NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
SZCZĘŚLIWY POŁÓW
Kapitanie Tom.
Cześć, Phil.
Dziś odpowiem na wielokrotnie zadawane pytanie:
skąd się biorą homary?
Witaj na Lucky Catch.
To brudna robota. Załóż to, żebyś się nie ubrudził.
Mam takie do gotowania.
Wyglądasz świetnie. Ostatnia rzecz…
- Tak? - …to zydwestka.
Poważnie?
Krótszą stroną do przodu.
Głupi Richard.
Już mam mdłości.
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa I tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian
Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
Portland w stanie Maine było pierwsze.
Portland w Oregonie było nazwane na jego cześć.
Tak było.
To największe miasto w tym pięknym stanie
w prawym górnym rogu USA.
Surowe wybrzeże, surowy krajobraz, surowi ludzie.
Z niektórymi z nich jestem spokrewniony.
Poznamy ich później.
Sprowadza mnie tu nie tylko rodzina.
Magazyn Bon Appétit uznał Portland w stanie Maine
za miasto z najlepszym jedzeniem w Ameryce.
Co mi przypomina o homarach.
Kapitan Tom wziął mnie na swoją łódź Lucky Catch,
by pokazać, jak je łowi.
Jak dopłyniemy, wyciągniemy pułapki leżące na dnie.
- Tak. - Są tam trzy dni,
wtedy ostatnio sprawdzaliśmy.
- Dobra. - Dowiemy się,
co w nich jest, gdy wciągniemy je na łódź.
Czasem są puste, czasem pełne. Liczymy na szczęście.
Jak daleko płyniemy?
Jeszcze ze dwa i pół kilometra w stronę otwartego morza.
Są tu rekiny?
Przez 37 lat żadnego nie widziałem, ale są.
To mogą być Szczęki 5.
Goni statek!
Dobra, czas do pracy, Phil.
Jestem z tobą, Tom.
Widzisz tę boję z czerwonym czubkiem i zielonym paskiem?
- Tak. - To jedna z naszych.
Pierwsze dwie pułapki są na głębokości 15 metrów.
- Tak. - Mamy dwie pułapki.
Nie wiemy, co w nich jest. Musimy je wciągnąć na łódź.
- Połów skarbu. - Dokładnie.
No dobrze.
- Hej! Mazeł tow! - Homary!
Proszę bardzo, Phil.
- Jeszcze jedna! - Co w drugiej?
Tylko kilka.
Samica z jajeczkami.
Jaja pojawiają się od spodu ogona.
- Tak. - Wydostają się,
pod trzecią nogą są dwa otwory
z gruczołem, który sprawia, że są lepkie i mogą przykleić się do ogona.
Zanim ją uwolnimy, oznaczymy, że jest w okresie rozrodczym.
Na drugiej prawej płetwie ogonowej
zostawimy znak, który oznacza, że się rozmnaża.
Zostanie jej nawet po tym, jak wypuści jaja.
Nie będzie można jej wyłowić.
- Świetnie. Żegnaj, skarbie. - Dobrze.
Do widzenia.
Żyj długo i pomyślnie.
- Od oczodołu homara… - Tak.
do krawędzi pleców musi być 8 centymetrów.
- Dobra. Zostawiamy go. - Tak.
- Idzie do garnka. - Tak jest.
- Wybacz. - Ten jest nieco za krótki.
Odrobinę.
Wolność
Rób więcej homarów.
- Szczypią cię czasem? - Tak. Zawsze boli.
Zawsze boli!
Udało mu się. Trafić do garnka.
- Do gara. - Tak. Ten jest duży.
Zobaczymy się wieczorem.
Musimy zrobić przynętę.
Nagrajmy, jak uderzam tym Richarda w twarz.
Dobra, Phil. Nie wpadnij do wody razem z pułapką.
To motto łowców homarów.
Powiem ci kiedy.
Raz, dwa, trzy, pchaj.
Dobra robota.
Fajnie!
Nigdy nie sądziłem, że taka umiejętność mi się przyda,
ale kto wie, co się wydarzy.
Może po tym odcinku Netflix stwierdzi:
„Dość już tego gościa”.
Będę wtedy potrzebował koła ratunkowego.
Może zostanę łowcą homarów.
- Wiesz, o czym myślę? - O czym?
O kanapce z homarem.
Dwadzieścia minut jazdy od Portland znajduje się
Fort Williams w Cape Elizabeth.
Spójrzcie na tę wspaniałą latarnię,
chyba najsłynniejszą w Ameryce.
Otaczający ją park jest przepiękny.
A ta linia brzegowa…
Wybrzeże Maine to nie byle co.
Jest spektakularne.
Na parkingu stoi food truck o nazwie Bite Into Maine.
Tak. Czytałam o tym. Cześć.
- Cześć! - Sarah?
- Tak. Phil? - Tak.
Cześć, Phil.
Duży wybór.
Zajmę się tym. Będziesz zadowolony.
- To lubię. - Świetnie.
Będę przy stoliku drugim.
Dobrze. Wszystko ci przyniosę.
Proszę.
Właśnie po kanapki z homarem przyjeżdża się do Maine.
Ta jest z curry, ta z wasabi.
- Tak. - Ta z chipotle.
- A piknikową… - Tak?
…polejemy jeszcze masłem.
- Do tego nasz napój jagodowy. - Dzięki.
Teraz najlepsze: poleję ci kanapkę masełkiem.
- Mam lokaja od masła? - Tak!
Gotów? Nie przegap tego.
Wyśmienicie.
Zaraz. Potrzebujemy pomocy. Natalie?
- Nasza kierowniczka produkcji. - Hej.
- Pomoże nam. - Zjadam prawie wszystko.
Za to ją lubię. Zawsze gotowa.
- Zjadam resztki. - Której spróbujecie najpierw?
Może tej świeżo polanej masłem.
- Tak. - Zgoda?
Zanim zjem, zobaczę, co powie Natalie.
- Czekasz na moją reakcję? - Co jeśli umrzesz?
- Dobra? - To mi się podoba.
- Ta z masłem jest na zimno? - Tak.
- Stąd nazwa „piknikowa”? - Tak.
- Jest z kapustą i… - Pyszna.
O Boże.
Wzywasz mewy.
Zaatakują cię.
Ma ktoś węża ogrodowego?
Tam jest ocean.
Jedzmy dalej.
Ta jest z wasabi.
Boisz się?
Zawsze. Jak bardzo jest pikantna?
Nie jest zabójcza. Tylko trochę szczypie.
Teraz ty jesz pierwszy.
Myślę, że majonez trochę je łagodzi.
Znasz się na rzeczy.
- Jak długo to robisz? - To nasz jedenasty sezon.
To świetne miejsce na homara.
I jest cudownie! No weźcie.
Maine!
Nie jest źle.
To wasz nowy slogan.
Spróbujcie chipotle.
Czegoś takiego nie dostanie się w sieciówce.
Pyszne.
Często mówię „pyszne”.
Muszę znaleźć na to jakiś synonim.
Nie da się.
Niektóre rzeczy są pyszne. To właściwe słowo.
Mam powiedzieć…
transform… atywne?
Mam problem z wymówieniem tego słowa.
Może po prostu „pyszne”?
Po co w ogóle słowa, kiedy mówimy o jedzeniu?
Czemu nie powiedzieć „mmm”
albo „uuu”,
albo „ha, ha”,
albo „hi, hi”?
To są moje słowa.
- Ostatnia z curry. - Curry!
Rany. Ale dobra.
- Smakuje ci? - Bardzo.
W indyjskich restauracjach zwykle nie je się homara.
- Która była najlepsza? - Wszystkie.
Ale ta sprawiła mi najwięcej radości.
Jestem brudny
Spójrz na moje spodnie!
To miejsce zbrodni.
„NIECH WAM SPRZYJAJĄ POMYŚLNE WIATRY I SPOKOJNE MORZA”
GODZINY OTWARCIA
PIEKARNIA
Bardzo dobre.
Mam przyjaciela z Los Angeles. Alex Edelman, wspaniały komik.
Bardzo zabawny młody człowiek. Uwielbiam go.
Chciałem go zabrać do Duckfat Frites Shack.
Nie uwierzysz, ale spójrz na czubek mojego nosa.
- Nic tam nie ma. - Mam pryszcz.
Ledwo go widać.
Maskują go dla mnie.
Nie mruż oczu.
Jak wyglądam?
Dobrze.
Chciałem zoperować sobie nos. Mówiłem ci to?
Jak byłem w liceum, poszedłem
i powiedziałem: „Chcę zoperować sobie nos”.
Powiedziałeś rodzicom?
Byłem u lekarza, ale odparł, że go nie powiększy.
I że to największy…
Całe życie na scenie.
Jak ci się podoba w Maine?
Bardzo. Portland to miasto, ale ma atmosferę małego miasteczka.
Jak sen z epoki wiktoriańskiej.
O ile nie jest się kaczką, sen trwa dalej.
Belgijskie frytki smaży się tu w kaczym tłuszczu
i dekoruje sosem, serem i kaczym jajkiem.
O Boże.
Spróbujmy najpierw samych frytek.
Gorące.
Naprawdę dobre.
Mam czynić honory?
Proszę. Boże. Nie mogę…
Przecież to sos, ser i confit z kaczki!
Konfitowanie to najlepsze, co można zrobić z kaczką.
Czy wszystko ma być smażone w kaczym tłuszczu?
Być może.
Spytaj mnie, co dziś robiłem.
- Co dziś robiłeś, Phil? - Łowiłem homary…
jak goj.
- Złapałeś jakiegoś? - Tak.
Nigdy nie jadłem homara. Ani kraba.
- Masz reguły żywieniowe. - Ani małży.
Nie są koszerne.
Nikt nie umie mi opisać, jak smakują.
Wyobraź sobie bardzo jędrną rybę.
Jadłeś żabnicę?
- Nie… - W restauracji?
…bo chyba nie jest koszerna.
- Nie nadążam za twoimi zasadami. - Zaakceptuj ograniczenia
mojej słabnącej pobożności.
Tego też nie powinienem jeść.
To zniewaga dla mojej jesziwy.
Ale…
- Mam tak samo. - Tak.
- Rodzina. - Moi zmarli przodkowie
- robią teraz tak. - Moi też!
- Tak. - Ale robili to przy mnie.
Myślę, że frytki to jedzenie, bez którego nie mogę żyć.
Czasem oglądam twój program i myślę, że to nie może być aż tak dobre.
Jeśli też tak myślicie, zaręczam.
- Naprawdę tak jest. - Tak. Powiedz ludziom.
- Naprawdę dobre. - Tak.
Kocham Alexa. To świetny komik. Chyba że parodiuje mnie.
Przychodzi do mnie.
To wieczór filmowy. Mamy mnóstwo butelek wina.
- Dobre. - Moja dziewczyna mówi:
„Twoja parodia Phila jest antysemicka, ale trafna”.
Chyba że coś mu się podoba. „Podoba mi się”.
Czysta radość zabarwiona judaizmem.
To cudowne.
Czas na deser. Czekoladowy.
O Boże.
Karmelowy, oczywiście na kaczym tłuszczu.
I koktajl jagodowy z Maine.
Dali nam po dwie słomki. Wiesz, co musimy zrobić.
To może się nie udać. Będzie nos-pokalipsa.
Klasyczne zagranie!
Jak z jadłodajni.
- Dobre. - Smakuje?
Podoba mi się.
Kawałek na północ leży Brunswick,
a tam w bocznej uliczce stoi dom.
Działa w nim magiczne miejsce zwane Spindleworks.
Gdzie moja miła kuzynka?
Gdzie mój ulubiony kuzyn?
- Fajnie. - Fajnie.
Mam szczęście, bo w mojej rodzinie jest wiele wspaniałych osób.
To jedna z moich ulubionych.
To Anna.
Przyjeżdża do Spindleworks od 30 lat
i to ważna część jej życia.
Chcę pokazać, jak działa Spindleworks,
bo oboje uwielbiamy to miejsce. Chciałbym, żebyś nas oprowadziła.
Pewnie.
Wycieczka będzie o sztuce, miłości i jedzeniu.
Trzy świetne rzeczy. I jeszcze jedna.
Co? Drinki?
- Ty. - Ja!
Tak. „Drinki”.
Poważnie.
Mój drogi kuzyn.
- Zaczynamy. - Nie mów Richardowi!
Cześć, Phil.
Miło cię poznać.
Nancy wszystkich wita.
Lubi tu spędzać czas. Zagaduje do każdego,
zaprasza nawet klientów z ulicy.
Brian Braley to kierownik programu Spindleworks.
Ten dom ma niecałe 300 metrów kwadratowych.
Dziennie pracuje tu do 40 artystów.
Naszym celem jest, by artyści byli niezależni,
by mogli robić karierę jako artyści, tak jak inni.
Jesteśmy tu, by ich wspierać
w życiu wewnątrz społeczności.
Widzę piękną sztukę. Opowiedz nam o Spindleworks.
Tak. Obrazy. To nasza pracownia,
w której dzieje się magia.
- Tak. - Odbywamy tu
tajemniczą podróż po świecie sztuki.
Jasne.
Wszystkie obrazy namalowaliśmy my.
Robimy wszystko.
Robimy zdjęcia.
Korzystamy z wielu technik.
Tkaniny. Mamy wszystko, co wymyślisz.
Pełny serwis.
- Tam jest krosno? - Tak.
- Pokażę ci. - Dobra.
To będzie szalik?
Tak.
Bardzo ładny. Wszyscy do krosien!
Mam takie powiedzenie: „Nie krzyczeć”.
Tak.
Dobre.
- Do sklepu. - Do sklepu.
Można tu przyjść i kupić świetne rzeczy.
- Robimy krzesła. - Tak.
Rzeczy z drewna.
Poduszki. Zrobiłam tę. Po raz pierwszy.
Zobaczmy.
Jest na sprzedaż.
- Zrobiłam ją. - Piękna.
- Mogę ją kupić? - Chcesz?
Pewnie. Ile kosztuje?
25 dolarów.
- Dam ci 40. - Czterdzieści?
Myślę, że jest warta 40.
Czterdzieści lat minęło jak jeden dzień.
Rany! Daj spokój.
- Ile to robiłaś? Rany! - Półtora roku.
Cudowne.
Wszystko ręcznie, sama.
Jestem pod wrażeniem.
Patrzcie wszyscy.
To książka Anny McDougal.
- Tak! - Spojrzenie wstecz.
- No. - Na co patrzymy wstecz?
Książka jest o tym, jak w Spindleworks zaczęłam nowe życie
i jak się dzięki temu zmieniłam.
Tak.
Mam zespół Downa, ale moje życie jest cudowne.
Mam wspaniałą rodzinę, w tym Philipa,
który jest moim ulubieńcem.
- Pomóż mi. - W odróżnieniu od Richarda?
Kocham Richarda!
Nie! To ja jestem ulubieńcem.
Nie dokuczaj bratu.
Bardzo mądra rada, z której nie skorzystam.
Co jeszcze chciałaś mu poradzić?
Żadnych żartów z żony. Kocham Monikę.
Tylko tyle mam.
Dobra, możesz. Ale nie mów jej.
Muszę jeszcze mówić o wartości sztuki?
Powtórzę: te rzeczy są naprawdę piękne.
Są odpowiedzią na wszystko.
Byli dla mnie tacy mili, otwarci i hojni, że musiałem coś zrobić.
Chociaż kupić im lody.
Idziemy, wycieczko.
Przejdziemy na drugą stronę.
Dobrze.
Jesteśmy.
Dla kogo małe kawowe?
Barry i Larry! Dla kogo? Patrzcie na to.
Wyjątkowe. Mają rożek na górze, jak kapelusz.
- Kolejne waniliowe. - To chyba moje.
Proszę bardzo. Jeszcze jeden Barry i Larry.
Zadowoleni? To mi się podoba.
- Nancy, jak tam? - Dobrze.
Jakie ty wziąłeś?
Czekoladowe z posypką.
Nieźle.
Bo lubię czekoladę.
Cieszę się, że spędziłem z tobą czas i zobaczyłem, co robisz.
Świetnie się bawiłem. Codziennie powinno się jeść lody.
Pomachajmy ekipie na pożegnanie.
- Dziękujemy! - Pa!
Dziękuję wam!
I mojemu drugiemu kuzynowi, Richardowi!
Takie wspaniałe miejsca
jak Thirsty Pig, serwujące rzemieślnicze hot dogi i piwo,
kuchnia włoska od szefa kuchni Jake'a Stevensa z Leeward,
i mistrzowskie meksykańskie barbecue w Terra Lingua,
sprawiły, że Portland zdobyło reputację
miasta o wybitnej gastronomii.
Dziś jestem w Biddeford, przemysłowym mieście koło Portland.
A to jest Don Lindgren.
Don jest ekspertem od miasta i jego historii.
Ile lat temu otwarto pierwsze młyny?
Rozwój zaczął się w latach 30. i 40. XIX w.
Tak.
Wszystkie zbudowano na źródle energii, czyli na wodzie.
Pomyśleć, że miliony metrów kwadratowych produkcji przemysłowej
są zasilane przez tę rzekę.
Cały ten zakład mógł powstać dlatego, że obok był wodospad.
Geniusze wymyślili, jak okiełznać czystą moc wody
i w całej tej części rzeki rozwinęła się cywilizacja.
To dowód, że bez natury jesteśmy niczym.
W tych budynkach są teraz siedziby firm,
start-upów, browarów itp.
Don ma tu swój wyjątkowy sklep.
Jest właścicielem księgarni Rabelais.
To jak niesamowite muzeum.
Stare przepisy, książki kucharskie.
Fascynujące.
Chcę cię zapytać o jeden z podstawowych składników w Maine.
Tak?
- Będzie go dużo. - Tak.
Powiedz mi, czy ta legenda jest prawdziwa.
Karmiono nimi więźniów, którzy skarżyli się:
„Nie chcemy codziennie homarów”.
A potem Teddy Roosevelt powiedział, że mu smakują
i stały się pożądanym delikatesem.
Niestety to nieprawda.
W Maine prowadzono dobre akta więzienne.
Nie wspominają o buncie
więźniów, którzy nie chcieli homara.
Fakt, że Roosevelt je lubił, stąd wzrost popularności,
ale homary zawsze uznawano za pożądane, luksusowe danie.
Bo są szalenie pyszne.
Pyszne. Najlepsze.
Palace Diner. Panie mile widziane.
Spotkamy się z Donem na lunch w tym uroczym wnętrzu.
To moje miejsce.
To ulubiona restauracja Dona,
lokal o nazwie Palace Diner,
być może najlepsza knajpa na świecie.
Jest tu dziś jeden z szefów kuchni, Greg Mitchell.
Zauważyłem napis „panie mile widziane”.
Knajpka istnieje od 1927 roku, kiedy działały wszystkie młyny.
To był gest w kierunku kobiet.
- Mogły wejść. - Nie pozwalałbym,
ale to twój lokal.
No tak.
- Chcesz kawy? - Poproszę.
- Założę się, że często tu bywasz. - Od początku.
Mają bardzo małe menu.
Sześć pozycji na śniadanie, sześć na lunch,
ale wszystko jest doskonałe.
- Podwójny francuski tost. - Tu.
Prawie go przejąłem.
Prawie bym go miał.
Ci ludzie byli pionierami,
jeśli chodzi o rozwój gastronomii w tym mieście.
To fascynujące.
Kilka dań właśnie wychodzi.
Zapiekanka wołowa z kukurydzą.
Domowa, peklowana przez tydzień i grillowana.
- Nieźle. - Nieźle.
Kanapka z tuńczykiem i naleśniki na maślance.
- To prawdziwy syrop klonowy. - W końcu jesteśmy w Maine.
Do tego cheeseburger.
- Świetnie. - Kanapka z kurczakiem.
- Co? - Rany.
Spójrz na to!
Żegnajcie!
Kanapka z bekonem, jajkiem i serem.
- Kocham to. - I dzisiejszy omlet
z karmelizowaną cebulą i cheddarem.
Oby starczyło talerzy dla innych.
Rany! Spójrz.
O mój Boże, to prawie jak japońskie jajko.
Mamy swoją technikę.
Gdzie się uczyłeś?
Głównie sam.
Przez jakiś czas pracowałem w Nowym Jorku.
W restauracji…
Czekaj. Zrobię to.
Uwielbiam, gdy geniusze zajmują się tym, co ważne.
Lubimy stawiać poprzeczkę nisko, a potem brylować.
To najwyższa poprzeczka, bo wszyscy znają te potrawy.
I nie ma za czym się ukryć. Są proste.
Każdy je kiedyś jadł.
- Racja. Każdy jest ekspertem. - Tak.
- Richard, nie przegap tego. - Nie.
Dochodzę do wniosku,
że każda z tych rzeczy może być najlepszą,
jaką w życiu jadłem.
Jak to się dzieje?
To najokazalsza…
kanapka z tuńczykiem na świecie.
- Esencja szczęścia. - Tak.
Omlet!
Widziałeś W obronie życia?
Albert Brooks trafia do nieba i idzie do kawiarni.
Zamawia omlet i dostaje
najpiękniejsze, idealne danie.
Mówi: „To najlepszy omlet, jaki jadłem.
Fantastyczny!”
„Tak, jest niezły. Możesz jeść, ile chcesz”.
To raj. Prawda?
Tam jesteśmy.
Cheeseburger deluxe. Tym żywiłem się na studiach.
Podobno te ziemniaki rządzą.
Są ugotowane, rozgniecione i usmażone.
Dzięki ugnieceniu więcej powierzchni się smaży.
- Dobre? - Rewelacyjne.
Jak tosty francuskie?
Niesamowite, gęste i ciężkie, ale doskonałe.
Moim zdaniem lekkie i puszyste.
- Naprawdę? - Tak.
- No dobrze. - Tak.
Ale to moje zdanie.
Tak to jest z tymi kobietami.
PANIE MILE WIDZIANE
Przepraszam.
Rower Brûlée? Co to takiego?
Jeśli to, co podejrzewam, mogę być dobrym klientem.
Przepraszam, kiedy się zatrzymujesz?
- Zatrzymujesz się? - Tak.
- Rozstawiasz się? - Zjesz coś?
Gdy stanął, dowiedziałem się, że to Charlie Compton.
Zaczął to robić w wieku 15 lat.
Teraz jest bardzo stary. Ma 21 lat.
Jak powstał ten pomysł?
W pierwszej klasie liceum podróżowałem z rodziną po Europie
i wybieraliśmy różne miejsca, kierując się tym, co chcieliśmy robić.
Mój brat pojechał do Holandii i Anglii na piłkę nożną.
Wybrałem Francję i Włochy, by gotować.
W Paryżu nauczyłem się crème brûlée.
Daj spokój. Oczywiście sam robisz krem.
- Tak. - Posypujesz go cukrem.
Karmelizujesz go palnikiem.
- Tak jest. - I gotowe.
- Tak. - Rewelacja.
Smacznego.
Muszę popukać. Słuchaj.
Doskonale.
Tego oczekuję od brûlée.
Zrobiłeś czekoladowy budyń…
z chrupiącą skorupką na wierzchu.
Francuz by się obraził za „budyń”.
Wiem.
Przyjaciele…
jedliście kiedyś crème brûlée?
Chyba nie.
Chcecie spróbować?
Mamo, chciałabyś spróbować?
- Tak. - Tak?
Fantastyczna odpowiedź.
Jesteśmy z Zambii.
Wydaje mi się, że w Zambii tego nie ma.
- Robi się. - Dziękuję.
- Proszę. Jak masz na imię?
- Marian. - Ja jestem Phil.
- Phil. Rety. - A ty jak się nazywasz?
- Miło poznać. - Nawzajem. Smacznego.
Uroczo. Jak się u was mówi „na zdrowie”?
„Na zdrowie”.
Widzę przed tym młodzieńcem świetlaną przyszłość.
Kto lubi miód i lawendę?
Kto lubi klasyczny crème brûlée?
- A kto lubi czekoladę? Tak. - Też chciałabym spróbować.
Nienawidzę cię.
- Jaki chcesz smak? - Dowolny.
Co tam masz? Czekoladowy? Może być.
- Richard zje czekoladowy. Dla taty. - Pięknie.
- Wziąłby czekoladowy. - Tak?
„Masz czekoladowy? Czekaj.
Nie rób tego na górze”.
„Masz na myśli część brûlée?”
„Nie chcę tego”.
- Jak minął dzień? - To było najlepsze.
Tak? Świetnie.
Tak, czas na kolejną kanapkę z homarem.
Witamy w Red's!
Cieszymy się, że jesteście z nami.
Za każdym razem, gdy odwiedzam rodzinę w Maine,
zatrzymujemy się w Red's Eats.
To ikona działająca od 1938 roku.
Patrzcie na tego homara.
Warto na niego poczekać.
Wiem, bo zdarzyło mi się. Półtorej godziny.
Robię ten program, by móc wpychać się w kolejkę.
Smacznego, Phil. Dziękuję!
Nie wiem, co zostanie dla innych.
Szukam przyjęcia Rosenthalów.
- To my. - Ktoś o takim nazwisku?
Jest tu dużo osób o tym nazwisku. Monica, Lily i Ben,
żona Richarda, Karen, i ich dzieci, Jack i Tess.
I dużo homara.
Cudownie.
Dzięki, Philipie.
Dobre śniadanie.
Zaraz, zanim zjecie…
Co?
Przyniosłam wam masło.
Ale jazda. W imbryku na herbatę.
To jak talerz w restauracji Petera Lugera.
- Wiem. - Historyczny moment.
Piękne.
Ile w tym jest homara?
To jak bułka z homarem z mięsem z dodatkowej bułki z homarem.
Nie żartuję, ale nie mierzymy, tylko ładujemy, ile się zmieści.
- Rany. - Ideał.
- Smacznego. - Dziękujemy.
Dziękujemy, Debbie. Kochamy cię.
Brawo.
Kiedy dorastaliśmy z Richardem,
wiecie, ile takich zjedliśmy?
Ani jednej.
- Nie było wam lekko. - Tak by powiedziała moja mama.
„Biedne dziecko”, mawiała.
Jak bardzo kochamy Maine?
- Bardzo. - Kochamy!
Wypiję masło prosto z tego naczynia.
To jest Betty.
- Cześć. - Dziś ma urodziny.
Sto lat!
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam
Jeszcze raz, jeszcze raz, niech żyje, żyje nam
Betty!
Niech żyje nam
Portland posiada najbliższy Europie port transatlantycki,
więc w czasach kolonialnych grało istotną rolę.
Było wielokrotnie odbudowywane po pożarach,
stąd te wszystkie piękne budynki z cegły i kamienia.
OK Google, zadzwoń do Judy Gold.
- Gdzie jesteście? - Cześć.
Jestem w Portland w Maine. A ty?
Jesz tartę?
Tarty.
Słyszałaś o piekarni Tandem?
- Boże. - Teraz tak.
Przyjedź tu choćby po to.
- Tak. - Wiesz co?
W przyszłym roku minie 40 lat, odkąd robię stand-up.
Zaczęłam w wieku 19 lat. Dużo grałam w teatrze…
Tak.
Napisałam książkę.
- Tak. - Nie wiem, ile razy ludzie…
Nie tylko w Nowym Jorku. Wszędzie.
„O mój Boże, Judy?”
„Tak. Kojarzysz mój program komediowy?”
„Nie. Somebody Feed Phil”.
„Ale mi ślinka ciekła”.
I mówią coś jeszcze.
„Powinnaś być w każdym odcinku”.
Tak mówią?
Tak! Mówią, że odcinki ze mną są znacznie lepsze.
To zabawne. Moja córka też tak mówi.
Tak.
Judy, lubisz bułeczki scones?
Co? Torturujesz mnie?
Tak. To moja specjalność. Robiłem tak rodzicom.
- Wiem. - Mówiłem im:
„Opowiedzieć wam, co dziś zjadłem?”
Mama odpowiadała: „Niekoniecznie”.
Pokażę ci, z czego piekarnia Tandem słynie na całym świecie.
- Robią ciastka z… - Z przetworami.
…samym masłem i dżemem.
Tak to wygląda.
Nie mogę. Nie wytrzymam.
Zamierzasz to…
To jeden z najlepszych kęsów na świecie.
Fajnie masz, Philipie
Chcę, byś był szczęśliwy. Tylko tego pragnę.
Twoje szczęście to mój cel życiowy.
Dlatego cię kocham. Wiem.
Wiesz, co robimy?
Poprosiłem moich ulubionych, zabawnych ludzi…
o żart dla Maxa.
- Tak. - Bo to było jego miejsce.
- Prawda. - Rozumiesz?
Mam idealny żart dla Maxa.
Opowiadaj.
Niemiec, Francuz i Żyd…
zgubili się na pustyni.
Utknęli na pustyni na wiele dni.
W końcu odnalazł ich Czerwony Krzyż.
Niemiec mówi…
„Jestem zmęczony i spragniony. Potrzebuję piwa”.
Francuz mówi: „Jestem zmęczony i spragniony.
Potrzebuję wina”.
A Żyd mówi: „Jestem zmęczony i spragniony.
Mam cukrzycę!”
- Fantastyczny! - Podoba ci się?
Nigdy go nie słyszałem.
- No tak. - Rewelacyjny.
Chodzi o to, że nasi ludzie narzekają.
- Tak! Narzekający… - Fajny. Idealny.
Moja świętej pamięci matka nigdy nie była spragniona.
Była „odwodniona”. Wiesz, o co mi chodzi?
- „Możesz być spragniona, ale ja…” - „Nie, jestem odwodniona”.
Tak. Dobrze, Judy. Kochamy cię.
- Cześć. - Kocham was.
Do zobaczenia.
Zostało ostatnie miejsce.
W Wiscasset, w stanie Maine,
znajduje się ekologiczna, wykorzystująca konie, Buckwheat Blossom Farm.
To raj, którego właścicielami są członkowie mojej rodziny:
mój kuzyn, jego siostra Amy i jej mąż Jeff
oraz ich dzieci Asa, Ruth i Leah.
Zaprosili tu całą naszą rodzinę na piknik.
Ale najpierw zobaczmy odcinek
„Czegoś, co Philowi nie wyjdzie”.
Owce. Cześć.
Jestem Phil. Będę waszym pasterzem.
Tak reaguje na mnie większość ludzi.
Kit! Tutaj.
Podejdź. Leż. Przejdź.
Cześć. Co u ciebie?
- Przejdź. Dobrze. - Idziemy tędy.
Dalej, owieczki.
Nie, tędy.
Spokojnie… uczniowie.
Nie można się tak zachowywać.
Chyba znalazłeś tę, co stwarza kłopoty.
Dokąd idziesz? Nie.
- Chodź. Leż! - Katastrofa.
Nie. Idziemy.
Dobrze, tutaj.
Właśnie gdy miałem skończyć ten teatrzyk,
jedna z nich ucieka.
Jeszcze jedna.
To twoja szansa, Phil.
- Dajesz. Zahacz nogę. - Naprawdę?
Byle którą. Po prostu złap.
Dobrze. Trzymaj mocno. Ruth, złap ją.
Chodź.
Gotowe.
Ładnie.
Udało się.
- Wspaniale. - I to tyle.
Żegnaj, Jeff!
Mogę wziąć udział w rodeo.
Najgorszym rodeo świata.
Amy, rozumiem, że to ty decydujesz, która idzie do fryzjera.
- Tak. - Jeffa też trzeba zabrać?
Wszystkim nam się przyda obciąć włosy.
Tak.
Wybierzemy największą dla Phila?
Co?
Najmniejszą i najłagodniejszą.
Jeff, która lubi kopać?
Która cię kopnęła w brodę?
- Ta jest fajna. - Weźmy ją.
- Będzie twoja. - Dobra.
Wygląda słodko.
Damy Philowi strój do strzyżenia?
- Tak. - Jest jakiś strój?
No pewnie.
Kto by pomyślał, że do strzyżenia owiec dostanę żenujący strój?
I o to chodzi.
Bicepsy na wierzchu.
Pewnie się zastanawiacie,
czy Phil lubi przebierać się w głupie stroje.
Nie, niektórzy ludzie naprawdę to noszą.
Tylko ja wyglądam w tym głupio.
Zakładasz to, by lepiej czuć owce?
Nie, po to, żeby zaimponować paniom zbierającym wełnę.
Panie wybaczą.
Jeff pokazuje, jak zabrać się do strzyżenia owiec.
Widzisz moją nogę w jej biodrze?
Tak.
Jak tylko ją obrócę, zabieram ją.
- Zapasy. - I leży.
Świetnie. Tak się strzyże owce.
Co za wełna.
- Piękna, nie? - Bardzo.
Trzeba strzyc jak najbliżej skóry.
Chciał uzyskać ładną wełnę,
żeby zrobić, nie wiem, sweter.
Gotowe.
- Rany. - Wygląda jak koza.
Rety.
Prościzna.
„Prościzna”.
Na pewno sobie z tym poradzisz, Phil.
Cześć, owco.
Wygląda na spokojną. Masz dobre podejście do owiec.
Trzymaj ją między nogami.
Wszystko musi być po tej stronie.
Tam i w górę nogi. Napieraj na nią.
Dopóki tego nie wygolisz, trzymaj stopę za jej nogami.
Między nogami.
Myślałem tylko o tym,
żeby nie skrzywdzić tego biednego stworzenia.
I tak jest już poniżane w telewizji.
Dobrze. Właśnie tak.
Świetnie.
- Wystarczy? - Tak.
- Co sądzisz? - Jak na pierwszy raz - świetnie.
Wełna, którą ściąłem, wystarczy na małe nauszniki.
Takie dla bobasa. Na tyle mnie stać.
Mam pytanie.
- Jakie? - Jak trafiłeś do tej rodziny?
Nie robimy takich rzeczy.
Nie jesteśmy owczarzami.
Zamawiam swetry na Amazonie.
Wtedy jestem najbliżej tej branży.
Zawsze możesz zacząć.
Chciałbym też powiedzieć…
Słyszałem to.
Dziękuję, że byłaś miła.
Jest taka słodziutka.
Jestem w tym dobry? Nie.
Zrobię to jeszcze raz? Raczej nie,
o ile cenicie swoją wełnę i owce.
Ale cieszę się, że spróbowałem.
Podobnie jak z innymi rzeczami.
Jesteśmy wobec czegoś niechętni, potem to robimy
i w większości przypadków okazuje się, że nie było tak źle.
Zdobyłem kolejną awaryjną umiejętność.
Jeśli będzie trzeba, zostanę łowcą krabów albo będę strzyc owce.
Dam radę.
Tak dobrze mi szło.
Zdrapałem z siebie wełnę i lanolinę
i jestem gotów na to, co robię najlepiej - jedzenie.
Jeff, Amy i ich rodzina przyjęli nas po królewsku,
pokazali nam farmę i wspaniałości,
które wytwarzają w tym sielskim miejscu.
Przywitasz się ze mną?
- Hej, Phil. - Hej.
Cieszę się, że przyjechaliście. Całe jedzenie…
- Tak? - …jest z naszej farmy.
Buckwheat Blossom.
Zapamiętajcie tę nazwę.
Sery, warzywa i mięso pochodzą z farmy.
To świeże warzywa z farmy w naczyniu, które sama zrobiłam.
- Mogę spróbować? - Jasne.
Jak ci smakuje?
Fenomenalne.
To wasze kurczaki?
- Tak. - Nie mogę się doczekać, aż je zjem.
I nasza jagnięcina.
O mój Boże. Nie ta, którą…
Ta wciąż żyje.
Bogu dzięki.
Nie chcę żyć z poczuciem winy.
Asa, chcesz spróbować?
Jasne.
Zwykle testuję jedzenie na dzieciach.
Nie wiem, czy wszyscy wiedzą,
ale Monica grała Amy MacDougall w Wszyscy kochają Raymonda.
Ale prawdziwa Amy McDougal, od której zapożyczyliśmy nazwisko,
jest tutaj.
- To prawdziwa Amy McDougal. - Prawdziwa Amy McDougal.
Mogę jakoś pomóc?
Porozmawiaj z tym kurczakiem.
Zobacz, jakie piękne.
Jeff wszystko zrobił, a ja będę zbierać laury.
Tak.
Jagnięcina!
Chodźcie.
Wszystko z farmy, tak?
Monica i Karen zebrały pomidory.
Do tego mamy ziemniaki.
Przy burakach trzeba pamiętać, że się je jadło.
Maine. Rozumiem, dlaczego ludzie tu mieszkają.
Rozumiem, jak tu jest wspaniale.
Atmosfera ulic, życzliwość ludzi.
Patrzcie.
Harmonia z naturą.
Wyciągam z tego wniosek, że jesteśmy najlepsi jako naród,
a może nawet w ogóle jako mieszkańcy Ziemi,
gdy pracujemy i żyjemy w harmonii z tym, co nas otacza,
i doceniamy dary, które dostajemy od natury.
Zawsze tak jesz?
Codziennie.
To wspaniała farma.
Tu jest jak w raju, prawda?
Jak w raju.
Kocham tych ludzi,
tę ziemię,
ten kraj, ten świat.
Dbajmy o to wszystko.
Czuć, że to Maine?
Napisy: Zofia Sław