NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Te są stąd?
Tak, są stąd. Umiesz otwierać ostrygi?
Gdy wbijesz nóż, poczujesz,
że wchodzi tylko końcówka.
- Tak. - Tniesz po krawędzi…
Voilà.
- Dla mnie? - Proszę.
Dziękuję. No dobrze.
Czy to sen?
Świetny kucharz otwiera ci ostrygi, a ty popijasz chenin blanc w zatoce.
Nie karm tylko mnie. Też zjedz. Naprawdę dobre.
- Świetnie. Na zdrowie. - Dzięki.
Chcesz spróbować?
Chyba tak.
Musisz wbić…
- Tutaj? - Tak.
- Wpycham najmocniej, jak mogę. - Chyba starczy.
- Co sądzisz o Portland? - Było miło do teraz.
Głodomór się raduje
Podróżuje Morza i lądy pokonuje
Odpowiedzi poszukuje
Jak makaron, mięsa i drób się gotuje
Kręte drogi pokona
Samolotem przyleci
Piosenkę zaśpiewa
i tańcem rozbawi
Pośmieje się z wami
Łzę uroni z wami
O jedno tylko prosi w zamian
Niech ktoś, niech ktoś
Czy może ktoś
Ktoś nakarmić Phila?
Nakarmić Phila w mig
Wiecie, gdzie jest najlepsze uliczne jedzenie?
W Marrakeszu, Rio, Bangkoku
i Portland w stanie Oregon. Tak.
Zaskoczyło mnie to.
Osoby takie jak ja uwielbiają street food.
Jest zwyczajny, prosty i świetnie smakuje, gdy jest dobrze zrobiony.
Zawdzięczamy jego obfitość władzom miasta.
Po recesji powstały nowe lokale uliczne,
a przepisy uproszczono, by ułatwić ich zakładanie.
To mądry rząd.
Jak to możliwe, że nigdy tu nie byłem? To dwie godziny od mojego domu.
Nigdy tu nie byłem.
Głupek ze mnie.
Ale podobno szybko zmądrzeję, jak odwiedzę tak zwany food pod.
Czym jest food pod?
Streetfoodowy targ.
Podobno najlepszy jest Prost!
Trzeba tam być.
To doskonale dobrany zbiór uzupełniających się food trucków,
Nikt by się po nich nie spodziewał trzy- czy czterogwiazdkowego jedzenia.
Ale ono tam jest.
DZIELNICA MISSISSIPPI
Michael Russell pisze o food podach od dziesięciu lat.
Są tu bardzo popularne.
Każda modna dzielnica ma swój food pod.
- Kto to? - Cześć. Deepak.
Cześć, Deepak, jestem Phil. A to słynne Desi.
- Tak. - Kocham indyjskie żarcie.
Chciałem zamówić kurczaka,
ale powiedziano nam, że trzeba wziąć jagnięcinę.
Zrób po jednym.
Kurczak i jagnięcina? Chwila.
Świetnie.
Zamówmy w tym czasie coś innego.
- Co mam zjeść? - Może Yoko Ono.
Yolko Ono, a do tego…
Sriracha Mix-A-Lot?
Tak, weźmy też to.
- Chwilę cierpliwości. - Dzięki.
- Mamy dwa. - Runda trzecia.
Byliśmy w dwóch lokalach. Próbujemy czegoś jeszcze?
- Desi, jajka sadzone. - Może grill? Chodź.
Matt's Barbecue. Najlepszy grill w mieście.
Tutaj?
- Cześć. Jesteś Matt? - Tak, to ja.
Mike świetnie o tobie mówi.
- Fajnie. - Macie wersję degustacyjną?
Tak, dam wam spróbować wszystkiego po trochu.
Wszystkiego po trochu to moje ulubione danie.
- Ostrożnie z tym. - Rany!
- Mamo. - Co zostanie dla Mike'a?
Patrzcie, wszyscy!
Taką reakcję rozumiem.
Siadamy tutaj.
Może trochę wam zostawimy.
Mamy mostek, żeberka, oczywiście…
- Tak. Mój ulubiony indyk. - Przepyszny.
- Kiełbasa z cheddarem i jalapeño. - Świetne.
Każdy kęs z tej tacy…
- Tak? - …jest fenomenalny.
Tak.
Kanapki z jajkiem.
Ale pyszne.
Coś pięknego.
Lubisz Yoko Ono? Nazwali od niej kanapkę.
Wyprzedziła swoją epokę. Cudowna osoba.
Miała kiepską reputację. Nie rozbiła Beatlesów.
Dlaczego Beatlesi się rozeszli?
Pewnie nie mogli znieść żartów Ringo.
Teraz indyjskie.
- To jagnięcina? - Zgadza się.
Patrzcie na tę jagnięcinę.
Piękny okaz. Dobre.
Wspaniałe miejsce.
O Boże! Ale pyszne.
- Desi rządzi. - Gdzie on jest?
- Deepak jest tam. - Niesamowity.
Młody człowieku. Deepak.
To jedno z najlepszych indyjskich dań, jakie kiedykolwiek jadłem,
a zrobiłeś je w małej budce.
Od jak dawna gotujesz?
Tutaj działam od sześciu lat.
Przedtem pracowałem w technologiach.
Po czterdziestce potrzebowałem odmiany i założyłem budkę z jedzeniem.
Za to cię kocham!
Czuć w tym twoje serce. I zrezygnowałeś z technologii.
- Tak. - Mogę ci zadać kilka pytań?
- Bo mój komputer… - Już nic nie pamiętam.
Czasem mnie pytają, czy naprawiam komputery.
Nie, ale za to robię niezłe curry.
Przy tym curry mam gdzieś mój komputer.
Madison, twoje kanapki z jajkiem sadzonym były pyszne.
- Cieszę się. - Wyborne.
Często w kanapkach z jajkiem jest jajecznica.
Chcesz się w to wgryźć, żeby ci wyciekło…
- Samo żółtko jest sosem. - Właśnie.
Nie wszyscy to wiedzą.
Nie chcą poplamić sobie jajkiem koszulki?
To nasza najczęstsza skarga. „Mam żółtko na koszuli”.
- Czego się spodziewali? - Nie będę za to przepraszać.
Słusznie.
- Matt. - Cześć, Phil.
- Siedzę przy stole z geniuszami. - Jak mięso?
Jedno z najlepszych, jakie w życiu jadłem. Mówię serio.
- Fajnie. - Rewelacyjne.
Prosiłem o duże.
Za Portland i nowych przyjaciół. Poznaliśmy się za późno.
Doskonałe.
To wielka frajda…
bo jedzenie jest rewelacyjne.
Naprawdę dobre, prawda? Ale się cieszysz!
Zrobimy kilka ujęć.
Stójcie, jedzcie i bawcie się dobrze.
Możecie nas tutaj kręcić cały dzień.
Byłem raz w Moskwie.
Rosjanie kazali mi zmienić tytuł mojego serialu na Wszyscy kochają Kostię.
Obejrzyjcie Exporting Raymond.
Moja rodzina kocha ten film, bo się nacierpiałem.
W Moskwie zakochałem się za to w rosyjskim jedzeniu.
Nie spodziewałem się tego, ale wszystko było pyszne
i świetnie pasowało do wódki.
- Cześć! - Bonnie Morales.
- To ja. - Jestem Phil.
- Miło cię poznać. - I nawzajem.
Podobno jedna z najlepszych knajp w Portland
nazywa się Kachka.
Serwują tam menu inspirowane Rosją i innymi byłymi republikami radzieckimi.
Mam podejrzenie, że Bonnie Morales to nie jest rosyjskie imię.
Moi rodzice wyemigrowali z ZSRR, więc chcieli dać mi amerykańskie imię.
„Bonnie” brzmiało im egzotycznie amerykańsko.
Nazwisko Morales mam po mężu.
- Jest pół-Meksykaninem. - To on?
- Tak. - Cześć. To ja.
- Co robisz? - Israel. Inne nierosyjskie imię.
Cześć.
- Jak brzmi twoje nazwisko panieńskie? - Frumkin.
- Proszę. - Nie powiem, że Morales to awans.
- Jasne. - Nie obraziłbym Frumkinów.
- Bo niby czemu. - Właśnie.
Też jestem Żydem. Mamy wiele zabawnych nazwisk.
- Dokładnie. - Jest wielu Lipschitzów.
Co to za wódka?
To nasza wódka chrzanowa.
Musimy wznieść toast.
- Jaki? - Za Phila.
To bardzo miłe. I za was.
Wypiliście na raz. Ja piję po łyczku.
Jak trochę wypijesz, to zrozumiesz, że lepiej na raz.
Butelka tej wódki wyjedzie ze mną.
Da się zrobić.
- Co my tu mamy? - Bardzo proszę.
- Zabierzmy to. - Jestem zachwycony.
Moja teściowa uważa,
że dobrze zastawiony stół to taki,
na którym nie da się wcisnąć palca między talerze.
Powinno być ich mnóstwo.
Zgadzam się z tym.
- Ja też. - Prawda?
To pielmieni, czyli pierożki z wołowiną, wieprzowiną i cielęciną.
- Co za pyszności. - Tak.
Z odrobiną masła, octu i śmietany,
którą sami produkujemy.
Smakują o wiele lepiej, niż wyglądają!
Wyglądają…
Wszyscy tak mówią.
Wyglądają pięknie.
Małe pierożki.
Ale kryje się w nich eksplozja smaku. Nie spodziewałem się tego.
Myślałam, że to będzie takie swojskie jedzenie.
Zaskoczyła mnie jego intensywność.
O rany. Rewelacja.
Chcemy, by ludzie wpisali ten typ kuchni
- do swojego jadłospisu. - Właśnie.
Gdy myślisz, co chcesz na kolację…
- Nie myśli się o rosyjskim. - Sushi, włoskie…
Kojarzy się z nim coś nudnego i…
- Szarego. - Dokładnie.
Proszę bardzo.
- Cześć. - Dzień dobry.
- To Francisco, nasz szef kuchni. - Miło mi.
Mi też bardzo miło.
Wytoczyliście najcięższe działa. Mówię o tobie.
Pokaż swoją wielkość.
- Dajesz! - To tyle.
To jeden z naszych klasyków. Królik w glinianym garnku…
duszony w domowej śmietanie,
z odrobiną borowików, wiśniami…
I toną czosnku.
Toną czosnku.
Chcesz pracować na sali?
Ubiegałem się o staż w części jadalnianej,
ale właściciele mi nie odpowiadają…
Skąd się wzięła nazwa Kachka?
Kiedy postanowiliśmy otworzyć lokal,
pomyślałam o mojej babci od strony ojca, której nigdy nie poznałam.
Podczas drugiej wojny światowej Niemcy wkraczali na ziemie białoruskie,
a ona próbowała przekonać młodsze rodzeństwo i rodziców,
żeby uciekli.
Z trzymiesięcznym dzieckiem na rękach
wyruszyła w stronę Rosji. Ktoś ją zatrzymał i powiedział:
„Jesteś Żydówką”, a ona na to: „Nie, jestem Ukrainką.
Próbuję dołączyć do moich teściów”.
Oni na to: „Skoro jesteś Ukrainką,
jak po ukraińsku jest »kaczka«?”
Oczywiście nie wiedziała, więc strzeliła, że „kachka”.
I ją puścili.
Okazuje się, że „kaczka” brzmi tak samo po ukraińsku,
białorusku, polsku i w jidysz.
A słowo „kaczka” ratuje życie.
I że ratuje życie.
To słowo jest dla mnie bardzo ważne.
Każdy ma swoją wersję „kachki”, więc…
I najdrobniejszy łut szczęścia…
- Tak. - …zmienia wszystko.
- Szczęście. - Piękna historia.
- Niewiarygodne. - Dzięki.
Za wszystko, co nas łączy.
- To miłe. - Zawsze da się coś znaleźć.
W tych czasach warto tym pamiętać.
Przejażdżka rowerem po mieście.
Tak, ten park jest w mieście.
Cześć, piesku.
Dwa szczeniaki.
Peter Cho przez wiele lat był świetnym kucharzem w Nowym Jorku,
a gdy przeniósł się do Portland, otworzył Han Oak,
niesamowity lokal mieszczący się w jego domu.
Tak.
Ma wspaniałą rodzinę.
Poznałem jego żonę Sun i synów, Frankiego i Elliota.
Gotowy? Rzuć do…
Prosto w twarz.
Mam szczęście.
Zrobi mi dziś prywatny lunch w swoim garażu.
To naprawdę twój dom?
Mieszkamy tu od pięciu lat.
- Nie domyśliłbym się, co tu się kryje. - Pewnie.
Mamy krótkie żeberka.
Marynowane, koreańskie galbi.
Pięknie marmurowe. Bardzo tłuste, pyszne.
Przybijesz piątkę?
Kelnerzy są tu pełni energii.
Może się czegoś napijemy?
Weźmiesz z lodówki ulubiony napój taty?
I otworzysz mi?
- Właśnie to chciałeś? - Tak.
- Frankie! - Otworzysz?
Jesteś najlepszy.
Rozpiera cię duma, gdy dziecko pierwszy raz podaje ci piwo?
Dziękuję, Frankie! Mi też otworzysz?
- Ale jesteś silny. - Co to?
To jest mikrofon.
Cześć!
Brawo. Dzięki za piwo, Frankie.
- A co tu… - Dziękuję.
Co się dzieje?
Portland ogarnęła moda na tzw. smashburgery.
Postanowiliśmy zrobić kotlety do burgerów,
włożyć je do bułeczki bao i obsmażyć na patelni.
To trochę jak smażony pampuch, a trochę…
- Jak cheeseburger. - Tak.
To musi być pyszne. Sprawdźmy.
Myślę, że dzięki nim odłożę na studia dla dzieci.
Bez wątpienia. O rany.
Przy takich wybitnych połączeniach myślę: czemu wcześniej tego nie jadłem?
Dasz radę, kolego.
Nie dotykaj tego. Gorące.
Bardzo dobrze.
- Dobra robota. - Bardzo dobrze.
Uczeń przerósł mistrza.
Zrobię ci taką dużą paczuszkę w liściu sałaty.
Wiesz, że to będzie ogromny gryz?
Tak duży, że ledwo włożysz go do ust.
- Mam zjeść całe na raz? - Tak jest.
Na tym to polega. To jest…
Mówisz serio? Pierwsze słyszę. Tak się robi?
- Tak. - Trzeba…
To jest ogromne.
Proszę.
No dobrze. A Richard?
- Wszyscy dostaną. - Damy Richardowi?
- Robimy to? - Tak.
Nawet dzieciak wciąga całego pierożka bez zająknięcia.
Co?
- Jedziemy. - Dobra.
- Wszyscy razem? - Tak. Zdrowie.
Rany.
Patrz.
Dajesz!
Za dużo.
- Udało ci się. - Brawo.
Uwielbiam to. Musisz powalczyć, żeby przełknąć.
Trzeba być ostrożnym.
Zdecydowanie. Spróbuj…
To było fenomenalne. Cześć.
Mogę zjeść…
dziesięć pierożków w dziesięciu kęsach.
Możesz?
- Dziesięć pierożków w dziesięciu kęsach? - Przechwala się.
Lubi się chwalić. Ale to skromna przechwałka, nie?
- To otwarta przechwałka. - Masz rację.
Ten dzieciak nie ma krzty skromności.
Chcę dokończyć w spokoju.
Pewnie.
Zdrówko.
Lubicie przyrodę?
Dziś mamy spływ kajakowy w hrabstwie Clackamas.
Mimo niebezpiecznych warunków…
Ogromny kilwater.
…głupi Richard chce, żebym wsiadł do małego kajaka.
Tego się boję najbardziej.
Mimo że w miarę pracy nad tym programem
stałem się trochę bardziej odważny…
One idą tą stroną?
Tak.
…wciąż nie jestem amatorem sportu na świeżym powietrzu.
Żegnaj, Monico.
Złap równo po obu stronach.
Tak?
Nie mam do tego wyczucia.
Po pięciu minutach wiosłowania zaczynają mnie boleć ręce.
Pewnie dostałem już szkorbutu.
Pochylasz się, gdy wiosłujesz?
Za każdym razem gdy podnoszę wiosło,
leci mi z niego woda na kolana.
Potem je zanurzam i woda spływa na mnie z drugiej strony.
Uprzedzałem, że zależy mi tylko na jednym:
pod żadnym pozorem nie chcę się zamoczyć.
Nie lubię być mokry. Jestem jak gremlin.
Buja mną.
Witajcie w kolejnym odcinku Kiepskiego Kajakarza.
Nagle otaczają mnie ludzie, którym sprawia to przyjemność.
Wybacz. To mój pierwszy raz.
- Jak mi idzie? - Świetnie.
Zaczynam rozumieć dlaczego.
Spokojnie tu.
Bardzo ładnie.
Jestem kajakarzem.
Lubicie Top Chefa? Widzieliście Top Chefa: Portland?
Jeśli tak, pewnie kochacie Shotę Nakajimę.
Jedziemy do fajnego miejsca, które nie wydawało się fajne.
Nazywa się Jacobsen Salt Company.
Dziś razem z Shotą spotykamy się z szefem Jacobsen Salt Company, Benem Jacobsenem.
Dużo wie o soli.
- Cześć. - Myślałem, że sól to sól.
- Najwyraźniej nie. - Tak, ale nie.
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
Miło mi. Zapraszam. Zejdźmy do wody.
Dobra. Nie zmoczę się, prawda?
Zatoka Netarts.
Pokażemy wam, jak pobieramy z niej wodę.
Mamy małą fabrykę soli,
do której prowadzi pięciocentymetrowa rurka z PVC z wodą z zatoki.
Co masz na myśli?
- Cała sól idzie przez tę rurkę? - Tak, cała woda morska.
Woda morska. Przez tę małą rurkę?
Przez tę zupełnie niepozorną rurkę.
Wiem coś o niepozornych rurkach.
Hoduje się tu dziesiątki milionów ostryg.
- Ustanowiono tu rezerwat… - Tak.
…więc nie grozi nam eksploatowanie okolicy.
- Świetnie. - Jakość naszej soli
zależy bezpośrednio od stanu zatoki.
Jesteśmy dosłownie odbiciem jej kondycji.
Jestem pod wrażeniem tych ogromnych drzew przy brzegu.
Piękne.
Wróćmy na górę. Pokażę wam, jak się robi sól.
- Dobrze. - Oto, co wiem o soli.
Niezależnie od tego, co mój ojciec miał na talerzu,
zawsze robił tak.
Matka mówiła mu, żeby najpierw spróbował.
„Lubię sól”.
- Zakładamy siatki na włosy? - Tak jest.
Cześć.
Tutaj gotujemy wodę.
Filtrujemy wodę morską
i gotujemy ją, by usunąć wapń i magnez.
Na całym świecie tak się robi?
Są różne rodzaje wody morskiej, różne rodzaje obróbki,
z której powstają różne typy soli.
- Dobra, zobaczmy sól. - Chodźmy.
Można tam zrobić dużo makaronu.
- To ogromny gar. - Fakt.
Ile dajesz soli do wody na makaron?
„T.I.T.”, Tyle Ile Trzeba.
Dopiero tutaj coś się zaczyna dziać.
Te stoły do odparowywania są delikatnie podgrzewane od spodu.
- Tak. - Widać, że na powierzchni
powoli tworzą się kryształy soli.
- To wasza metoda? - Tak.
O Boże.
- Piękne, nie? - To już można jeść?
- Piękny płatek. - Spójrz na to.
- Patrz. - Piękne.
- Jak płatek śniegu. - Dokładnie. Cud.
Na zdrowie.
- Długo czuć smak. - Fajnie, prawda?
- Na końcu jest słodka. - Tak.
Każdy, kto jadł dobrą sól…
- Tak. - …wyczuje różnicę.
Właśnie spróbowałem tej i to było odkrycie.
Oczywiście. Chcesz spróbować?
- Tak. - Dobra.
- Zacznij tu. - Wiedziałem, że da się to zrobić źle.
- Sól zebrała się z tej strony. - Tak.
Przez całą długość.
Przejedź przez cały zbiornik.
- Dobra robota. - Jak się nazywa ten zawód?
- Solarz? - Solnik.
Jestem solnikiem.
Zajrzyj tam.
Wygląda jak piękny śnieg albo narkotyki.
Rodzice mówili, żeby o siebie dbać.
THE TOV AUTOBUS
PRZEZ RICHMOND HILL
BAR KAWOWY TOV
PRÓG ZWALNIAJĄCY
Hej.
- Phil. - Miło cię poznać.
Ale pyszna.
Już myślałem, że coś wiem o Portland,
a przede mną kolejne zaskoczenie.
Peter Chao pokaże mi swoje ulubione miejsce.
Nawet nie wiedziałem, że jest taki rodzaj kuchni.
Idziemy do Ruthie's,
gdzie serwują jedzenie oparte o tradycje mormońskie,
ale przygotowane w stylu Portland.
Ale fajnie. Chodź. Robimy to.
Prawda?
- Hej. - Cześć.
- Colin? - Tak. Jak tam?
- Jestem Phil. - Miło mi.
Mi również.
- Co tam? - Co tam, stary?
Na powierzchni niespełna 10 m²
Colin i jego partner Aaron stworzyli
kulinarny hołd dla babci Colina, Ruthie.
Obaj pochodzimy z Ogden w stanie Utah.
Nazwaliśmy lokal po mojej babci, mormonce.
Ma wyjątkową książkę kucharską.
Wszyscy w jej kościele, od pokoleń, zbierają swoje rodzinne przepisy
i umieszczają je w tej książce.
- Tak. - Większość inspiracji
czerpiemy z kuchni mojej babci, jej przetworów i książki kucharskiej.
I oczywiście z lokalnych upraw.
- Świetnie. - Usiądziemy?
Mamy już dla was przygotowane jedzenie.
Napoje dla nas!
- Cześć. - Uwaga.
Oto sałatka kukurydziana
z marynowanymi pomidorami.
- Piękne. - Bazylia.
Posypane chlebem kukurydzianym i ekspandowanym sorgo.
Kanapeczka ze skorpeną.
Marynowana przez godzinę, dzięki czemu jest sztywna i chrupiąca.
To wieprzowa coppa, czyli rodzaj steku.
Przez jeden dzień marynowana w różowej soli.
Potem przez dobę gotowana sous vide
i zapieczona w piecu na drewno.
A to nasza największa duma. Bułeczki mojej babci Ruth.
Jadłem je całe życie.
To jedna z moich ulubionych rzeczy.
- Uśmiechają się. - Są szczęśliwe.
Dziękujemy, Colin.
Spróbujmy wszystkiego po trochu.
Gdybyś tylko miał kciuki.
Świeże i chłodne…
Kukurydza, pomidory…
Chrupiące i serowe.
- Świetne. - To też pyszne.
Już zjadłeś?
Tak, jeden kęs. Nie zauważyłeś?
To jest podobne do koreańskiego ssam.
- Masz wszystkiego po trochu. - Racja.
- Już znam ten koncept. - Ale dobre.
Mam wszystko?
- Tak! - To twoja wina!
Widzisz? Uczysz się.
Nic nie mogło pobić wieprzowiny.
A jednak.
Wyborna kanapka z grillowaną rybą w pięknej bułce z doskonałym sosem.
Dobre, co?
Czy w Ameryce każda ryba do kanapki musi być smażona? Nie!
Pyszne. Mógłbym to jeść dwa-trzy razy w tygodniu. Czemu nie?
To najlepsza kanapka z rybą jaką kiedykolwiek zrobiono.
Dziękuję. Lubimy proste, chrupiące i smaczne.
Chcę, żeby ludzie u nas jedli
i żeby nie musieli długo czekać.
W tym tygodniu zjadłem najlepsze jedzenie z food trucka w życiu.
Tak. Dużo ludzi robi tu wyjątkowe rzeczy i…
Na małej przestrzeni.
Zaletą tych ciężarówek jest to, że są małe.
Nie możesz poszaleć. Wszystko jest obok siebie.
Żadnych zbędnych ruchów.
- Tak. - No dobrze…
Zjadam twój spód. Interpretuj to, jak chcesz.
Pewnie jesteście Carly i Crystal.
A ty pewnie Phil.
Zgadza się.
Gdy wchodzi się do Doe Donuts, sklepu z wegańskimi pączkami w Portland,
można poczuć się jak w scenie z Portlandii.
Niepokoi mnie, że skoro są wegańskie,
nie będą tak dobre jak te „niezdrowe”.
Potem próbuję pączków.
Zadbałyśmy o to. Nie zauważysz różnicy.
Od którego powinienem zacząć?
Najpopularniejszy jest Portland Fog.
Ma polewę z earl grey,
a na niej chmurkę z bitej śmietany
posypanej ziarnami wanilii.
- Portland kocha earl grey. - Czemu?
Ponurzy ludzie lubią ponure jedzenie.
Zabawne.
No proszę.
Rozumiem jego popularność.
Chwila. Skoro jest wegański, z czego jest ta śmietana?
Z kokosa i soi.
- Nie zgadłbym. - Jak większość.
Większość klientów to nie weganie.
- Przychodzą na dobre pączki. - Mądrze.
- To Oregon Trail. - Rany!
Lubimy łączyć słodkie i słone. Tu są precelki, pestki dyni,
świeże maliny i kawałki czekolady.
- To pełnowartościowe śniadanie. - Idealne na wędrówki.
Tak.
A jeszcze lepsze bez wędrówki.
- Jesteście właścicielkami tego lokalu. - Tak.
Zapragnęłyśmy założyć lokal z wegańskimi pączkami,
- nim zrobią to inni… - Byłyście pierwsze?
Tak, i wciąż jesteśmy jedyne.
- Naprawdę? - Tak.
- Który jest wasz ulubiony? - Kukurydziany,
bo ma kukurydzę w cieście, polewę klonową
i kruszonkę kukurydzianą.
Do tego jest spory.
To jedna z jego zalet.
Rany. Aż chciałoby się zakląć.
Carly i Crystal pochopnie zapraszają mnie do kuchni.
Podoba mi się.
To polewa z rabarbarowego lassi
z kardamonem, gałką i mlekiem kokosowym.
Indyjska.
Pora zanurzyć pączka.
Jak sądzisz, potrzeba więcej?
Możesz dać trochę więcej.
- Nie mam wprawy. - Zakręć nim.
O to chodzi.
Robię pączki.
Na wierzch płatki krokosza i płatki kokosowe.
A teraz go zjem.
Rany! Nigdy czegoś takiego nie jadłem.
Pączek z dużą ilością posypki.
Za dużo?
Powiedziałabym, że wystarczy.
Dobra, pokaż, ile ty dajesz.
Tam. Za tobą.
Skromnie.
Nie żebym poprawiał twoje przepisy,
ale dałbym więcej posypki.
To są czerwone winogrona w cieście z polewą z masła migdałowego, tak?
Tak.
Nabrałem w tym wprawy.
A najlepiej idzie mi to.
To masło migdałowe na winogronowym pączku
było jak najlepsze masło orzechowe z galaretką.
Coś dla każdego.
Zwłaszcza dla mnie.
Jesteś genialna.
Ten jest dla ciebie za dobry. Dam go Mattowi.
Trochę cieknie.
Zjadłem 12 pączków.
Każdy kolejny stawał się moim ulubionym.
Jeśli myślicie, że wegańskie nie są tak dobre jak zwykłe,
mylicie się.
Kocham wegańskie pączki.
OK Google, zadzwoń do Paula Reisera.
- Cześć. - Co?
Cześć, Phil.
W hotelu, w którym mieszkam,
zostawili mi w pokoju takie piękne czekoladki z Portland.
Moonstruck.
Muszę przyznać, że już jedną zjadłem. Richard chyba też.
Tak.
Z czym są?
To jak kiepskie porno.
Patrzę, jak Żyd je,
a sam nic nie mam.
Nie mam nic. Co jest w środku?
- Kurczak? - Pyszny…
To dzięki niemu te trufle są tak niezwykłe.
Serio? Można by się spodziewać jakiegoś karmelu.
Drugi jest z grzybami i bazylią.
To szaleństwo.
Mleczne czekoladki z czarnym dorszem.
Co?
Tak się nie robi.
Co dziś jadłeś, Paul?
Zabawne, że pytasz. Zapisałem sobie. Chwila.
Nie jadłem nic ciekawego.
Fajnie, że masz odcinek o food truckach,
bo całe życie wpajano mi, żeby z nich nie jeść.
A nawet w pobliżu.
„To z ciężarówki, nie jedz tego”.
- Tutaj są dobre. - A ty zwiedzasz same food trucki.
W Portland zrobili z nich sztukę.
A jak się pochorujesz? Nie złożysz skargi, bo odjechali.
Są na innym rogu.
To zaleta restauracji na kółkach.
- Paul? - Tak?
- Doszliśmy do części programu… - Tak?
- …w której uprzejmie się zgłosiłeś… - Tak.
…by opowiedzieć żart dla Maxa.
Tak. Wytniesz to, co powiem przed żartem.
Znalazłem ostatnio w domu stare nagranie
Myrona Cohena.
- Kocham go. - Ja też.
Cohen dorastał w twojej okolicy.
- Tak. - „Dorastał”.
- „Dorastał”. Tak. - W 1847 roku.
To ty dorastałeś w jego okolicy.
Gdy usłyszałem ten dowcip, pomyślałem,
że to typowy żart Maxa Rosenthala.
Zmniejszę poziom żydowskości o jakieś 12 do 15%.
- Dobra. - Automatyczna regulacja.
Starszy pan doznał zawału i trafił do szpitala.
Był tam parę tygodni. Odzyskał siły.
Wraca do domu i bardzo się cieszy.
Widzi swoją piękną żonę, za którą się stęsknił.
Patrzy na żonę z miłością, zalotnie unosi brew.
A ona na to: „Nawet o tym nie myśl.
Nic takiego nie będziemy robić. Jesteś chory.
Dopiero wyszedłeś ze szpitala”.
On na to: „Nic mi nie jest. Mogę…”.
Ona mówi: „Pogadamy, jak pokażesz dokument od lekarza”.
On idzie do lekarza i mówi, w czym rzecz.
Doktor: „Chętnie pomogę”.
Wyciąga kartkę i długopis i pisze:
„Droga pani Levine, jako lekarz pani męża
zapewniam, że wrócił do zdrowia.
Jego serce działa świetnie.
Może wykonywać każdą aktywność fizyczną lub sercową, na jaką ma ochotę.
Oprócz tego dzięki lekom, które teraz bierze,
ma siłę, wytrzymałość i wigor mężczyzny o połowę młodszego”.
„Może być?”. Facet mówi: „Doktorze, proszę o przysługę”.
„Wykreślmy »Pani Levine« i dajmy: »Do wszystkich zainteresowanych«”.
Tak.
Gdyby opowiadał Max, gadaliby przez telefon.
„Dzwoni do lekarza…”
Powiedziałby: „Widać, że to stary żart”.
Tak.
No nieważne. To piękny dowcip.
- To fakt. - Dla Maxa.
Jesteś kochany.
Mogę jeszcze coś dodać? Możesz to włączyć do programu.
Śmiało.
To zaszczyt, że opowiedziałem ten żart, bo kochałem twojego ojca.
- Dziękuję. - Zawsze byłem
i wciąż jestem poruszony tym,
że mimo tego, że na początku jego życia
spotkały go okropne rzeczy,
stał się tak szczęśliwym i spełnionym człowiekiem,
który czerpał radość z opowiadania i słuchania żartów.
Myślę, że jego życie
było naprawdę udane.
Nie o to chodzi? Wygrać pomimo przeciwności losu.
Za to go kochałem.
- To miłe. Wszystko wytniemy. - Wasza matka była mi obojętna.
Po prostu jestem szczery.
Czekałem na to. Wiedziałem, że to jeszcze nie koniec.
- Daj spokój. - Urocze.
Chcę powiedzieć ludziom…
Paul,
podczas ostatnich dni mojego taty w szpitalu…
Paul nagrał dla niego dowcipy i śmialiśmy się bez końca.
To było wspaniałe.
Nigdy o tym nie zapomnę.
To zaszczyt, że mogłem być przy nim u kresu życia.
W ostatnich chwilach. Zgadza się.
- Kocham cię, Paul. - Ja ciebie też, Philipie.
- Dzięki za zaproszenie. - Pozdrów rodzinę.
Dobrze. Dzięki, Philip. Dzięki, Richard.
- Dzięki, Paul! - Nie dziękuj Richardowi.
Na koniec jedno z wydarzeń, które lubię najbardziej.
Festiwal kulinarny.
To Feast Portland.
Spotkamy się ze starymi przyjaciółmi i poznamy nowych.
Wszystko wygląda dobrze. Smaczne?
Dobrze się zaczyna.
Najpierw zobaczyłem Bonnie i Israela z Kachki.
Moi ulubieni ludzie.
- Hej. - Cześć.
- Jak tam? - Cześć.
Cześć.
- Mogę cię nakarmić? - Zawsze.
Proszę. Smacznego.
Co to?
Pomidory ze słonecznikowym tahini,
pestkami słonecznika z adżiką i olejem słonecznikowym z nagietkiem.
Robicie czasem coś źle?
Porchetta i brzoskwinie?
- I padrón! - Co to jest padrón?
Zielona papryczka.
Odbiorą mi program, jeśli nie będę wiedział.
Dziękuję.
Red Sauce Pizza?
Tak, to odtworzenie starych pizzowych kieszonek
z trzema różnymi sosami.
Od razu mam dobry humor.
O Boże!
O Boże! Co dostanę?
Smażony biały tuńczyk z kokosowym chili, marynatą, arbuzem,
dukką z fistaszków i kokosa i młodą pachnotką.
Dasz radę.
Jestem w swoim żywiole!
Słyszałem o was.
To Nong's Khao Man Gai,
gdzie Nong robi tajski ryż z kurczakiem.
Jedziemy.
Doskonałe.
W czym mogę pomóc? Tak? Bardzo dobre?
- Bardzo dobre. - Dziękuję.
- Nie mogę przestać. - Więcej sosu?
Tak.
Pomyślałem, że ten sos powinien być sprzedawany na butelki.
Potem odkryłem, że jest.
To Nong's Khao Man Gai Sauce.
Mogli go nazwać Pyszny Sos Nong Do Jedzenia Ze Wszystkim.
Sos jest wyśmienity.
Dziękuję.
Wszyscy powinni być tak dobrzy w tym, co robią, jak Nong.
Pycha.
Próbowałaś tamtego?
- Powinnam? - Tak.
- No dobrze. - Chodź.
Dobrze.
Nong potrzebuje przerwy.
Cześć!
Chciałbym zrobić interes.
Tak?
Jeśli dasz mi i Nong spróbować swojego jedzenia,
Nong da ci swojego.
To jest z ostrym sosem i miodem.
- Ostry sos i miód. - Ostry sos i miód.
Wyjmij to i zjedz na raz.
- Nie. - Tak!
- Dasz radę. - Co jest z tym Portland?
Wszystko trzeba jeść na raz!
Po to, żebyś poczuł wszystkie smaki.
Rozumiem. Nie zjadłaś tego na raz.
Pracuję nad tym.
- Zróbmy to. - Gotowi?
Tak. Prawie. Macie to.
- Tak? - Dobre.
- Tak. - Rozpada się, ale dobre.
- Pyszne. - Rany.
A ta jeżyna w gofrze? Genialne.
Kto cię tego nauczył?
Ta dziewczyna.
Czemu ja mam swój program, a te piękne osoby nie mają?
- Dobre pytanie. - Razem robimy dobry program.
Te gofry z jeżynami, smażonym kurczakiem, jajkiem przepiórczym
i miodem są wybitne.
- Cieszę się. - Rewelacyjne.
To również zasługa mojej ekipy.
- Tak. - Tak!
Nie to co u mnie. Ja wszystko robię sam.
SAMOOBSŁUGA DOMOWE CIASTA
Te ciasta są ręcznie robione przez Barta VanDomelena.
Uwielbiam ten system zakupów.
Jest oparty na zaufaniu.
Nie należy go nadużywać.
To dla Richarda.
Ciasto!
Wspaniale.
To upuściłem.
Jeżyna.
Upuściłeś je?
Tak. Wciąż jest dobrze.
Gdzie jest jeżyna?
- Tu mówią „ostrężyna”. - Pycha.
Za was! Za moich ulubieńców!
Daj Mattowi kamerę na chwilę, bo muszę ci coś dać.
Bananowe.
Dla ciebie.
OBY BYŁO DZIWNIE
Polecam Portland.
To chyba miasto z najlepszym jedzeniem na mieszkańca.
Jest tu tyle wybitnych lokali na bardzo małej przestrzeni.
Uwielbiam tych genialnych, kreatywnych, młodych ludzi,
którzy pracują w maleńkich przestrzeniach
i tworzą w nich kapitalne połączenia smaków.
Czemu nie byłem tu wcześniej?
Jestem bardzo stary. Mogłem tu przyjeżdżać całe życie.
Niech to będzie dla was lekcja.
Za Portland!
STARE MIASTO
Niech ktoś, niech ktoś
Ktokolwiek
Niech ktoś, niech ktoś
Ktokolwiek
Niech ktoś, niech ktoś
Ktokolwiek
Niech ktoś, niech ktoś
Ktokolwiek
Niech ktoś, niech ktoś
Ktokolwiek
Niech ktoś, niech ktoś
Ktokolwiek
Niech ktoś nakarmi Phila
Proszę, niech ktoś
Niech ktoś nakarmi Phila
Nakarmi Phila w mig
Napisy: Zofia Sław