytki? Usmażone na tych antycznych, żelaznych patelniach.
- Wyszukane. Stek z frites. - Wiem.
Bez patelni to już nie będzie to.
To niesamowite.
Skończyło się wino?
- Nie, mamy go dużo. - Tak?
Cholera!
Tak. Cześć.
Obciąłeś włosy?
Zrobiłem to przed wyjazdem.
Niewiele ci ich zostało.
I kto to mówi!
To Memphis?
W Memphis w Tennessee zaczyna się Delta Missisipi,
a potem autostrada numer 61 prowadzi wzdłuż potężnej Missisipi.
Ludzie są bardzo… Wydają się mili.
Wiesz co? Zgadza się. To najlepsza część.
Jest duża różnorodność
i wszyscy się dogadują.
Byłem w kawiarni Jim’s Cafe, tuż obok miejsca, w którym mieszkam.
Byłem w… Spodobałoby ci się, tato.
Sześciu staruszków, którzy spotykają się co dzień na lunch,
i na stole mają znak
„Stolik wiedzy”.
Codziennie?
Praktycznie. Codziennie.
Nawet chłopaki przy stole się różnią,
ale nigdy nie pozwolili, by to stanęło na drodze przyjaźni,
co było prawdziwą lekcją tego, jak może być.
W telewizji widzimy to, co najgorsze.
Ale w rzeczywistości widzieliśmy coś przeciwnego.
Bo przez większość czasu wszystko… Ludzie są mili.
Ale to zbyt mało ciekawe, by o tym mówić.
Wiecie, co się stało, gdy te dwie frakcje spotkały się
po przeciwnych stronach? Zjedli lunch i wszyscy się dogadywali.
Prawda? Co się tam dzieje? Co jest?
Mieliśmy ciekawy poranek. Jedliśmy jajka
i wszystkie te jajka…
Czyli cztery.
Wszystkie miały podwójne żółtka!
Co? Trafiliście w dziesiątkę!
Tato, to jak Gwiazdka, Nowy Rok i święto Chanuka w jednym.
Trafiliśmy w dziesiątkę.
- Mogę powiedzieć coś jeszcze? - Co?
Wczoraj widzieliśmy biedronkę
za oknem
i otworzyliśmy okno,
przyleciała następna i dorwaliśmy tę.
- Nie tylko podwójne żółtka… - Dwie biedronki.
Dwie biedronki. Ludzie…
- To musi coś znaczyć. - Co to znaczy?
- Bardzo duchowe doznanie. - OK.
- Co jeszcze? - Jasne.
Tato, witaj w moim świecie.
Bardzo ciekawy.
„Jesteś fascynującą kobietą”. Tak myślisz?
Co?
Ciągle słyszę takie historie.
Co się dzieje? Graliście w szarady?
Max wymyślił słowo.
Nie chciał grać, ale chciał podać ci słowa.
- Jedno… - Uprawiać.
…to „uprawiać”.
To bardzo trudne hasło.
Chyba za trudne i nie mogliśmy odgadnąć,
wtedy powiedział „Użyję go w zdaniu”.
Śmiało, Max.
Wczoraj czekałem na autobus,
ale musieli go usprawniać, więc pojechałem metrem.
Męczycie się w grze.
Nikt nie wie, o co chodzi,
a okazuje się, że napisał hasło tylko po to, by zrobić żart.
Co jeszcze?
Konwojować.
Konwojować? I użyłeś go w zdaniu.
Skakałem przez płot, ale się nie udało, bo mój koń wojować poszedł.
- Dobra. - To… „Dobra”.
Muszę przyznać, że mam tu świetny program.
Wasz program jest świetny.
Baw się dobrze.
Do widzenia!
Pa, Richardzie!
Chyba dostałam nominację do stolika wiedzy.
To Highland Club, na południe od Greenville,
i to tu spotkamy się
z miłymi ludźmi, których poznaliśmy po drodze.
Usmażymy złowionego suma.
Zrobi to dla nas Dan, a wielu uważa, że jest najlepszy w Delcie.
Jeśli ma kochana jedzie wałem, Sądzę, że ja też nim pojadę
Muzykę zapewniają Ferd, Raymond i Valley.
Jest tu Hank. Oczywiście, Julia.
Cole Ellis z Delta Meat Market.
Mój stary przyjaciel Talbert z Jima i Samelli.
Jeśli ma kochana jedzie wałem, Sądzę, że ja też nim pojadę
Henry? Chcesz coś zjeść?
Mogę dać mu ciasteczko? Siad.
- Tak! - Nieźle!
Piesku!
Jesteś reklamą ciasteczek.
Częstujcie się.
- Śmiało. - Dalej.
Nie trzeba mi powtarzać.
O mój Boże.
Co tam masz?
Sałatka z kurczakiem z rożna i kapustą.
- A co masz? - Groszek wielokwiatowy i chow-chow.
Tak. Zaczynamy! Sałatka ziemniaczana.
- To aligator? - Tak.
Duży był?
Prawie trzy metry.
- Tak. - Zaczynam.
Aligator, ludzie.
Z odrobiną sosu z aligatora.
Spójrzcie na tego suma.
Czy to dobry talerz?
Trzeba spróbować wszystkiego.
Niesamowite. Groszek, aligator, chow-chow.
Jadłeś już aligatora?
- Tak! O Boże. - Pycha.
- Zaczynam. - Aligator.
Smaczny.
Przyprawiony i ten sos. Odpowiada mi.
Dobra.
Aligator to nie jest delikatne mięso. Jest gumowate.
- Zgadza się. - Ale smaczne.
Tak naprawdę chcesz, aby takie było.
- Bo aligatory są z natury twarde. - Jasne.
Więc można się w nie wgryźć i delektować się.
Właśnie. Można z nim walczyć.
Chodzi o to, by zjeść aligatora, zanim on zje ciebie.
Zgadza się.
Tak!
- Świetnie ci poszło z aligatorem. - Tak?
Sos do aligatora jest z Missisipi.
- Mówimy, że to „sos powrotny”. - Rozumiem.
On mówi, że robią „sos bum bum”,
dość podobny do naszego.
Lubię ostre jedzenie. A „sos bum bum”…
Gdy go skosztujesz… Jest bum bum.
Wiecie, co będzie potem.
Też jest podwójne bum.
Nie tylko ja tak sądzę.
- Fantastycznie. - Nie tylko ty.
Jest lekki i nietłusty.
- Nie czuć błota. - Właśnie.
- Mogę poznać Dana? - Tak.
Zjadłem twojego suma. Cztery czy pięć kawałków.
Chciałem się przywitać.
Dziękuję bardzo.
Phil, z mistrzem jedzenie to nie dziwaczenie.
Mistrz dziwaczenia.
To on.
Sporo tu lokalnego jedzenia.
Ludzie jedzą to, co ich otacza.
A sztuką jest sprawić, by warto było dla tego żyć.
- Żegnajcie. - Do usług. Oczywiście.
Dzięki za gościnę.
Nie wiem, czego się spodziewałem.
Podoba mi się tu.
Spójrzcie na tych ludzi.
Nie znają mnie. Nie muszą mnie od razu lubić,
ale to nie chodzi tylko o mnie. Naprawdę uwielbiają się nawzajem.
Kochają i miło witają obcych.
Taki powinien być świat.
- Pa, Phil! - Patrz, jest pies.
- Hank! - Chodź, Phil.
- Kto to? - To Boudreaux.
Boudreaux!
Hank zgłosił się, że mnie podwiezie do domu przez rzekę.
WYDZIAŁ DS. DOBREJ ZABAWY
Oto potężna rzeka Missisipi.
Zobaczcie, jak się kręci.
Boudreaux, jesteś kapitanem!
Słowa Edith Wharton pasują.
„Jedną z największych zalet podróży jest to,
że dowiadujesz się, ilu jest dobrych, miłych ludzi”.
W Delcie Missisipi to najprawdziwsza prawda.
Jakie żyją tu dzikie zwierzęta? Czy w rzece są aligatory?
Aligatory. Pewnie jeden przepłynął, gdy płyniemy.
Nie! Mam pomysł. Wracajmy!
Więc zasiądź z nim do stołu
Jeśli masz chęć zjeść coś pospołu
Poczuj, jak dzielony chleb
Obcych w przyjaciół zmienia wnet
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian
Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś Ktoś nakarmić Phila?
Proszę, niech ktoś Ktoś nakarmi Phila
Nakarmi Phila w mig
Napisy: Liliana Reguła