NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Witajcie w programie Stary Żyd na luźnych, postrzępionych skałach.
To niesamowity krajobraz na Big Island,
ponieważ dużo z tego to względnie nowy strumień lawowy,
który, gdy stygnie i twardnieje, zamienia się w czarną skałę lawową.
Skała jest ostra, postrzępiona,
więc mój brat wymyślił, żeby tamtędy się przejść.
Tu ludzie nie chodzą. Nie podoba mi się to.
Wiecie, w czym problem? Kładąc ręce,
kaleczysz je.
To jak brykiet z węgla drzewnego
zmieszany ze szkłem.
Dlaczego to robię?
Polecam na wędrówki.
Dzięki, Richard.
Idiota.
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian
Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
HAWAJE
Kto oglądał Dobra cena albo Let’s Make a Deal dorastając, jak ja,
każdego dnia po szkole?
A co zawsze było główną nagrodą?
„Jedziesz na plażę Waikiki w pięknym Honolulu na Hawajach!”
To miejsce, do którego chcesz jechać na wakacje.
To było jak sen.
Musiałem przyjechać tu kilka razy.
Jest tu masa energii.
A Honolulu to wielkie miasto, w którym można wiele robić.
Ludzie wiedzą, że na Hawajach można dobrze zjeść,
bo nie wiedzą,
że są tu wszystkie kultury Pacyfiku…
i ich jedzenie!
Chcę wam pokazać masę rzeczy.
Ale nie jestem przekonany do hawajskiej potrawy,
która zdaje się być wszędzie.
Może podróż do tego miejsca mnie przekona.
Nigdy nie lubiłem poke.
Jadłem to tylko na lądzie i nie mogę powiedzieć, że to uwielbiam.
To trochę takie wymieszane z różnymi rzeczami
i pomyślałem, że gdyby ta ryba była dobra, to byłoby sushi.
Jedziemy do miejsca zwanego Ahi Assassins,
ukrytego na ostatnim piętrze galerii.
- Aloha, witaj! - Cześć!
- Jest i on! - Cześć!
- Jak leci? Gooch. - Cześć, Gooch.
Mark Noguchi to świetny szef kuchni w Honolulu,
który chce zmienić moje zdanie na temat poke.
- Muszę coś wyznać. - Tak?
Nie przepadam za poke.
Dość tego! Wychodzę.
- Wynocha! - Spadam stąd.
To Erika i Josh, którzy zarządzają Ahi Assassins.
Sprawdzają, skąd biorą ryby,
jak się je pozyskuje, jak się kroi, czy są świeże.
Poke to nie jest surowa ryba.
Poke to po hawajsku kostka, rodzaj cięcia.
Jadłem to tylko w sieciówkach.
- Nie będziemy o nich rozmawiać. - To nie to.
- Nie.
Codziennie we dwoje idziecie…
My łapiemy ryby i je kroimy,
a ty je zjesz.
Bez pośrednika. Bez marży.
Nie dostaniesz 101 dodatków, ale dostaniesz świeże ryby.
I w tym właśnie problem.
To pake poke. To zimny sos imbirowy.
Zobaczę, co będzie.
Uroczo!
Od razu to widać.
Nie do tego przywykłem.
- Jasne. - Jasne.
Piękne.
Jeśli jedliście poke tylko w sieciówkach na lądzie,
to was zmiażdży.
Czujesz rybę? O to chodzi.
Bardzo świeża.
Wygląda trochę ostro.
Czyli to nasz Wariat.
Pierwowzór wariata jest tutaj.
Całe życie uganiam się za rybami. Nigdy nie złowiłem ryby,
którą chciałem zatrzymać tak bardzo jak tę.
Jezu Chryste!
- O mój Boże! - Porównał cię do ryby.
- Lepiej zrób jej dziecko. - Jasne.
- Niezłe. Ostre, słodkie… - Świetne.
Co to?
Styl hawajski. W środku są prażone orzechy kukui.
Nie wiem, co to jest.
Hawajczycy nie mieli papryczek chili przed kontaktem z Zachodem,
więc przyprawili to solą, limu lub wodorostami,
i inamoną, czyli tym.
Inamona to prażone orzechy kukui prosto z drzewa.
To trzy główne metody przyprawiania.
To tylko tuńczyk?
Podajemy to, co złowią.
Naprawdę?
Cenimy zrównoważony rozwój.
- Co? - Mamy coś wyjątkowego.
Co to jest?
Kość tuńczyka.
Żeberka z tuńczyka.
Wykorzystujemy całą rybę.
Jest trochę krwi, szpiku,
masę smaku i składników odżywczych.
Stąd bierze się ten bulion, wywar.
Pyszne!
Jak skrzydełka z kurczaka, ale z ryby. I to wszystko…
- Zdrowsze. - Tak.
Smakuje wyśmienicie.
Jako dzieci jadaliśmy właśnie te części.
Tata mawiał, że są najlepsze. Ości, brzuchy, obroże.
Nie wiedziałem, że sprzedawał lędźwie, dlatego mieliśmy kości i brzuch…
Nie sprzedawaj lędźwi!
Dobra rada.
Wiecie co?
Lubię poke.
Waikiki w Honolulu to jedna z najsłynniejszych plaż.
Wiadomo dlaczego.
Spójrzcie na wodę. Spójrzcie na kolor.
Przypomina ten kolor.
Góry. Tam jest Diamond Head.
Plaża jest nieskazitelna.
Piasek jest wspaniały.
Dziś jestem tu, by zrobić to.
Z wami płynę?
Tak.
- Robiliście to już? - Jak leci?
Kilka razy.
Gdy ruszamy…
to wiosło.
Na moje „Hut”,
odpowiadasz „Hoo!”.
Zmiana stron.
Jeśli się przewrócimy, z góry przepraszam.
Miejsce startu to miejsce,
gdzie ktoś odbył trzygodzinną wycieczkę.
Tak! W tej przystani kręcili Wyspę Giligana.
Więcej mnie nie zobaczycie.
Nic bardziej nie uwydatnia twojego ciała niż koszulka typu rushguard.
Twoje ciało wygląda o wiele gorzej wepchane w coś obcisłego,
niż gdy jest odkryte.
Powinienem był pójść do łazienki.
Łazienka jest wszędzie.
Nieźle. Przypomnij mi, bym nie pływał.
- Ciasno tu. - Tak.
Nam to mówisz?
- Tak dobrze? - Tak.
Dobra, zabezpieczam was. Luzik.
Dobra!
Lubię być na powietrzu!
Fale.
- Hut! - Hoo!
Gdy płynie z wami ktoś nowy, potraficie odróżnić, czy ktoś robi swoje,
czy was spowalnia?
Tak.
Potraficie.
Wszyscy potrafią, Phil.
Musicie przyznać, że dobrze krzyczę.
Złapiemy falę?
Zaczynamy.
O rany.
- Mam do was pytanie. - Tak?
Vaiana. Hit czy kit?
- Hit! - Hit?
Córki ją uwielbiają.
Fajnie.
Cudownie jest patrzeć na Waikiki i Honolulu z tej perspektywy.
Oni są wspaniali! Spójrzcie na nich!
Pasuję tu.
Chciałem im podziękować za to, że nie utonąłem.
Chciałem pokazać im coś, w czym jestem dobry,
czyli jedzenie hot dogów.
Zaczynamy.
- Dobra. - Zaczynamy.
Mają duży wybór, więc pomyślałem,
że weźmiemy wszystko.
- Nie będę się kłócił. - Wszystko, proszę.
- Jak się masz? - Nazywam się Phil.
- Kim pan jest? - Jestem Hank.
- To Hank! - Witamy!
Tak!
Hank! Będzie wybornie!
Zgadza się.
Karmię chłopaków „Houte Dogami” w Hank’s Haute, to nie są „hot” dogi,
dzięki uprzejmości właśnie jego, Hanka Adaniyi.
Należało nam się! Pokonaliśmy fale.
Dzięki, Phil.
Na zdrowie.
Pamiętacie pierwsze spotkanie i pierwsze wrażenia?
Pamiętam, że spotkałem go po jednym wyścigu i płakał.
Płakał po wyścigu?
Miałem sól w oku.
W sporcie nie lubi przegrywać.
Ja też.
Co robicie, gdy nie wiosłujecie? Jesteś hydraulikiem.
- Tak. - A ty?
Pracowałem w branży wind
z nim i z nim. Tak.
Jak interesy? Bo wiecie…
Są plusy i minusy.
Właśnie!
Tak!
Próbują… Właśnie.
Chciałem tylko…
- Czekałem na ten tekst. - Po to żyję.
Ucieszyłem się. Możemy ruszać w drogę.
- Tylko, że… - Hot dogi!
Hot dogi! Hej!
Bierzcie, ile chcecie.
Kobe. Wołowina Wagyu z bekonem, smażony hot dog, jak znana kanapka.
Dalej! Jestem z ciebie dumny.
Mamy dużo hot dogów. Musimy popracować.
- Mam ich sporo. - Dobra.
To jest polski hot dog.
I jak? Smakuje ci?
O tak. Hej. To dobry hot dog.
Chłopaki, zwalniacie. Zjem więcej od was?
Co to?
- Pikantny z Luizjany. - Komu?
- Jedz. - Dobra!
Musisz zjeść więcej.
Mamy dla ciebie fajną koszulkę.
Jestem w drużynie!
- Dziękuję! Zakładam! - Proszę.
Trening jutro o 6.00.
Będę. Ale jeśli mnie nie będzie, nie czekajcie.
Najfajniejsza dzielnica w Honolulu to dzielnica artystyczna Kaka’ako,
która słynie ze stale rosnącej kolekcji murali.
Sklepy, galerie i restauracje
przejęły dawne magazyny i warsztaty.
Szukajcie tego na Instagramie.
Jadłem już skrobany lód w kształcie stożka,
ale ten taki nie jest.
A mistrzem jest gość zwany wujkiem Clayem.
Jedziemy do House of Pure Aloha wujka Claya.
Pewnie wujek Clay?
Jestem zwykłym hawajskim wujkiem. Witamy w naszej ohana.
Zapomniałem zapytać, czy mogę cię przytulić.
- Nie lubię tego, ale śmiało. - OK.
Poproszę dokładkę.
- Jeszcze? - Jasne.
Witamy w naszej ohana.
Spójrzcie na tę piękną parę.
- Bronson i Katie. - To twój bratanek?
Tak, syn mojego brata.
- I jego żona. - Małżeństwo.
Mam coś dla ciebie!
- Lei dla krasnala. - Dzięki.
Dziękuję, wujku Clay. Znowu.
Hawaje są dla przytulaczy. Bierzemy sobie słowo „ohana” do serca.
Ohana znaczy…
Rodzina.
Pochodzi z Tajwanu,
po raz pierwszy sprowadzili go na wyspy w XIX wieku japońscy imigranci,
którzy przyjeżdżali do pracy na plantacji cukru.
Ale na Hawajach mówi się „golić lód”, a nie „ogolony lód”.
Wymawiajcie to poprawnie.
Spróbuję wszystkiego. Od jednego do pięciu.
Nie potrzebuję przyprawy dyniowej. Jest jej pełno.
Czytałem, że chciałeś mieć taki sklep, odkąd byłeś mały.
- Miałem osiem lat. - No nie!
Tysiąc lat temu.
Przychodziłem z dzieciakami z okolicy. Te słowa wyskakiwały ze mnie.
„Chcę kiedyś prowadzić ten sklep!”
- Naprawdę? - Tak! Śniłem o tym.
Czuję, że moim obowiązkiem jest
dzielić się z ohana z całego świata tym,
że marzenia się spełniają.
Nikt nie jest taki jak ty!
Czyż nie jesteśmy indywidualnymi, pięknie stworzonymi dziełami sztuki?
Trochę.
Patrzcie!
- Pierwsze. - Co to?
Truskawkowy Sen.
Skoro mowa o snach…
Robimy własne syropy.
Domowe, naturalne.
Serce.
To fenomenalne. Muszę się podzielić.
Nie przeszkadza ci, że już ugryzłem?
- Dzięki. - Nie.
Posmakuje ci. Smacznego.
Możesz być moim wujkiem Clayem?
Byłbym zaszczycony! Na Hawajach mówimy hanai.
Tak. Hanai.
- Hanai czyli „adoptowany”. - Tak.
- Od tej chwili. - Jestem adoptowany?
Jesteś moim synem hanai.
Pożyczysz 50 dolców?
Kurde, zgubiłem portfel.
Raz na jakiś czas spotykasz kogoś, kto jest tak pełen światła i miłości,
ciepła i piękna, i wszystkiego, co w życiu najpiękniejsze.
I mieści się to w małym opakowaniu.
Fantastyczne.
Zwykle uwielbiam karmić ohana. Dosłownie karmię moją ohana.
- Śmiało. - Mogę?
Oczywiście.
Gotowy?
I jak?
To moja poranna kawa.
Daj mi jeszcze.
- Dobra, synu hanai. - Dziękuję.
Chciałbym, byś kogoś nakarmił. Tam.
Tego dużego.
- Pyszne. - Dobra.
Nakarm następnego.
Prawdziwa ohana. Jemy jedną łyżkę.
O mój Boże!
Cudownie. Urodziłem się, by służyć.
Jeszcze tego…
Tak. Matt.
Przewrócił oczami.
Ominęliśmy Richarda? Trudno.
- Proszę, Richard. - Tak, dzięki.
Richard, to świetny deser czekoladowy.
Poproszę jeszcze.
Wystarczy mu.
Nie adoptuj go!
Opuszczamy dziś Honolulu na całodniową wycieczką
na wyspę O’ahu w rejonie North Shore.
Jedziemy tam, gdzie są najsłynniejsze fale na świecie.
Spójrzcie na to. To Hawaje!
A to jest słynna Pipeline.
To przez to zwijanie się wygląda jak rura.
Tak. Stąd ta nazwa.
Wiem coś o sporcie.
Jenn Marr mieszka przy Pipeline od dziecka.
Teraz to wyszkolona szefowa kuchni, przedsiębiorca i opiekunka
legendarnego domu surferów, Volcom House.
Czyli jest ambasadorką North Shore.
Co roku są tu mistrzostwa świata.
To najlepsi surferzy na świecie!
Pozwolimy ci wejść na deskę…
Nie!
Nie oszalałem.
Wygląda dość niebezpiecznie.
Szacunek dla oceanu jest najważniejszy.
Matka Natura się nie przejmuje.
Chciał wyskoczyć w powietrze.
Jak długo tu mieszkasz?
Mieszkam na North Shore jakieś 35 lat.
- To raj. - Jest pięknie.
Poza śmiercią.
Co to za ślicznotka?
To moja wnuczka, Lei Aloha.
- Chodź, Lei. - Przywitasz się?
Chodź! Cześć! Sprawdźmy, jak zimna jest woda.
Nie za blisko, na wypadek fali wyjątkowej.
Wyjątkowej?
- Tak, wyjątkowej. - Właśnie.
Miłe uczucie.
Uważajcie. Zbliża się fala.
Zmoczyła mnie.
Mnie prawie też.
Pięknie. Spójrzcie.
Jenn ma swoją rodzinę,
ale dla tych dzieciaków jest jak mama.
Ale jazda. Spójrzcie na niego.
Ten dzieciak nazywa się Kanahi.
Wyszedł z wody. Ma dwa metry wzrostu.
Wygląda jak postać z Avatara.
Nie wierzyłem, że to człowiek.
To nadczłowiek.
Od jak dawna to robisz?
Odkąd skończyłam trzy lata, czyli jakieś 14 lat.
Wysoki jak na 17 lat.
Chodźmy coś zjeść.
Nadchodzimy.
Wojownicy surfingu.
To słynny dom, o którym czytałem.
Tak, to Volcom House.
Siedzimy w domu zwanym Volcom House,
gdzie przesiadują wszyscy surferzy.
Przybywają z całego świata, by surfować na tej fali, a tu odpoczywają.
Przyjemne życie.
Mamy tu „śniadanie mistrzów”.
- Tłuczone ziemniaki? - Uwielbiam.
Naleśniki bananowe z orzechami makadamia
i świeże lokalne owoce tropikalne.
Wiele sama zebrałam wczoraj.
Kto chce z nami jeść? Chodźcie. Spójrzcie na to. Dalej!
- Derek, zawołaj innych. - Aloha!
Mahalo!
Witajcie w naszym bufecie.
- Tak. - Niesamowite.
Jedzenie Jenn to wszystko, czego pragniesz na Hawajach.
Naleśniki bananowe z orzechami makadamia, wspaniałe owoce
i fantastyczni ludzie.
To niezła dieta. Dieta surferska?
Nie zawsze mieli tak dobrze.
Kiedyś w North Shore były tylko miejsca na podłodze.
Płaciłam 20 dolców za noc, by spać na podłodze,
by surfować na North Shore.
Teraz surfowanie jest coraz popularniejsze,
firmy zaczęły kupować nieruchomości przy plaży,
więc ci tutaj są bardzo rozpieszczeni.
Miły poranek.
To coś zupełnie innego niż moje życie,
ale miło widzieć inny styl życia.
- Wszystkie sprawy świata znikają? - Prawie.
Cały świat znika, chodzi tylko o ciebie i te fale.
- I o bycie razem? - Jak wielka rodzina.
Cały duch, cały duch aloha, to coś prawdziwego.
Gdy jesteś w świecie surfingu i w tej rodzinie,
dokądkolwiek pójdziesz, czujesz się jak w domu.
Nie musimy nigdzie iść, co?
Musicie.
Dlaczego nie możemy tu zostać? Jeszcze kilka lat?
Dlaczego nie?
Różnorodność Honolulu oznacza masę dobrego jedzenia.
Coś niesamowitego, jak staroświecka Wietnamka z The Pig and the Lady,
prosto z Sajgonu.
Mama Le, to dla mnie zaszczyt.
Uwielbiam to jedzenie. Fantastyczne.
Dziękuję.
Wygląda pięknie.
Po prostu pyszne.
Boże, dość.
Chyba najlepsza pho, jaką jadłem.
Potem docierasz w najlepsze miejsca, jak Senia,
z szefami Anthonym Rushem i Chrisem Kajioką,
gdzie Megan Murphy i ja zjedliśmy świetne menu degustacyjne.
Wędzone trzy razy, na surowo, po ugotowaniu, a teraz znowu wędzone.
Od teraz chcę tylko łososia wędzonego trzy razy.
Dziękuję bardzo.
Co?
To, co łączy wszystkich, to chęć uczczenia składników
i tradycji Hawajów.
To dzieło Eda Kenneya w jego restauracji Mud Hen Water.
Gdzie znajdziecie jedzenie luau w nowoczesnym stylu?
Ośmiornica!
To świąteczne danie luau.
Ipa’i’ai, czyli ręcznie tłuczony korzeń taro
z cukrem z sosu sojowego i nori.
Wyczuwam w twoim jedzeniu czyste aloha.
- To dzieła. - Dziękuję.
To wspaniałe!
To jego niezbyt dobra opinia.
Hawaje to ciąg wysp pośrodku Pacyfiku,
a to oznacza, że importują 90% żywności.
Muszą więc wykorzystać to, co mogą wyhodować,
a świadomość zaczyna się wcześnie,
w podstawówce Hale’iwa.
- Jak się masz? Witamy! - Miło mi.
Tu się przytulamy.
Podoba mi się.
Natalie i Joe prowadzą program AINA w szkołach.
Uczą dzieci wszystkiego, od żywienia po kompostowanie i ogrodnictwo.
Przejrzyjcie listę i zdecydujcie,
czy to przyjaciele naszego ogrodu.
Moja kumpela ma na imię Skyler.
A dżdżownice? Dobre, prawda?
Znam się na dżdżownicach. Napowietrzają glebę, tak?
To jest dobre.
Biedronka? Są też ładne.
Może krocionogi?
Ja też nie wiem.
Spójrzcie na spód liści, czy znajdziecie gąsienicę
naszych motyli monarchów.
Spytamy Joego, czy to mszyca?
Świetnie. Zobaczmy, co jeszcze znajdziecie.
Znaleźliście tu lody?
- Hej! - Hej!
Jakiego loda chcesz?
- Cieszę się. - Chcesz posypkę?
Coś odkryłem.
Tak?
Gąsienice jedzą liście.
Zjadają liście.
Liście są dla nich dobre.
Zgadza się.
Rosną i zmieniają się w kokony.
Zgadza się.
- Dalej! - Kto dalej?
Co myślicie o tych lodach?
- Są dobre! - Dobre!
- Nie skończysz? - Nie.
- Chcesz go oddać mojemu bratu? - Tak.
Jest tam. Dojada wszystko, czego nie zjem. Ten tam.
- Chcesz? - Powiedz, by zjadł.
- Dziękuję. - Smacznego, Richard.
Ha, ha, Richard. Wszyscy razem.
Ha, ha, Richard!
Teraz jedziemy z Honolulu i O’ahu na hawajską wyspę Big Island.
Nazywają ją Big Island, bo inne wyspy zmieściłyby się
na tej jednej wyspie dwa razy.
Nie wiedziałem.
Tak. Mój kierowca mi powiedział.
Patrząc na mnie myślicie:
„Ten to ma przygody.
To jest ogier”.
Cóż, dziś wasza fantazja się spełni.
Co to było?
To tylko gaźnik.
Całkiem przyjemna jazda tym…
Chodzi o to, by wytrząść strach, zanim dojedziemy na górę.
Tak, wytrząsa go.
I wszystko inne też.
Nie walcz z tym, jedź.
Głupi Richard.
Widzisz te puste działki?
Tam mnie pochowasz?
To musi iść dookoła ramion.
Jakie jest obciążenie w okolicy krocza?
Niewielkie. Takie, żebyś nie zasnął.
To właśnie założyłem w noc poślubną.
Musiało być fajnie.
Jeśli jeszcze nie odgadliście,
zjadę tyrolką.
„Niebezpieczeństwo. Nie podchodź”.
Dopiero za czarną linią jest groźnie.
Nie podoba mi się podchodzenie do krawędzi.
Parę rzeczy, których nie wolno.
Patrz w górę, żeby nie hamować.
Musisz być za metalowym wózkiem.
Nie wolno wkładać rąk do przodu.
Wiecie co? Chyba nie…
Chyba coś jest nie tak.
W porządku. Zaczynamy.
Wysyłaj!
Szybko.
Boże.
Nie z przodu. Dobrze.
Mam cię. Nieźle.
Teraz możesz przytulić to drzewo.
- Tak zrobię. - Tam. Idealnie.
Trzeba się przechylić albo uderzy się w drzewo.
Robi się coraz straszniej.
Zaczynamy.
Boże.
Tak, świetnie!
Szybko!
Porada brzmi „Nie wchodź do dziury”.
W przerwie między tyrolkami,
mówią wam, że trzeba przejść przez most,
ale nie zbudowali mostu, który chcielibyście pokonać.
Między deskami są wielkie dziury.
Byłoby mi ciężko, gdyby to nie było kilkaset metrów nad ziemią.
Uważaj na te, które się obracają.
- Tylko się drażnię. - To nie jest śmieszne.
Unikać dziur. Boże.
Jeszcze jedna.
To nasza ostatnia tyrolka.
- Zjedziesz… - On zjedzie.
- Dobra. - Dobrze ci idzie i trochę to podkręcimy.
- Bym znów poczuł się nieswojo. - Właśnie.
Baw się. Do zobaczenia po drugiej stronie.
Patrzcie, gdzie jesteśmy. W koronach drzew.
Pięknie, prawda?
- Gotowy? - Gotowy.
Do widzenia!
Patrzę w dół.
Nie boję się!
Spójrzcie na mnie teraz!
To ostatnia jazda.
Chyba idziemy na obiad.
Chyba zjemy kurczaka.
- Tak jest! - Tak!
Dobra robota. Udało ci się!
- Dobra robota. - Ja żyję!
Bałem się, a potem pokonałem strach!
Dokąd teraz, panowie?
Na kurczaka?
Najbardziej w programie lubię to, że dołącza do mnie rodzina.
Chciałem, żeby Ben był ze mną na Hawajach,
i zabieram go do Huli Huli Chicken.
Tak. Witaj, aloha!
- Jesteś GJ? - Tak.
Nazywam się Gil. Jo… J to Jonalyn, moja żona.
- Fajnie! - A to mój syn, Irvin GJ.
- Twój syn? - Tak.
Wiesz co? To mój syn. To jest Ben.
Jesteś głosem wyspy.
Twój kurczak, wieprzowina. Chcę spróbować tego, co masz.
Pójdę do twojej jadalni.
- Dobra. - Jesteśmy, Ben.
Lubię wysokie stoły.
Jedzenie ma krótką drogę do przebycia.
Patrzcie!
Zauważyłem tam chodzącego kurczaka.
To właśnie jem?
- To wolny kurczak. - Wolny kurczak.
Ten miał szczęście.
Jeden ze szczęściarzy. Jak my, Ben. Mamy szczęście.
To żeberka wieprzowe.
- I jak? - I jak?
Duża porcja. O rany.
- No nie! - Zaczekaj. Idę.
Chodziło o to, że to smaczne. Nie pospieszałem was.
Benny!
Kolejne. To kurczak.
O rany. Dziękuję.
- Świetna wieprzowina. - Żeberka są super.
Hawaje nie są takie złe.
Ani trochę.
Jaki sos lubisz do kurczaka?
Kurczak jest świetny z sosem chili.
- Przypomina sos wietnamski. - Tak.
- Jesteś z Wietnamu? - Nie, z Filipin.
Uwielbiam filipińskie jedzenie.
G, jak zacząłeś?
Przyjaciel taty w Maui to robi.
Pomogli nam.
Mieliśmy restaurację.
Ale potem zdecydowali się… robić kurczaka.
Minęło 20 lat i proszę.
- Fantastyczne. - Tak.
Kurczak huli huli…
Co w nim jest?
Huli huli to po hawajsku „obrót”.
- Czyli rożen. - Rożen!
- Czyli huli huli znaczy „rożen”. - Tak.
Kocham was od dawna, ale nie wiedziałem.
Prawda? Benny, jesteśmy fanami huli huli.
Zawsze kochałem huli huli.
Pasuje do tego sosu. Nie żeby czegoś potrzebował.
Właśnie.
Przyjeżdżają na to z całej wyspy?
Z całego stanu.
Mamy takie coś w Los Angeles?
Nie sądzę. Nie ma miejsca z takim rożnem.
- Huli huli! - Huli huli.
Ciągle myślę o pysznej wieprzowinie.
Dobra sałatka z makaronem.
Moja mama ją robi.
Tak! Brawo dla mamy!
Wszystko na stole robi mama.
- Naprawdę? - Tak.
Nie siedzi w domu, jedząc słodycze?
Nie.
Spróbujcie tego.
- Jajka. - Co to?
- Smażony banan. - Bananowa bułka, Ben.
Śmiało.
Dobry pomysł. Czemu nigdy tego nie jedliśmy?
- Prawda? - Jest pyszne.
- Ile masz lat? - Mam 26 lat.
Ja 25. Nieduża różnica.
Mam was umówić na zabawę?
- Lubisz gry komputerowe? - Tak, raczej tak.
Będąc w Konie, musicie iść do The Feeding Leaf.
Japońskie jedzenie je się tam rękami.
Uwielbiam jeść rękami.
- Jak kolacja? - Świetnie.
- Świetna. - Często tu jecie?
- Co dzień. - Co dzień.
- Co? - Co dzień.
To prawie wasza kuchnia.
Nie mogę się doczekać. To dopiero rekomendacja.
Cześć!
The Feeding Leaf. Prowadzi ją Tracey,
na którą mówią… po prostu Tracey.
Czemu tylko Tracey? Jesteś zbyt dobra, by być „tylko”.
Staram się zachować swoje skromne korzenie.
Od teraz nie jesteś tylko Tracey, jesteś Tracey!
- Tracey! - Wykrzyknik!
- Tracey wykrzyknik! - Tracey musical.
Zjem rękoma coś japońskiego.
- Okazu. - Okazu.
To moja pierwsza garść.
To musubi ze skórą kurczaka.
Na wierzchu jest smażona skóra kurczaka.
Kto tego nie lubi?
Ryż w musubi jest ze śliwką w proszku. Trochę słony i kwaśny.
Zaczynam.
- Smaczne? - Tak!
- Tylko Tracey, to jest pyszne. - Dziękuję.
Dasz mi serwetkę?
Bo mam jeść rękami.
Przydałby mi się też wąż…
Jest na zewnątrz.
- Hej! Czy to kurczak i gofry? - Tak, nasza wersja kurczaka i gofra.
Dajesz mi widelec i nóż.
- Nie musisz używać. - Nie zamierzam.
Dobra. Schowam, a później będziesz jeść zupę.
Zobaczymy wtedy.
Dodaliśmy wodorosty i nasiona sezamu do gofra.
Tak.
Do tego smażony kurczak w koreańskim sosie.
A na wierzchu syrop z papryczki chili i miodu.
Świetne.
Niesamowity smażony kurczak, słodki sos, pikantny gofr.
To musi być bardzo popularne.
To nasz bestseller.
Często je jedzą.
- Jadłyście dziś? - Dziś nie.
Wiecie co? Dziś tak.
Tak.
- Dziękuję. - Nie odmawiają.
- Choć jedzą to co dzień. - Zgadza się.
To się nazywa nishime.
To japoński gulasz.
Przepis ma ponad sto lat.
Wiele miejsc na Hawajach tego nie sprzedaje.
- Dlaczego? - Bo to stary przepis.
Tylko starsze osoby, kupuna, wciąż go gotują.
To jest piękne.
- Hawaje w misce, prawda? - Tak.
- Widać kulturę. - Tak.
- Widać rodzinę. - Tak.
Cudownie.
Dziękuję.
- Pięknie. - Zjedz dziś poi.
- Posmakuje ci, słowo. - Dobra.
Poi, dla tych, którzy nie mieli okazji,
to kremowa papka z tłuczonych łodyg taro,
którą je każdy Hawajczyk, gdy dorasta.
To jest ’uala kalo poi, czyli mieszanka batatów i taro.
I zjedz trochę poi. Weź dwoma palcami.
- Naprawdę? - Tak, dwoma palcami.
Właśnie tak.
Smaczne, obiecuję. Posmakuje ci. Śmiało.
Niech rezonuje na podniebieniu.
- Niezłe. - Prawda?
Słodkie.
Tak ludzie to jedzą? Dwoma palcami?
Tak, właśnie tak.
Nie miałem pojęcia.
Jakbym wracał do dzieciństwa. Mam na myśli czas, gdy byłem dzieckiem.
Jedzenie dla dzieci.
Jesteś Hawajczykiem. Jestem z ciebie dumna.
Dziękuję.
Nazywają mnie „Poi Dwa Palce”.
Jak są serwetki po hawajsku?
Wyliż.
- Cześć! - Philip!
Jesteśmy na Hawajach!
Były tancerki hula?
Jedziemy do Hukilau…
Dalej, Max!
No nie. Wiesz, co zrobił?
Zatańczył „żydowskie hula”. Żydowskie hula zawsze tak się kończy.
Biorąc pod uwagę wszystkie zajęcia…
Jesteś ze mnie dumna?
- Bardzo. - Jazda po linie.
Tyrolka. Tak na to mówią.
Zjazd po linie. To na narty? Czy po co?
To nie na narty.
Jest się w koronach drzew i tak się poruszasz.
Możesz też użyć liany jak Tarzan.
- Ale zrobiłem to. Bałem się. - Bałeś się?
Tak, na początku.
Pierwsza jest mała, ale to przerażające.
Trzysta metrów w 45 sekund.
A na koniec było super.
Było fajnie. Zrobiłbym to znów. A ty, Monico?
- Zrobię to z tobą. - Już to robiłam.
- To naprawdę ekscytujące. - Jak to już to robiłaś?
- Tak. - Gdzie?
- Z kim? - Zrobiłam…
Nie poszedłeś. Zostałeś w hotelu!
Właśnie o to chodzi. Teraz robi wszystko.
Kiedy to było?
Jeździ konno. „Nie, nie jadę na koniu”.
Jeździ tyrolką. „Nie zjadę tyrolką”.
Przechodzi park linowy. „Nie idę”. A teraz robi wszystko.
Bo cię tam nie ma.
- Bo mnie… O to chodzi? - Tak.
Teraz lubię być na powietrzu.
Co jeszcze?
Co jest? Masz żart dla ludzi?
- Opowiem ci stary żart. - Dobra.
Były sobie dwie pary, mężczyźni siedzieli w salonie.
Tak.
Kobiety siedzą w kuchni i rozmawiają.
Harry powiedział do Johna:
„John, byliśmy dziś w restauracji i jedzenie było pyszne”.
Ten pyta: „Jak się nazywała ta restauracja?”.
„Nazywała się… Już zapomniałem”.
„Byłeś tam dziś, jak mogłeś zapomnieć nazwę?”
„Czekaj. Jak się nazywa ten kwiat?
Jest czerwony, ładnie pachnie, ma kolce”.
„Chodzi ci o różę?”
„Tak! Właśnie tak!
Hej, Różo, jak się nazywała ta restauracja?”
Wciąż to ma!
Pokaż żydowski taniec hula! Dawaj!
- Na razie. - Kocham was. Pa!
Richard jest kiepskim pasterzem.
Idzie. Dobra robota. Spójrzcie na to.
Nadchodzą.
To najsłodszy pęd stada na świecie.
Wspaniałe.
Na koniec odwiedzam miejsce,
które nie przypomina Hawajów.
To ranczo Kahua i farma owiec na północnym krańcu Big Island.
Jesse, kierownik rancza, oprowadza mnie
i ubiera.
Nie byłem przygotowany na to, jak zimno będzie
na szczycie o zachodzie słońca,
więc dziękuję za płaszcz i spodnie.
Nie ma sprawy.
Zajmujesz się owcami?
Od dwóch i pół roku zajmuję się owcami,
ale moja rodzina jest tu od czterech pokoleń.
Naprawdę?
Wszyscy byli kowbojami. Mój pradziadek, dziadkowie.
Wydaje mi się, że nazywamy to amerykańskim Zachodem.
Wiele nietkniętego terenu.
Mamy nadzieję, że tak zostanie.
Jasne.
Ludzie myślą, że na Hawajach chodzi o białe piaski.
- A to wierzchołek góry lodowej. - Zgadza się.
Big Island jest wielkości Connecticut,
a mamy tu 170 000 mieszkańców.
- Niewiarygodne. - Robi się tłoczno.
Przepraszam. Już wyjeżdżamy.
Poznajcie Petera Merrimana. Świetnie gotuje.
Ma na Hawajach restauracje Merriman’s,
a swoje owce i bydło sprowadza z tego rancza na szczycie góry.
Jesteśmy dosłownie w chmurach.
Nie jesteśmy pod chmurami. Jesteśmy w nich.
Co cię sprowadziło na tę górę?
Przyszedłem po jagnięcinę.
Monty Richards był właścicielem rancza Kahua,
odchował owcę, a ja ją ugotowałem.
- I tyle? - I tyle.
Jakie to piękne?
Wiem, że to brazylijskie, ale jak to się nazywa? Shreken?
- Schwenker. - Schwenker?
- Tak. - „Chcesz zobaczyć schwenker?”
„Ugotujesz mi coś, schwenker?”
- To stąd? - Właśnie tak.
Neil, prawdziwy z ciebie schwenker.
To Neil, drugi szef kuchni u Petera,
który, zanim tu trafił, pracował w nowojorskiej restauracji
The River Café.
Strata wielkiego miasta to zysk Big Island.
Jak tam kukurydza?
- Najsłodsza, jaką jadłem. - Jasne.
- O Boże. Pyszne. - Prawda?
Neil!
Świetne. Myślę, że przy odrobinie wprawy, mógłbyś pracować w The River Café.
Dzięki, Phil.
- Mam spróbować jagnięciny? - Tak.
Użyj nieco soli.
- Tak? Trochę soli? - Tu jest sól.
- Lubię podpowiedzi Neila. - Jasne.
Nie lubisz, gdy ktoś ci podpowiada sztuczki?
- O tak. - Czuję, że po to tu jestem.
Znaleźć sztuczkę. Jasne.
Nie, ale…
To sztuczka.
Niech ludzie to zrozumieją.
Nietrudno zrozumieć Hawaje.
Jest tu tyle piękna, ale też o wiele więcej.
Okazuje się, że wujek Clay idealnie to podsumował.
Przeczytam wam to,
co jest na ścianie w miejscu z lodami.
Przysięga Pure Aloha.
„Obiecuję, że będę żyć całym sercem,
poczynając od dziś z duchem Pure Aloha.
Będę bezwarunkowo kochać każdego, kto stanie mi na drodze,
jako członka naszej światowej ohana”.
Chcę podziękować wujkowi Clayowi
i wszystkim z całego świata, których spotkałem na Hawajach,
którzy stworzyli tu piękną, różnorodną kulturę,
za przykład, jacy możemy być.
Macie kiedyś dość i mówicie wujkowi,
że nie wszystko może być najpiękniejsze…
„Daj spokój, wujku Clay”.
Aloha.
Niech ktoś, niech ktoś
Niech ktoś
Niech ktoś, niech ktoś
Niech ktoś
Niech ktoś, niech ktoś
Niech ktoś
Niech ktoś, niech ktoś
Niech ktoś
Niech ktoś, niech ktoś
Niech ktoś
Niech ktoś, niech ktoś
Proszę, niech ktoś Ktoś nakarmi Phila
Nakarmi Phila w mig
Napisy: Liliana Reguła