NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
Kaptan Tom.
Selam Phil.
Bugün çoğunuzun sorduğu bir soruya yanıt vereceğim:
Istakozlar nereden gelir?
Lucky Catch'e hoş geldin.
Kirli bir iş. Buna ihtiyacın olacak. Üstün başın kirlenmesin.
Çorba yaparken giyerim bunu.
Harika görünüyorsun Phil. Tek bir eksiğin kaldı.
-Evet? -Su geçirmez şapka.
Ciddi misin?
Kısa tarafı öne.
Aptal Richard.
Midem bulanmaya başladı bile.
Mutlu ve aç bir adam
Dolaşıyor dere tepe demeden
Anlamaya çalışıyor
Makarna, domuz, tavuk, kuzu sanatını
Size arabayla gelecek
Size uçarak gelecek
Sizin için şarkı söyleyip Sizin için dans edecek
Sizinle gülecek
Sizinle ağlayacak
Karşılığında istediği tek bir şey var
Birileri doyursun
Birileri doyurur mu
Birileri doyurur mu Phil'i?
Birileri doyursun onu hemen
Portland, Maine, Amerika'nın ilk Portland'ıydı.
Portland, Oregon, adını Portland, Maine'den sonra almıştır.
Gerçek bu.
Amerika'nın sağ üst köşesinde,
bu güzel eyaletin en büyük şehri.
Kayalık sahili, engebeli arazisi, hırçın insanlarıyla.
Bu hırçın insanlardan bazıları akrabam.
Onları birazdan tanıyacaksınız.
Ama buraya sadece akrabalarım için gelmedim.
İyi dinleyin. Bon Appétit dergisi Portland, Maine'i
Amerika'nın bir numaralı yemek şehri seçti.
Aklıma hemen ıstakoz geldi.
Kaptan Tom beni teknesi Lucky Catch'e kabul etti.
Okyanusun derinliklerinden ıstakoz çekeceğiz.
Şöyle yapacağız, okyanusa açılıp
deniz tabanında duran kafesleri toplayacağız.
Kafesleri son kontrolümüzün üzerinden üç gün geçti.
Ama tekneye çekene kadar içlerinde ne olduğunu bilemeyiz.
Bazen boş, bazen dolu çıkar. Şansa ihtiyacımız var.
Ne kadar açılacağız?
Açık denize doğru, bir deniz milinden biraz daha fazla gideceğiz.
Köpek balığı var mı?
37 yıldır buradayım, hiç görmedim ama köpek balıkları var.
Jaws 5 filmi olabiliriz.
Tekneyi kovalıyor!
İşe koyulma vakti Phil.
Geliyorum Tom.
Yeşil çizgili, kırmızı beyaz şamandırayı görüyor musun?
-Evet. -Bizimkilerden biri.
Çekeceğimiz ilk iki kafes 15 metre derinlikte.
-Tamam. -Halatta iki kafes var.
Tekneye çekene dek içinden ne çıkacağını bilmiyoruz.
-Hazine avı! -Evet, hazine avı.
Pekâlâ.
-Hey! Yaşasın! -Istakoz!
İşte başlıyoruz Phil.
-Bir tane daha! -İkinci kafese bakalım.
Sadece iki tane.
Yumurtalı bir dişi.
Yumurtalar kuyruğun iç kısmından başlar.
Evet.
Üçüncü ayağın altındaki iki yuvarlak delikten çıkarlar.
Onları yapışkan yapan bir bezden geçerler. Kuyruğun dışına böyle yapışırlar.
Onu serbest bırakmadan önce, üreyen bir dişi olarak işaretleyeceğiz.
Tamam.
Sağdan ikinci kuyruk yüzgecine, üreyen dişi işareti koyuyoruz.
Yumurtaları bıraktıktan sonra işaretli kalacak.
Hayatının sonuna dek geri atılacak.
-Tamam. Güle güle tatlım. -Pekâlâ.
Güle güle.
Uzun yaşa ve başarılı ol.
Istakozun göz yuvasından
sırtın kenarına kadar en az dokuz buçuk santim olmalı.
-Tamam. Kalıyor. -Kalıyor.
-Tamam. Tencereye. -Haydi bakalım.
-Üzgünüm bayım. -Çok az kısa.
Küçük demektir.
Özgür doğdum
Git daha çok ıstakoz yap.
-Kıskaca yakalandın mı hiç? -Evet. Her seferinde acıtır.
Her seferinde acıtır!
Girmeyi başardı. Tencereye.
-Tencereye. -Evet. Büyük.
Akşama görüşürüz.
Şimdi yem takmalıyız.
Richard'ın suratına bununla vurmamı çekelim.
Phil, kafesle birlikte düşme, tamam mı?
"Kafesle birlikte düşme." Istakoz avcısının sloganı.
İteceğin zamanı söylerim.
Bir, iki, üç. İt.
Bravo.
Güzel!
Hayatımda ihtiyaç duymayacağımı düşündüğüm bir beceri
ama faydasını görebileceğimi gördüm.
Kim bilir? Netflix'in "Yetti, bıktım bu adamdan"
dediği bölüm olabilir bu.
Yapacak bir işe ihtiyacım olacak o zaman.
Istakoz avcılığı tam bana göre olabilir.
-Ne düşünüyorum biliyor musun? -Ne?
Istakozlu sandviç.
Portland, Maine'e gelirseniz aşağı yukarı yarım saatlik yolda
Fort Williams Park, Cape Elizabeth var.
Dünyanın en harika deniz fenerlerinden birini gezin.
Belki de Amerika'daki en ünlü fener.
Feneri çevreleyen park öyle harika ki!
Maine sahilini gezin. Lafın gelişi söylemiyorum.
Maine kıyı şeridi çok görkemli, çok güzel bir yer.
Otoparkında ise Bite Into Maine adında bir yemek arabası var.
Evet!
-Bunu okumuştum. Merhaba. -Selam!
-Sarah? -Benim. Phil?
-Benim. -Selam Phil.
Ne çok seçenek var.
Seçmene gerek yok. Bize bırak.
-En sevdiğim. -Tamam.
-İkinci masada olacağım. -Tamam, oraya getiririm.
Buyurun.
Maine'e bunun için gelinir.
Istakozlu sandviç için!
Körili var. Bu da wasabi'li.
-Tamam. -O ise chipotle'li.
Piknik sandviçine tereyağı getireceğim.
-Yaban mersinli gazozumuzu dene. -Teşekkürler.
Piknik sandviçine tereyağı dökeceğim.
-Tereyağı garsonum mu oldun? -Evet! Hazır mısın?
Kaçırma bunu.
Muhteşem.
Pekâlâ.
Dur, yardıma ihtiyacımız var. Natalie.
-Natalie prodüksiyon amirimiz. -Selam Natalie.
-Bugün bize yardımcı olacak. -Neredeyse her şeyi yiyorum.
Natalie'nin bu yönünü seviyorum. Her şeye var.
-Çöpçüyüm. -Önce hangisini denersin?
-Sanırım tereyağı yeni dökülmüş olanı. -Evet.
-Tamam. -Değil mi?
Natalie'nin görüşünü alayım önce.
-Tepkimi mi bekliyorsun? -Evet, ya ölürsen?
-İyi mi? -Bu yönünü seviyorum.
-Tereyağlı, soğuk bir sandviç, değil mi? -Evet.
-Adı bu yüzden mi "piknik sandviçi"? -Evet.
-Lahana salatası ve… -Çok iyi.
Tanrım.
Martılar gelecek.
Sana saldıracaklar.
Hortumu olan var mı?
Okyanus var.
Şunu tadalım.
Bu wasabi'li olan.
-Korkuyor musun? -Her zaman.
-Ne kadar çok wasabi koydunuz? -Çok baskın değil. Çok az acı.
Bu defa önce sen ye.
Acısını mayonez biraz hafifletiyor.
İşi biliyorsun.
-Ne zamandır yapıyorsun? -Bu bizim 11. yazımız.
Istakozlu sandviç yemek için harika bir yer.
Muhteşem! Haydi.
Maine!
Fena değil.
Yeni sloganınız bu olsun.
Chipotle'liyi deneyelim.
Yanlış anlaşılmasın Chipotle'de bunları bulamazsınız.
Leziz.
Çok sık "leziz" diyorum.
"Leziz" yerine başka bir kelime düşüneyim.
Bulamadım.
Bazı şeyler çok leziz. Üzgünüm. Sözcük bu.
Ne dememi istiyorsunuz?
"Dönüştürücü" mü?
Çünkü bu sözcüğü söylemekte zorlanıyorum.
"Leziz" desem nasıl olur?
Yemek piyasasındaysanız neden kelimelere ihtiyacınız olsun ki?
Neden sadece "Mmm" demiyorum?
Veya "Uuu!"
ya da "Ha ha!",
"Hi hi!"
Sizin için sözcüklerim bunlar.
-Sonuncusu körili. -Körili!
Vay canına. Bu çok iyi.
-Beğendiniz mi? -Bayıldım.
Çünkü genelde Hint restoranlarında ıstakoz olmaz.
-En çok hangisini beğendin? -Hepsine bayıldım.
Ama beni en çok mutlu eden bu oldu.
Her yerim battı
Pantolonuma bakın!
Suç mahalline döndü.
"RÜZGÂR VE DENİZ SİZİNLE OLSUN"
ŞİŞKO SURAT
STANDARD FIRIN
FIRIN
Çok iyi!
ÖRDEK YAĞINDA PATATES KIZARTMASI
Los Angeles'dan bir arkadaşım var. Alex Edelman adında, harika bir komedyen.
Çok komik bir delikanlı. Çok severim.
Duckfat Frites Shack'e götürmek istedim onu.
Buna inanmayacaksın. Burnumun ucuna bak.
-Bir şeyi yok. -Burnumun ucunda sivilce var.
Belli bile olmuyor.
Benim için onu örtüyorlar.
Gözlerini kısma.
Ben iyi miyim?
Gayet iyisin.
Burun ameliyatı olmak istedim. Anlatmış mıydım?
Lisedeyken gidip sordum.
"Burun ameliyatı istiyorum" dedim.
Annenlere mi söyledin?
Doktora gittim ama daha büyütemeyeceklerini söylediler.
En büyüğü buymuş.
Hafta boyunca burada.
Maine'i nasıl buldun?
Muhteşem. Portland resmî olarak şehir ama aslında küçük bir kasaba.
Viktorya Dönemi rüyası gibi.
Bu rüya burada devam ediyor. Tabii eğer ördek değilseniz.
Ördek yağında pişirilen Belçika usulü patates kızartması,
üstüne et sosu ve ördek yumurtası.
Aman tanrım.
Patatesi önce sade tatmalıyız.
Sıcak.
Çok iyi.
Ben patlatayım mı?
Evet, lütfen. Aman tanrım.
Et sosu, lor peyniri ve ördek konfi!
Ördek etinin en güzel hâli konfi edilmiş olanıdır.
Her şey ördek yağında kızartılmalı mı?
Evet, belki.
Sen gelmeden önce bugün ne yaptığımı sor.
-Bugün ne yaptın Phil? -Tekneyle ıstakoz avına çıktım.
Yahudi olmayan biri gibi.
-Hiç tuttun mu? -Evet.
Hiç ıstakoz yemedim. Asla. Hiç yengeç yemedim.
-Anlıyorum. -Hiç kabuklu deniz ürünü yemedim.
Yahudilerin özel bir diyeti var.
Kimse tatlarının nasıl olduğunu söylemiyor.
Çok sert etli bir balık düşün. Keler balığı yedin mi hiç?
-Restoranda. -Hiç yemedim.
Keler balığının koşer olduğunu sanmıyorum.
Sana ve kurallarına ayak uyduramıyorum.
Dindarlığımın elektrikli çitleri arasında yaşa, tamam mı?
Bunu bile yememeliyim.
Bu bile yeşiva'ma hakaret.
Ama…
-Ben de. -Evet!
Şu anda kaç ölü atam böyle yapıyor biliyor musun?
-Benim de! -Evet.
Ama bunu gözümün önünde yapıyorlardı.
Patates kızartması yemeden yaşayamam sanırım.
Bazen programını izliyorum.
"O kadar iyi olamaz" diyorum.
Benim gibi bunu izliyorsanız, "O kadar iyi mi?" diyorsunuzdur.
Evet. İnsanlara söyle.
-O kadar iyi. -Evet!
Alex'i seviyorum. Müthiş bir komedyen. Beni taklit ettiği zamanlar hariç.
Evime geliyor.
Film gecesi. Bolca şarabımız var.
İyi bir dizi.
Kız arkadaşım diyor ki
"Phil taklidin Yahudi karşıtı ve doğru."
Beğendiği zamanlar hariç. "Sevdim bunu!"
"Sevdim bunu!"
Yahudilikten süzülen saf neşe. Öyle muhteşem ki.
-Tatlı zamanı. Çikolatamız var. -Tanrım!
Tabii ki ördek yağlı karamelli.
Maine usulü yaban mersinli milkshake.
İki pipet koymuşlar. Ne yapmamız gerektiğini biliyorsun.
Bu şekilde olmayabilir. Burun kıyameti yaşanabilir.
Eski usul bir hareket!
Lokanta müşterisi hareketi.
-İyi. -Beğendin mi?
Sevdim bunu!
Kuzeyde az ileride Brunswick kasabası var.
Küçük bir ara sokakta bir ev var.
Bu evde SpindleWorks adında büyülü bir mekân bulunuyor.
En sevdiğim kuzenim nerede?
Benim en sevdiğim kuzenim nerede?
Phil!
-Ne güzel! -Ne güzel.
Akrabalarım arasında harika insanlar olduğu için şanslıyım
ama en sevdiklerimden biri
Anna.
SpindleWorks'e 30 yıldır geliyor.
Hayatının önemli bir parçası.
SpindleWorks'ü görmelerini istedim çünkü seviyorum.
Senin de sevdiğini biliyorum, o yüzden beni senin gezdirmeni istedim.
Tamam dostum.
Sanat, aşk ve yemek konulu bir tur bu.
Sevdiğim üç şey. Bir şey daha var.
Ne? İçki mi?
-Sen. -Ben mi?
"İçki" dedin.
Severim.
En sevdiğim kuzenim.
-Haydi. -Richard'a söyleme!
Selam Phil.
-Çok memnun oldum. -Nancy gelenleri karşılar.
Burada takılmayı seviyor.
Gelenleri hatta sokaktan geçenleri içeriye davet eder.
Brian Braley, SpindleWorks projesinin yöneticisi.
Ev yaklaşık 300 metrekare.
Bazı günler burada 40 sanatçı üretim yapıyor.
Hedefimiz sanatçıyı bağımsız kılmak.
Diğer sanatçılar gibi kariyer yapabilmeleri.
Tam ve kapsayıcı hayatlar yaşamalarını
desteklemek için buradayız.
Duvarda güzel resimler görüyorum. SpindleWorks'den bahset.
Burası resim stüdyomuz. Sihrin oluştuğu yer.
Evet.
Sihirli, büyülü bir sanat turu gibi.
Evet.
Bu tabloların hepsini biz yaptık.
Hepsi bizim.
Fotoğraf çekiyoruz.
Çeşitli malzemeler kullanıyoruz.
Kumaşlar. Aklına ne gelirse.
Ne ararsan var.
-Dokuma tezgâhı var, değil mi? -Evet.
-Nasıl yapıldığını göstereyim. -Yap.
Atkı mı olacak?
Evet.
Aferin. Herkese. Tezgâha.
Yeni lafım. "Abartma o kadar."
Evet.
Güzel laf.
YÖRESEL - EL YAPIMI
-Dükkâna. -Dükkâna.
Evet, bu harika şeyleri almak için buraya gelebilirler.
-Sandalye yapıyoruz. -Evet.
-Marangozluk. -Evet.
Yastıklar. Bunu yeni yaptım. Hiç yastık yapmamıştım.
Göster.
Satılık.
-Yeni yaptım. -Harika.
-Ben alabilir miyim? -İstersen.
Tamam. Kaç para?
25 dolar.
-40 dolar veriyorum. -40 mı?
Evet, çünkü bence 40 eder.
Tanrı aşkına, bak kim 40'lık oldu!
Vay canına! Haydi canım!
-Ne kadar zamanda yaptın? Vay canına! -Bir buçuk yıl.
Muhteşem!
Tek başına ve elde.
Çok etkilendim.
Bakın millet.
Anna McDougal'ın yayımlanmış kitabı.
-Evet! -A Look Back.
-Evet. -Geçmişteki neye bakıyoruz?
Burada, SpindleWorks'deki yeni hayatımın nasıl başladığına,
hayatımı nasıl şekillendirdiğine.
Evet.
Down Sendromu var bende. Aynı zamanda Up Sendromu da var.
Philip gibi harika bir akrabam var.
En sevdiğim.
-Yardım et. -Richard değil, değil mi?
Richard'ı çok seviyorum!
Hayır! En sevdiğin benim.
Kardeşine sataşma.
"Kardeşine sataşma" dedi. Akıllıca bir tavsiye. Ama dinlemeyeceğim.
"Philip'e vermek istediğin diğer tavsiye neydi Anna?"
Eş şakası yok çünkü Monica'yı seviyorum.
-Başka şey bilmiyorum ki! -Tamam, yap. Ama ona söyleme.
Sanatın değerini söylememe gerek var mı?
Daha önce de söyledim, sanat kullanılıp atılmaz.
Aslında çaredir sanat.
Bana karşı öyle nazik, sıcakkanlı ve cömerttiler ki
bir şey yapmam, en azından dondurma ısmarlamam gerekiyordu.
Haydi bakalım.
Şimdi karşıdan karşıya geçeceğiz.
Tamam.
Geldik.
Kahveli küçük dondurma kimin?
Barry ve Larry isteyen kim? Şuna bakın.
Çok özel. Üstünde şapka gibi bir külah var.
-Bir tane daha vanilyalı. -Benim olmalı.
Al bakalım. Bir tane daha Barry ve Larry.
Herkes mutlu mu? İşte sevdiğim bu.
-Nancy, dondurman nasıl? -Güzel.
Sen ne aldın Phil?
Çikolatalı ve parça çikolatalı aldım.
Güzel.
Çünkü çikolatayı severim.
Sizinle vakit geçirdiğim, yaptıklarınızı gördüğüm için çok mutluyum.
Çok eğlendim. Her günün içinde biraz dondurma olmalı.
Herkes çekim ekibine el sallasın.
-Teşekkürler ekip! -Güle güle!
Teşekkürler!
Diğer kuzenim Richard'a da!
Sosisliyi ve birayı zanaatkar elinden çıkmış gibi yapan Thirsty Pig,
Şef Jake Stevens'ın tarladan sofraya İtalyan yemekleri yaptığı Leeward,
Meksika barbeküsünü ustaca yapan Terra Lingua gibi yerler
Portland'a birinci sınıf yemek şehri unvanını kazandıran mekânlar oldu.
Portland'a 20 dakika olan eski bir değirmen kasabasına, Biddeford'a geldim.
Don Lindgren'le buluştum.
Don kasabanın nasıl inşa edildiği konusunda uzman.
Burada ilk değirmenler kaç yıl önce açıldı?
-1830'lar ve 40' larda gelişmeye başladı. -Evet.
Hepsi aynı güç kaynağının, nehrin üzerine inşa edilmişti.
Düşünsene, milyonlarca metrekarelik endüstriyel üretimin
tek enerji kaynağı bu nehirdi.
Onca su değirmeni sırf, orada bulunan bir şelaleyle can buldu.
Dâhiler sudan, temiz enerjiden nasıl faydalanacaklarını çözdü
ve nehrin bu kısmında koca bir uygarlık hayat buldu.
Doğa olmadan bir hiç olduğumuzun kanıtı.
Bu eski değirmen binalarında günümüzde yeni işletmeler,
startup şirketleri, bira fabrikaları barınıyor.
Don'un burada çok özel bir dükkânı var.
Don, Rabelais adında bir kitapçının sahibi.
Müthiş bir müzeye benziyor.
Eski yemek tarifleri, eski yemek kitapları.
Kesinlikle büyüleyici.
Maine'in bir ana malzemesini sormak istiyorum sana.
Olur.
Evet.
-Bunu bol bol göreceğiz. -Evet.
Bu söylence doğruysa söyle.
Mahkûmlara ıstakoz yedirdiler ama mahkûmlar şikâyet etti.
"Her gün ıstakoz mu yenir?"
Teddy Roosevelt ıstakoz sevdiğini söyleyince
menünün en dibinden en üstüne çıktı.
Maalesef gerçek değil.
Maine hapishanelerinin kayıtları çok iyi tutuyordu.
Mahkûmların, "Istakozdan bıktık. Artık yiyemeyeceğiz" dediği bir isyan yok.
Teddy Roosevelt severdi. Bu da cazibelerini artırdı
ama ıstakoz her zaman aranan, lüks bir yiyecek olarak görüldü.
Çünkü acayip lezzetliydi.
Lezzetli. Daha iyisi yok.
Palace Lokantası. Hanımlar davetli.
HANIMLAR DAVETLİ
Don'la öğle yemeği için bu sevimli lokantada buluşuyoruz.
Burası tam bana göre.
Don'un favorilerinden biri.
Palace Lokantası adında yerel bir işletme.
Belki de dünyanın en iyi vagon lokantası.
Sahibi olan şeflerden biri, Greg Mitchell bugün burada.
Vagonda "hanımlar davetli" yazıyordu.
Bu vagon lokanta, değirmenlerin işlediği 1927'den beri var.
"Kapımız herkese açık" manasında bir jest.
-Hanımlara bile. -Yerinde olsam yapmam.
Ama senin mekânın sonuçta.
Evet.
Kahve içer misin?
Lütfen!
-Eminim buraya sık sık geliyorsundur. -Evet. Başından beri.
Çok kısıtlı bir menüleri var.
Kahvaltı ve öğle yemeği için altışar seçenek sunuyorlar
ama her şeyi mükemmel yapıyorlar.
-Duble yumurtalı ekmek. -Benim.
Az kalsın kapıyordum.
Bu adamlar bu kasabada yiyecek geliştirme konusunda ilkti.
İzlemek heyecan verici.
Bir şeyler daha çıkmak üzere.
-Patatesli salamura etimiz. -Haydi!
Bir hafta tuzlu suda beklettikten sonra saçta pişiriyoruz.
-Haydi bakalım. -Buyurun.
Ton balıklı tost ve yayık altı sütlü pankek.
-Eminim hakiki akçaağaç şurubudur. -Maine'deyiz. Aksi mümkün değil.
Bu da çizburgerimiz.
-Çizburger. -Kızarmış tavuklu sandviç.
-Ne? Şuna bakın! -Haydi bakalım.
Hoşça kalın millet!
Pastırmalı, yumurtalı ve peynirli lüks sandviç.
Lükse bayılırım.
Bu da günün omleti.
Karamelize soğanlı ve çedarlı.
Umarım başkalarına tabak kalmıştır.
Vay canına! Şuna bakın.
Tanrım, sanki içinde Japon omleti var, değil mi?
Bir tekniğimiz var.
Nerede okudun?
Kendimi geliştirdim.
Bir süre New York'ta, Gramercy Tavern'da çalıştım.
Bir de restoranda…
Bekle. Şöyle yapayım.
Dâhilerin önemli şeylere odaklanmasına bayılıyorum.
Çıtayı alçakta tutup onu çok aşmayı seviyoruz.
Hayır, aslında çıta en yüksekte çünkü bu yemekleri bilmeyen yoktur.
Arkasına saklanacak bir şey yok. Basit. Herkesin bir referans noktası var.
-Doğru. Herkes uzman. -Evet.
-Richard, uyanık ol. -Olurum.
Bir şeyin farkına varmaya başladım.
O yemeklerin her biri hayatımda yediklerimin en iyisiydi.
Neler oluyor?
Bence dünyanın
en muhteşem ton balıklı sandviç denemesi.
-Şımartan yemeklerin başında gelir. -Evet.
Omlet! Hayat Savunmaya Değer'i izledin mi?
Albert Brooks cennete gidiyor. Kafeye giriyorlar.
Omlet söylüyor. Geliyor.
Çok güzel, mükemmel bir şey.
"Hayatımda yediğim en iyi omlet.
Bu harika!" oluyor.
"Evet, harika. İstediğin kadar çok yiyebilirsin."
Cennet. Değil mi?
İşte burası.
Lüks çizburger. Üniversitede yediğim tek şey buydu.
Bu patatesleri çok övdüler.
Haşlanır, ezilir ve kızartılır.
Ezdiğinde kızartma alanı genişler.
-Beğendin mi? -Bayıldım!
Yumurtalı ekmek nasıl?
Müthiş. Çok yoğun ve ağır ama çok iyi.
Ben hafif ve yumuşak buldum.
-Gerçekten mi? -Evet.
-Peki. -Tamam.
Bana öyle geldi. Hanımları davet edince ne olduğunu gördün mü?
PALACE LOKANTASI
Müsaadenle.
BRÛLÉE BİSİKLETİ
"Brûlée Bisikleti" mi? Nedir bu?
Düşündüğüm şeyse iyi bir müşterin olabilirim.
Pardon, durmayı düşünüyor musun?
-Duruyor musun? -Evet.
-Kuruyor musun? -Servise hazır.
Durduğunda, Charlie Compton adında genç bir adam olduğunu öğrendim.
Bunu yapmaya 15 yaşında başlamış.
Şimdi çok yaşlı. 21 yaşında.
Aklına ne zaman geldi bu?
Lisedeki ilk senemi ailemle birlikte Avrupa'yı gezerek geçirdim.
Yapmak istediğimiz şeylere göre hepimiz başka bir yer seçtik.
Ağabeyim futbol için Hollanda'ya ve İngiltere'ye gitti.
Ben de yemek için Fransa'yı ve İtalya'yı seçtim.
Crème brûlée yapmayı Paris'de öğrendim.
Crème'i tabii ki daha önce yaptın.
-Evet. -Üstüne şeker serpiyorsun.
Pürmüzle şekeri yakıyorsun.
-Bu kadar. -Hazır!
-Evet. -Muhteşem!
Buyurun.
Tıklıyorum. Dinleyin.
Mükemmel.
Brûlée böyle olsun istersin.
Çikolatalı puding yapmışsın.
Üstünde çıtır bir kabuk oluşturmuşsun.
"Puding" derseniz Fransızlar alınır.
Biliyorum.
Arkadaşlar.
Crème brûlée yediniz mi hiç?
Sanmıyorum.
Tatmak ister misin?
Anne, tatmak ister misin?
-Evet. -Evet mi?
Harika bir cevaptı.
-Zambiyalı'yız. -Öyle mi?
Zambiya'da bunun yapıldığını sanmıyorum.
-Hemen geliyor. -Teşekkürler.
-Rica ederim. Adınız ne?
-Marian. -Merhaba Marian. Ben Phil.
-Phil. Tanrım. -Siz? Adınız ne?
-Chumba. -Chumba.
-Memnun oldum. -Memnun oldum. Afiyet olsun.
Ne hoş. Ülkenizde "şerefe" nasıl denir?
"Şerefe."
Bu gencin geleceğini çok parlak görüyorum.
Bal ve lavanta seven?
Klasik crème brûlée seven?
-Çikolatalı seven? -Ben de tatmak istiyorum.
Senden nefret ediyorum.
-Nasıl istersin? -Fark etmez.
Ne geliyor? Çikolatalı mı? Olur.
Richard çikolatalı yesin. Babamız için.
Güzel.
Babam çikolatalı yerdi.
"Çikolatalı var mı?" derdi. "Dur. Üstüne o şeyden koyma.
Dur, ne yapıyorsun? Brûlée kısmını mı? Yok, ondan istemem."
-Günün nasıl geçti? -En iyi kısmı bu.
Öyle mi? Harika.
Bir ıstakozlu sandviç daha var sırada.
Red's'e hoş geldiniz! Sizi ağırladığımız için çok mutluyuz.
Maine'e ailemi ziyarete her geldiğimde
ailece Red's Eats'e uğrarız.
1938'den beri hizmet veren bir işletme.
Şu ıstakoza bakın.
Beklemeye değer…
Bir buçuk saat beklemişliğim var.
Sıraya kaynayabilmek için yapıyorum bu programı.
Afiyet olsun Phil. Teşekkürler!
Diğerlerine yiyecek ne kaldıysa.
Philip! Philip!
Rosenthal grubunu arıyorum. Rosenthal?
-Biziz. -Bu isimde biri var mı?
Bu isimde bir sürü insan var.
Monica, Lily, Ben,
Richard'ın eşi Karen ve çocukları Jack ve Tess de.
Bir sürü de ıstakoz.
Muhteşem.
Teşekkürler Philip.
Ne güzel bir kahvaltı.
Durun. Yemeden önce…
Ne?
Size tereyağı vermeliyiz.
İşte bu. Bakın. Çaydanlıkla.
Peter Luger'ın tabağının altına süzülen yağa benziyor.
-Evet. -Spor dünyasının harika anlarından biri.
Çok güzel.
Bunda ne kadar ıstakoz var?
Istakoz etinin içinde bir ıstakozun daha eti var sanki.
Tartmadığımı, ekmeğin üstüne yığdığımı söylerken şaka yapmıyorum.
-Vay canına. -Müthiş.
-Afiyet olsun. -Çok teşekkürler.
Teşekkürler Debbie. Debbie'yi seviyoruz.
Yaşa, Debbie.
Richard'la çocukluğumuzda bundan kaç kez yedik biliyor musunuz?
Bir tane bile yemedik.
-Çok yoksuldunuz. -Annem yoksul olduğumuzu söylerdi.
"Seni zavallı, yoksul çocuk" derdi.
Maine'i ne kadar seviyoruz?
-Maine'i seviyoruz! -Seviyoruz.
Bu kaptaki tereyağını içeceğim.
Arkadaşlar, bu Betty.
-Selam Betty. -Bugün doğum günü!
Doğum günün kutlu olsun!
Mutlu yıllar sana
Mutlu yıllar sevgili Betty
Betty, arkadaşlar!
Mutlu yıllar sana
Avrupa'ya en yakın transatlantik limana sahip olması nedeniyle
Porland sömürge döneminde önemli bir rol oynadı.
Şehir birçok kez yandı ve yeniden inşa edildi.
Bu da bu güzel tuğla ve taş binaları açıklıyor.
Hey, Google, Judy Gold'u görüntülü ara.
-Philip! Neredesin? -Merhaba tatlım.
Portland, Maine'deyim. Sen?
Turta mı yiyorsun?
Birkaç tane.
Tandem Pastanesi'ni duydun mu hiç?
-Aman tanrım. Sırf bunun için gelmelisin. -Şimdi duydum.
-Evet. -Durum şu.
Stand-up komedyeniyim. Seneye 40 yılım dolacak.
19 yaşında başladım.
-Biliyorsun, tiyatroculuğum var. -Evet.
-Kitap yazdım. -Evet.
Bunu kaç kişiden duyduğumu anlatamam.
Sadece New York'ta da değil. Gittiğim her yerde.
"Aman tanrım! Judy?"
"Evet. Komedi gösterimden mi tanıdınız?
"Hayır. Somebody Feed Phil'den.
Karnımı çok acıktırdınız."
Söyledikleri bir şey daha var Philip.
"Her bölümünde oynamalısın."
Öyle mi diyorlar?
Evet! Ben olduğumda daha iyi olduğunu söylediler.
Çok ilginç. Kızım da öyle diyor.
Evet!
Judy, çörek sever misin?
Ne? Bana işkence etmek için mi bunlar?
Evet. Huyum kurusun. Eskiden annemlere yapardım.
Biliyorum.
Onlara sorardım, "Bugün ne yediğimi duymak ister misiniz?"
Annem, "Pek istemem" derdi.
Tandem Pastanesi'ni dünyaca ünlü yapan şeyi göstereceğim.
Tereyağlı ve reçelli bir ekmek yapıyorlar.
Ekmekleri bu işte.
Dayanamıyorum.
Yiyecek misin?
Gerçekten de dünyanın en lezzetli ısırıklarından biri.
Senin adına çok sevindim Philip.
Mutlu olmanı istiyorum Philip. Tek istediğim bu.
Hayattaki amacım senin mutluluğun.
Seni bunun için seviyorum. İşte bu. Biliyorum.
Ne yaptığımızı biliyorsun, değil mi?
En sevdiğim insanlardan, komedyenlerden istediğim bir şey var.
Max için bir fıkra.
-Evet. -Bunu o yapıyordu, değil mi?
-Evet. -Top sende.
Max için harika bir fıkram var.
Anlat bakalım.
Bir Alman, bir Fransız ve bir Yahudi
çölde kayboluyor.
Çölde günlerce mahsur kalıyorlar. Hiçbir şey yok.
Kızıl Haç nihayet onları bulup kurtarıyor.
Alman şöyle diyor,
"Çok yorgunum ve çok susadım. Bir biraya ihtiyacım var."
Fransız diyor ki,
"Çok yorgunum ve çok susadım. Şaraba ihtiyacım var."
Yahudi de diyor ki,
"Çok yorgunum ve çok susadım.
Şeker hastasıyım!"
-Müthiş! İnanamıyorum… -Beğendin mi?
Bu fıkrayı duymamıştım.
-Güzel. -Müthiş.
Biz Yahudilerin sızlanmalarına değiniyor, değil mi?
-Evet! Sızlanan… -Beğendik. Mükemmel.
Toprağı bol olsun, annem asla susamış olmazdı.
Susuz kalmış olurdu. Anlatabiliyor muyum?
"Sen susamış olabilirsin ama ben…"
-"Hayır, ben susuz kaldım!" -Evet.
Judy, seni seviyoruz.
-Görüşürüz. -Sizi seviyorum!
Yakında görüşürüz.
Gideceğim son bir yer var.
Wiscasset sahilinde, beygir gücüyle çalıştırılan,
tamamen organik bir yer olan Buckwheat Blossom Çiftliği.
Burası bir cennet. Bu güzel yerle alakam olduğu için şanslıyım.
Sahibi olan kuzenim Anne, kız kardeşi Amy ve kocası Jeff,
burayı çocukları Asa, Ruth ve Leah'yla birlikte işletiyor.
Tüm aileleri piknik yemeğine davet ettiler.
"Phil'in Hiç Beceremediği Bir Şey"in yeni bölümü var sırada.
Koyunlar!
Merhaba.
Ben Phil. Bugün çobanlığınızı yapacağım.
Onlara katılacağımı duyan çoğu kişi böyle diyor.
Kit! Gel.
Yaklaş. Çök.
Yanında yürü.
Merhaba. Nasılsın?
-Yanında yürü. Güzel. -O tarafa.
Haydi koyunlar!
Hayır, bu taraftan.
Sessiz ol… sınıf.
Yaramazlık yapmak yok.
Ortalığı karıştıran koyunu buldun.
Nereye gidiyorsun? Hayır, hayır.
-Haydi. -Bu bir felaket.
Hayır. Yanında yürü.
Güzel. Girin. Tamam.
Tam aferin alacaktım ki
biri kaçtı.
Biri kaldı.
Evet. İşte sana fırsat Phil.
-Haydi. Kancayı tak. -Kanca mı? Sahiden mi?
Hangi bacağına olursa. Tutuver…
İşte böyle. Sıkı tut. Ruth, yakala.
Haydi!
İşte oldu.
Güzel.
Başardık.
-Harika. -Aynen.
Güle güle Jeff!
Artık rodeoya katılabilirim.
Dünyanın en kötü rodeosuna.
Amy, hangi koyunun kırkılacağını sen belirliyormuşsun.
-Evet. -Jeff'e lazım mı? Hazır başlamışken?
Evet, tüm aileye lazım.
Evet.
Phil için en büyüğünü seçelim mi?
Ne?
En küçük, en narin olanını seçmelisiniz.
En çok tos vuran hangisi Jeff?
-Tanrım! -Çenene vuran vardı ya.
-Şu iyi. -Evet, bunu kırkalım.
-O senin Phil. -Tamam.
Uysal görünüyor.
Kırkma kıyafeti gerekiyor mu Phil'e?
Evet. Kırkma kıyafeti mi var?
-Kıyafeti var, evet. -Tanrım.
İşe bakın ki koyun kırkmak için utanç verici bir kıyafet varmış.
İşte şimdi oldu.
Güneş çıktı, kaslar meydana çıktı.
Bazılarınız şöyle düşünüyor olabilir, "Phil komik kostümler giymeyi mi seviyor?"
Hayır, insanlar bunları gerçekten giyiyor.
Sadece bende komik görünüyorlar.
Koyunları daha iyi hissetmek için mi böyle giyiniyorsun?
Hayır, yün toplayan kadınları etkilemek için böyle giyiniyorsun.
Üzgünüm hanımlar.
Yarı çıplağım ve Jeff bana koyunları yarı çıplak soymayı öğretiyor.
-Sol bacağım kalçasında. Görüyor musun? -Evet.
O yönde çevirirken bacağımı çekiyorum.
-Güreş hareketi gibi. -Devriliyor.
Evet. Tamam. Koyun böyle kırkılır.
Yüne bakın.
-Güzel. -Değil mi?
Olabildiğince dipten kırkmalısın
çünkü kazak falan örmek için
kocaman bir parça yün gerekir.
Hazırım.
-Şuna bak. -Keçiye benzedi.
Vay canına.
Kolay iş.
"Kolay iş."
Kolay becereceğinden eminim Phil.
Selam koyun.
Çok rahat görünüyor. Koyunlarla iyi anlaşıyor gibisin.
Dizlerinin arasında tut.
Tamam. Sürekli bu yönde kırk.
Bacak boyunca yürüt. Sırtına basmaya devam at.
Ayağını geri çek. Bacaklarının arkasına gelene kadar.
Dizlerinin arasına al.
Aklımdaki tek düşünce o zavallı hayvana zarar vermek istemediğimdi.
Kameralar önünde yeterince küçük düşmüştü.
Aferin. İşte böyle.
Harika.
-Oldu diyelim mi? -Evet.
-Sen ne dersin? -Bence ilk sefer için harika.
Bugün kırktığım bu yün belki kulak koruyucular için uygundur.
Bebek kulağı koruyucuları için. Bugün elimden bu kadarı geldi.
Bir sorum var.
-Sor. -Bu aileye nasıl girdin?
Böyle şeyler yapmayız biz.
Koyun çobanı çıkmaz bizden.
Amazon'a girip kazak alırım.
Konuya yakınlığım bundan ibaret.
Başlamak için asla geç değildir.
Bir de şunu söyleyeyim…
Duydum.
Uslu durduğun için teşekkürler.
Ne tatlısın sen.
Bu işte iyi miyim? Hayır.
Tekrar yapmalı mıyım? Muhtemelen hayır.
Yününüze ya da koyununuza değer veriyorsanız hayır.
Ama iyi ki yapmışım diyorum.
Bu birçok şey için geçerli.
Bazı şeyler, düşünürken cazip gelmez.
Ama yaptığımızda
çoğu zaman o kadar da kötü gelmez.
Kullanabileceğim bir beceri daha kazandım.
Gerekirse ıstakoz avcısı, gerekirse koyun berberi olurum.
Yapabilirim.
Çok iyi gidiyordu.
Üstüme yapışan yünden ve lanolinden kurtulup
iyi yaptığım bir şey için, yemek için temizlendim.
Jeff, Amy ve aileleri bizim için önümüze adeta yeşil bir halı serdi.
Bu cennet gibi, harika çiftlikte yaptıkları müthiş şeyleri gösterdi.
Merhaba mı diyeceksin?
-Merhaba Phil. -Merhaba.
Geldiğiniz için çok mutluyum. Tüm yiyecekler buradan.
-Evet. -Buckwheat Blossom Çiftliği'nden.
Buckwheat Blossom Çiftliği. Bu ismi unutmayın millet.
Peynirler, sebzeler, etler bu çiftlikten.
Taze çiftlik sebzeleri.
Bu da benim yaptığım çömlek.
-Tadabilir miyim? -Tat.
Beğendin mi Phil?
Olağanüstü.
-Kendi tavukların mı? -Evet.
Tanrım! Yemek için sabırsızlanıyorum!
-Kuzu da bizimkilerden. -Tanrım. Umarım benim kırktığım…
Değil. O hâlâ hayatta.
-Sayılır. -Çok şükür.
Acayip suçluluk duyardım çünkü.
Asa, önce sen tadar mısın?
Tabii.
Yemeklerimi yemeden önce çocuklara tattırırım.
Herkes biliyor mu bilmiyorum
ama Monica, Everybody Loves Raymond'da Amy MacDougall'ı canlandırdı.
Ama o adı aldığımız gerçek Amy MacDougall
orada.
-İşte gerçek Amy MacDougall. -Gerçek Amy MacDougall.
-Yardım edebilir miyim? -Evet, gel şu tavukla konuş Phil.
Bak ne kadar muhteşem.
Her şeyi Jeff yaptı. Övgüleri ben topluyorum.
Evet!
Kuzu hazır!
Herkes toplansın.
Her şey çiftlikten. Doğru mu?
Monica ve Karen domates kopardı.
Patatesler de çiftlikten.
-Pancara dikkat. Yediğini unutmamalısın. -Evet.
Maine'lilerin burada yaşamayı neden sevdiğini anlıyorum.
Buranın güzel yanını anlıyorum.
Sokaklarının ortamı, halkının sıcaklığı.
Şuna bakın.
Doğayla uyumlu olması.
Bana öğrettiği şey şu,
en iyi ülke olmanın yolu,
belki de dünya çapında en iyi halk olmanın yolu
çevremizdekilerle uyum içinde çalışıp yaşadığımızda mümkün.
Yani doğanın armağan ettikleriyle.
-Hep böyle mi besleniyorsun? -Her gün bunları yiyorum.
Harika bir çiftlikte yaşıyorum.
Cennet gibi, değil mi?
Tıpkı cennet gibi.
Bu insanların her şeyini seviyorum.
Bu toprakların.
Bu ülkenin. Bu dünyanın. Hep böyle güzel kalsın.
Maine'e yeterince özendirdi mi?
Alt yazı çevirmeni: Çetin Soy